Ahanda bir yılın sonuna gene şapadanak geldik. Hep sonunda ya da başında "çok hızlı geçti" hissi uyanır.Halbuki o süreç geçerken anamızın ağladığı ve "ulan ne zaman bitecek bu günler" dediğimiz anlar da vardır. Bir Lise öğrencisinin tenefüs ziline kadarki sabırsızlığı kadar sıkışıktır bazen zaman kavramı.
10 dakikanın 1 saat uzunluğunda yaşandığı anlar.
Bir de zamanın vızıınn diye geçtiği anlar.
Bu seneki bloglarıma bakınca yine sık sık kçımla kavga ettiğimi gördüm.Bir ara havaya takmışım, sonra tatile gidip yüzmüşüm, birilerinin saçmalıklarına kıl olmuşum, yaşadığım ilişki yüzüncü kere bitmiş, onun küsüratlarıyla uğraşmışım, "büyüyorum ben" derken bile büyümüşüm, kalbim gene kırılmış, çok eğlenmişim, eğlenme olayını abartmışım, sonra gene durulmuşum falan filan...
Bu sene kendi kçımla değil de başkalarının yüzüyle kavga yılım olsun. Benim kıçım yeterince olgunlaştı bence. Kimsenin kalbini kırmayacağım diye kıvrandığım anları toparlayıp kendime kılıç kalkan ekibi tutmaya karar verdim. Eğer yarın bi gün kulağınızda bi "vızınn" sesi duyarsanız anlayın ki o benim. Kulağınızı kontrol edin, ucundan azıcık almış olabilirim...
Bu sene "şöyle de olucam, böyle de yapıcam, şahtım şahbaz olucam" gibi bir ısrarım yok. Ama 2010 u unutmak gibi bir niyetim de yok. 2010 u yanıma alıcam ki 2011 de gelenlerle karşılaştırabileyim.
Bu sene yaptığım en güzel şey: herşeye, her deneyime,bir çok güvensizliğe ve hatta kişinin kendisine rağmen aşık olmayı becerebilmiş olmamdı.
Ayrıca kilo verip düzenli spor yapmayı da becerdim.Tuvalette ve odamda bağıra bağıra karikatürlere güldüm, geçen senekinin inadına güzel bir doğum günü partisi yaşadım,eski dostlarımı kaybetmedim, yenilerini kazandım. Saçımın rengini değiştirdim,kuzenimin düğün eğlencesinde topuğumu kırana kadar oynadım, yolda gördüğüm birçok çocuğu elimle, ulaşamadıklarımı gözümle sevdim.Daha çok tebessüm edebildiğimi farkettim, habire aforizma yazdım, daha çok fotoğraf çektim, çektikçe çekmeyi daha çok sevdim.
Şan dersi almaya başladım,Jazz'ı daha çok sevmeye başladım, Üniversite arkadaşlarımla buluştum, İstanbul'u eskisi kadar sevmediğimi farkettim, ayağımı burktum (ayı gibi), yazın bir kısmını Ahmet ve Asuman'la sabahlayarak geçirdim, bazı insanları daha çok, bazılarını da daha az sevmeye başladım, evde bağıra bağıra şarkılar söyledim, deli deli dansettim, mutluluktan gözümden yaş geldi, aynı sebepten bolca ağladım, mezarlığa gittim, hayat bazen çok anlamsız geldi, gökyüzünde gene çok acaip şeyler görüp "allaam yareppim bu ne lan?" dedim,Seğmenler Parkı'nda sonbahara şahit olup herkesin de görmesi için bir sonbahar serisi yaptım (November Dream).
Geçen yıllara oranla çok daha fazla küfrettim, "Eyvah Eyvah" ı seyredip ağlamayı başaran tek insan olarak tarihe geçtim, Ortaokul yıllarımdan sonra ilk kez bir şey kaybettim (MP3 çalarım),abartıp 4 gün falan aradım, gene hemoroid oldum ve gene kçımla kavga ettim, yine İstanbul'da yönümü kaybedip İstiklali 3 kere turladım, 8 gün sigara içmeden durabildim sonra aynen devam ettim, Deist olduğuma karar verdim, gene parmağım çıktı ama bu sefer abartılıydı, 25 yaşında birinin gözlerine bakıp " vay anasını ne güzel gözler" dedim, Melisa'nın omuzunu öptüm, Memo'yu askere uğurladık, yıllar sonra yine "o son tekilayı içmeyecektim" dedim, bikaç kişiden çok fena tiksindim, bu sene hemen hemen hiç gazete ve televizyon haberleriyle ilgilenmedim, Twitter'ın ne olduğunu anladım, ilk kez sadece Karadeniz müziği yapan bir türkü bara gittim, çok fazla rüya görmedim, bilgisayarım gene bozuldu, İkea'yı gördüm dünya gözüyle, Edirne insanını daha çok sevdim, Amcamla barıştım, barışabilmem için de hayatımda ilk kez Kereviz çorbası içmek zorunda kaldım, annem beni bu sene biraz daha iyi anlamaya başladı sanki, regillerimden birinde çocuğum olsun istedim, sonra geçti, doğumuna 1 hafta kalan bir bebeği anne karnında sevme şansı yakaladım ve aklıma gelmeyen bi ton şey daha...
(Yorum yazan o deli kadınla tanışma hadisem de 2010 'un en güzel şeylerinden biriydi)
Bu yıl hayatta kalalım, hayatta kalırken sağlıklı ve mutlu olalım, içimiz sevgiyle dolsun, güzel şeyleri görebilecek halet-i ruhiyede olalım.KArnımız tok, sırtımız pek olsun. Yeni şeyler öğrenelim, şaşıralım ama şaşkaloz olmayalım :)
Hepinize güzel bir sene diliyorum.
Sevgiler...
31 Aralık 2010
20 Kasım 2010
"Kilo Vermek" Part 2- Mutlu Son

O yaz tatile gitmeden önce sokakta voleybol oynadığımız ve bana "naber la Janis" diye seslenenen erkek arkadaşlar tatilden döndüğümde "ah! top bir yerine gelmedi umarım" gibi kibarane cümleler de kurmaya başladı.
Bu değişim rüzgarı okulda da kısmen kendini gösterirken ben de üstüme başıma daha özenli olmaya çalışıyordum.
Fakat gelin görün ki, yıl 90'lardı ve insan öyle her istediğini istediği gibi bulamıyordu. Hele de kiloluysanız bulduğunuzu giymek durumundaydınız...
İşkencenin büyük kısmı şimdi başlıyordu. Artık hem özgüven sahibi olmaya çalışan hem de adam gibi giyinmek isteyen bir genç kız olarak alışveriş yapmam lazımdı.
O sıralar Tifanny-Tomato bunun için biçilmiş kaftandı. Hiç unutmam oradan Bahçivan tipi askılı bir kot ve içine de Peppe nin olduğu bir t-shirt almıştık. Sanırım üstüste 1 hafta giymişimdir.
Zaman ilerledikçe, dinlediğim müziklerle beraber teyzemin evine giderken geçtiğimiz o beni benden alan sokak aklımı çelmeye başladı. Abimden az-çok bildiğim, duyduğum ve ağzımın sularını akıtan tam olarak isimlendiremediğim Yüksel Caddesi Dünyasıydı burası.
O sokaktan her geçişimde içimdeki ergen bünye "freedooooooommm!" diye bağırıyor, oralarda bir taşın kenarında oturmak için yanıp tutuşuyordu.
O sıralar benimle yaştaşa yakın olan kuzenimle de aynı kafada olduğumuzu farkedip kendimizi bir Cumartesi öğlesi Yüksel Caddesine attık. İki şapşal ördek bir kitapçının önüne tüneyip walkman de birşeyler dinleyip etrafı kestik. Aynı günün akşamı eve dönerken yanlış hatırlamıyorsam (saydım) 80 kadar insanla tanışmıştık.
Bu özgürlük duygumuzun, ergenlik çekingenliğimizi yendiği gündü. Kendimiz bir çevreye dahil olmaya karar verip büyük bir adım atmıştık. Sosyal miyiz, salak mıyız, konuşabiliyor muyuz ya da ne konuşuyoruz gibi kişiliğimizle alakalı gelişimlerimizi keşfetmeye başladık.
Yaş 15 idi...
Yavaş yavaş değişen kıyafet seçimim ne yaparsam yapayım "neyle rahatsan onu giy" in çok dışına çıkamadı. Zaten istediğim gibi bir şey bulamazken bir yandan da sıkıntıya gelemediğimden kendime ait bir şekil şemal oluşturabildim.
Bunu yaparken de tek başına alışveriş yapmanın, geniş beden bulmanın ne derece zor, zahmetli ve sinir bozucu olduğunu farkettim.
Şişman bir bünye için alışveriş gerçek bir eziyettir. Ergen bir şişmanın annesiyle alışverişe gitmesi iki kat eziyettir.
Durum genelde şöyle gelişir: anneye homur homur "giyecek hiç bi haltım yok!" tribi yapılır. Vicdanı el vermeyen ama cüzdanı birazcık el veren anne sizi önce pasajlara sokar. Pasajlarda genelde kocaman tezgahlara yayılmış binlerce penye olur. Anne onları karıştırıp kurcalama konusunda uzmanlaşmıştır ama sizin bu tür şeylere hiç tahammülünüz yoktur. Anne sizin için bulduklarını bir kenara ayırırken siz onları hızla o yığının içine geri sokarsınız. Çünkü genelde anneler çocuklarının o yaşta cört renklerde şeyler giymelerini ister ama siz -paint it black- modunda olduğunuzdan "öeee bu ne be!" şeklinde reddetmeye gidersiniz.
Bu çabaları karşısında suratsız çocuğunu gören anne isyan eder ve "git kendin bul, ne halt istersen onu giy!" şeklinde elinize parayı tutuşturup ortamdan uzaklaşır.
İşte böyle günlerden birinde içimdeki müthiş özgüvenle bir mağzaya girdim. Kot pantolon almaya ve hatta bedenimi bulmaya çok kararlıydım. Genelde beli göbeği oturan ama bacak kısmı fil gibi dikilmiş o boktan kotlardan birini daha almak üzereydim. Tezgahtar kızla kimi cebelleşmelerden sonra kotu aldım. Soyunma kabinine gittim. Kabin o kadar dardı ki kotla ben ancak sığışıyorduk. Kan-ter içinde kotu giyinmeye çalışıp üzücü sonuca yaklaştığımı hissederken (kotun üzerine olmaması durumu) bir bacağım kotun içinde bir bacağım çıplak bir şekilde kabinden zıplayarak dışarı fırladım...
Mağazanın tam ortasında bir bacağı kotta, bir bacağı cıplak gtü başı bir yanda bir ergen... Oramı buramı kapamaya çalışırken rezaletin tam ortasında ergenliğim, kilolarım ve ben... Karşı tarafta şaşkınlıkla gülme krizi geçiren tezgahtarlar, müşteriler...
Bu felaketin hatırladığım son kareleriydi. Gerisini inanın hatırlamıyorum. Yukarından Spock beni sokağa mı ışınladı, nur indi de görünmez mi oldum artık nedir...
Bunun gibi extreme durumlar hariç genelde benim bir soyunma kabininden çıkışım terlemiş kıpkırmızı bir surat ve denediğim şeyin olmamış olmasından kaynaklanan sinirsel tepkilerdi. Annem yanımdaydı ve annem bu anların hepsine şahit olarak hem benimle sinirleniyor, hem de ciddi şekilde endişeleniyordu...
Liseye başladığımda artık ergenlik tedirginliklerinin çoğundan kurtulmuştum. Kilolarım sapasağlam yerindeydi. Azalmadığı gibi artacağa da benziyordu.
Lise daha başka bir dünyaydı. Kızlar serpilmeye başlamış, eteklerini kısaltmış, saçlarına krepe denilen o acaip şeyi yapmaya çalışıyorlardı.
Ben yine saçlarını sıkı sıkı bağlayan, annesi ne boyda diktiyse o boyda forma giyen bir dobalaktım.
Ama daha önce bahsettiğim "kendi kategorim" de kariyer yapmaya devam ettim. Liseyle beraber de anladım ki aslında kız-erkek ilişkilerinde fizik hem önemli hem de duruma göre değildi. Her erkek yanında mümkünse en fazla balık etli bir hatun görmek istiyordu. Zayıflık 90'larda şimdiki kadar ultra önemli bir şey de değildi. Ama hala vardı bişeyler.
Örneğin lisedeki bütün favori erkeklerle kankaydım. Beden Eğitimi dersinde boynundaki künyeyi ya da eşofmanını emanet ettikleri "kafa kız" dım. Kızlar genelde o erkeklerle kaynaşmak ya da yakınlaşmak için önce bana gelirlerdi. Bir nevi köprüydüm aralarında...
Lise, Üniversite ya da okulsuz yıllar boyunca kilomla ilgili milyarlarca iyi-kötü şey yaşadım. İkili ilişkilerimden normal arkadaşlıklarıma kadar garip garip etkileri oldu. Yaşayabileceğim bir çok iyi şeyi engellemiş olabileceği gibi kötü olabilecek şeyleri de engelledi.
Hayatım boyunca hep şu lafları duydum: "bi kilo versen var ya uff ortalığı yakarsın!", "bence şişmanlık sana yakışıyor, zayıflasan bu kadar şirin olmazsın belki", "şişmanlığımla barışığım mavalı okuma bana!", "erkekler ne kadar severse sevsin gene de yanlarında şişman kadın istemezler...".
Acı gerçekler bir yana insani gerçekler üzerinden giderek şunu söylemem lazım: şişmanlığımı başkaları o kadar dert etti ki, bana pek fırsat kalmadı. Sonra zamanla şunu anladım aslında bir şekilde problemi olan insanlar benim hem şişman hem de mutlu olmamı bir arada benimseyememiş. Çoğunun hayatları fizikleri üzerine kurulmuş iskambil kağıdından yapma evler olduğundan bu durum onları korkutmuş. Başkaları fiziklerinin derdindeyken ben kafamın derdinde olmuşum. Fiziğimden fazlasına sahibim. Hangisinin öne çıkacağına da ben karar veririm!
Asla zayıf bir kız olmadım. Hayatımın çeşitli zamanlarında 10, bilemedin 15 kilo vermişliğim oldu. Bir süre keyfini sürüp hepsini geri aldım. Almamak için direnç göstermedim vermek için küçük çabaların ötesine gitmedim. Hayatımda bir çok konuda olduğu gibi bu konuda da hiç bir hırs kırıntısı yaşamadım.
Zamanla zaten şunu anladım. Şişman biri olarak tanımlansam da,diğer özelliklerim, özellikle de iyi olanlar şişmanlığımın hep önüne geçti. İyi erkeklerle ya da kötü erkeklerle tanışmama vesile oldu, aşık oldum, aşık olundum, çok arkadaşım oldu, az arkadaşım oldu, gezdim, tozdum , eğlendim ve herkes gibi yoluma devam ediyorum.
Zayıf ya da şişman olmayan insanlardan tek farkım bir ayırım ya da bir kategoride olmam oldu. Bunu da aklı başında olan kimse karşıma geçip bir kusurmuş gibi söylemedi. Söyleyenler de zaten kalıcı değildi, şimdi olmaları gereken yerlerindeler...
Büyüdükçe evlenen, çocuk yapan, kilo alan arkadaşlarımın konuşmalarından ve bakışlarından beni anlamaya başladıklarını gördüm. Ama açık söyleyeyim ben daha şanslıyım. Çünkü "eskiden şöyleydim, şimdi bak ne oldum" demiyorum. Eskiden böyleydim, gene böyleyim. Ha bir gün ideal kilo denen o kaf dağına ulaşırsam o zaman -after-before- havası basabilirim. Ama benim için hayatta herhangi bir şey değişmiyor. Kçım büyüdü diye bunlaıma girmiyorum. Bundan sonra da gireceğimi sanmıyorum.
Kilo vermek de almak da nasıl bir şey bilirim. Zaman zaman diyet yapıp verdiğim, bir süre orada kaldığım, ayı gibi spor yaptığım da oluyor. Beni mutlu ettiği sürece mesele yok.
Biz aynayla yıllar önce barışmıştık zaten. İşin özü bu...
Yazarın Notu: Çok şükür bitirdim. Sabrınızdan dolayı teşekkürler...
Illustrated by: Jeanne Lorioz ( Jeanne Lorioz'a ait bir illustrasyondur )
7 Kasım 2010
15 Ekim 2010
"Kilo vermek" Part 1

