18 Aralık 2009


Kauçuk!

Bazen kullandığım kelimelere, kelimelerin anlamlarına aniden yabancılaşıyorum.
Bazen şehre de yabancılaşıyorum. Biliyorum burası gibi değil gideceğim memleket. Denizi ayrı deniz, havası ayrı hava...

Can Yücel okumayalı asırlar oldu sanki. Yeni Türkü dinlemeyeli, şiir yazmayalı ve kendimi pat diye İstanbul'a bilet alırken bulmayalı.

Geçen gün eski fotoğrafları düzenlerken yolculuklarım üzerine kısa bir film şeridi oluşturdum. Antalya garında elimde yüzbin çeşit çanta var. Suratım asık. İlk iş tecrübeme, ilk evden ayrılış hikayeme ve çılgın biralı Alanya günlerine,o dönemler sevgilim olduğunu sandığım kişiyle olan kısa hikayeme veda ediyorum. Fotoğrafı çeken de sevgilim sandığım kişinin kardeşi.

İstanbul'a dair oldukça fazla fotoğrafım var. Bir kısmı tren hikayelerimden oluşma. Çoğunu hangi ruh haliyle çektiğimi oldukça iyi hatırlıyorum. Kendimi bulduğum ya da bulmak istediğim yarımı ortaya çıkaran bir şehir İstanbul. Her karesini seviyorum, her köşesinden tırsıyorum.

Kütahya fotoğraflarım da oldukça fazla. Çinigarı ilk gördüğüm an, çinilerle yazılmış Kamil Koç yazısına uzun uzun gülüşüm...

Yolculuk kavramı bende hala garip bir heyecan uyandırıyor. Zamanla kaybolan doğum günü, yılbaşı, bayram vb gibi günlerin heyecanı kaybolurken yolculuk kavramına olan hissiyatım değişmedi hala. (not al: bu duyguyu kaybetmemek için sıkı sıkı sarıl)

Garip garip anıları, yolculuk arkadaşları oluyor insanın o yollarda.

Tek başına yaptığım ilk yolculuk Ankara'dan Eskişehireydi. Abimin yanına gidiyordum. Yol uzun değildi ama tek başına maceraya atıldığını sanan ergen bir bünye için uzun ve bir o kadar da gizemliydi.

O dönem bileklik örme sevdam vardı. Gittiğim her yere renkli iplerimi ve büyük çengelli iğnemi de götürüyordum. Eskişehir'e giderken de aynı malzemelerleydim. Trene biner binmez ilk işim yemek vagonuna geçip kendime çay ısmarlamak oldu. Yanımdan ayırmadığım bir diğer eşyam da defterimdi. Tren camından dışarı bakarken gördüğüm şeyleri o zamanki hissiyatımla hikayeleştirip yazmaya bayılıyordum.

Geceyarısı uzaklarda ateşe verilmiş anızların hülyalı alevleri, yanımızdan geçen Doğu Ekspresinden yolculuk ettiğim trene bakan yorgun ve ve meraklı yüzleri, durulmayan ama varolan küçük kasabaların istasyonlarını tren koridorlarında koşuşturan çocukları...

Yolculuklarda her şeye başka gözle bakmayı öğreniyor insan. Bir yerden gelip geçen biri olmak, bulunduğun yerin yabancısı durumunda olmak gibi durumlarla tanışılıyor.

Bir de yolda tanışılan ve yolculuk sonunda otobüsten iner inmez yeniden yabancılaşılan insanlar var.

Kütahya'dan Kuşadası'na yaptığım bir otobüs yolculuğunda Afyon yakınlarında ufak bir kaza atlattık. Yanımda aynı okulda okuduğumuzu öğrendğim bir kız oturuyordu. Atlatılan kaza sonrası kızla ufak bir sohbete girdik. "Eğer ciddi bir kaza olsaydı ben ayvayı yemiştim" dedi. "Annemler benim Kuşadasına tatile gittiğimi bilmiyor.Erkek arkadaşımla ilk defa tatil yapıcaz. Kırk yılın başı bir yalan söyledim. Neredeyse yakalanacaktım" dedi.

