26 Şubat 2011

Bugün, yarın.


Sabah annemin telaşlı topuklu terlik sesleri evin içine terör saçmaktaydı. Çünkü öğlen saatlerinde 7'ye yakın bayan öğretmen arkadaşı gelecekti ve evin kızı tosur tosur uyumaktaydı. Annem sesiyle bir şeyler söylemese de topuklu terlikleri ve tencere tavanın asabi sesleri yeterince şey söylüyordu.

Süne süne kalktım. Tehlikenin farkındaydım. Bir gün önce yaptığım can hıraş temizlik sandığım kadar etkili olmamış olsa gerek, içeriden "kız uyuyo mu hala?" diye bi ses geldi. "aha, şimdi zki tuttuk" dedim içimden. Ortalıkta olmadığımın farkındalar.Aranıyorum!

Hiç bir şey yokmuş gibi, sakince çıktım odamdan. Elimi yüzümü yıkadım. Marur ve emin adımlarla mutfağa girdim. Tanrım! O da nesiydi?

Mutfak harap haldeydi.Yerde az önce ayıklanmış maydonozların bazıları can çekişiyor,bazıları doğranıyordu. Ocağın üstünde ne üdüğü belirsiz kirli tencereler, havanda ezilen sarımsaklar,melül mahsun servis tabakları...
Hepsi "bizi kurtar" dercesine bakmaktaydı. Hele ki mutfağın kulağıma söylediği acı dolu sözleri söyleyemeyeceğim bile. O derece.

Kahvaltıyı alel ecele yapıp "burayı kurtarmalıyım" diye düşündüm.Babam şaşkın şaşkın elinde gazete, evin içinde nereye kaçacağını bilmez halde dolaşırken annem tarafından hızlı bir hamleyle yakalanarak "sarımsak soy!" emriyle kendine geldi.O, bu şekilde yırtmıştı.Ya ben?

Bir yandan patates haşlayıp, bir yandan tencere tavaları bulaşık makinasına yerleştirirken, anneme sempatikçe bir "merhaba" dedim. Fakat annem orada değildi.Annemin içine bir şey kaçmıştı ve annemi ele geçirmişti.Tırstım. Sessice sözsüz emirleri yerine getirmemin çok daha iyi olacağını düşünerek daldım işlerin arasına.

Hep en sona giyinmek kalır. Kapı çalar, ve evin içinde "aha basıldık" gibi bir endişe ile çil yavrusu gibi dağılırız.Yine öyle oldu.Annem elindeki mercimek tanelerini unutup giyinmeye gitti, ben kçımı toplamak için odaya girdim ve bir oda dolusu kadını karşılamak üzere babam kapıda durmak zorunda kaldı.Allahtan bu kadınların hepsi öğretmen ve hepsi babam ve annem de dahil aynı okulda yıllarca öğretmenlik yapmışlar.

Şimdi salonda bir Öğretmenler Odası havası var. O öğretmen odalarında olan kocaman damacana gibi cam sürahilerden bulup orta yere koyasım geldi.Bir de kapıdan yarım ayak girip "hocam yazılılar nooldu bizim?" diyesim var. Bunların arasında sizin de öğretmenlerinizden biri olabilir. Şöyle söyliyeyim hemen hepsi aynı.Sadece biraz kilo almışlar, azıcık yaşlanmışlar ve hala "çok sesli" konuşuyorlar.

Sohbetleri de torunları,hastalıkları ve eski öğrencileri üzerine genelde.

Yıllardır "aa ne kadar büyümüşşş" dememişti kimse. Bugünü de gördüm ya,bu yaşımda ihya oldum ya... "Ah benim kıvırcık tombiş kızım" diyen kişiye için için "kilo verdim lan ben!" demek istedim. Ama aradaki farkı göremeyecek kadar uzun zaman olmuş."He teyzem he" dedim. Ellerinden öptüm hebisinin. Ev öğretmenler günü gibi oldu.

Ellerim sanki kalemtraş,mandalina ve haşlanmış yumurta kokuyo gibi...

25 Şubat 2011

Kayıp gün nedir, ne değildir.


Sabah geç kalkmak kayıp güne delalettir. Öğle ya da ikindi uykusu, kayıp günün habercisidir.Gün içinde yapmanız gerekenleri kçınızı devire devire oylanarak geciktirmek kayıp güne kucak açmaktır.Luzumsuzca Facebookta orda burda sürtmek,kayıp günün ebesidir, sobesidir, kukalı saklambaçıdır.

Ben bugün bu haltların hepsini yedim. Ve şimdi, o kayıp günün gecesindeyim. Öff en fenası da bu işte!

Gece olmayacakmış, "ulan neettim len ben bugün?" cümlesini hiç kurmayacakmışım gibi gelir. O gün bir de cuma olur. Hay ben burnumu ısırayım e mi!