Şunca yıllık ömrümde cümle içinde en çok kullanılan şeydir bu.
Herhalde 8-9 yaşlarındayken başladık bu kilo mevzusunu hayatıma katmaya. Tombulca sağlıklı çocuk görüntüsünden dobalak çocuk görüntüsüne girmeye başlayınca annemi aldı bir telaş...
Kimi akraba ve konu komşu benim bu halimden pek memnundu halbuki. Zırt pırt gelip oramı buramı mıncırma sevdasıyla benim obeziteye doğru gittiğimi göremiyorlardı. Ben de göremiyordum. Zira obezite diye bişey yoktu o zaman. Stres kelimesi daha gazetelerin köşe yazılarına konu olmamış. Öyle bi zamandaydık yani...
Velhasıl kelam annem alttan alttan huylanmaya başlayınca beni aldı bir Diyetisyene götürdü. Benim için hastaneye gitmek hasta olmak demekti. Ama bu sefer hasta değildim. Ama annem inceden bana hasta olmaya başlıyordu.
Girdik bir odaya başladık Diyetisyen ablayı beklemeye. Annem bir yandan "bak evladım iyi dinle doktor hanımı, ne derse yapıcaksın. Senin iyiliğin için..." falan derken kapıdan kapı kadar bir Diyetisyen girdi. Sarışın, mavi gözlü nefis yüzlü ama binbeşyüz kilo bir Diyetisyen!
Bir saliseliğine annemle gözgöze geldiğimizi hatırlıyorum. Ben artık o yaşların verdiği kontrolsüz mimiklerle nasıl baktıysam Diyetisyen ablaya, annem hemen lafa girip durumu kotarmaya çalıştı. Halbuki o benden daha şaşkın, üstüne bir de hayal kırıklığının üstünde birşeyler yaşıyordu...
Taktir edersiniz ki hikayenin bundan sonrasını hiç hatırlamıyorum. Artık diyet mi verdi, öğüt mü verdi ne verdi bilmem. Ama inandırıcı gelmemiş olacak ki ne annem ne de ben takmadık, gayet güzel popomuzla dinleyip eve döndük. Annem bir süre bu hezimeti yaşadığından olsa gerek, diyetti kiloydu gibi şeyleri bir kenara attı.
Bu sıralarda ben aldığım her kuruş harçlığın hakkını verip Bakkalın baş müdavimi olarak o gofret senin bu dandik çikolata benim yemekle meşguldüm...
Laf olsun diye yiyordum. Bir amacım yoktu. Çocuktum ve çocuk dediğin bakkaldaki tüm ıvır zıvırı tüketen bir varlık olduğundan ben de görevimi yerine getiriyordum. SAdece diğer çocuklara oranla biraz "fazla"ydım.
Orta okula başladığımda annemin heyheyleri yeniden geldi. Bu sefer beni spora yazdırdı. Her ergen bünye gibi be nde şu koltuktan bu koltuğa geçemeyecek kadar hımbıldım. Yalnılmıyorsam 2 ay falan gittim spor salonuna. O yıllarda spor salonu da taş çatlasa 3-5 taneydi. Annem var gücüyle beni eritmeye çabalarken, ben de var gücümle spor salonunun neresinde kaybolup yan gelip yatarım diye düşler kuruyordum. Garibim annem spor salonunun ilk ayında benimle gelip spor yapmak zorunda kaldı...
Ben ergenleşirken bir yandan da genişliyordum. Bu sefer genişlemekte olduğumu kendim de farketmeye başladım. İlkokul zamanlarında çocuklar ne derece geniş olduğumu taktir edersiniz ki kimi sözlerle zaten baya hatırlatıyorlardı. Ben sadece kızıyordum o zaman ama, hala kendimi farkedemiyordum.
Ama artık büyüyordum ve sokakta koşturan kızdan göğüsleri büyümeye başlamış, regl kaosu yaşayan ve sınıfın en sivilceli, en yambık burunlu erkeğine bişeyler hisseden kızına dönüşüyordum. Sınıftaki kızların güzel-çirkin olarak sınıflandırılmaya başlandığı o çağlarda kıçıma başıma bakmaya başladım.
Fekat gelin görün ki bu tedirginliğim çok kısa sürdü. Sürmek bir yana hiç bir çabam olmadı. Bedenim küçüleceğine dilim uzadı. Sınıfın güzel- çirkin klasmanından ayrılarak kendi klasmanıma kavuştum. Nerede bir gülme krizi varsa ben oradaydım. Nerede dersi asmak isteyen bir bünye varsa orada toparlayıcıydım, nerede bir gezme tozma olayı varsa orada en öndeydim!
Ortaokul çağlarında kaset çekme ve arşiv uzmanı olarak da yer aldım. Abimin sayesinde dinlediğim müzikler yaşıtlarımınkilerden hep çok farklıydı. Konuşmaya çabaladığım konulara hemen hepsi çok uzaktı. Sanki ben Tunalıydım onlar Mamaktı. Netekim biz Mamaktaydık zaten. Ben salyangozcuydum galiba...
Liseye geçeceğim sene yaz tatilinde ilk kez bir erkek bana çıkma teklif etti. O sene kız olduğumu anladığım yıldır. O seneye kadar tam olarak hangi cinste yer aldığımdan tam emin değildim. Ya da çok önemli olmamıştı. Bir dönem John Travolta gibi kesilen saçlarımı eniştemin diktiği erkek kasketiyle örterek futbol oynamış olmamın, kız arkadaşlarımın olmayışının ve eli, yüzü, dizi çizik içinde duvarlarda tırmanan bir çocuk olmamın da bunda haylice bir katkısı olsa gerek...
1990 yazında kampta tanıştığım ve şu anda adını anımsayamadığım o kızın çok katkısı vardır bende. Benden iki yaş büyük İstanbul'lu bir kızdı bu. Makyaj yapıyordu, her akşam süslenip kampın dandirik yemek salonuna öyle iniyordu, hiç bir atraksiyon yaşanmayacak olsa da hep bir tiril vaziyetindeydi.
Bir akşam yan kampta parti olduğunu duyunca benim odada hazırlanmaya başladık. Hazırlanmak derken ben üstümü giyiyordum sadece. O ise parfümünü sürüyor,gözüne far ve rimel çekiyordu. Bir an dönüp "hadi sana da makyaj yapalım" dedi. "Tamam" dedim. Bir bildiği vardı bu kızın...
Hafif güzel bir makyaj yapıp çıktık dışarı. Aynaya baktığımda karşımda genç kız olmasına az bişey kalmış birini gördüm. Çok hoşuma gitti. Ama bir genç kız ne yapardı hemen hemen hiç bir fikrim yoktu. O gece yan kamptan birileriyle tanıştık. Dr. Alban falan eşliğinde sağa sola sallandık. Çok da süper dans ettiğimizi sanarak bide...
Gecenin sonunda o hatun biriyle çıkmaya başladı. Ben de bütün gece bizimle olan tüm erkeklerle kanka muhabbetine girdiğimden dolayı mevzuyu baya dışardan izlemekteydim. Sonra o çocuklardan bi tanesi benimle özel bişey konuşmak istediğini söyleyip iskeleye çağırdı. Yemin ediyorum "çocuğun bir derdi var herhalde benimle konuşmak istedi" diye düşündüm. O derece uzaktım yani.
Netekim o çocuk bana iskelede çıkma teklif etti. Cümlesini bitirdiği saniyelerde benim dizlerim birbirine vuruyordu. Çenem kilitlendiği için bir süre de cevap veremedim. O da "düşün tabi. Hemen cevap vermen gerekmiyo" gibi bişey zırvaladı.
Herhalde ilk Adrenalinle tanışmam o gecede olmuştur...
Ben "ivit" dedikten sonra bir genç kız oldum. Bir erkekle kanka muhabbeti haricinde nasıl bir teşrik-i mesai ye girilir onu anladım.
İşin enteresan tarafı da aynı sene bunun devamı geldi. Sanırım kendimi farketmemle beraber etrafa "merhaba ben genç kız olduğuma yeni uyandım" mesajı veriyordum...
11 Ekim 2010
Entellektüelllll
Bugün bişeyden çok bahsedesim gelmişti ama buraya yazana kadar aklımdan uçtu gitti...
Son bikaç haftadır üstüste aksiyon yaşamaktan keyif pezevengi humması olacağım diye korkuyorum...
Havaların aniden soğumasından mütevellit bu aralar her lafımız "anamm ne soğuk lan!" ya da "aha bakın gtüm dondu!" içerikli oluyor. Çünkü ne yapsak, nereye gitsek ne yiyip ne içsek illa bir yerimiz donuyor.
Çok afedersiniz ben bu sene bütün bu hava durumu kritiklerinden tiksindim. Kendim de çok ettim kendimden de tiksindim. Ayarsız hava durumu bizim dilimizin de ayarını bozup hepimizi Meteorolojist yaptı. Bakınız yazması bile öylesine zor olan bir meslek nerelere düştü bizim yüzümüzden...
Son bi haftadır bu tiksindiğim konu yüzünden evde de dondum. Neden? Çünkü önce kombi çalışmamaya karar verdi. "Şimdilik suyunu ısıtırım ama evlenmeden hayatta kaloriferleri yakmam!" gibisinden bir tavır sergileyince kombinin bu bakirece tavrını halletmesi için teknik servisi çağırdım. Sağolsunlar verdiler ağzının payını...
Tam ağız tadıyla donmadan evde oturucam zannederken gaz "ben bittim" dedi. Hassktr!
Bekle bu sefer pazartesiyi. Bu pazar gecesi ne soğuk yaptı arkadaş! Bu sene son yüzyılın en hede hödö soğukları yaşanacakmış! (öeeahhh)
Az önce telefon çalacakmışçasına ekran titreşti. İşte ben öyle anları hiç sevmiyorum. Heyecan yapıyorum, "aha kim lan bu saatte?" diyorum. Sanki tam o anda en beklenmedik ama en aramasını beklediğim kişi arayacakmış gibi bi ruh haline bürünüyorum. Çalmıyo telefon. Çalıcakmış da vazgeçmiş gibi sanki. Sanki msn de mesajın yazıldığı anı görüp yazan kişinin geri silmesi gibi. Ben ona da kılım. Nedir bu kadar vazgeçilir olan cümle? Çok mu hayati? Bütün satırı niye sildin ki? Küfür mü ettin nedir?
Bugünlerde Facebooktan da bıkmaya başladım. Bağımlılık gibi bişey oldu. Ota boka bakıyorum, herkes bi ota boka bakıyo. İlla bi ot bok koyup sora ona ottan boktan yorumlar yapıyoruz.
Sadece bugün Facebookta geçirdiğim vakitte yeminle 3 tane Gorki'nin Ana'sını okurdum. Vay anasını!
Ama bi yandan da göremediğimiz eş dost o anda sçtı mı , güldü mü naaptı onu görüyoruz. Facebook yokken görmüyoduk. In a relationship mi oldu, single hüznü mü yaşıyo, dünyayı mı keşfediyo, iş manyağı mı olmuş, bebeği mi yürümüş...
Hay anasını! Biz bunları bilmeden de gül gibi geçinip gidiyorduk. Aha Binhan mesela. Sanırım en son onu gördüğümde 14 yaşındaydım. Bi daha da görmedim. Ama biliyorum ki Binhan bugün Ankara'da. Yeğeni olmuş. İyi de bana ne? Ba na ne?
Hepimizin her an herşeyimizi bilme durumu bir sorunsal bence. Bilmesek daha iyi değil mi? Azıcık mesafeli olsak, daha egzotik bi hava katmaz mı hayatımıza?
Merak etsek birbirimizi özlesek falan. Zaten cep telefonu var herkes herkesi her yerde bulabiliyo...
Eğer bu sorunsal değilse ben kesinlikle sorunsallaştırırım bu konuyu. Neden? Çünkü sorunsal lafı çok hoşuma gitti aniden. Kendimi çok entellektüel bulmaya başladım. İmgesel küresel ya da ütopik ya da kronik...
Bunun üzerine yıllar önce Bülent Ortaçgil abimizin yaptığı şarkının sözlerini yazasım geldi.
Dinamik bir süreç içinde anksiyeteyi dışlamış
Ve hümanize davranılar
Global vilaj dediğimiz küresel köyümüzde
Herşey zaten ölümsel
Entellektüel
Karşılığı nevrozdur şu bizim uygarlığın
Depersonalisyon
Barbiturat kokain anfetamin
Oysa ne kadar basit anlayınca bu durumu
Bir elin sesi yoksa iki el
Entellektüel
40.ayetti galiba lut kavmi hani şu malum suçtan
Oysa ben diyorumki hep yeni baştan
Genmitasyonu eli ereksyon
İnsanın sekiz çağı sonunda aids
Homoseksüel
Entellektüel
Sosyal sorunlar deyince akan sular durur
41 kere maaşallah 141 olur
Hobisi fobiye dönüştüğünden eski bir tatik
Materyalist diyalektik
Oysa bindi arabadan koşar paradoksal iki at
Biri kaçarsa eğer öteki sosyal demokrat
Kastro gibi fidel
Entellektüel
İletişim bozukluğu özel titreşimler
Aparatiften evvel
Flozofik taklaşımlarda artık biraz seksüel
Afrodizyak bir sofrada şişeler virtüel
Gece yarısından evvel
Bu da konfiçyus marks yada mendel
Bir kadın tavındadır
Entellektüel
Bunları düşünmek kuytu sakin kabuğumda
Ve arasıra sıyrılıp yaşıyor olmak sizleri anlamak
Hipokondriyak
İşte bundan dolayıdır ki saçlarımdaki aklar
Tel tel entellektüel
Son bikaç haftadır üstüste aksiyon yaşamaktan keyif pezevengi humması olacağım diye korkuyorum...
Havaların aniden soğumasından mütevellit bu aralar her lafımız "anamm ne soğuk lan!" ya da "aha bakın gtüm dondu!" içerikli oluyor. Çünkü ne yapsak, nereye gitsek ne yiyip ne içsek illa bir yerimiz donuyor.
Çok afedersiniz ben bu sene bütün bu hava durumu kritiklerinden tiksindim. Kendim de çok ettim kendimden de tiksindim. Ayarsız hava durumu bizim dilimizin de ayarını bozup hepimizi Meteorolojist yaptı. Bakınız yazması bile öylesine zor olan bir meslek nerelere düştü bizim yüzümüzden...
Son bi haftadır bu tiksindiğim konu yüzünden evde de dondum. Neden? Çünkü önce kombi çalışmamaya karar verdi. "Şimdilik suyunu ısıtırım ama evlenmeden hayatta kaloriferleri yakmam!" gibisinden bir tavır sergileyince kombinin bu bakirece tavrını halletmesi için teknik servisi çağırdım. Sağolsunlar verdiler ağzının payını...
Tam ağız tadıyla donmadan evde oturucam zannederken gaz "ben bittim" dedi. Hassktr!
Bekle bu sefer pazartesiyi. Bu pazar gecesi ne soğuk yaptı arkadaş! Bu sene son yüzyılın en hede hödö soğukları yaşanacakmış! (öeeahhh)
Az önce telefon çalacakmışçasına ekran titreşti. İşte ben öyle anları hiç sevmiyorum. Heyecan yapıyorum, "aha kim lan bu saatte?" diyorum. Sanki tam o anda en beklenmedik ama en aramasını beklediğim kişi arayacakmış gibi bi ruh haline bürünüyorum. Çalmıyo telefon. Çalıcakmış da vazgeçmiş gibi sanki. Sanki msn de mesajın yazıldığı anı görüp yazan kişinin geri silmesi gibi. Ben ona da kılım. Nedir bu kadar vazgeçilir olan cümle? Çok mu hayati? Bütün satırı niye sildin ki? Küfür mü ettin nedir?
Bugünlerde Facebooktan da bıkmaya başladım. Bağımlılık gibi bişey oldu. Ota boka bakıyorum, herkes bi ota boka bakıyo. İlla bi ot bok koyup sora ona ottan boktan yorumlar yapıyoruz.
Sadece bugün Facebookta geçirdiğim vakitte yeminle 3 tane Gorki'nin Ana'sını okurdum. Vay anasını!
Ama bi yandan da göremediğimiz eş dost o anda sçtı mı , güldü mü naaptı onu görüyoruz. Facebook yokken görmüyoduk. In a relationship mi oldu, single hüznü mü yaşıyo, dünyayı mı keşfediyo, iş manyağı mı olmuş, bebeği mi yürümüş...
Hay anasını! Biz bunları bilmeden de gül gibi geçinip gidiyorduk. Aha Binhan mesela. Sanırım en son onu gördüğümde 14 yaşındaydım. Bi daha da görmedim. Ama biliyorum ki Binhan bugün Ankara'da. Yeğeni olmuş. İyi de bana ne? Ba na ne?
Hepimizin her an herşeyimizi bilme durumu bir sorunsal bence. Bilmesek daha iyi değil mi? Azıcık mesafeli olsak, daha egzotik bi hava katmaz mı hayatımıza?
Merak etsek birbirimizi özlesek falan. Zaten cep telefonu var herkes herkesi her yerde bulabiliyo...
Eğer bu sorunsal değilse ben kesinlikle sorunsallaştırırım bu konuyu. Neden? Çünkü sorunsal lafı çok hoşuma gitti aniden. Kendimi çok entellektüel bulmaya başladım. İmgesel küresel ya da ütopik ya da kronik...
Bunun üzerine yıllar önce Bülent Ortaçgil abimizin yaptığı şarkının sözlerini yazasım geldi.
Dinamik bir süreç içinde anksiyeteyi dışlamış
Ve hümanize davranılar
Global vilaj dediğimiz küresel köyümüzde
Herşey zaten ölümsel
Entellektüel
Karşılığı nevrozdur şu bizim uygarlığın
Depersonalisyon
Barbiturat kokain anfetamin
Oysa ne kadar basit anlayınca bu durumu
Bir elin sesi yoksa iki el
Entellektüel
40.ayetti galiba lut kavmi hani şu malum suçtan
Oysa ben diyorumki hep yeni baştan
Genmitasyonu eli ereksyon
İnsanın sekiz çağı sonunda aids
Homoseksüel
Entellektüel
Sosyal sorunlar deyince akan sular durur
41 kere maaşallah 141 olur
Hobisi fobiye dönüştüğünden eski bir tatik
Materyalist diyalektik
Oysa bindi arabadan koşar paradoksal iki at
Biri kaçarsa eğer öteki sosyal demokrat
Kastro gibi fidel
Entellektüel
İletişim bozukluğu özel titreşimler
Aparatiften evvel
Flozofik taklaşımlarda artık biraz seksüel
Afrodizyak bir sofrada şişeler virtüel
Gece yarısından evvel
Bu da konfiçyus marks yada mendel
Bir kadın tavındadır
Entellektüel
Bunları düşünmek kuytu sakin kabuğumda
Ve arasıra sıyrılıp yaşıyor olmak sizleri anlamak
Hipokondriyak
İşte bundan dolayıdır ki saçlarımdaki aklar
Tel tel entellektüel
7 Ekim 2010
Yağışlı soğuk hava dalgası
Sabah kalktım, sağ ayağımın ucu birazcık yorgan dışında kalmış. Bilekten sonrasını görüyorum ama hissetmiyorum?
Oha, ne olmuş olabilir diye ayağıma dokundum, buz! Sanırım ben uyurken ölmüş...
Suni tenefüstü, kalp masajıydı derken serçe parmağımın kıpırdadığını görünce büyük bir sevinç yaşadım...
Şu anda üzerimde bir polar onun üzerinde de ayı gibi bir hırka olması bence çok seksi bişey. Havanın gri ve yağmurlu olması durumuyla birleşince beni gerçekten hayata bağladı tüm bu şeyler.
Misal şimdi bi sevgilim olsaydı mesela, böyle uzun eşofman ve ordan burdan sarkan hırkalarla onu karşılamak çok isterdim.
Hani tamam hava soğur da arkadaşım bu kadar mı ani soğur? Ben geçen hafta şortumla askılı bluzumle spor yapıyodum lan bu evde! 25-27 dereceydı ev. Şu anda 17 derece!
Tüm doğa olaylarıyla kavga edebilecek yetide ve delilikteyim. Kara, yağmura, sıcağa, ota boka herşeye karşı eteğimde taş biriktirip yeri geldiğinde kafalarına atıyorum...
Şimdi ben Hawaii'li bi sevgili bulsam göçsem gitsem o diyarlara beni suçlayabilir misiniz? Ama ben orada da "mna koduumun ananası, bu ne len her yer palmiye, kıvırmayın len o kadar aloha aloha" gibisinden bişeyler bulurum.
Evet sabah gri, soğuk ve yağışlı bir hava dalgasına uyandım.
Oha, ne olmuş olabilir diye ayağıma dokundum, buz! Sanırım ben uyurken ölmüş...
Suni tenefüstü, kalp masajıydı derken serçe parmağımın kıpırdadığını görünce büyük bir sevinç yaşadım...
Şu anda üzerimde bir polar onun üzerinde de ayı gibi bir hırka olması bence çok seksi bişey. Havanın gri ve yağmurlu olması durumuyla birleşince beni gerçekten hayata bağladı tüm bu şeyler.
Misal şimdi bi sevgilim olsaydı mesela, böyle uzun eşofman ve ordan burdan sarkan hırkalarla onu karşılamak çok isterdim.
Hani tamam hava soğur da arkadaşım bu kadar mı ani soğur? Ben geçen hafta şortumla askılı bluzumle spor yapıyodum lan bu evde! 25-27 dereceydı ev. Şu anda 17 derece!
Tüm doğa olaylarıyla kavga edebilecek yetide ve delilikteyim. Kara, yağmura, sıcağa, ota boka herşeye karşı eteğimde taş biriktirip yeri geldiğinde kafalarına atıyorum...
Şimdi ben Hawaii'li bi sevgili bulsam göçsem gitsem o diyarlara beni suçlayabilir misiniz? Ama ben orada da "mna koduumun ananası, bu ne len her yer palmiye, kıvırmayın len o kadar aloha aloha" gibisinden bişeyler bulurum.
Evet sabah gri, soğuk ve yağışlı bir hava dalgasına uyandım.
4 Ekim 2010
Düşünmemeye çalışıyorum o zaman Araftayım...
Bazen pozitif düşünmek zordur. Bazen bişey düşünmek daha da zordur. Bazen düşünmemeye çalışırken daha çok düşünülür. Kafa karışır, görüntü bulanıklaşır, uykular salaklaşır...
Bazen iyi bişey olur, ama iyi olmaya da bilir. Bazen daha iyi olsun diye düşünülür, gerisini beklemek gerekir. Ben bazen çok zora gelirim. Bazen zora sokarım kendimi. Bazen zorun içinden çok zor çıkarım.
Bazen zor bana gelir, ben ona gelemem. O bana ısrarla gelirse ben geri geri giderim. Ama bu da biraz zor olur.
Kolay şeyler kolaydır. İstemesem de olur zaten. Bir hecelik sese bakar. Üzerinde düşünmeye ya da kafa kurcalamaya gerek kalmaz kolay şeyler için. Ben kolaya gelirim bazen. Ama çoğunlukla gelmemeye çalışırım. Kolay için yollar yoktur. Kolay son harfindeki "y" kadar kaygan, kıvrak ve dandiriktir. "Zor" içindeki "z" kadar serttir. "O" kadar derece gösterir ve "r" kadar gaddardır bazen...
Bazen zannederim ki süslü kutudan çok isteyip de sahip olamadığım, hatta adını bile bilmediğim bir şey çıkacak. Öyle ki hiç görmemişim, methini duymamışım ama çok istemişim...
O kutulardan genelde dandirik şeyler çıkar. Süslü kutular tehlikelidir, beklenti yaratır ve hayal kırıklığına yol açar.
Ben sade kutuları severim. Fiyonksuz, gösterişsiz...
Beklenti geliştirmek bir yana daha naif bir düşünce kaplar içimi. Daha bir sever, daha bir sahiplenirim.
Düşünmek güzeldir. Düşünmemeye çalışmak da güzeldir. Ama biri kolay, diğeri zordur.
İşleyen demir ışıldar, işlenmeye çalışılan demir işlenmemekte ısrar ediyorsa muhtemelen çeliktir.
Düşünmemeye çalışmak böyle bir şeydir. Çalıştıkça çalışası gelmez. Ne isterse onu yapar beyin. Daha detaycı, daha hızlı ve daha kudurgan oluverir. İnsan uyur, beyin uyumaz.
Adama gece yarısı sabahtan kalma çayı ısıttırır. Dolapta kalan kuru peyniri tırtıklattırır. Saçma sapan dizilerin gece tekrarlarını izlettirir ve dönüp dolaşıp aynı noktaya getirtir.
Şimdi, pozitif düşünüyorum. Beynimi, düşündüğü ve bazen de düşünmemeye çalıştığı için seviyorum. Beynimde güzel şeylere bolca yer ayırdığım için oralarda daha çok dolaşıyorum. Oralardaki güzel şeyleri; sevgiyi, şefkati ve bu hisleri verebildiğim ve verebileceğim insanlar olduğu için şükrediyorum.
Gecenin bir yarısı yazabildiğim için ellerime, gözlerime ve onlarla koordine çalışan beynime teşekkürlerimle...
Bazen iyi bişey olur, ama iyi olmaya da bilir. Bazen daha iyi olsun diye düşünülür, gerisini beklemek gerekir. Ben bazen çok zora gelirim. Bazen zora sokarım kendimi. Bazen zorun içinden çok zor çıkarım.
Bazen zor bana gelir, ben ona gelemem. O bana ısrarla gelirse ben geri geri giderim. Ama bu da biraz zor olur.
Kolay şeyler kolaydır. İstemesem de olur zaten. Bir hecelik sese bakar. Üzerinde düşünmeye ya da kafa kurcalamaya gerek kalmaz kolay şeyler için. Ben kolaya gelirim bazen. Ama çoğunlukla gelmemeye çalışırım. Kolay için yollar yoktur. Kolay son harfindeki "y" kadar kaygan, kıvrak ve dandiriktir. "Zor" içindeki "z" kadar serttir. "O" kadar derece gösterir ve "r" kadar gaddardır bazen...
Bazen zannederim ki süslü kutudan çok isteyip de sahip olamadığım, hatta adını bile bilmediğim bir şey çıkacak. Öyle ki hiç görmemişim, methini duymamışım ama çok istemişim...
O kutulardan genelde dandirik şeyler çıkar. Süslü kutular tehlikelidir, beklenti yaratır ve hayal kırıklığına yol açar.
Ben sade kutuları severim. Fiyonksuz, gösterişsiz...
Beklenti geliştirmek bir yana daha naif bir düşünce kaplar içimi. Daha bir sever, daha bir sahiplenirim.
Düşünmek güzeldir. Düşünmemeye çalışmak da güzeldir. Ama biri kolay, diğeri zordur.
İşleyen demir ışıldar, işlenmeye çalışılan demir işlenmemekte ısrar ediyorsa muhtemelen çeliktir.
Düşünmemeye çalışmak böyle bir şeydir. Çalıştıkça çalışası gelmez. Ne isterse onu yapar beyin. Daha detaycı, daha hızlı ve daha kudurgan oluverir. İnsan uyur, beyin uyumaz.
Adama gece yarısı sabahtan kalma çayı ısıttırır. Dolapta kalan kuru peyniri tırtıklattırır. Saçma sapan dizilerin gece tekrarlarını izlettirir ve dönüp dolaşıp aynı noktaya getirtir.
Şimdi, pozitif düşünüyorum. Beynimi, düşündüğü ve bazen de düşünmemeye çalıştığı için seviyorum. Beynimde güzel şeylere bolca yer ayırdığım için oralarda daha çok dolaşıyorum. Oralardaki güzel şeyleri; sevgiyi, şefkati ve bu hisleri verebildiğim ve verebileceğim insanlar olduğu için şükrediyorum.
Gecenin bir yarısı yazabildiğim için ellerime, gözlerime ve onlarla koordine çalışan beynime teşekkürlerimle...
3 Ekim 2010
Eğlencenin dibindeki Android

