Son 3 haftadır kendime erken yatacağım diye söz veriyorum. Ama son 3 haftadır gündüzleri yaşayamıyorum ki. Bari geceleri yaşayayım diye kasıyorum.

Bugün gece 23 civarı Asu'yla yürüyüşe çıktık. Ankara resmen İzmir gibi olmuş. Nasıl bir kalabalık!. Herkes parklarda, cafelerde, sokaklarda. Yani tek geç yatan ben değilim!

Aslında ayağım iyileştiğinden beri her akşam yürüyüşünde bu kalabalığın farkındayım ama bugün abartılıydı.

Zamanla, iklim de böyle giderse Ankara'nın geceleri sabahlara uzayacak ve Taksim gibi hiç durmayacak sanırım. Aslına bakarsanız ben bu durumdan pek hoşnut oldum.

Bugün dışarı çıktığımızda saat gecenin 11 idi ama hava 35 dereceydi. Bu da demek oluyor ki öğlen kafadan 45-48 arası olmuştur.

Ana haber bültenleri 30-35 diyedursun ve biz onlara "haskktir!" diye duralım bu sıcaklar 10 gün daha buralardaymış. Bana kalırsa Eylül, Ekim çok pis geçecek. Evet hepimiz gibi ben de kafayı sıcaklarla bozdum ve uzun uzun Meteorolojistlik yapasım var.

Aslında şu sıralar çalışmıyor olmamdan neredeyse memnun olucam. Zira şu sıralar çalışıyor olsam, hele ki eski iş yerimde olsam kesinlikle sabırla tuttuğum sinirlerimi bırakır, afiyetle cinnet geçirirdim.

Bugün Facebook ta paylaştığım Alber Camus'un sözü "Bazılarının, sadece normal olmak için ne büyük çaba sarf ettiğini kimse fark etmiyor." sözü de o eski iş yerimdeki luzumsuz insanlara kapak olsun. (rögar kapağı)

Ben gene bavul topladım ve malum yere gidiyorum. Lan ne pis bişey! Sıcaktan kendi evimde kalamıyorum. Hatta sadece hızla üzerimi değişip duş alıp arkama bakmadan kaçıyorum. Şu anda en mantıklısı Resul'ün tabiriyle "Güzel Bahçe"'de olmak :)

Bu sefer en azından abim de orda olacak...

Asıl şimdi bir arınmaya ihtiyacım var galiba. Aslında hala Prozaclıyım. Öyle gibiyim yani. Oraya gittiğimde aklımda artık posa da olmayacak. Hmm belki başka bişeylere yelken açarım belli mi olur? Ya da o bişeyler için yeterince temizlenmiştir kafam.
Hadi o zaman byby.