Ve bu cumaların bir anlamı olmalıdır.Deli dürtmüş gibi sokağa çıkılmalıdır, gece hayatının pervasız kollarında salıncak kurulmalıdır.

Ama benim gibi gündüzü öküz gibi harcarsanız aha işte bu olur!

Önümde üç tas has hoşaf (patlamış mısır,bira,kül tablası).

Az kaldı sırf kayıp bir gün daha yapmayı becerdim diye arabesk dinliycem.Olmadık yere efkar yapıcam..

Buyum lan ben! Kabul etmem lazım. O gün bir şey yapmam "lazım" sa, sçıp batırmakta üstüme yok benim.Çünkü "lazım" ya, spontan değil ya... Sanki emirmiş gibi, ergen bir çocuk huysuzluğuyla kendime isyan edip her şeyi ağır çekime alıyorum.

Ha, "halinden memnun değil misin" derseniz, derim ki ipimle kuşağım gerisi uşağım.

Ama yarın başarıcam ben bu işi. Yarın erken kalkıcam (işte yalanın önde gideni bu), sporumu daha erken saatte yapıcam,öğlen güneş çıkarsa onu kaçırmıycam, akşamına da bu gecenin acısını çıkarıcam.(Du bakiyim hele bi yarın gelsin de...)

18 Şubat 2011

Yumurtaya can veren Sevgili Allahım! ...


İsterdim ki, çok uzun ve detaylı konuşan insanlar bir günlüğüne başkası olsunlar ve kendilerini telefonda, otobüste, ya da bir arkadaş toplaşmasında saatlerce ve kibarca dinlemek zorunda kalsınlar.

Şemsipaşapasajındasesibüzüşesiceler'in sadece Şemsipaşapasajında değil, her yerde sesleri büzüşse, ütü tutmasa...

Kış hep güneşli geçse, soğuk da olsa ışıl ışıl olsa ve hava erken kararmasa...

Depresyon uykusu aynı zamanda güzellik uykusu olsa, depresyona girmelere doyamasak uyusak, uyusak manken gibi kalksak...

Tatlı olan her şey çok yararlı olsa, tatlı yedikçe incelsek ve sağlık kazansak...

Yılda en az bir gün bulaşmamak için sustuğumuz tüm kaşalotların ağzına sça sça konuşsak.

Gözümüzü çok açınca gözümüz büyüse, kısınca Orta Asya'lı çekiciliğine kavuşsak.

İnsanlar yalan söylerken puf! diye aniden ortalıktan kaybolsa ve 2-3 gün uzay boşluğunda kafalarına meteor çarpa çarpa akıllanıp dünyaya geri dönseler.

Tüm kaldırımı kaplayarak yürüyen ya da kenara çekilmemize rağmen üstümüze üstümüze ayarsızca gelen insanların hepsini bir ülkeye koysak ve orada birbirlerine çarpa çarpa hafızalarını kaybetseler.

Sadece ben uyanınca sabah olsa, uykum gelince de gece.

Büyük çanta alınca ağzına kadar doldurmasam, küçük çanta alınca gene aynı bku yemesem...

İç sesime daha çok güvensem, "ya aslında öyle demek istememiştir" demesem. "He öyle dedi Öküz" desem. Yoluma gitsem.

Daha az ayrıntılı düşünsem, cehaletin kollarına bıraksam kendimi. Empatisizliğin Nirvana'sına ulaşsam.

"Bundan sonra hep erken kalkıcam lan!" dediğim her gece sabaha kadar oturmasam, akıllansam.

Daha çok kuş sürüsü görsem, dağ, bayır, çimen daha çok olsa.

Yolda yürürken çaktırmadan ağaçlara dokunmak zorunda kalmasam, ayan beyan sarılabilsem "aha deli" demeseler.

Yüzümü asmama neden olan her insan evladı yüzümü astırdığı her an için 15 dakikalığına Orta 2 ye dönse ve 3 dersten ikmale kaldığını öğrense.

Rüyalarımı kaydedip sabah oturup izleyebilsem.

Lise'de aşık olduğum ve bana yüz vermeyen çocuğu görsem ve "ni ha ha" desem.

Yanımda fotoğraf makinem olmadığında gördüğüm şahane anları gözüme kaydedip evde de makineme aktarabilsem.

Ankara'daki binaların çoğu beyaz, geri kalanlar da bir kreş havasında rengarenk olsa.

İstanbul'un denizini öve öve bitiremeyen ve aslında denizi doğru düzgün hiç göremeyen luzumsuz İstanbulÖverler Karadeniz'de bir yere yerleştirilseler ve "yavrım yel deydi, Romatizmalarım azdı" derken videoları çekilse. İstiklal'in orta yerinde ibret-i alem olsun diye yayınlansa.

Haberleri izlerken "son dakika" yazısını gördüğümde aklım, kalbim oynamasa. Sürpriz güzel bişey çıksa milletçenek seviçten ağlasak...