Dün öyle eğlendim ki 18-25 yaş arasında bir yerdeydim. New Model Army'nin 30.Yıl konserinde uzun zamandır eğlenmediğim kadar eğlendim. Öyle ki tam olarak yazıya dökemiyorum. Zira sayamadığım kadar bira, dans, pogo ve uykusuzluktan sonra insan baya baya salaklaşıyor.
Pogoyu en son sanırım 16 yaşındayken yapmıştım. Sonra biri elmacık kemiğime sıkı bir dirsek geçirdi ve Pogo hayatım oracıkta sona erdi. Ama dün biraz da semirmiş olmanın şevkiyle olsa gerek uzun zamandır görmediğim Bıdık Barış'ın da gazıyla "hobaraleeeyyy" şeklinde zıpladım, çarptım, çarpıldım. Bu çarpmalar esnasında Gülru'nın bir kere yere kayışını, bir kere de popo üstü "eyooo" nidalarıyla düşüşünü gördüm. Ayrıca dün Gülru'nun ne kadar güzel eğlenip coştuğunu görüp ekstra mutlu oldum.
Tolga, Serkan, Nazlı, Memo, Melissa, Eren, Gülru, Barış ve ben konserde ipi kopardık. Bir ara Tolga Eren'i sırtına alıp fıldır fıldır döndü ve bıraktıktan sonra da "şu anda kalp krizi geçirmediysem aha bi daha da geçirmem" dedi.
Konser çıkışı Barış hariç kalan kısmın özeti ve daha sonra Oğuz'un da katılmasıyla Voodo'da coşmaya devam ettik. Körkütük olana kadar da içip geceyi sonlandırdık.
Ben dün çok mutluydum. Şimdi de mutluyum. Ama uykusuzum. Eğlencenin dibini gördüm. Eğlencenin dibine vurunca insan insanlıktan çıkıp benim gibi Android olabiliyor...
Sevgiler...
24 Eylül 2010
Güzel haberler...
İnsanoğlu ancak bebekken bol bol güler...
Yaşam merdivenini tırmandıkça bu içten gülme, yağı bitmiş kandil gibi söner...
Bu da şu demektir:Neşelenmek için insanın masumiyete ve temiz kalpliliğe ihtiyacı vardır...
Bu özellikleri olmayan kişiler dudaklarını büzer ve sanki bir kötülüğü gizlemek istermişçesine surat asar...
----Honore de Balzac----
Güzel haber bu değil. Bu güzel bir söz. Okuyunca anlaşılıyo zaten. Çok beğendim buraya da yazayım dedim...
Güzel haber benim için öncelikle kimi şans oyunlarından güzel bir mebla çıkmasıdır. (Bana çıkması durumunda tabii). Güzel haber sağlığımın iyi olduğunu öğrenmektir. Sevdiklerimin mutlu ve huzurlu olduğunu bilmektir....
Bir de güzel haberler vardır. Sevdiğiniz, mutlu olmayı dibine kadar hak ettiğini düşündüğünüz birinin baya bi mutlu olduğunu duymak. Güzel şeyler yaşıyor olduğunu, yüzündeki pırıltıyı, içindeki cıvıltıyı bilmek. Sizin hayatınızda o pırıltı ve cıvıltı yoksa bile içinize kıp kıp bişeyler olur hani. "Lan Dünya'da hayat varmış!" dedirten cinsten.
Güzel bi haber... Çok mutluyum :)
Yaşam merdivenini tırmandıkça bu içten gülme, yağı bitmiş kandil gibi söner...
Bu da şu demektir:Neşelenmek için insanın masumiyete ve temiz kalpliliğe ihtiyacı vardır...
Bu özellikleri olmayan kişiler dudaklarını büzer ve sanki bir kötülüğü gizlemek istermişçesine surat asar...
----Honore de Balzac----
Güzel haber bu değil. Bu güzel bir söz. Okuyunca anlaşılıyo zaten. Çok beğendim buraya da yazayım dedim...
Güzel haber benim için öncelikle kimi şans oyunlarından güzel bir mebla çıkmasıdır. (Bana çıkması durumunda tabii). Güzel haber sağlığımın iyi olduğunu öğrenmektir. Sevdiklerimin mutlu ve huzurlu olduğunu bilmektir....
Bir de güzel haberler vardır. Sevdiğiniz, mutlu olmayı dibine kadar hak ettiğini düşündüğünüz birinin baya bi mutlu olduğunu duymak. Güzel şeyler yaşıyor olduğunu, yüzündeki pırıltıyı, içindeki cıvıltıyı bilmek. Sizin hayatınızda o pırıltı ve cıvıltı yoksa bile içinize kıp kıp bişeyler olur hani. "Lan Dünya'da hayat varmış!" dedirten cinsten.
Güzel bi haber... Çok mutluyum :)
15 Eylül 2010
Fotoşopta emeği geçenlerin arasında bir Kobayashi var. Bu Kobayashi "Usual Suspects" teki Kobayashi mi?
Romantik komedi denilen türü neden sevdiğimi yeni anladım. Benim romantik anlarım hep komediye dönüşüyor.
Muhallebi kıvamlı şeyler bana hep iç ısıtıcı gelir nedense.
Küçükken izlediğim TRT dizileri yüzünden bir dönem aristokrat gibi yaşamaya özenmiştim. Sırf bu yüzden anneme "niye bizim evde hiç bıldırcın pişmiyor" dedim. Gitti aldı kadıncağız. Görünce kustum.
Geçen Dog Whisperer amca (Cesar Milan) "hayvanlarla çocuklar genelde iyi anlaşır. Çünkü çocuklarda korku yoktur merak vardır" dedi. Lan ne kadar doğru.
Geçen gün aldığım nemlendiricinin kokusundan tiksindim. İade etmeye gittiğimde geri alsınlar diye "alerji yaptı" dedim. Kadın görmek ister diye de "bacaamda oldu" diye önceden ekledim.
18 Eylül'de Gözlemevine Ay'ı izlemeye gidicektim. Ama katılacaklar listesinde eski sevgilimin adını da görünce irkildim. (aya baktım seni gördüm, sana baktım ayı gördüm!)
Bugün Asuman bilgisayarını tamire götürdüğü yerden bahsederken "uzun saçlı süper çocuklar var orda, sen de pc ni oraya götür tamire" diye ekledi. Evet yakışıklı olunca kesin daha iyi tamir ederler. Hele uzun saçlıysa u huuuu.
Çocukken en büyük kabusum ayakkabısız kalmaktı. Rüyalarıma girerdi o derece.
Norah Jones dinleyince hava sonbahar, dışarıda da yağmur varmış gibi hissediyorum. Yazın deniz kenarında dinledim gene aynı etki sürüyordu.
Sex Bomb ne garip bi şarkı. (Adama boşuna Gal Kaplanı dememişler)
MP3 çalarım kaybolduğundan beri yürüyüş keyfimde bir eksiklik var. Ama şunu farkettim benim kafamdaki teyp çalmaya devam ediyor.
Edirne otobüsünde kaybolan Walkmanimi özledim. İçinde Fikret Kızılok albümü vardı bide...
Dün akşam Özlem'le karşıdan karşıya geçerken Dönence şarkısını söylerken bulduk kendimizi.
Ekşi Sözlükte Adam Asmaca oyunu yapmışlar. Konu da sözlükteki başlıklar. Çok kazık...
Saçımın rengiyle ilgili gün boyu kafa yorduğumu farkettim. Ne renk lan benim saçım?
Romantik komedi denilen türü neden sevdiğimi yeni anladım. Benim romantik anlarım hep komediye dönüşüyor.
Muhallebi kıvamlı şeyler bana hep iç ısıtıcı gelir nedense.
Küçükken izlediğim TRT dizileri yüzünden bir dönem aristokrat gibi yaşamaya özenmiştim. Sırf bu yüzden anneme "niye bizim evde hiç bıldırcın pişmiyor" dedim. Gitti aldı kadıncağız. Görünce kustum.
Geçen Dog Whisperer amca (Cesar Milan) "hayvanlarla çocuklar genelde iyi anlaşır. Çünkü çocuklarda korku yoktur merak vardır" dedi. Lan ne kadar doğru.
Geçen gün aldığım nemlendiricinin kokusundan tiksindim. İade etmeye gittiğimde geri alsınlar diye "alerji yaptı" dedim. Kadın görmek ister diye de "bacaamda oldu" diye önceden ekledim.
18 Eylül'de Gözlemevine Ay'ı izlemeye gidicektim. Ama katılacaklar listesinde eski sevgilimin adını da görünce irkildim. (aya baktım seni gördüm, sana baktım ayı gördüm!)
Bugün Asuman bilgisayarını tamire götürdüğü yerden bahsederken "uzun saçlı süper çocuklar var orda, sen de pc ni oraya götür tamire" diye ekledi. Evet yakışıklı olunca kesin daha iyi tamir ederler. Hele uzun saçlıysa u huuuu.
Çocukken en büyük kabusum ayakkabısız kalmaktı. Rüyalarıma girerdi o derece.
Norah Jones dinleyince hava sonbahar, dışarıda da yağmur varmış gibi hissediyorum. Yazın deniz kenarında dinledim gene aynı etki sürüyordu.
Sex Bomb ne garip bi şarkı. (Adama boşuna Gal Kaplanı dememişler)
MP3 çalarım kaybolduğundan beri yürüyüş keyfimde bir eksiklik var. Ama şunu farkettim benim kafamdaki teyp çalmaya devam ediyor.
Edirne otobüsünde kaybolan Walkmanimi özledim. İçinde Fikret Kızılok albümü vardı bide...
Dün akşam Özlem'le karşıdan karşıya geçerken Dönence şarkısını söylerken bulduk kendimizi.
Ekşi Sözlükte Adam Asmaca oyunu yapmışlar. Konu da sözlükteki başlıklar. Çok kazık...
Saçımın rengiyle ilgili gün boyu kafa yorduğumu farkettim. Ne renk lan benim saçım?
10 Eylül 2010
Evelsi gün kuzenime gittim. Gece bolca lak lak ettik. Çünkü kendisi ani bir kararla işyerinden biriyle evlenme kararı almış.
Direk "oha!" dedim tabi.
Çünkü adam işyerinde de, Facebookta da yandan yandan asılırken kuzenim adamdan irite olmuş, hatta bana Facebook ayarlarını değiştirtmişti adam fazla bir şey göremesin, gönderemesin diye. En sonunda da ben "bence açık açık konuş da adam da boşa kürek çekmesin" demiştim. Ah biz bu kadın milleti...
Kuzen Facebookta adama durumu anlatayım derken adam kuzene allı pullu dantelli bir gelecekten bahsedip kendisine aşık olduğunu söyleyince kuzenimin "yalnızlık hassasiyeti" denilen yerini dıngırdatmış...
Masada konuşurken "Mart gibi evlenmeyi düşünüyoruz" diyince ben yerimden fırladım. "Ya şurda 10 gündür adamla flört ediyorsun, etme tutma..." dedimse de o mevzunun güzel taraflarında gezindiğinden beni pek iplemedi. ASlında çok üstüne de gitmek istemiyorum ama durum dışarıdan baya hızlı ve baya mantıksız şu an için.
Hani şöyle durumlar vardır: bir potansiyel sevgili adayı vardır. İyidir, hoştur ama sadece sempati duymaktasınızdır. Cepte olduğunu bilirsiniz. Ve eğer baya yalnız ve baya da sevgili olasınız varsa o kişinin size olan ilgisi, sevgisi, aksiyonları sizi onu seviyormuş gibi bir hallere sokar. Aslında hala sadece sempati duyarken sırf bu ilgiden hoşnut olduğunuz için karşılık verirsiniz.
Bence kuzenimin durumu da aynen böyle. Ama gelgelelim evlilik bambaşka bir şey...
Umarım kalıcı bir hata yapmaz...
Dün sabah iki kuzen kuzenlerimin 3 çocuğu ve ben teyzemlere bayramlaşmaya gittik. Bunca yıllık tanıdığım teyzemlerin evde ciddi bir tören halinde ailecek bayramlaştıklarından habersizdim.
Sabah önce bahçede harika bir kahvaltı ve lak lak ettikten sonra içeri girip yaş sırasına göre sıraya girdik. Teyzem ve eniştemin ellerini öptük. Daha sonra da birbirimizin bayramını kutladık. Aslında hoş ve gelenekseldir. Önce için için kıkırdasam da sonra baya hoşuma gitti.
Bizim aile 3 kşilik olduğu için "sen ben bizim oğlan" şeklinde bayramlaşma öyle protokollü falan olmuyor.
Dün öğlen eve döndüm. 4 saatlik uykuyla duran bünyemi dinlendirirken Özlem aradı. Bayramsal işlerini halletmiş dışarı çıkıp eğlenesi varmış. Akşam 22 civarı çıktık nereye gideceğimizi bilmeden. Daha sonra Manhattan da karar kıldık. Bir iki saat orta yaşlı amcaların Blues gurubunu dinledikten sonra If' e geçtik. Bedük konserinin son şarkısında içeri girdik.
Aslında bar mar ortamlarını özlemişim. O saatte içip ortada dönenleri, kavga edenleri, kız-erkek avına çıkanları izlemek inanılmaz keyifli bir şey benim için. Eskiden beri bu bar gözlemi benim için bir hobi gibidir. Yalnız şunu hesaba katmamışım. Artık uzun uzun ayakta kalmak gibi lüksüm yokmuş. Her yanım ağrıyor desem yeridir. Bacaklar sızım sızım.
Bayramın birinci günü böyle geçti. Bugün ikinci gün. Annemleri özledim.
Direk "oha!" dedim tabi.
Çünkü adam işyerinde de, Facebookta da yandan yandan asılırken kuzenim adamdan irite olmuş, hatta bana Facebook ayarlarını değiştirtmişti adam fazla bir şey göremesin, gönderemesin diye. En sonunda da ben "bence açık açık konuş da adam da boşa kürek çekmesin" demiştim. Ah biz bu kadın milleti...
Kuzen Facebookta adama durumu anlatayım derken adam kuzene allı pullu dantelli bir gelecekten bahsedip kendisine aşık olduğunu söyleyince kuzenimin "yalnızlık hassasiyeti" denilen yerini dıngırdatmış...
Masada konuşurken "Mart gibi evlenmeyi düşünüyoruz" diyince ben yerimden fırladım. "Ya şurda 10 gündür adamla flört ediyorsun, etme tutma..." dedimse de o mevzunun güzel taraflarında gezindiğinden beni pek iplemedi. ASlında çok üstüne de gitmek istemiyorum ama durum dışarıdan baya hızlı ve baya mantıksız şu an için.
Hani şöyle durumlar vardır: bir potansiyel sevgili adayı vardır. İyidir, hoştur ama sadece sempati duymaktasınızdır. Cepte olduğunu bilirsiniz. Ve eğer baya yalnız ve baya da sevgili olasınız varsa o kişinin size olan ilgisi, sevgisi, aksiyonları sizi onu seviyormuş gibi bir hallere sokar. Aslında hala sadece sempati duyarken sırf bu ilgiden hoşnut olduğunuz için karşılık verirsiniz.
Bence kuzenimin durumu da aynen böyle. Ama gelgelelim evlilik bambaşka bir şey...
Umarım kalıcı bir hata yapmaz...
Dün sabah iki kuzen kuzenlerimin 3 çocuğu ve ben teyzemlere bayramlaşmaya gittik. Bunca yıllık tanıdığım teyzemlerin evde ciddi bir tören halinde ailecek bayramlaştıklarından habersizdim.
Sabah önce bahçede harika bir kahvaltı ve lak lak ettikten sonra içeri girip yaş sırasına göre sıraya girdik. Teyzem ve eniştemin ellerini öptük. Daha sonra da birbirimizin bayramını kutladık. Aslında hoş ve gelenekseldir. Önce için için kıkırdasam da sonra baya hoşuma gitti.
Bizim aile 3 kşilik olduğu için "sen ben bizim oğlan" şeklinde bayramlaşma öyle protokollü falan olmuyor.
Dün öğlen eve döndüm. 4 saatlik uykuyla duran bünyemi dinlendirirken Özlem aradı. Bayramsal işlerini halletmiş dışarı çıkıp eğlenesi varmış. Akşam 22 civarı çıktık nereye gideceğimizi bilmeden. Daha sonra Manhattan da karar kıldık. Bir iki saat orta yaşlı amcaların Blues gurubunu dinledikten sonra If' e geçtik. Bedük konserinin son şarkısında içeri girdik.
Aslında bar mar ortamlarını özlemişim. O saatte içip ortada dönenleri, kavga edenleri, kız-erkek avına çıkanları izlemek inanılmaz keyifli bir şey benim için. Eskiden beri bu bar gözlemi benim için bir hobi gibidir. Yalnız şunu hesaba katmamışım. Artık uzun uzun ayakta kalmak gibi lüksüm yokmuş. Her yanım ağrıyor desem yeridir. Bacaklar sızım sızım.
Bayramın birinci günü böyle geçti. Bugün ikinci gün. Annemleri özledim.
28 Ağustos 2010
Su kuşu
Şakadanak Ankara'ya döndüm. Salı falan dönmeyi düşünürken bi tanıdığın arabayla Ankara'ya götürme teklifini kaçırmayayım dedim ve biraz daha erkence geliverdim. Allah sizi inandırsın 11 saatlik otobüs yolculuğu dünyanın en pis şeylerinden biri. İşin bir de indikten sonrası var.
Saatlerce aynı köşede yandakinin omuzuna, gtüne başına deymeyeceğim diye kasıl kasılabildiğin kadar. Rakım farkından ve hareketsizlikten ayaklar şişsin. Yarım yamalak, salyalı, boyun tutulmalı uykuyla iyice salaklaşmış bünyeyi indir sabahın köründe AŞTİ'ye. Al eşek kadar bavulu, parasızlıktan AŞTİ servisinde kendine yer bulmaya çalış. En son eziyet de eve bavulu çıkarmak...
Bunların hiç birini bu sefer yaşamadan gelmiş olmak enfesti. Ne ayak şişti, ne tutlmalar oldu. Üstelik bavulum da eve kadar taşındı. Allah bin kere razı olsun.
Bu sefer kesin kararlıyım bir havuza yazılıcam. Su beni inanılmaz mutlu eden bir şey. Aynı zamanda da en bi seve seve yapılabilecek spor.
Biraz daha kilo verdim. Kendimi süper hissediyorum. Saç rengimi değiştirip pişman olmamış olmak da cabası. Abimle süper zaman geçirdim. Gerçi her gün rutin şeyleri yaptık ama bir arada olmak, aynı aileden gelen iki birey olarak birbirini bu kadar iyi anlayabilmek, bunun yanında zevkleri ve hayata dair başka şeylerde de aynı vizyona sahip olmak gibi güzellikler olunca sohbetin tadına doyulmuyor.
Masaya yeniden 4 tabak koymak çok güzeldi. Minübüsün arkasından el salladıktan sonraki 1 saat deniz kenarında boğazımıza oturmuş olan taşları yutkunarak yoketmeye çalıştık annem, babam ve ben...
Abim gittikten sonra benim "Garıla" tayfasıyla biberdi, domatesti, patlıcandı kurutma, derleme ve kışa hazırlama işlerine giriştik. Akşamları terasta oturup bu işleri yapıp dedikodu, çay derken keyifli zaman geçti. Her gün takıldığımız otelin havuz kenarından çekirdekli çaylı zamanlar geçirdik ve çok fazla sıkılmadan döndüm.
Canım Ankara'nın havası sonbahara yaklaşmış, efendileşmiş, durulmuş. Klasik Ankara akşamları geri dönmüş. Evde uyunabiliniyor terlemeden. Çok mutluyum wallahi.
Bugün Asuman ve Gerrit'le buluşup akşam yürüyüşü yaptık. Araları gene biraz limoniydi. Allahtan Gerrit'in konuşmaya doyamadığı birkaç konuyu açtım ve yüzünü güldrüdüm. Gene duvar gibi duracaktı yoksa dutch dutch.
Eyoo yarın havuza gidiyomuşuz! Az önce Öslem'le konuştuk. Su mu derken su suyu çekti. Yipiii.
Fazla bişey yok işte şimdilik. Ama olacak. Evrene bol bol mesaj gönderiyorum, hissediyorum. Enfes şeyler olacak.
Saatlerce aynı köşede yandakinin omuzuna, gtüne başına deymeyeceğim diye kasıl kasılabildiğin kadar. Rakım farkından ve hareketsizlikten ayaklar şişsin. Yarım yamalak, salyalı, boyun tutulmalı uykuyla iyice salaklaşmış bünyeyi indir sabahın köründe AŞTİ'ye. Al eşek kadar bavulu, parasızlıktan AŞTİ servisinde kendine yer bulmaya çalış. En son eziyet de eve bavulu çıkarmak...
Bunların hiç birini bu sefer yaşamadan gelmiş olmak enfesti. Ne ayak şişti, ne tutlmalar oldu. Üstelik bavulum da eve kadar taşındı. Allah bin kere razı olsun.
Bu sefer kesin kararlıyım bir havuza yazılıcam. Su beni inanılmaz mutlu eden bir şey. Aynı zamanda da en bi seve seve yapılabilecek spor.
Biraz daha kilo verdim. Kendimi süper hissediyorum. Saç rengimi değiştirip pişman olmamış olmak da cabası. Abimle süper zaman geçirdim. Gerçi her gün rutin şeyleri yaptık ama bir arada olmak, aynı aileden gelen iki birey olarak birbirini bu kadar iyi anlayabilmek, bunun yanında zevkleri ve hayata dair başka şeylerde de aynı vizyona sahip olmak gibi güzellikler olunca sohbetin tadına doyulmuyor.
Masaya yeniden 4 tabak koymak çok güzeldi. Minübüsün arkasından el salladıktan sonraki 1 saat deniz kenarında boğazımıza oturmuş olan taşları yutkunarak yoketmeye çalıştık annem, babam ve ben...
Abim gittikten sonra benim "Garıla" tayfasıyla biberdi, domatesti, patlıcandı kurutma, derleme ve kışa hazırlama işlerine giriştik. Akşamları terasta oturup bu işleri yapıp dedikodu, çay derken keyifli zaman geçti. Her gün takıldığımız otelin havuz kenarından çekirdekli çaylı zamanlar geçirdik ve çok fazla sıkılmadan döndüm.
Canım Ankara'nın havası sonbahara yaklaşmış, efendileşmiş, durulmuş. Klasik Ankara akşamları geri dönmüş. Evde uyunabiliniyor terlemeden. Çok mutluyum wallahi.
Bugün Asuman ve Gerrit'le buluşup akşam yürüyüşü yaptık. Araları gene biraz limoniydi. Allahtan Gerrit'in konuşmaya doyamadığı birkaç konuyu açtım ve yüzünü güldrüdüm. Gene duvar gibi duracaktı yoksa dutch dutch.
Eyoo yarın havuza gidiyomuşuz! Az önce Öslem'le konuştuk. Su mu derken su suyu çekti. Yipiii.
Fazla bişey yok işte şimdilik. Ama olacak. Evrene bol bol mesaj gönderiyorum, hissediyorum. Enfes şeyler olacak.
8 Ağustos 2010
Son 3 haftadır kendime erken yatacağım diye söz veriyorum. Ama son 3 haftadır gündüzleri yaşayamıyorum ki. Bari geceleri yaşayayım diye kasıyorum.
Bugün gece 23 civarı Asu'yla yürüyüşe çıktık. Ankara resmen İzmir gibi olmuş. Nasıl bir kalabalık!. Herkes parklarda, cafelerde, sokaklarda. Yani tek geç yatan ben değilim!
Aslında ayağım iyileştiğinden beri her akşam yürüyüşünde bu kalabalığın farkındayım ama bugün abartılıydı.
Zamanla, iklim de böyle giderse Ankara'nın geceleri sabahlara uzayacak ve Taksim gibi hiç durmayacak sanırım. Aslına bakarsanız ben bu durumdan pek hoşnut oldum.
Bugün dışarı çıktığımızda saat gecenin 11 idi ama hava 35 dereceydi. Bu da demek oluyor ki öğlen kafadan 45-48 arası olmuştur.
Ana haber bültenleri 30-35 diyedursun ve biz onlara "haskktir!" diye duralım bu sıcaklar 10 gün daha buralardaymış. Bana kalırsa Eylül, Ekim çok pis geçecek. Evet hepimiz gibi ben de kafayı sıcaklarla bozdum ve uzun uzun Meteorolojistlik yapasım var.
Aslında şu sıralar çalışmıyor olmamdan neredeyse memnun olucam. Zira şu sıralar çalışıyor olsam, hele ki eski iş yerimde olsam kesinlikle sabırla tuttuğum sinirlerimi bırakır, afiyetle cinnet geçirirdim.
Bugün Facebook ta paylaştığım Alber Camus'un sözü "Bazılarının, sadece normal olmak için ne büyük çaba sarf ettiğini kimse fark etmiyor." sözü de o eski iş yerimdeki luzumsuz insanlara kapak olsun. (rögar kapağı)
Ben gene bavul topladım ve malum yere gidiyorum. Lan ne pis bişey! Sıcaktan kendi evimde kalamıyorum. Hatta sadece hızla üzerimi değişip duş alıp arkama bakmadan kaçıyorum. Şu anda en mantıklısı Resul'ün tabiriyle "Güzel Bahçe"'de olmak :)
Bu sefer en azından abim de orda olacak...
Asıl şimdi bir arınmaya ihtiyacım var galiba. Aslında hala Prozaclıyım. Öyle gibiyim yani. Oraya gittiğimde aklımda artık posa da olmayacak. Hmm belki başka bişeylere yelken açarım belli mi olur? Ya da o bişeyler için yeterince temizlenmiştir kafam.
Hadi o zaman byby.
Bugün gece 23 civarı Asu'yla yürüyüşe çıktık. Ankara resmen İzmir gibi olmuş. Nasıl bir kalabalık!. Herkes parklarda, cafelerde, sokaklarda. Yani tek geç yatan ben değilim!
Aslında ayağım iyileştiğinden beri her akşam yürüyüşünde bu kalabalığın farkındayım ama bugün abartılıydı.
Zamanla, iklim de böyle giderse Ankara'nın geceleri sabahlara uzayacak ve Taksim gibi hiç durmayacak sanırım. Aslına bakarsanız ben bu durumdan pek hoşnut oldum.
Bugün dışarı çıktığımızda saat gecenin 11 idi ama hava 35 dereceydi. Bu da demek oluyor ki öğlen kafadan 45-48 arası olmuştur.
Ana haber bültenleri 30-35 diyedursun ve biz onlara "haskktir!" diye duralım bu sıcaklar 10 gün daha buralardaymış. Bana kalırsa Eylül, Ekim çok pis geçecek. Evet hepimiz gibi ben de kafayı sıcaklarla bozdum ve uzun uzun Meteorolojistlik yapasım var.
Aslında şu sıralar çalışmıyor olmamdan neredeyse memnun olucam. Zira şu sıralar çalışıyor olsam, hele ki eski iş yerimde olsam kesinlikle sabırla tuttuğum sinirlerimi bırakır, afiyetle cinnet geçirirdim.
Bugün Facebook ta paylaştığım Alber Camus'un sözü "Bazılarının, sadece normal olmak için ne büyük çaba sarf ettiğini kimse fark etmiyor." sözü de o eski iş yerimdeki luzumsuz insanlara kapak olsun. (rögar kapağı)
Ben gene bavul topladım ve malum yere gidiyorum. Lan ne pis bişey! Sıcaktan kendi evimde kalamıyorum. Hatta sadece hızla üzerimi değişip duş alıp arkama bakmadan kaçıyorum. Şu anda en mantıklısı Resul'ün tabiriyle "Güzel Bahçe"'de olmak :)
Bu sefer en azından abim de orda olacak...
Asıl şimdi bir arınmaya ihtiyacım var galiba. Aslında hala Prozaclıyım. Öyle gibiyim yani. Oraya gittiğimde aklımda artık posa da olmayacak. Hmm belki başka bişeylere yelken açarım belli mi olur? Ya da o bişeyler için yeterince temizlenmiştir kafam.
Hadi o zaman byby.
5 Ağustos 2010
Uykusuz her gece...

Ben böyle sıcağın...
Yok olmuyor imkanı yok evde uyuyamıyorum sıcaktan. Bu sefer şu kare şeklinde buzluklar olur ya hani onları da aldım koynuma öyle yattım bana mısın demedi. Sabaha karşı kalkıp bütün pencereleri açıp diğer odaya geçtim gene aynı. Bir gram da esmez mi be kardeşim! Üstelik hava bu sefer de kapadı. Nem oranı oldu 1500.
İnsan böyle yarım yamalak uyuyunca bir de saçma sapan rüyalar görür ya hani...
Bütün gece en kıl olduğum insanları rüyamda gördüm. Ona laf sok buna laf sok. Ülen nasıl içimde kaldıysa ta 4 sene evvel çalıştığım iş yerindeki meymenetsizi de gördüm. Ben unutsam adalet sistemim unutmuyor.
Aynaya baktım. Sanki bütün gece dayak yemişim.Yüzüm gözüm şiş. Ayağımın şişi daha yeni yeni iniyor.
Kendimi bu sabah Quasimodo gibi hissediyorum. Zaten sabahta değil ki eşek vaktinde uyanmışım.
Söylenesim vardı söylendim. Rahatladım.
1 Ağustos 2010
Şaaaappp!
Dün güzelce Tae-Bo mu yaptıktan sonra akşam yürüyüşü yapmak üzere Asuman ve Ahmet'le buluşmak için tepebaşından aşağı hızhızlı yürüyordum. Zira akşam 22.30 du ve ortalarda Travestilerden ve onların talepkarlarından başka pek kimse yoktu. Arkamda da bir kadıncağız kadın güdüsüyle bana hızlı adımlarla yaklaşıp kendini güvende hissetmek istiyordu ki, sol ayağımı burkup "şaaap" diye yere yapıştım. Anlık bir şey.
Hani bazen düşeceğini anlarsın da biraz koşuşturur sonra düşersin. Ya da en azından sağa sola tutunursun. Bu sefer burkmamla düşmem bir oldu. Arkamdaki teyze koşturup "aman iyi misin" demeye kalmadı, yolun karşısından memeleri ortada ve henüz gelişmekte olan bir gay kardeş de koştur koştur yanıma geldi. O da "iyi misin hemen taksiye bindirelim seni" falan dedi. Her ikisine de çok teşekkür ederek kalkmaya çalıştıysam da burktuğum ayağımın üzerine basmama imkan olmadığını anladım.
Allahtan aşağıda beni bekleyen Ahmet ve Asu beni düşerken görmüşler ve bana doğru yürüyorlarmış.
Teyzenin acelesi olduğundan o gitmek durumunda kaldı.Gay kardeş de karşı kaldırımda işine devam ediyordu. Fakat içine sinmemiş olsa gerek, yeniden yanıma gelerek "gel dedi ben veririm taksi parasını bir hastaneye falan git". Birbirimize bol "canım"lı, "kurban olurum"lu sevgi sözcükleri tükettikten sonra Asuman ve Ahmet geldi.
Yıllardır evimin karşısında Travestiler durur. Her gün bir mevzu çıkar. Bazen uyutmazlar gürültüden. Gece yarısı şarkı, türkü, gülüşmeler. Yıllardır diş biliyorum onlara tüm mahalleli gibi. Polisler çağırılır, olaylar çıkar. 10 gün yok olup sonra gene gelirler. Hem de daha kalabalık.
Ben şimdi ne düşüneyim? Dün yanıma gelen o ince, zarif, güzel yüzlü kızcağıza ne diyeyim? Arkadaş olmak istesem olamam. Kek yapıp eve davet etsem olmaz. Gay desem, travesti desem, kızcağız desem...
Ayağımın acısı bir yandan içimin cızlaması bir yandan. İçtenliği içimi yaraladı desem yeridir.
Kadın olmak sanki her insanı güzelleştiriyor. Eğer insan ruhunu güzelleştirecekse varsın kadın hissetsinler. Dış görünüşü sktirediyorum. Bana öğretilenleri, az buçuk dayatılanları kafamdan kışkışlıyorum.
Keşke azıcık insan olabilsek bazen...
Hani bazen düşeceğini anlarsın da biraz koşuşturur sonra düşersin. Ya da en azından sağa sola tutunursun. Bu sefer burkmamla düşmem bir oldu. Arkamdaki teyze koşturup "aman iyi misin" demeye kalmadı, yolun karşısından memeleri ortada ve henüz gelişmekte olan bir gay kardeş de koştur koştur yanıma geldi. O da "iyi misin hemen taksiye bindirelim seni" falan dedi. Her ikisine de çok teşekkür ederek kalkmaya çalıştıysam da burktuğum ayağımın üzerine basmama imkan olmadığını anladım.
Allahtan aşağıda beni bekleyen Ahmet ve Asu beni düşerken görmüşler ve bana doğru yürüyorlarmış.
Teyzenin acelesi olduğundan o gitmek durumunda kaldı.Gay kardeş de karşı kaldırımda işine devam ediyordu. Fakat içine sinmemiş olsa gerek, yeniden yanıma gelerek "gel dedi ben veririm taksi parasını bir hastaneye falan git". Birbirimize bol "canım"lı, "kurban olurum"lu sevgi sözcükleri tükettikten sonra Asuman ve Ahmet geldi.
Yıllardır evimin karşısında Travestiler durur. Her gün bir mevzu çıkar. Bazen uyutmazlar gürültüden. Gece yarısı şarkı, türkü, gülüşmeler. Yıllardır diş biliyorum onlara tüm mahalleli gibi. Polisler çağırılır, olaylar çıkar. 10 gün yok olup sonra gene gelirler. Hem de daha kalabalık.
Ben şimdi ne düşüneyim? Dün yanıma gelen o ince, zarif, güzel yüzlü kızcağıza ne diyeyim? Arkadaş olmak istesem olamam. Kek yapıp eve davet etsem olmaz. Gay desem, travesti desem, kızcağız desem...
Ayağımın acısı bir yandan içimin cızlaması bir yandan. İçtenliği içimi yaraladı desem yeridir.
Kadın olmak sanki her insanı güzelleştiriyor. Eğer insan ruhunu güzelleştirecekse varsın kadın hissetsinler. Dış görünüşü sktirediyorum. Bana öğretilenleri, az buçuk dayatılanları kafamdan kışkışlıyorum.
Keşke azıcık insan olabilsek bazen...
30 Temmuz 2010

Hatırlatmak gibi olmasın ama hava çok sıcak!
Eczanenin direk gibi duran derece levhasında an itibariyle 40'ı gördüm. O esnada markete gidiyordum sigara almaya.
Dün gene "alaam n'oolur sonbahar gelsin" diye inlediğimi biliyorum. Zira eğer Asuman'da ya da Nazlı'da kalmazsam evde uyuyamıyorum. Bu insanların evinde hala yorganla uyunabiliniyor ey ahali!
Dün yeni bir taktik geliştirip yataklardan birini salona aldım. Salon ve yatak odasının pencerelerini sonuna kadar açıp esinti içinde uyumayı hayal ediyordum. Ancak gene gecenin bir yarısı ter içinde "öeeeh be!" diye uyandım. Sabah gene aynı mahmur ve uykusuz görüntü ayna karşısında beni bekliyordu.
Hayır hırsız korkusu olmasa alabildiğine açıcam yelkenlerini evin. Sen püfür ben püfür uyuyacağım ama olmuyor işte.
Bu aralar biraz Prozac'lı gibiyim. Böyle beynimin içinde yeller esiyor. Tepki veresim yok, takasım ya da huylanasım yok. Sıcak havanın etkisi de var tabii.
Günlerdir popomla uğraşıyorum bir de. Körolası! Kıçımla kavga ettikçe o da benle didişiyor.
Kek yaptım az önce. Dün Asuman'ın kardeşine söz vermiştim. 5 çayında tavlayı tepesine vurucam da yanında bari tatlı birşeyler götüreyim de benle bıdıbıdı yapmasın.
Lan ne ilginç. Asuman'ın kardeşi ondan 3 yaş felan küçük. Ama baya amca görünümlüydü 3 sene evvel ilk gördüğümde. Şimdi saçı başı uzatmış, saçı da kırlaşmış ama, şimdi daha genç görünüyor.
Adam bundan 2 ay önce yamaç paraşütü yaparken yere çakıldı. Asuman ağlaya zırlaya aradı. Allahtan sadece sağ omuzunu parçalamış. Kaskı çatlatmış ama kafa sapasağlam. 8 saatlik bir ameliyattan ve 11 parça platinden sonra elmecbur yerleşik hayata geçti. Ama Asuman'ın evde. Asuman'ın sabır sınırları ibrenin son haddinde. Önümüzdeki hafta oğlunun evine geçicek sanırım.
Bu aralar hiç haber maber izlemediğimi ama bunun yanı sıra da herşeyden haberdar olduğumu farkettim. Nasıl oluyosa artık. Kulak mı delik, gündem antenlerim mi iyi çalışıyor.
Şimdi Asuman'ın yeni evine doğru harekete geçicem ama allah sizi inandırsın toplam 10 dk yürüyüş mesafesinde olan yer için bi sürahi ter dökmem garanti.
Sonbahar gelsin, yeminle kutlama yapıcam. 30 km yürüycem ve terlememenin, mışıl mışıl uyumanın tadını çıkarıcam.
22 Temmuz 2010
Bir maruzatım var!