"Ay çok güldük,ağlamayalım sonra?" diyen her insan gülmekten altına işese.Herkes çok gülse ve gülmenin kötü bir şey getirmeyeceğinden emin olana dek gülse...

14 Şubat 2011




Dün gece yatmadan önce Yoga yaptım. Bu ikinci Yoga yapışım. Artık Yoga nasıl bir şeyse, gece rüyamda da Yoga yaptım.
Pozisyonlar aldım, oraya buraya döndüm. Sabah kalktığımda bir bacağım baya kafamın yanındaydı.Şaka diil. Baya rüya-müya derken yapmışım yani.
Kendimden tırstım biraz.

1 hafta önce iki gün üst üste rüyamda eski sevgilimi gördüm. İlk gördüğümde çok duygusal sevgi yumağı anlar yaşadık. O anları nasıl özlediysem artık, kalktım uykudan ve başladım ağlamaya... Reglim bi de. Ağlamaya yer arıyorum.

Ertesi gece bir daha gördüm.Gene yan yanayız. Bir anda anladım rüyada olduğumu.Baktım rüyama girdikçe beni lüzumsuz yere duygusallaştıracak, "Onurcum" dedim."Telefon numaram aynı, beni oradan ara artık istersen". (rüyada ayar vermek)

Rüya çok acaip bir şey.İstesen gidemeyeceğin, hatta olmayan yerlere gidiyorsun.

Bir de hani bazı rüyalar vardır birine anlatırken şöyle başlar "bizim evdeyiz, ama orası bizim ev değil?!".

Nası lan? His orası ama görüntü orası değil.

Bir de şey olur hani "sen de oradasın ama yoksun?!". Bu sefer de his var görüntü yok.

Beyin denen o et parçasından cidden tırsıyorum.Bazen öcü gibi bir şeymiş gibi geliyor.

Geçenlerde sevgili Patrick anlattı ve komple altımıza ettik.

Patrick'e bir psikolog arkadaşı "rüya görürken rüyada olduğunu fark ettiğinde ellerine bak.Ellerine baktığında farkındalık oluşturup rüyanı kontrol edebilirsin" demiş.Patrick de bu mevzudan bir süre sonra rüyasında babasını görmüş.O anda rüyada olduğunu anlamış ve ellerine bakmış.Sonra da "ben uçabilirim" demiş.O anda da havalanmaya başlamış. Bulunduğu yerin tavanına ulaştığında uçan balonun tavana donunduğu anda olan "boing boing" diye zıplama anını Patrick kafasıyla tavana çaparak yaşamış ve uyanmış. Allahım yarebbim. Bir de bunu canlandırırken görmeniz lazım.

Ben hala ayda 1 bilemedin 2 kere uykuya daldığım ilk 5-10 dakikanın içerisinde ayağımın kaydığını ya da bir yerden düştüğümü görüp tepik atarak uyanıyorum uykumdan.Ama ne tepik atma. Allah muhafaza yanımda bir insan evladı yatsa bir daha geri dönmez o yatağa. Bazen de rüya görmeden kolumu savurduğum oluyor ki, ona kendim de uyanıp "napıyosun olm?" şeklinde tepki verip kızıyorum koluma. Allah potansiyel sevgili aday ve adaylarını korusun ama eksikliğini de göstermesin.

Efenim konuyu sevgiliye falan da hazır bağlamışken, bugünün anlamsızlığı ve önemsizliğiyle kapayayım yazımı.

Ben bugün çok enfes bir gün geçirdim.Öğlen saatlerinde süpris yımırtadan Geveze Bakuş'um çıktı.Kısa süre de olsa onu misafir etmenin ve iki muhabbetin belini kırmanın tadını çıkardım. Ve gece Umut ve Nazlı'yla kulaklarımızın pasını silmek üzere Miss Shanna Jackson'ı dinlemeye gittik."Spontan" gelişen her güzel şey gibi masamıza Sevilaylay ve Hacer de konuk oldu.Pek eğlendik, pek keyiflendik pek, pek olduk.Tadı damakta kalan bir geceydi.En kötü 14 Şubatımız böyle olsun diyerekten yatmaya gidiyorum.

Sevgiler.

4 Şubat 2011

Adam sende, adam nerde? Adam yok!


Bir süredir kitap okumuyorum.Bir süredir kendimi okuyorum. Kitap okurken gözlüklerimi takmak zorunda kalıyorum, kendimi okurken pembe gözlüklerimi çıkarmak zorunda kalıyorum.
Bazen başkalarını okuyorum,ön sözüne kanıp başlıyorum.Bakıyorum içeriğiyle aynı değil,bırakıyorum.

Bir süredir o kadar çok insan okuyorum ki, okumak eyleminden tiksiniyorum."Keşke okuyamıyor olsam" diyorum.O kadar okudum da adam mı oldum sanki?