Hava çok sıcak ve benim popom pişmiş olabilir. Popo çok sevimli bir diğer isimdir. Ve "popo" dendiğinde insanın gözünün önüne bıdıcık minicik narin bir şey gelir. Oysa ki her ismiyle popo iki lobdan oluşan,üstüne oturulası, ve bilindiği üzere kaka yaparken kullanılası bir yerdir.Ama konumuz bu değil.Aklıma geldi yazdım.
(Kafamda Fat bottomed girls çalıyor...)
Dün dört yol ağzında (genel tanım) arkamdan "duygularımla oynadın!" diye bir ses geldi. Sesten öncesi vardı tabi ama hayatımda bana kimse böyle bir şey dememişti. Ben bile, oynanmışsa da dememişimdir herhalde.
Bizim kendi cümlelerimize ne oldu? Neden sinema replikleriyle konuşulursa daha etkili olunurmuş gibi bir duygu yerleşmiş kafamıza?
Misal benim duygularımla oynansa ve bunu söyleyesim gelse (ki ben oynamadım) "Hipnetooorrrr" diye karikatür ağzını tercih ederim. Kafam çok yerinde ve kendi kelimelerim ağzımın kenarındaysa daha yaratıcı da olabilirim.
Lütfen alıcılarınızın ayarıyla oynamayınız. Bırakınız fabrika ayarında kalsın. Daha doğal, daha etkili...
Dün bir sayfayı komple kapadım. Ha ben isterim ki cildini bozmadan, kitabın önsözünün altına narince yazılmış "hedehödö den sevgilerle" yazısı yırtılmadan kapatalım. Ama kısmet işte. Planlandığı gibisi bir yana tek taraflı olmuyor bu tür naif şeyler.
18 Temmuz 2010

Ben aşk kadınıyım.
Aşık olmadığım insanlar hayatımdan taşın üzerinden akıp giden sular gibi gittiler. İzleri kalmadı. Sadece geçtikleri anlardan küçük parçalar bırakabildiler.
Sırf "iyi" oldukları için sevdiğim, daha çok sevmeye çabaladığım insanlar oldu. Amacım üzmek ya da zaman geçirmek değildi. Hep umuttu, dilekti, olasılıktı...
Çok sevildiğim, çok sevdiğim, dünyayı gözümün görmediği o pırıl pırıl zamanları çok özledim. Sanki rüyaydı. Belki aşık olunacak adamlar benim dünyamdan başka yerlere gitti ve ben o dünyayı hala arıyorum.
Bana süprizler yapan, eğlenceli ve haylaz hayat nerede? Yanaklarım al al olmuş aynaya bakarken teşekkür ettiğim hayat? Hani olmadık anda, olmadık yerden içimi aşkla dolduran o anları getiren hayat...
Kendini sandığına tıkıp, bayatlayan ve naftalin kokan bir adamı daha çekemem!
Kelebek zannettiğim şeylerin güve olduğunu anlamam biraz geç oldu olmasına ama ben umudun peşindeydim ey ahali!
Vazgeçmeyeceğim!
O aynalar her neredeyse yeniden yanaklarım al al olmuş ve şaşırmış bir şekilde teşekkür edeceğim sürpriz sever hayata.
Uzayda da olsa bulacağım aşkı. Duyuyor musun evren? Ben buradayım. Burada olmakla kalmayıp hala ayaktayım naftalinin bayıltıcı kokusuna inat!
Elek gibi olmuş bünyelerini onara dursun şaşkınlar. Ben kelebeklerimi salacağım. Lavanta kokutacağım heryeri. Haberin olsun.
10 Temmuz 2010
Gelipduru, dönüpduru gari!
Yarın akşam itibariyle Ankara'ya dönüyorum. Her güzel şeyin ot tadı verdiği bir an vardır (Özlemcim anladın sen onu ;) ). İşte ben de o ot tadını aldığım andayım ve "simit, simiitt" nidalarıyla dönüyorum canım Ankara'ya.
Hayır Ankara'da da her allahın günü simit yiyen bir insan değilim ama burada yok ya, Kerbelaya düşmüş gibi inliyorum nedense.
Hep söyledim, gene söyleyeceğim. Dünyanın en güzel yeri de olsa insanın yanında o güzelliği paylaşacak bir arkadaşı yoksa dünyanın en güzel yeri 1. haftadan sonra herhangi bir yer haline geliyor. Ha, bir arkadaş derken bu herhangi bir arkadaş olmamalı tabii. Sizinle aynı zevklere, dünya görüşüne, anlayışa ve hayat sevincine sahip biri olmalı.
Ben buradayken Asuman ev değiştirdi. Ona yardım edememiş olmaktan dolayı acaip suçlu hissediyorum kendimi. Allahtan Resul biraz yardımcı olmuş ama bu işlerde illa ki bir kadın eli lazım. NEyse ki şimdi ben döndüğümde geri kalanı beraber halledeceğiz ve ben de bu vicdan zabından biraz olsun kurtulacağım.
Buraya geldiğimin 3. gününde regl oldum. Ardından grip oldum. Aynı hafta kuzenimle iki yıldır beraberce burda tatil planı yaptığımızdan coşup eğleneceğiz zannederken hava bozdu, yeller esti, ben öksürüp tıksırdım derken kızcağızın 5 günlük twatili heba oldu.Bir kerecik denize girebildi. Onda da döndüğünde böbrekleri ağrımış.Varın siz düşünün artık havayı...
Duyduğum kadarıyla Ankara'da da hava kapalı mapalı bi acaipmiş. Ama olsun ben razıyım. Evimi özledim. Kendimi özledim.
Burada dar alanda paslaşma yapa yapa kendim gibi konuşamadığımdan şiştim.
Üzerimdeki yükleri attım, tutan eden de yok anasını satayım. Kıslar! hazırlanın Ankara gecelerine akıcas!
Sevgiler:)
Hayır Ankara'da da her allahın günü simit yiyen bir insan değilim ama burada yok ya, Kerbelaya düşmüş gibi inliyorum nedense.
Hep söyledim, gene söyleyeceğim. Dünyanın en güzel yeri de olsa insanın yanında o güzelliği paylaşacak bir arkadaşı yoksa dünyanın en güzel yeri 1. haftadan sonra herhangi bir yer haline geliyor. Ha, bir arkadaş derken bu herhangi bir arkadaş olmamalı tabii. Sizinle aynı zevklere, dünya görüşüne, anlayışa ve hayat sevincine sahip biri olmalı.
Ben buradayken Asuman ev değiştirdi. Ona yardım edememiş olmaktan dolayı acaip suçlu hissediyorum kendimi. Allahtan Resul biraz yardımcı olmuş ama bu işlerde illa ki bir kadın eli lazım. NEyse ki şimdi ben döndüğümde geri kalanı beraber halledeceğiz ve ben de bu vicdan zabından biraz olsun kurtulacağım.
Buraya geldiğimin 3. gününde regl oldum. Ardından grip oldum. Aynı hafta kuzenimle iki yıldır beraberce burda tatil planı yaptığımızdan coşup eğleneceğiz zannederken hava bozdu, yeller esti, ben öksürüp tıksırdım derken kızcağızın 5 günlük twatili heba oldu.Bir kerecik denize girebildi. Onda da döndüğünde böbrekleri ağrımış.Varın siz düşünün artık havayı...
Duyduğum kadarıyla Ankara'da da hava kapalı mapalı bi acaipmiş. Ama olsun ben razıyım. Evimi özledim. Kendimi özledim.
Burada dar alanda paslaşma yapa yapa kendim gibi konuşamadığımdan şiştim.
Üzerimdeki yükleri attım, tutan eden de yok anasını satayım. Kıslar! hazırlanın Ankara gecelerine akıcas!
Sevgiler:)
16 Haziran 2010

3 hafta önce Antalya için topladığım valizimin üzerine birkaç ekleme yapıp Kuşadası yollarına düşeceğim bu gece.
Şehir değiştirmek gibi bir derdim yok bu sefer. Tek amacım denizde her zaman yaptığım şaklabanlıkları yapmak.
Geçengün Survior!a denk geldim. Ordaki irice arkadaşın suyun içinde yaptığı özgürlük yüzüşünü görünce içim çoştu.
Ben bazen suyun içinde insan olduğumu unutmaya çalışırım. O kocaman suyun içinde zaten insan olsan ne yazar. Dünyayı dışarıdan görmek gibi bir şey! Bir anda aslında o kocaman evrende küçücük ve herhangi bir canlı olduğunu farketmek hem egolardan arındırır, hem de tuhaf bir özgürlük duygusu uyandırır.
Biz insanlarda kodlanmış bir "insan olmak" ağırlığı var. Arada onu atmak gerek. Biz neyiz ki şu koca evrende?
Her sene denize girerken üzerimi ıkına sıkına çıkarırım. Sanki ilk kez sahilde mayomla kalacakmış gibi...
Arkasından tırsa tırsa suya doğru ilerlerim. Etrafta duruma çoktan alışmış, suyun içinde kıpırtısız durabilen amca teyzelerle gözgöze gelip "su nasıl?" iletişimi kurarırız. Bu sözsüz başlayan iletişim bir teyzenin "gir gir su çok güzel!" demesiyle gelişir. Diz kapaklarıma kadar "enaaamm ouyy" gibi içli sesler çıkardıktan hemen sonra gözümü kestirdiğim derinlikten balıklama bırakırım kendimi suyun içine...
Bu teyze amcalardan başka benim yaşlarımda olan pek yoktur o saatte. O saat 7-8 arasıdır. Suyun en güzel, en duru ve en kıpırtısız zamanı. Su daha serindir ve deniz o anda sadece birkaç kişinindir.
Saçlarım tuzlu suyun ferahlığını tattığı an artık yeniden deniz bağımlısı olmuşumdur. Ayaklarımın etrafında dolaşan küçük balıklara bakarım. Gökyüzüne. Sonra da Yunan adalarına kadar uzanan denize...
İşte o anda küçücüğümdür. Hiçimdir. Dünyanın üzerinde bin yıllar önce oluşmuş bu koca suyun içinde yüzen bir çöpümdür işte!
Bıraksam kendimi, yüzmeden, sırtüstü, kim bilir nerelere sürüklenirim.
Sanırım hayatımda farkındalıkla yapabildiğim tek şey denize girdiğim andan itibaren gelişen duygularım.
Bir budist rahip bir Lama'ya sorar: "sizinle benim aramda ne fark var? Ben de uyuyorum, ben de yemek yiyorum, ben de yürüyorum, ben de gülüyorum."
Lama cevap verir :" evet haklısın. Ama ben uyurken gerçekten uyuyorum, yemek yerken gerçekten yiyorum, gerçekten yürüyor ve gerçekten gülüyorum."
Yemek yerken hangimiz sadece o çene, çiğneme ve yutma hareketini yapmanın dışında yediği gıdanın lezzetini almanın tadını çıkarıp doyduğu ana kadar geçen sürede gerçekten yemek yediğini farkediyor? Kaçımız yürürken bacaklarının, kasalrının, bedeninin farkına varıp bu arada da dışarıda olup bitenlere hayranlıkla bakabiliyor?
Farkındalık yaptığımız ve yapamadığımız herşeyi daha anlamlı ve değerli kılar.
Şu anda yaşıyoruz. Ama yarın burada olmayabiliriz. Hepimiz ölüm fikrinden köşe bucak kaçarken ölüm yok olmuyor. Var ve hep olacak.
Bırakın bugün de iş yerindeki yarım akıllı sizin canınızı sıktığını zannetsin, yakın sandığınız arkadaşınız size kazık atsın, topuğunuz kırılmış, patronunuz azarlamış, perdenin son iki tokası kornejden çıkmış olsun. Ev kirli, dolabınız dağınık kalsın.
Pencereden dışarı bakın. Siz sıkıldınız, üzüldünüz ya da daraldınız diye dünya durmaz.Otobüsler geçer, kuşlar uçar, insanlar yürür.
Sadece kendinize değil, başkalarına da bir güzellik yapın.Bugün siz iyi olun. Başkalarının da iyi olmasına yardımcı olun. Sadece bir kişinin yaptığı pozitif herhangi bir şey tüm dünyayı dolaşır. Mutlu olmak mutlu etmekten geçer.
Yediğinizin, yürüdüğünüzün, uyuduğunuzun, güldüğünüzün farkında olun. Yaşadığınızın farkında oldun.
Sevgiler.
12 Haziran 2010
Meööğğvvvv

Hep bu saatlerde dışarıda bir kedi dünyanın en garip seslerini çıkarmaya çabalıyor. Her seferinde "bahçede ağlayan bir çocuk mu var?" ya da "biri kusuyor ve aynı anda da ağlıyor galiba" gibi saçmasapan şeyler geliyor aklıma. Çünkü tam olarak birşeye benzetilebilecek bir ses değil.
Çünkü o gece yarısı canı sıkılmış, belki de çiftleşmekte geç kalmış, sokaktan geçen köpekten huylanmış, ya da tüy topağını boğazından çıkarmaya çalışan bir kedi.
Kedi işte. "Nankör" sıfatıyla özdeşleşmiş yaratık.
Çok afedersiniz ama bunu diyenler "halt etmiş" diyerek bu klasik tartışmanın orta yerine atıcam kendimi.
İnsanoğlu tüm dünyayı da kendisi için yaratıldığını varsayarak sürekli söke saça tükettiğinden hemen her hayvanın da kendine boyun eğmesini bekler. Çünkü hayvan dediğin ya sevilir, ya iğrenilir,ya binilir, ya da yenir!
Hindular et yemezler. Yol ortasında duran ineklere de kış kış demezler. Bu yüzden de zannederiz ki Hindu evladı o hayvana tapıyor!
Hindu evladı o hayvana saygı gösteriyor. Hindular "AHİMSA" ya yani düşünce,söz ve fiilleriyle başka varlıklara zarar vermekten kaçınma ilkesine inanır.Hindular tüm hayatın kutsallığına inanır ve cana zarar vermekten kaçınarak vejeteryanlık uygularlar.
Bir çok yerde bir çok insan birbirinin yediğine "böğğğ.ay ne ivrenç insan bunlar" der. Muhtemelen bunu en çok biz diyoruzdur. Discovery Channel olsun, efendime söyleyeyim National Geographic olsun izlerken hanginiz böcek yiyen Vietnam'lı kardeşle Kedi yiyen Çin'li kardeşe "allah senin belanı vermesin be adam! Öğğğğ!" demediniz?
Demeyiniz. İnsan evladı bulduğu her şeyi yer. Açlıktan ölmek üzere olan kazazedelerin ölmüş olan diğer kazazedeleri yediği efsanesini (belki gerçektir) bilirsiniz. Peki ikinci dünya savaşı'nda 29 ay süren ve 1 milyon kişinin öldüğü nazi kusatmasi altindaki leningrad halkinin zorunlu olarak yaptiginı da bilir misiniz?
Ben misal bazen şımarıklık edip "aiyy açlıktan ölsem pırasa yemem" derim. Açlıktan ölüyor olsam değil pırasa kereviz bile yerim! Hatta abartır bamyaya bile sulanabilirim.
Aslında konu kedilerdi. Gene buraya nasıl geldiğimi anlamadım. Galiba anlatmak istediğim önyargılarla ilgili birşeydi. Olsun arada farklı birşeyler de çıktı.
Özet ne mi? Özet; kediler iyidir. Nankör felan değiller. Sadece köpek gibi "tuttsss oğlum tutsss" gibi lafları hiç bi taraflarına sallamazlar. "Gel kısım" derseniz kuyruklarının oralı bile olmazlar. Kedilerden köpek performansı beklemeyiniz. Kedi kedidir, köpek de köpek.
Evet.
10 Haziran 2010
İki iki daha dört
Şu ömrü hayatımda yapamadığım bikaç şey var;
Bunlardan biri kendi reklamını yapamayan bir insan olmam. Reklamdan kastım "ay bunu yaptım, ay şunu yaptım, süper de insanım ben, bugün şurdan şöyle burdan böyle koşturdum" gibi şeyler.
Bunlar bana gündelik ve normal geliyor. Bende mi bir gariplik var anlamadım?
Aylardır iş bakıyorum, sıkıntıdayım ama erkek arkadaşım bana "çok rahat görünüyorsun, hiç iş arar gibi bir halin yok" diyebiliyor. Lan?! Nasıl ya?!
Ben hiç ona anlatmıyormuşum ki. Yahu bana bir tane adam gösterin ki işsizlikten memnun olsun parasızlığın keyfini çıkarsın. Sabah ilk işim 5-6 tane iş arama sayfasını açıp tık tık iş başvurusu yapıyorum mu demem lazımdı?
Hepimizin gün içinde yaptığı şeyler vardır ya hani. Bazılarımız onu öyle bir ballandıra ballandıra anlatır ki "ulan ben de yaptım ama böyle de yapamadım" dedirtir.
Farzı misal şahıs birçok kişinin 1 saatte yaptığı ev temizliğini 1.5 saatte yapmıştır. Ama anlatması 3 saat sürer. Siz 1 saatte yaptığınızı anlatmaya bile gerek duymazken ve belki de ondan daha iyi yapıp daha çok yorulmuşken bir bakarsınız onun etrafında "ah canıım" diyen insanlar türemiş. Lan bu ne?
Ben bunu anlamıyorum. Bunu en çok da çalıştığım iş yerlerinde anlamıyorum. 5 sayfalık yazıyı 2 günde yazar, saçı başı dağılır, "ay çok yoruldum" diye diye bitirir. Sonunda ne olur? Çok çalışkan!
İşte bu kendi reklamını yapabilmektir. Bu kötüdür demiyorum. Yapamadığım için bok da atmıycam şimdi. Ama apaçık kandırmaca değil mi bu?
Ben bunca yıl bunu bilip de uygulayamadıysam alışmadık gtte çok afedersiniz don durmuyor demekki.
Bunu yapabilenleri tebrik adiyor, kıçımla kavga etmeye gidiyorum.
Bunlardan biri kendi reklamını yapamayan bir insan olmam. Reklamdan kastım "ay bunu yaptım, ay şunu yaptım, süper de insanım ben, bugün şurdan şöyle burdan böyle koşturdum" gibi şeyler.
Bunlar bana gündelik ve normal geliyor. Bende mi bir gariplik var anlamadım?
Aylardır iş bakıyorum, sıkıntıdayım ama erkek arkadaşım bana "çok rahat görünüyorsun, hiç iş arar gibi bir halin yok" diyebiliyor. Lan?! Nasıl ya?!
Ben hiç ona anlatmıyormuşum ki. Yahu bana bir tane adam gösterin ki işsizlikten memnun olsun parasızlığın keyfini çıkarsın. Sabah ilk işim 5-6 tane iş arama sayfasını açıp tık tık iş başvurusu yapıyorum mu demem lazımdı?
Hepimizin gün içinde yaptığı şeyler vardır ya hani. Bazılarımız onu öyle bir ballandıra ballandıra anlatır ki "ulan ben de yaptım ama böyle de yapamadım" dedirtir.
Farzı misal şahıs birçok kişinin 1 saatte yaptığı ev temizliğini 1.5 saatte yapmıştır. Ama anlatması 3 saat sürer. Siz 1 saatte yaptığınızı anlatmaya bile gerek duymazken ve belki de ondan daha iyi yapıp daha çok yorulmuşken bir bakarsınız onun etrafında "ah canıım" diyen insanlar türemiş. Lan bu ne?
Ben bunu anlamıyorum. Bunu en çok da çalıştığım iş yerlerinde anlamıyorum. 5 sayfalık yazıyı 2 günde yazar, saçı başı dağılır, "ay çok yoruldum" diye diye bitirir. Sonunda ne olur? Çok çalışkan!
İşte bu kendi reklamını yapabilmektir. Bu kötüdür demiyorum. Yapamadığım için bok da atmıycam şimdi. Ama apaçık kandırmaca değil mi bu?
Ben bunca yıl bunu bilip de uygulayamadıysam alışmadık gtte çok afedersiniz don durmuyor demekki.
Bunu yapabilenleri tebrik adiyor, kıçımla kavga etmeye gidiyorum.
7 Haziran 2010

“Size birsey söyleyeyim. Ben dostları seviyorum ve daha fazla dostum olsun istiyorum. Ben gülümsemeleri seviyorum.
Bazı gülümsemeler alaycıdır. Bazı gülümsemeler ise sahte, diplomatik gülümsemeler de denir bunlara. Bu gülümsemeler tatminkar degildir, ama korku ve süphe uyandırırlar.
Gerçek bir gülümseme istiyorsak, önce gülümsemenin gelmesi için gerekli altyapıyı hazırlamamız gerekir.”
-Dalai Lama-
5 Haziran 2010
Cafede bir başına.

Bir cafe'de geçirilebilecek en acı anlar birini beklerken tek başına geçen anlardır.
Nedense her seferinde oturmadan önce bu fikir bana çok cazip görünür. "Ne olacak yani alırım dergimi, kitabımı, bi çay isterim, bi sigara yakarım, mis gibi takılırım" diye geçiririm içimden.
Dergiyi ya da kitabı okuyup 2 çay içtikten sonra bir kıpraşma başlar insanda. Etrafa bakarsın, konuşan çiftler, gülüşen arkadaş grupları ve ortalıkta fır dönen garsonlar.
Saatine bakmaya başlarsın. İçin için önce erkenden gelen kendine, sonra da "neden daha erken gelmedi sanki" diye beklediğin kişiye homurdanmaya başlarsın.
Bir cafede tek başına olmanın en kötü yanlarından biri de tuvalet sorunudur. Çantanı alıp gitsen masana birinin oturma ihtimali vardır. Çantanı almasan birinin yürütme ihtimali haylice büyüktür.
Dergide en okumadığın yazıları bile okur, gözlerin okumaktan şeşibeş olur. Çay mideni kazındırır. Yemek sipariş etsen ben kendi adıma tek başına cafede yemek yemeyen insan tipiyimdir sevmem.
Üstelik bir zaman sonra garsonlar için -Görünmez Adam- olma hitimali de vardır. Onca kalabalığın arasında tek başına "bi çay lütfn..." sözü kaybolur gider.
Öf, zor bir iştir cafede tek başına olmak.
Bazen sırf tek başınalık keyfi yapmak için bir cafeye gittiğimde bile 1. saatten sonra bu sorunu yaşarım. Kaptığım güzel masada tek başına olduğum için arada gelen arkadaş gruplarının için için bana küfrettiğini duyar gibi olurum. Bundan eminim çünkü bunu ben de yaparım. "Koca masaya tek başına oturmuş xyz... !!!"
Bir cafede tek başına oturan kişinin aynı zamanda bir karizması da vardır. Garip ama aynı zamanda da çekicidir. Çünkü genelde kimse tek başına bir aktiviteye girmeyi sevmez. O cafede tek başına oturan bir erkekse cazibesi bir nebze artabilir bile.
Son zamanlarda cafelerde kitap, dergi vb yerine masanın üzerinde nal gibi Laptoplar duruyor. İşte Laptopla oturan yalnız kişi bence cazip değildir. (caiz de değildir) Laptop yalnızlığı alan bir nesnedir bence. Çet yaparsın, facebookta dolanırsın, ona tıklarsın, buna tıklarsın ve tek başına olmamış gibi olursun.
Aslında hoşuma gidiyor için için gıdıklanıyorum."Ülen" diyorum. "Şimdik bir Laptop olaydı fotoğraflarımı şeederdim, farmville de hasat ederdim, şu kolumdaki ağrının sebebi neymiş ona bakardım...". Halbuki evde de yapabilirim hepsini. E dışarıya çıkmışım ne işim var internetle o zaman?
Kitap okurken bende garip bir trip oluşur. Kitapta beni can evimden vuran bir cümle, olay ya da satır bulursam kitabın kapağını yavaşça kapatır, gökyüzüne bakar ve bir "oh" çekerim. Bunu eskiden beri yaparım.(Yaptığımı sonradan farkettim)
Geçenlerde uzun uzun bunun sebebini düşündüm. Ve cevabı çocukken yazdığım günlüklerde buldum. Takriben 9 yaşilarında yazmaya başladığım bu ötesi berisi belli olmayan günlüklerimde en çok geçen serzeniş "kimse beni anlamıyor" du. Şimdi anlıyorum ki kitapta geçen ve beni benden alan o durum beni yalnız olmadığım konusunda ikna ediyor. "Evet" diyorum. "Ben de aynen böyle düşünmüştüm, yaşamıştım, ya da yapmıştım!". Ve bunu kutlamak için gökyüzüne bakıyorum, yaşadığımı farkedip derin bir nefes alıyorum.
Bir cafede yalnız oturmanın en güzel tarafı o durumdan bir yazı çıkabilmesidir. Yan masada kikirdeyerek konuşan 19 yaşlarındaki iki genç kızın İsrail'e giden yardım gemisiyle ilgili yorum yapmasını duyup "allahım bu nesilde az da olsa kafası çalışan birileri var" diyebilmektir. Öte masada iki kız bir gay i aynı masada tezleriyle ilgili konuşurken görüp ayrımcılıktan arınmaktır. Kalkarken garsonun getirdiği hesaba içlenmek ve sesimi duymadığı için darılıp bahşiş bırakmamaktır.
(bir çay ltfn...)
1 Haziran 2010

Gitmek
Bugünlerde herkes gitmek istiyor.
Küçük bir sahil kasabasına,
Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...
Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konuşsam aynı şey...
Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.
Öyle "yanına almak istediği üç şey" falan yok.
Bir kendisi.
Bu yeter zaten.
Herşeyi, herkesi götürdün demektir.
Keşke kendini bırakıp gidebilse insan.
Ama olmuyor.
Hadi kendimize razıyız diyelim, öteki de olmuyor.
Yani herşeyi yüzüstü bırakmak göze alınmıyor.
Böyle gidiyoruz işte.
Bir yanımız "kalk gidelim",
öbür yanımız "otur" diyor.
"Otur" diyen kazanıyor.
O yan kalabalık zira...
İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile,
Güvende olma duygusu...
En kötüsü alışkanlık.
Alışkanlığın verdiği rahatlık,
Monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor.
Kalıyoruz...
Kuş olup uçmak isterken, ağaç olup kök salıyoruz.
Evlenmeler...
Bir çocuk daha doğurmalar...
Borçlara girmeler...
İşi büyütmeler...
Bir köpek bile bizi uçmaktan alıkoyabiliyor.
Misal ben...
Kapıdaki Rex'i bırakıp gidemiyorum.
Değil bu şehirden gitmek,
İki sokak öteye taşınamıyorum.
Alıp götürsem gelmez ki...
Bütün sokağın köpeği olduğunun farkında,
Herkes onu, o herkesi seviyor.
Hangi birimizle gitsin?
"Sırtında yumurta küfesi olmak" diye bir deyim vardır;
Evet, sırtımızda yumurta küfesi var hepimizin,
Kendi imalatımız küfeler.
Ama eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada.
Ölüm var zira.
Ölüme inat tutunmak lazım,
İnadına kök salmak lazım.
Bari ufak kaçışlar yapabilsek.
Var tabii yapanlar, ama az.
Sadece kaymak tabakası.
Hepimiz kaçabilsek...
Bütçe, zaman, keyif... Denk olsa.
Gün içinde mesela...
Küçücük gitmeler yapabilsek.
Ne mümkün.
Sabah 9, akşam 18
Sonra başka mecburiyetler
Sıkışıp kaldık.
Sırf yeme, içme, barınmanın bedeli
Bu kadar ağır olmamalı.
Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz.
Bir ömür karşılığı, bir ömür yani.
Ne saçma...
Bahar mıdır bizi bu hale getiren?
Galiba.
Ben her bahar aşık olmam ama
Her bahar gitmek isterim.
Gittiğim olmadı hiç,
Ama olsun... İstemek de güzel.
Can YUCEL
28 Mayıs 2010
Bağışlayıcılık, özgürlük için ödenmesi gereken bir bedeldir
Bu başlık en son okuduğum kitabın kıvırdığım sayfalarından birinde mücevher gibi parlayan bir söz.
Kimi şeyleri çocukluktan itibaren ailemizden, çevremizden ve içimizde barınan bilinçten alıp bugüne getiriyoruz. Çoğuna sımsıkı sarılıyoruz ve buna da "ben" diyoruz. Yanlış da olsa doğru da olsa nedense kendimizi korumak adına, bir karaktere sahip olmak adına onlardan vazgeçmiyoruz.
Misal ben sık sık kendimi tanımlarken ilk söylediğim söz "asabiyim" dir. Bu asabiyet ve sinirlilik durumunu o kadar kabullenmişim ki, doğru birşeymişçesine sarılıp kendime ait bir renk yapmışım. O bir yana kendimi de öyle sevmişim ve kendimden ayırmamışım.
Hepimizin türlü türlü kusurları varken bunu bir punduna getirip karakterize etme gibi bir eğilimimiz olur. Geçmişten bir nağlantı bulup nedenini de kendimizde oturttuktan sonra daha bir rahatlar, iyice kabulleniriz o parçamızı. Ve sonunda "ben buyum!" gibi bir şey çıkar ortaya.
Elbette bu, bizi biz yapan özelliklerin hepsinden kurtulmamız gerektiği ya da hepsinin yanlış olduğu anlamına gelmiyor. Ama kimi parçalarımızın belki de onarılması gerekiyordur. Belki de aslında o bizi biz yapmıyordur da bizi bizden uzaklaştırıyordur.
Çocukken her büyüğün her küçüğe sorduğu başlıca soru "anneni mi daha çok seviyorsun, babanı mı?" idi hatırlasınız.Şimdilerde o saçma sapan soruyla büyüyen bir çok kişi bu sorudan vazgeçmiş gibi görünüyor.
Karakterlerimizin oluşumunda iki adet net kaynağımız var. Annemiz ve babamız. Aslında ikisini de hep aynı oranda sevmişizdir. Bazen sinirlendiğimizde diğerini daha çok seviyoruz zannetmişizdir. Özellikle de bu çocukken sıkça değişen bir durumdur.İkisini de çok severiz ama birinin karakteri diğerinden daha yakın gelir bize.
İşin özü şu ki, bize hoş ve baskın gelen özellikleri ebeveynlerimizden alıp kendimizinkilerle karıştırıp ana çatıyı oluşturuyoruz. Büyüyüp mantıklı düşünür hale geldiğimizde eğer kendimizle yüzleşebilecek kadar cesaretliysek ana çatıdaki arızaları görebiliyoruz.
Ama önemli olan bunu nasıl onarabileceğimiz.
Kendimle ilgili sevdiğim en önemli şey kin tutmuyor olmam. Zamanında yaşadığım ve bana karşı yapıldığını düşündüğüm kötü ve art niyetli davranışların sahiplerine bir süre kızma eğilimi gösteririm. Ama içimde uzun uzun o hissi tutup, hayatı kendime zindan etmem. Hayatta en saçma bulduğum şeylerden biri de budur aynı zamanda.
Kim bilir belki biz de birilerinin kötü anılarında art niyetli kişi olarak duruyoruzdur...
Hepimiz hoşgörüyü hakediyoruz. Hepimiz hata yapmaya meyilliyiz. Hepimizin eninde sonunda bağışlamaya ve bağışlanmaya ihtiyacı var. Bu küçücük kilidi açmanın kimseye bir zararı olmaz...
Kimi şeyleri çocukluktan itibaren ailemizden, çevremizden ve içimizde barınan bilinçten alıp bugüne getiriyoruz. Çoğuna sımsıkı sarılıyoruz ve buna da "ben" diyoruz. Yanlış da olsa doğru da olsa nedense kendimizi korumak adına, bir karaktere sahip olmak adına onlardan vazgeçmiyoruz.
Misal ben sık sık kendimi tanımlarken ilk söylediğim söz "asabiyim" dir. Bu asabiyet ve sinirlilik durumunu o kadar kabullenmişim ki, doğru birşeymişçesine sarılıp kendime ait bir renk yapmışım. O bir yana kendimi de öyle sevmişim ve kendimden ayırmamışım.
Hepimizin türlü türlü kusurları varken bunu bir punduna getirip karakterize etme gibi bir eğilimimiz olur. Geçmişten bir nağlantı bulup nedenini de kendimizde oturttuktan sonra daha bir rahatlar, iyice kabulleniriz o parçamızı. Ve sonunda "ben buyum!" gibi bir şey çıkar ortaya.
Elbette bu, bizi biz yapan özelliklerin hepsinden kurtulmamız gerektiği ya da hepsinin yanlış olduğu anlamına gelmiyor. Ama kimi parçalarımızın belki de onarılması gerekiyordur. Belki de aslında o bizi biz yapmıyordur da bizi bizden uzaklaştırıyordur.
Çocukken her büyüğün her küçüğe sorduğu başlıca soru "anneni mi daha çok seviyorsun, babanı mı?" idi hatırlasınız.Şimdilerde o saçma sapan soruyla büyüyen bir çok kişi bu sorudan vazgeçmiş gibi görünüyor.
Karakterlerimizin oluşumunda iki adet net kaynağımız var. Annemiz ve babamız. Aslında ikisini de hep aynı oranda sevmişizdir. Bazen sinirlendiğimizde diğerini daha çok seviyoruz zannetmişizdir. Özellikle de bu çocukken sıkça değişen bir durumdur.İkisini de çok severiz ama birinin karakteri diğerinden daha yakın gelir bize.
İşin özü şu ki, bize hoş ve baskın gelen özellikleri ebeveynlerimizden alıp kendimizinkilerle karıştırıp ana çatıyı oluşturuyoruz. Büyüyüp mantıklı düşünür hale geldiğimizde eğer kendimizle yüzleşebilecek kadar cesaretliysek ana çatıdaki arızaları görebiliyoruz.
Ama önemli olan bunu nasıl onarabileceğimiz.
Kendimle ilgili sevdiğim en önemli şey kin tutmuyor olmam. Zamanında yaşadığım ve bana karşı yapıldığını düşündüğüm kötü ve art niyetli davranışların sahiplerine bir süre kızma eğilimi gösteririm. Ama içimde uzun uzun o hissi tutup, hayatı kendime zindan etmem. Hayatta en saçma bulduğum şeylerden biri de budur aynı zamanda.
Kim bilir belki biz de birilerinin kötü anılarında art niyetli kişi olarak duruyoruzdur...
Hepimiz hoşgörüyü hakediyoruz. Hepimiz hata yapmaya meyilliyiz. Hepimizin eninde sonunda bağışlamaya ve bağışlanmaya ihtiyacı var. Bu küçücük kilidi açmanın kimseye bir zararı olmaz...
21 Mayıs 2010
Bakarsan bağ olur bakmazsan ne olur?
Atasözlerine bayılıyorum. Ata sözlerinin hastasıyım. Atasözlerini yerinde kullanana ayrı bir saygı duyarım.Canım atalar süper atalar.
İngilizce öğrenmeye ilk başladığım zamanlarda bazı atasözlerinin birbirine neredeyse birerbir, bazılarının da mana açısından benzediğini farkedince çok şaşırmıştım. Zannemiştim ki, İngiliz Atalarla Türk atalar aynı sözü söyleyemez. İngiliz Atası dese dese "Lordsan lordluğunu bil" ya da "Sör ilan edilemediysen ser ver sır verme" falan gibi şeyler söylerler.
Sadece ingiliz dilinde değil elbette bir çok dildeki atasözleri birbirine çok benziyor. Ya atalarımız aynı, ya o durumlar zırt pırt ortaya çımkış ve hepsinin aklına aynı sözleri söylemek gelmiş, ya da hepsi birbirinden arak.
Her ne şekilde olursa olsun hepsini çok seviyorum ben.
İlkokulda falanken annemin ya da güne gelmiş koca memeli Fahriyeaanım Teyze'nin cuk oturttuğu bu sözlere hayran kalırdım. O zamanlar bunları onlar söylüyor zannederdim. Benim Atatürk'ten başka bildiğim ata olmadığı gibi, Ata nedir ondan da pek haberdar değildim. Zira o yıllar benim nihalenin üstündeki şekli Tanrı sandığım yıllardı.
Size bazı benzer atasözlerinden örnek veresim var:
Easy come, easy go
Haydan gelen huya gider
A quiet baby gets no suck
Ağlamayana meme yok
Better late than never
Geç olsun güç olmasın
Barking dog never bites
Havlayan köpek ısırmaz
Your mother alone will be wail on you
Ağlarsa anam ağlar, gerisi yalan ağlar
A rolling stone gathers no moss
Yuvarlanan taş yosun tutmaz
Two cunning men will not try to make a dupe of each other
İki cambaz aynı ipte oynamaz
Speech is silver, but silence is gold
Söz gümüşse sükut altındır
Ama bizde de öyle atasözleri var ki, sanmıyorum ki başka dilde karşılığı olsun.
Bunlar da benim sevdiklerimden seçmeler.. :
Çingen coşunca çadırı yıkarmış
Yüz verdik deliye geldi etti halıya
Köpeğe gem vurma, kendini at sanır
Akıllar gelin olmuş, herkes kendininkini beğenmiş
Kadına gökte düğün var demişler "merdiven nerede?" demiş
Adamın yere bakanından, suyun yavaş akanından kork
Akıl olmayınca ne yapsın sakal
Sevgiler:)
İngilizce öğrenmeye ilk başladığım zamanlarda bazı atasözlerinin birbirine neredeyse birerbir, bazılarının da mana açısından benzediğini farkedince çok şaşırmıştım. Zannemiştim ki, İngiliz Atalarla Türk atalar aynı sözü söyleyemez. İngiliz Atası dese dese "Lordsan lordluğunu bil" ya da "Sör ilan edilemediysen ser ver sır verme" falan gibi şeyler söylerler.
Sadece ingiliz dilinde değil elbette bir çok dildeki atasözleri birbirine çok benziyor. Ya atalarımız aynı, ya o durumlar zırt pırt ortaya çımkış ve hepsinin aklına aynı sözleri söylemek gelmiş, ya da hepsi birbirinden arak.
Her ne şekilde olursa olsun hepsini çok seviyorum ben.
İlkokulda falanken annemin ya da güne gelmiş koca memeli Fahriyeaanım Teyze'nin cuk oturttuğu bu sözlere hayran kalırdım. O zamanlar bunları onlar söylüyor zannederdim. Benim Atatürk'ten başka bildiğim ata olmadığı gibi, Ata nedir ondan da pek haberdar değildim. Zira o yıllar benim nihalenin üstündeki şekli Tanrı sandığım yıllardı.
Size bazı benzer atasözlerinden örnek veresim var:
Easy come, easy go
Haydan gelen huya gider
A quiet baby gets no suck
Ağlamayana meme yok
Better late than never
Geç olsun güç olmasın
Barking dog never bites
Havlayan köpek ısırmaz
Your mother alone will be wail on you
Ağlarsa anam ağlar, gerisi yalan ağlar
A rolling stone gathers no moss
Yuvarlanan taş yosun tutmaz
Two cunning men will not try to make a dupe of each other
İki cambaz aynı ipte oynamaz
Speech is silver, but silence is gold
Söz gümüşse sükut altındır
Ama bizde de öyle atasözleri var ki, sanmıyorum ki başka dilde karşılığı olsun.
Bunlar da benim sevdiklerimden seçmeler.. :
Çingen coşunca çadırı yıkarmış
Yüz verdik deliye geldi etti halıya
Köpeğe gem vurma, kendini at sanır
Akıllar gelin olmuş, herkes kendininkini beğenmiş
Kadına gökte düğün var demişler "merdiven nerede?" demiş
Adamın yere bakanından, suyun yavaş akanından kork
Akıl olmayınca ne yapsın sakal
Sevgiler:)
18 Mayıs 2010
Az daha kassam 2 ay olacakmış yazmayalı. Galiba benim birşeyler yazmak için enteresan aksiyonlara falan ihtiyacım var.
Son zamanlardaki en büyük aksiyonum saçma sapan rüyalarım. Yeniden rüya görüyor olmak benim için bir aksiyon...
Daha güzel bir aksiyon: 1 aydır tamirde olan bilgisayarım doğurdu!!!
Uzun zamandır photoshop çalışmak arzusuyla yanıp tutuşurken eski bilgisayarım bir explorer sayfasını bile 3-4 dakikada açmaya çabaladığından bu hevesim kursağımın çok aşağılarında kalmıştı. Ne yapalım, ne edelim derken sonunda bir bilgisayar canavarı arkadaşa "eti senin kemiği benim" şeklinde veriverdik.
Ve 3 haftanın sonunda photoshop u rahatça kullanabileceğim bir bilgisayarım oldu. Sabahtan başına oturup gece yarılarına kadar, popomu hissedemeyeceğim uzunlukta zaman geçiriyorum.
Yeni bir şey öğrenmeyeli, ona hevesle yapışmayalı baya bir zaman olmuş. Ciddi bi bilgi açlığı çektiğimi anladım.
Aslında 9 aylıktan 20 yaşına kadar insanda zaten halihazırda bir öğrenme mecburiyeti oluyor. Okulla başlıyor bu mecburiyet, sonra da hayatla ilgili kısımlarla devam ediyor. Ama bir zaman geliyor okulmuş, efendime söyleyeyim kursmuş şuymuş buymuş bu tür mevzular sona eriyor. Geriye hayat tecrübeleri ve onun üzerinden yaşanan zamanlar kalıyor.
Aslında bu öğrenme açlığını hem zamansızlıktan, biraz parasızlıktan, biraz da tembellikten zaman içerisinde koyuyoruz bir kenara.
Ben kursları severim. Severdim yani. Yeniden olsa üşenmem giderim. Gideceğim de. Yepisyeni şeyler öğreneceğim. Yıllarca "öeh! öğrenip de ne yapıcam" dediğim şeylerden biri de olsa öğrenicem!
Yahu, şu yazın perdenin ılık ılık havalanmasına, içeri giren rüzgarın şöyle bir sürtünüp gitmesine deli oluyorum. Beni benden alan filmlerin bir sahnesi gibi. Ama yanıbaşımda. Bazen o anda çalan bir müzikle kardeş olup beraber hareket ediyorlarmış gibi geliyor.
Anlık bir geçiş yaşadım. Bazen rüzgarla ilerleyen bir bulut gördüğümde de bu oluyor. Sanki olağanüsü bir şey görüyor gibi oluyorum. Çok olağan ama belki de olağanüstü.
Sakinim son zamanlarda. Evimin kadını modundayım. Biraz sosyal aksiyonlardan uzağım.
20'li yaşarımı düşünüyorum da şu anda evde oturmak bana azap gelirdi muhtemelen. Çıkmak, birşeyler yapmak ya da hiçbir şey yapmadan dışarda olmak için delirirdim. Hele de yazsa. hele de babam izin vermeyecek moddaysa, hele de hele hele loy!
BAzen o günlerin çok geride kaldığını farkedip baya bir geride kaldığını sindirip kısa garip anlar yaşıyorum. Hep aklıma o zamanlar en iyi arkadaşım olan Müge'nin ettiği bir laf geliyor. "Annem dedi ki 19 dan sonrası çok hızlı geçiyormuş lan!!!".
19? Öyle bir rakam vardı hayatımızda bir zamanlar.
İyi de neden normalinden fazla geçiyordu o süreç? Çünkü 19 dan sonrasında özgürlük, başka telaşlar, büyüme sancıları, değişimler dolduruyordu hayatı. Ondan öncesi tırı vırıydı. Okula git, okuldan gel, arkadaşlarla takıl, o bara git, bu cafeden çık. En büyük derdin ya izin alamamak, ya istediğin yere parasızlıktan gidememek, ya sınavın kötü geçmesi, ya da arkadaşın küsmesi oluyordu.
Şimdi 19 falan olmak istemezdim. Şimdi olduğum yaştan memnunum. Bundan 5 sene sonra da, 10 sene sonra da aynen böyle düşünmeyi umuyorum. Bu umudumun içinde teknolojinin gelişiyor, kozmetik dünyasının ilerliyor olmasının da payı yok değil elbette ;)
Klasik bir hikaye vardır bilirsiniz belki. Bir gün bir melek bir adamın yanına gelir ve der ki: "eğer istersen seni 19 yaşına geri döndürebilirim". Adam da meleğe sorar "peki deneyimlerimi de 19 yaşıma taşıyabilecek miyim?". Melek "hayır" diye cevaplar. Adam da "benim yıllarca edindiğim yaşama dair deneyimler 19 yaşımdan daha kıymetli" der ve meleğin teklifini geri çevirir.
Ben bundan 1 yıl öncesine bile geri dönmek istemem. Şu son 1 yılda edindiğim deneyimler bile çok kıymetli.
Yalnız deneyim biraz göreceli bir kavram. Olaylara ve durumlara doğru bir bakış açısıyla ve mantıklı olarak yaklaşabiliyorsanız deneyim olur. İleride size ışık tutar, yol gösterir. Öteki türlü aynı yerde dönüp dururken yıllar geçer...
En önemli şey insanın hatalarına sıkı sıkı tutunmamasıdır bence. Hata olduğunu bile bile sırf o bizi biz yapıyor diye ona sarılmaya, yapışmaya devam edersek, işte o bizi çok farklı yerlere götürür.
Bunları neden yazıyorum? Yazdıkça, yazdıklarımı okudukça neyi öğrendiğimi görüyorum. Neyi anladığımı, ya da anlamadığımı....
İnsanın dilinin şişmesi gibi benim de elim şişmiş. Yazmayı özlemişim.
Son zamanlardaki en büyük aksiyonum saçma sapan rüyalarım. Yeniden rüya görüyor olmak benim için bir aksiyon...
Daha güzel bir aksiyon: 1 aydır tamirde olan bilgisayarım doğurdu!!!
Uzun zamandır photoshop çalışmak arzusuyla yanıp tutuşurken eski bilgisayarım bir explorer sayfasını bile 3-4 dakikada açmaya çabaladığından bu hevesim kursağımın çok aşağılarında kalmıştı. Ne yapalım, ne edelim derken sonunda bir bilgisayar canavarı arkadaşa "eti senin kemiği benim" şeklinde veriverdik.
Ve 3 haftanın sonunda photoshop u rahatça kullanabileceğim bir bilgisayarım oldu. Sabahtan başına oturup gece yarılarına kadar, popomu hissedemeyeceğim uzunlukta zaman geçiriyorum.
Yeni bir şey öğrenmeyeli, ona hevesle yapışmayalı baya bir zaman olmuş. Ciddi bi bilgi açlığı çektiğimi anladım.
Aslında 9 aylıktan 20 yaşına kadar insanda zaten halihazırda bir öğrenme mecburiyeti oluyor. Okulla başlıyor bu mecburiyet, sonra da hayatla ilgili kısımlarla devam ediyor. Ama bir zaman geliyor okulmuş, efendime söyleyeyim kursmuş şuymuş buymuş bu tür mevzular sona eriyor. Geriye hayat tecrübeleri ve onun üzerinden yaşanan zamanlar kalıyor.
Aslında bu öğrenme açlığını hem zamansızlıktan, biraz parasızlıktan, biraz da tembellikten zaman içerisinde koyuyoruz bir kenara.
Ben kursları severim. Severdim yani. Yeniden olsa üşenmem giderim. Gideceğim de. Yepisyeni şeyler öğreneceğim. Yıllarca "öeh! öğrenip de ne yapıcam" dediğim şeylerden biri de olsa öğrenicem!
Yahu, şu yazın perdenin ılık ılık havalanmasına, içeri giren rüzgarın şöyle bir sürtünüp gitmesine deli oluyorum. Beni benden alan filmlerin bir sahnesi gibi. Ama yanıbaşımda. Bazen o anda çalan bir müzikle kardeş olup beraber hareket ediyorlarmış gibi geliyor.
Anlık bir geçiş yaşadım. Bazen rüzgarla ilerleyen bir bulut gördüğümde de bu oluyor. Sanki olağanüsü bir şey görüyor gibi oluyorum. Çok olağan ama belki de olağanüstü.
Sakinim son zamanlarda. Evimin kadını modundayım. Biraz sosyal aksiyonlardan uzağım.
20'li yaşarımı düşünüyorum da şu anda evde oturmak bana azap gelirdi muhtemelen. Çıkmak, birşeyler yapmak ya da hiçbir şey yapmadan dışarda olmak için delirirdim. Hele de yazsa. hele de babam izin vermeyecek moddaysa, hele de hele hele loy!
BAzen o günlerin çok geride kaldığını farkedip baya bir geride kaldığını sindirip kısa garip anlar yaşıyorum. Hep aklıma o zamanlar en iyi arkadaşım olan Müge'nin ettiği bir laf geliyor. "Annem dedi ki 19 dan sonrası çok hızlı geçiyormuş lan!!!".
19? Öyle bir rakam vardı hayatımızda bir zamanlar.
İyi de neden normalinden fazla geçiyordu o süreç? Çünkü 19 dan sonrasında özgürlük, başka telaşlar, büyüme sancıları, değişimler dolduruyordu hayatı. Ondan öncesi tırı vırıydı. Okula git, okuldan gel, arkadaşlarla takıl, o bara git, bu cafeden çık. En büyük derdin ya izin alamamak, ya istediğin yere parasızlıktan gidememek, ya sınavın kötü geçmesi, ya da arkadaşın küsmesi oluyordu.
Şimdi 19 falan olmak istemezdim. Şimdi olduğum yaştan memnunum. Bundan 5 sene sonra da, 10 sene sonra da aynen böyle düşünmeyi umuyorum. Bu umudumun içinde teknolojinin gelişiyor, kozmetik dünyasının ilerliyor olmasının da payı yok değil elbette ;)
Klasik bir hikaye vardır bilirsiniz belki. Bir gün bir melek bir adamın yanına gelir ve der ki: "eğer istersen seni 19 yaşına geri döndürebilirim". Adam da meleğe sorar "peki deneyimlerimi de 19 yaşıma taşıyabilecek miyim?". Melek "hayır" diye cevaplar. Adam da "benim yıllarca edindiğim yaşama dair deneyimler 19 yaşımdan daha kıymetli" der ve meleğin teklifini geri çevirir.
Ben bundan 1 yıl öncesine bile geri dönmek istemem. Şu son 1 yılda edindiğim deneyimler bile çok kıymetli.
Yalnız deneyim biraz göreceli bir kavram. Olaylara ve durumlara doğru bir bakış açısıyla ve mantıklı olarak yaklaşabiliyorsanız deneyim olur. İleride size ışık tutar, yol gösterir. Öteki türlü aynı yerde dönüp dururken yıllar geçer...
En önemli şey insanın hatalarına sıkı sıkı tutunmamasıdır bence. Hata olduğunu bile bile sırf o bizi biz yapıyor diye ona sarılmaya, yapışmaya devam edersek, işte o bizi çok farklı yerlere götürür.
Bunları neden yazıyorum? Yazdıkça, yazdıklarımı okudukça neyi öğrendiğimi görüyorum. Neyi anladığımı, ya da anlamadığımı....
İnsanın dilinin şişmesi gibi benim de elim şişmiş. Yazmayı özlemişim.
30 Mart 2010

Dünyaya gelip de hatırladığım ilk şeylerden biri abimin sünnetidir. Üzerinde subay kıyafeti gibi bişey vardı. Şapkasıyla, apoletleriyle tam bir subay gibiydi.
Bizim öyle stüdyolara felan verecek paramız olmadığı için artık her kimdiyse abimi alıp yan apartmanın altındaki bakkalın önünde fotoğrafını çektiler sünnet hatırası olarak. Ben de oradaydım.
Topalak, sarışın ve dünyanın en kuyruk kız kardeşiydim. Abim nereye ben oraya...
Kendimi bide erkek felan gibi bişey zannettiğim için, onun her yaptığını yapmam gerekiyor gibi bir durum vardı.Ben babası tıraş olurken onu hayran hayran izleyip yüzüne arko traş sabununu süren bir kız çocuğuydum.
Abim esmer, zayıf, ince sesli ve uyumlu bir çocuktu. Allah beni ona resmen sabrını sınamak için göndermiş gibiydi. Uyuz olduğu ne varsa onu bir şekilde bilir, bir tenhada sinsice yapardım.
O hep bisikletini, topunu, dergilerini ve kitaplarını yani ona ait ne varsa arkadaşlarıyla paylaşırdı. Ve o paylaştığı şeylerin başına hep bir şey gelirdi. Diğer uyanık bebeler bunu pek yapmazdı. Bu yüzden hep azar işitirdi abim. Malum bir plastik top olsun, Kırmızı Pinokyo bisiklet olsun, Milliyet Çocuk Kitapları olsun bunlar çok değerli şeylerdi.
Abim çok okurdu. Deli gibi okurdu. Hatta belki biraz deliydi. Bilim-Teknik Dergisini okur okur sineklerin, solucanların, evimizdeki sağlam radyoların ya da benim üzerimde çeşitli deneyler yapardı. İçini açıp kurcalamadığı şey yoktu.
Bana da "uyuuu uyuuu" şeklinde hipnozumsu tekniklerle kimi telkinlerde bulunur abuk subuk şifreler ezberletirdi. Hala hedefi hatırlamasam da o şifreleri hatırlıyor olmam bu tekniklerin işe yaradığının garip bir göstergesi :)
Ona çok güvenirdim. Çağla uğruna tepesine tırmandığım ağaçtan inemediğimde, bir halt edip sopa yiyeceğimi anladığımda, kafamı balkon demirlerine sokup çıkaramadığımda, sokakta yavru kedi- köpek allah ne verdiyse bulup da eve getirdiğimde ilk kelimem "ooozzzaaabiiii" olurdu.
Aslında ona pek "abi" demezdim. Ooz'du o benim için. Kendimi aynı yaşta falan mı zannediyordum artık nedir.
Sadece sokakta top oynuyor ve ortalıkta çoklu bir abi durumu varsa ancak o zaman yanına "abi" yi sıkıştırırdım.
En büyük zevkim o okula gitmek üzereyken ayakkabılarını bağlamak için eğildiğinde kısacık kesilmiş dik dik saçlarına elimi sürerek "tırrttt" yapmak ve onu delirtmekti. O zaman diş telleri vardı ağzında. "Yaaeefff! Yapsmassana be!" derdi.
Annemle sık sık cildiyeciye ve diş doktoruna giderlerdi. Özel sabunları ve ağzına taktığı enteresan diş telleriyle Robokop gibi biri olmuştu. İçin için gıskanıyordum ne yalan söyliyim. Onun ne çektiğini bilmeden...
Biz babasını gece yatmadan 15 dk önce falan görebilen iki kardeştik. İki, bilemedin üç işte çalışan bir öğretmen baba, ve türlü sıkıntıyla kendince mücadele eden dellenmiş bir annenin iki çocuğu.
O zamanlardan başlayan gülme krizlerimiz, dandirik durumlara olan bakış açımız ve espri kabiliyetimiz bunlar sayesinde gelişti sanırım.
Bir gece Abdullah amcanın "aman be yaw, olmaz ki yaw" demesiyle Büyük Teyzemin demesi arasındaki volüm ve hız farkına annemim "şşştt!" demesine kadar katıla katıla gülmüştük...
Abimi hep güzel güzel ders çalışırken hatırlıyorum. Ve şimdi anlıyorum ki hebisi yalanmış! Bana hep "bak abin gibi ders çalış. O ne güzel çalışıyor" derlerken onun yer altında sakladığı çizgiromanları ve Gırgırları okuduğunu sonradan öğrendim. Heyhat!
Bana büyüteç yapmayı, büyüteçle sinek yakmayı, gazetede delik açmayı, kumdan baraj yapmayı, uçurtma uçurmayı o öğretti. Kavga etmeden de oyun oynanacağını, paylaşımcı olmanın sadece paylaşılan maddeye zarar verdiğini, Gırgır gibi mizah dergilerini, Çizgi Roman kültürünü, iyi bir müzik zevki sahibi olmanın önemini,yaratıcı hayal gücünün ne kadar zevkli olduğunu da o öğretti.
İlk biramı onunla Blues Bar'da içtim. İlk barıma da böylelikle gitmiş oldum. Sevgilimle buluşmak isteyip de evden izin alamadığımda yine arkamda o vardı.
Bir gün Üniversiteyi kazanıp şapadanak Eskişehir'e gitti.Ben ergen kimlikli bir gerginken birden bire onsuz kaldım. Abimin kim olduğunu, hayatımda nasıl bir yeri olduğunu, onsuz evdeki yaşamın ne kadar "eksik" olduğunu o zaman anladım.
Çok tıkandığımda ona mektuplar yazardım. Yazarken de ağlardım. O kadar özlerdim ki...
Evde yıllarca sofraya 4 tabak, 4 çatal konurken birden bire 3' e inmek çok zoruma gitmişti.Aile dediğin 4 kişiydi benim için...
Sanırım o gittikten sonra en çok söylediğim cümle "dünya bir yana, abim bir yana" idi.
Abim benim için aşktı, arkadaşlıktı, sevgiydi, destekti, dosttu. Yani ihtiyacım olan her şeydi...
O Eskişehirdeyken ben de onun izinden gittim. Yüksel Caddesine dadandım. Pink Floyd, Janis Joplin, Queen dinliyordum. Gırgır, ya da benzeri her ne varsa onu okuyordum. Has Çay Evine takılıp benim gibi insanlarla bir arada zaman geçiriyordum. Yani elimden geldiği kadar yaşıyordum.
Hayatımızın bazı zamanlarında apayrı yerlerde ve apayrı şeyler yaşadık. Bazen çook uzaklarda kaldık birbirimizden. Ama hiç bir şey onun benim abim olduğu gerçeğini ve benim ona olan sevgimi değiştiremedi.
Bugün abimin doğum günü.Ona nasıl bir hediye verebilirim diye çok düşündüm. Yanında onu çok seven, ve onun da çok ama çok sevdiği birinin olması beni inanılmaz mutlu ediyor. Biliyorum ki sıkıntıları olsa da yanında ona hayatı boyunca destek olabilecek dünya tatlısı biri var. Sanırım bu ona hayatın verdiği en güzel hediye.
Benimki ise ne kadar çabalarsam çabalayayım tam olarak anlatamadığım ama dilim döndüğünce yazdığım bu satırlar. Abimin kendisini kardeşinin gözünden görmesini istedim. Ne kadar sevildiğini ve hep sevileceğini bilsin diye.
İyi ki benim abim olmuş. İyi ki benim abim "Oğuz" olmuş.
Canım abim nice güzel yaşlara...
Seni çok seviyorum.
25 Mart 2010
Tespitçi geldi haaanııımmm
İçimde luzumsuz bir kıpraşma. Luzumu yok ama mevsimi var bu işlerin. Dilime düştü ya bahar, artık mümkünü yok inmez yaza kadar.
Geldiğimden beri ilişkilere dair hem iyi hem kötü haberler alıyorum.
Misal Asuman'la Gerrit barışmış. Bu ay sonu geliyor bizim inatçı sarı kafa!
Kuzenim yıllar sonra aşkı bulmuştu ve fekat bu aşk son bulmuş. Daha da fenası elemanın hayatında bi stepne olduğunu öğrendi.Dünden beri mide kramplarıyla ve kusmayla cebelleşiyor.
"Erkekler ne der Kadınlar ne anlar" adlı güzide filmde ilk kez doğru mesajlar verildiğini farkettim. Genelde böyle isimli filmler antin kuntin olur güler geçersin. Bu filmin bir kısmı da ister istemez öyle ama beni filmin girişindeki diyaloglar hem baya güldürdü hem de "uww" dedirtti.
Bir kadın terkedildiğinde ya da aranmadığında arkadaşları ona hemen" aslında zaten seni hak etmiyordu, sen ona fazlaydın, bu kadar güzel ve çekici olman onu korkuttu" gibi laflarla destek olurlar.Bu destek laflarının çoğu desteksizdir. Zira ortada bir gerçek vardır ki, o da adamın gitmiş, sizin de yalnız kalmış olmanızdır.
Ama ortada üzgün bir kadın, onun üzüntüsünü paylaşmaya çalışan başka bir kadın varsa bu laflar mecburen edilir. Sıcağı sıcağına pata küte gerçeklere boğamazsınız karşınızdakini. Bazen de gerçeklerle bu yukarıdaki zırvalar çok uyuşur ve gerçekten içten söylersiniz.
Sonraki deneyimlerde bir şey değişir mi bilmem ama şunu bilirim ki çoğu kadın "bundan sonraki ilişkimde şöyle yapıcam, bi daha öyle içten olmıycam, kendimi ağırdan alıcam" der ve eskiden ne yapıyorsa yenisinde de onu yapmaya devam eder. Yani gene aynı olur.
Değişmeyi deneyenler genelde oldukça tökezler. Biri kendine ait olmayan bir elbiseyi giydiğinde nasıl eğreti durursa, sonradan denen davranış türleri de öyle eğreti durur.
Üstüste aldatılan kadınların bir kısmı intikam uğruna beraber olduğu erkekleri aldatmaya, üçünü beşini bir ipte oynatmaya çabalıyor. Bu da ayrı bir dandirik durum.
Mutluluk, paylaşım, ilişki bunun neresinde?
Bunlar bugün kuzenimle konuşurken geldi aklıma. Etrafındaki çoğu kız arkadaşı ona bu aldatma kaosunu önermiş. Yani birini bulacak ve onu da bir başkası ya da başkalarıyla aldatacak. O zaman da erkeklerden intikamını almış olacak.
Düşünsenize bir "Dünya Erkek Milleti Örgütü (DEMÖ)" var ve dünya üzerinde ne zaman bir kadın bir erkeği aldatsa bunlar tespit ediyor ve "vah vah tüh tüh nasıl da ezdi büzdü bizi" diyorlar. Hatta ağlayıp "biz ettik siz etmeyin" diyorlar.
Ooof of acaba torunlarımızın torunları falan daha akıllı olurlar mı acaba.
Herşey bir yana eğer cinsiyetçilik yaparsam önce kendi cinsimin bir an önce akıllanmasını diliyorum.Yolda hönküren, laf atan, tacizde ve tecavüzde bulunan,karısını ve çocuklarını döven, vurkaç taktiğiyle kalp kıran kimi erkekleri yavrulayanlar kadınlar değil mi? Bunları doğurup "erkektir yapar, aslan oğlum, he yavrım" diye gaza getiren de anaları değil mi? Hadi gitgide modern oluyoruz. Eski tip anneler gitgide azalıyor. Gene yavruluyorlar. Bu sefer de bunların modern versiyonları çıkıyor ortalığa. Gizli kamerayla sevgilisini soyunurken ya da sevişirken çekenler, okuldaki sıra arkadaşının eteğinin altından cep telefonuyla fotoğraf alanlar. Lar da lar.
Allahım nerden nereye geldim ben. Konunun sonunu bağlayamamaktan korktum bi an. Özetle: Erkeklerin penisi, kadınların vajinası vardır.
Bitti.
Geldiğimden beri ilişkilere dair hem iyi hem kötü haberler alıyorum.
Misal Asuman'la Gerrit barışmış. Bu ay sonu geliyor bizim inatçı sarı kafa!
Kuzenim yıllar sonra aşkı bulmuştu ve fekat bu aşk son bulmuş. Daha da fenası elemanın hayatında bi stepne olduğunu öğrendi.Dünden beri mide kramplarıyla ve kusmayla cebelleşiyor.
"Erkekler ne der Kadınlar ne anlar" adlı güzide filmde ilk kez doğru mesajlar verildiğini farkettim. Genelde böyle isimli filmler antin kuntin olur güler geçersin. Bu filmin bir kısmı da ister istemez öyle ama beni filmin girişindeki diyaloglar hem baya güldürdü hem de "uww" dedirtti.
Bir kadın terkedildiğinde ya da aranmadığında arkadaşları ona hemen" aslında zaten seni hak etmiyordu, sen ona fazlaydın, bu kadar güzel ve çekici olman onu korkuttu" gibi laflarla destek olurlar.Bu destek laflarının çoğu desteksizdir. Zira ortada bir gerçek vardır ki, o da adamın gitmiş, sizin de yalnız kalmış olmanızdır.
Ama ortada üzgün bir kadın, onun üzüntüsünü paylaşmaya çalışan başka bir kadın varsa bu laflar mecburen edilir. Sıcağı sıcağına pata küte gerçeklere boğamazsınız karşınızdakini. Bazen de gerçeklerle bu yukarıdaki zırvalar çok uyuşur ve gerçekten içten söylersiniz.
Sonraki deneyimlerde bir şey değişir mi bilmem ama şunu bilirim ki çoğu kadın "bundan sonraki ilişkimde şöyle yapıcam, bi daha öyle içten olmıycam, kendimi ağırdan alıcam" der ve eskiden ne yapıyorsa yenisinde de onu yapmaya devam eder. Yani gene aynı olur.
Değişmeyi deneyenler genelde oldukça tökezler. Biri kendine ait olmayan bir elbiseyi giydiğinde nasıl eğreti durursa, sonradan denen davranış türleri de öyle eğreti durur.
Üstüste aldatılan kadınların bir kısmı intikam uğruna beraber olduğu erkekleri aldatmaya, üçünü beşini bir ipte oynatmaya çabalıyor. Bu da ayrı bir dandirik durum.
Mutluluk, paylaşım, ilişki bunun neresinde?
Bunlar bugün kuzenimle konuşurken geldi aklıma. Etrafındaki çoğu kız arkadaşı ona bu aldatma kaosunu önermiş. Yani birini bulacak ve onu da bir başkası ya da başkalarıyla aldatacak. O zaman da erkeklerden intikamını almış olacak.
Düşünsenize bir "Dünya Erkek Milleti Örgütü (DEMÖ)" var ve dünya üzerinde ne zaman bir kadın bir erkeği aldatsa bunlar tespit ediyor ve "vah vah tüh tüh nasıl da ezdi büzdü bizi" diyorlar. Hatta ağlayıp "biz ettik siz etmeyin" diyorlar.
Ooof of acaba torunlarımızın torunları falan daha akıllı olurlar mı acaba.
Herşey bir yana eğer cinsiyetçilik yaparsam önce kendi cinsimin bir an önce akıllanmasını diliyorum.Yolda hönküren, laf atan, tacizde ve tecavüzde bulunan,karısını ve çocuklarını döven, vurkaç taktiğiyle kalp kıran kimi erkekleri yavrulayanlar kadınlar değil mi? Bunları doğurup "erkektir yapar, aslan oğlum, he yavrım" diye gaza getiren de anaları değil mi? Hadi gitgide modern oluyoruz. Eski tip anneler gitgide azalıyor. Gene yavruluyorlar. Bu sefer de bunların modern versiyonları çıkıyor ortalığa. Gizli kamerayla sevgilisini soyunurken ya da sevişirken çekenler, okuldaki sıra arkadaşının eteğinin altından cep telefonuyla fotoğraf alanlar. Lar da lar.
Allahım nerden nereye geldim ben. Konunun sonunu bağlayamamaktan korktum bi an. Özetle: Erkeklerin penisi, kadınların vajinası vardır.
Bitti.
21 Mart 2010
Hello Ankara Tell Me How You Doing?

21 Mart bişeyin kurtuluşu mu diye uzun uzun düşündüm bugün. Ta ki "Nevruz kutlamaları hede hödö" oldu diyene kadar tv kanalları.
Ben Lise 1. sınıfa kadar Nevruz nedir bilmedim. Ailemin de haberi yoktu. Yeni taşındığımız evin penceresinden baktım o gün. Karşıdaki boş arazide ateş yakmış çocuklar. Pür neşe atlıyorlar ateşin üzerinden. "Anam" dedim. "Ne ki bu?"
O zaman ona buna atlama iç güdüsü olduğundan gittim ben de atladım neye atladığımı bilmeden. Meğersem Nevruzmuş. Ne güzel bir kutlamaydı. Niye böyle bir kutlamadan uzak ve habersizmişiz ki biz? Sanırsam bölgesel ya da yöresel bir kutlama bu.
Ateşten atlamanın manası Şamanizme dayanıyormuş. Ateşten atlamak, ateşe bakmak ruhu temizliyormuş. Aslanım Şamanizm!
Ne kadar eğlenceli kutlama varsa ondan uzak kalmışız. Kanlı revanlı bayramları ya da kusana kadar şeker yenen bayramları düşününce bu bin kat daha iyi.
Valla kimse yargılamasın, kusura da bakmasın. Antil kuntil aydınlar gibi klasik eleştriler yöneltmeden bu işler bana ters diyip bu konuyu kapatıcam.
Ben gider ağaçlara sarılırım, ıslak çimenlerde yürürüm, mavi gökyüzüne bakar salak salak sevinirim. Kuşların sürü halinde uçtuğunu gördüğümde nerde olursam olayım durur bakarım kafam havada. Gün batımının rengine hayran kalıp, geceleri aval aval aya bakarım. Artık bu neyin nesiyse ben de onun osuyum.
Bugün Ankara'da baharın ilk günü gibi bişeydi ve bunu farkeden hemen herkes bizim gittiğimiz yerde, yani Eymir Gölü'ndeydi.
Bu kadar zamandır giderim ben böyle trafik, böyle insan ve köpek kalabalığı görmedim Eymir'de.
İki damla su göreceğiz diye garibim tüm Ankara gölün etrafına yayılmış.Naz ve Dolge kahvaltı etmek için 2 saat kadar beklemek zorunda kaldı. Zira her yer dolu, her yerin mama sırası vardı.
Bu şehri niye seviyorum diye kendimi bazen sorgularken hep aynı cevap geliyor aklıma. Olanaksızlıkların içinde olanak bularak sevinen bir insan güruhuyuz bu şehirde.Denizi yok, aman aman bir yeşilliği yok, enteresan bir tarihi dokusu yok.Çok ilginç sokakları felan da yok. Bunlar olmadığından olabileceklerle sevindirik olarak yaşıyoruz. İstanbul'a gittiğimizde "anamm deniz, tarihhh, midyeee" diyebiliyoruz. Tadını alabiliyoruz olmayan şeylerin.
Bir nevi Ankara bir memur, biz de onun belli olanaklarla yaşayan çocuklarıyız aza kanaat edebilen, çoğu görünce de tadını alabilen...
19 Mart 2010
Je veux seulement oublier et puis je fume

Yapacak bir şey yok. Bahar geliyor ve gönül yayları mı artık, yoksa başka bir yerler mi gevşemeye başladı bilemiyorum ama "o" süreç başladı bugün benim için.
"Ne acaip yaratıklarız biz" diye düşünmeden edemiyorum.Mevsim değiştikçe de bize bir haller oluyor. Kış geliyo, güneş kaçıyor, biz de içimize kaçıyoruz. Sonbahar geliyor, bir hüzün bir garip haller.Bahar geliyor yaylar gevşiyor, yaz geldi mi hoyde breh!
Aslında sonbaharda ben hüzünlü olmuyorum. Aksine sanki bahar gelmiş gibi sevindirik oluyorum. Bu benim o aylarda doğmuş olmamla alakalı olabilir. Ya da o aylarda hep aşık olmuş olmamdan falan gelen bir alışkanlık durumudur.Kesin bir bulgu yok.
Ama bahar geliyor be! Bahar len! Bildiğimiz bahar işte. Hani sebepsizce kuduruklaştığımız, aşıkmışçasına hallendiğimiz ay.
Aşık olmadan aşık olmak üzereymiş gibi hissetmek ne nadide bişey.
Hep alkole övgüler yağdırır gibi bi halde olmak istemiyorum ama, artık aralıklı içen bir insan olarak baharı birayla karşıladım ve şu şuursuz mutluluğumu biraz buna da bağlamıyor değilim.
Aynada kendime baktım az önce. Bi değişik bişeyler var. Bu bahar hallerini ordan da anlamak mümkün. Türkan Şoray misali bir yayık bakışım var benim.O gelmiş gene.
Çeneme vurdu benim. İnsan kendi kendine coşunca böyle oluyor demekki.Aslında böyle güzel bir akşamda yalnız oturmak hele de bu halet-i ruhiyedeyken çok da güzel bir şey değil. Ama ben öğrenmişim bişeyleri. Tadını çıkarıyorum bunun da. İnsan kendiyle olmayı, farkındalığı öğrenmeli biraz sanırım.
Sevgiyle, herkese hoşgelsin bahar....
Ha, bide aşkolsun...
17 Mart 2010
I'm back baby!

9 gün İstanbul, 11 gün Edirne'den sonra sonunda eve döndüm. "doydun mu gezmeye tozmaya?" derseniz cevabım direk "hayır" olur. Parasızlığın gözü çıksın. Olsa daha durur muyum ben. Poposu tutuşmuş kedi gibi atarım kendimi ordan oraya.
Her şey bir yana aslında görmek istediğim, görüp de doyamadığım insan sayısı çok.
Edirne'den gözü yaşlı bir dönüş yaptım.Abime yeniden çok alıştım ve yeniden koptum.Kardeş olmak garip bişey.Uzak kalıyosun bir süre mecburen, sonra görüşüyosun. Başka biri olmuş gibi geliyor. Sonra, az bi zaman sonra bakıyosun gene aynı kişi. Belki biraz yorulmuş, biraz yılmış, sıkılmış. Ama aynı.Büyümüş gibi, değil gibi. Anlatması zor.
Çello Çalan Kedimle(Serpilişko)de doyamadık. İş çıkışı akşamları kısalı uzunlu mutfak sohbetleri, muhteşem Pazar kahvaltısı neye yetsin? Araya zaman girince insan yeniden alışma süreci yaşıyor bir de. Küçük tutukluklar gibi garip bişeyler oluyor. Sanki su akıyor da akacak mecrayı mı tam tutturamıyor. Onun gibi bişey. Tam mecrayı bulduyduk, ben döndüm gibi. (Bunu da tam anlatamadım)
-İstanbul'da 2.5 senedir dargın olduğum amcamla yeniden cilveleştik. Gene tam barışmadı gibi benimle ama napalım olduğu kadar.
-8 yıl sonra Gayeyle görüşmek kısa ama harikaydı. Birilerinin o kadar senede çok acaip değişip kimi lise arkadaşlarım gibi "Döpiyes" olmadığını görmek harika!
-Aslı ve Tolga evlilik yılgınlığı yaşıyordu. Tolga'nın gözlerinin feri gitmişti sanki. Death Metal dinleyen, upuzuun bir keçi sakalı olan o enerjik adam gitmiş, yerine tatil gününde bile gömlek üstü süveter, kumaş pantolona benzer bişiyler giyen bir bankacı gelmiş.Bu beni üzdü biraz.
Aslı işinden pek memnun. Ama o da evlendiklerine pişman. "Keşke beraber yaşamaya devam etseydik, ağır yüklerin altına girmeye ne gerek varmış ki..." diyor. Ayrıca her yumurtlama döneminde çocuk fikri alevlenip yumurtlama döneminden sonra bu fikirden hızla cayıyor. Allah muhafaza! 4 kedi neyinize yetmiyor anacım...
-İstanbul'a hala aşıkım ben! (Canım İstoş)
-Yıllardır istediğim kareleri yakalayamamanın verdiği acıyla abandıkça abandım yeni makinama. Neredeyse yıllık fotoğraf çekme istihkakımı doldurdum diyeceğim. Sadece İstanbul'da değil Edirne'de de coştukça coştum. Üstelik ortaya çıkanların çoğundan da memnun kaldım.
Edirne mutlaka görüle! Enfes bir şehir.Boşuna başkent yapmamışlar zamanında. Gözümün ufku genişledi, tarihi dokuya doydum vesselam.
-Hayatımın en görgüsüz kilisesini gördüm Edirne'de. Çıfıt çarşısı ya da bit pazarı gibi bir kilise olmasın, olamasın. (Sv George Bulgar Kilisesi)
-Nazlı'nın değimiyle kediler gene bana bol bol poz verdi. Patileriniz dert görmesin İstanbul kedüleri.
-Edirne'ye gittiğim gün kar yağmaya başladı. Arkamda baharı bırakmış biri olarak bozuldum baya bu kara. Bide 3 gün felan aralıksız yağdı sağolsun.80'lerden beri böyle kar görmedimdi ben.Dönerken de Edirne'ye bahar geliyodu.İstanbul'a yaz gelmişti. Ankara kararsız.
-Sonunda Çengelköy'ü de gördüm. Kçım dondu ama o çınarın altında, o kahvede bir çay içtim sonunda. (Süper Baba yeniden yayınlansın!)
-İKEA Evinizin Herşeyi!(Canıms)
-Hayatımda ilk defa Trakya'ya özgü olan Peynir Helvasını yedim.(Yummy!)
-Pırasayı sadece börek ya da katmer içinde yiyebileceğimden emin oldum.(Ellerine sağlık Ayşe Teyze)
-Amcam küslüğün cezası olarak bana Kereviz Çorbası içirdi. (Hatır için Çiğ Tavuk bilem yenir) Gerçekten ceza gibiydi.
-Trakya Üniversitesi'nin hayranı oldum. O nasıl bir Rektörlüktür, o nasıl bir güzelliktir yarebbim.
-Karaağaçta harika bir Pazar kahvaltısı yaptık.Nehir ne güzel bişey yaw.(I love you Meriç!)
-Edirne'nin kızları çok güzel, erkekleri de biraz tersi gibi mi ne?
-İstanbul metrosunun "arzın merkezine seyahat"ten ne farkı var? (Jules Verne bu günleri göreydi keşke)
-Kuledibi sosyetik olma yolunda hızla ilerliyor, Firuzağa Kahvesi dizi artistlerinin mekanı olmuş. Bi Paparazziler eksikti!
-Edirne'den dönerken Halim adlı arkadaş "Ankara'yı sevmiyorum" dedi. Ben de ona "aman oda sana bayılıyodu" dedim. Öküz gibi söylemedim ama şirin gibi söyledim.(Ankara refleksi)
-Edirne'ye gittiğimin 2. günü İlker aradı.Beni çok özlemiş, beraber olduğum biri var mıymış? (hıhı peki)
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)