Herkes ölüm korkusu yaşarken o, ailesine yakalanma korkusunu yaşıyordu her hayatını yaşamaya çalışan, ama bir yandan da ailesine çaktırmamaya çalışan genç bünye gibi...

Yolculuk yapmayı çok özledim. Otogarların kokusunu, camkenarında hayallere dalacağım otobüs koltuklarını, ne koyacağımı bir türlü kestiremediğim bavulumu ve yeni bir şehre adım atmanın garip heyecanını...

Yorum Farkı



Simitçide oturmuş çay içerken Erol Evgin-Hep Böyle Kal çalmaya başladı.
Nedense Erol Evgin şarkıları bende gözüyaşlı mutluluk hissini, Neşeli Günler filmini izlerkenki hüzünbaz ama umutlu duygularımın benzerini coşturur. "Ya ne kadar güzel di mi şarkı. İçim bir garip oldu. Sevindirik gibiyim sanki" dedim. Suratı asık bir şekilde "Ben hiç sevmem. Dinlerken içime kasvet doluyor" dedi. "Çocukluğumun en sıkıntılı zamanlarını hatırlıyorum..."

Aslında ona sıkıntılı gelen şeylerin hemen hepsini ben de yaşamıştım. Bit oda, bit salon bir evde 4 kişi yaşıyorduk. Ev sobalıydı. Salonda abimle kanepelerde yatıyorduk. Odamız, kendimize ait dolabımız falan yoktu. Annemlerin yatağının altında kapağı olmayan eski bir bavul benim giysilerimin durduğu birşeydi ve adı da "yarım bavul" du. O yarım bavulun zemininde üst üste zamanında Hayat Dergisinin verdiği Kayahan ve Erol Evgin posterleri vardı.

Sanırım bu yüzden benim ilk aşkım Erol Evgindir.

80'lerde büyümüş her çocuk gibi dünyanın en sıkıcı Pazar günlerini yaşadım ben de. Ders çalışmak zorunda olmak ama aynı zamanda enerjik oyun çocuğu olmak, evde televizyonun olması ama pazar günleri televizyonda sadece maç olması, dışarı çıkmak istemek ama o günün "banyo" günü olması, aynı zamanda soba etrafında, ötede beride çamaşırların asılmış olması ve evdeki nemli Hacı Şakir kokusu, annenin iş yapmaktan artık delirecek durumda olması ve mütemadiyen evde bir gerilim hattının oluşması...

Bizim eve özgü pazar günlerinde tamamen tesadüfi olarak patates yemeği pişmesi ve banyo kazanının delik kısmından gelen "cızz cızz" sesini de eklemek isterim.

Çocukkenki en büyük hayalim o dandirik banyo kazanının yanına fütursuzca konan sabit duşun bir gün çalışma olasılığı idi. Arada biraz damlatır, ben de büyük bir zevkle kafama düşme olasılığı olan su damlalarını keyifle beklerdim.

Babam Maltepe sigarası içerdi. O zamanlar sigara çocuklar yanında rahatlıkla içilen, zararlılığı konusunda ortalığın velveleye verilmediği bir alışkanlıktı.

Her Türk ailesi gibi bir kooperatife para ödemekten helak, umutlu bir bekleyiş içindeydik. Kendimize ait evimiz olacaktı. Hayal etmek bile bizim için müthişti.10 yıla kadar bitecek diyorlardı ben 10'lu yaşlarımdayken.

Milliyet Gazetesinin verdiği kartondan ev faaliyetleri de bu isteğimizi kamçıladıkça kamçılıyordu. O evleri en canhıraş yapan kişi hep babam olmuştur.

Evde ay başları ve ay sonlarında hummalı bir çalışma başlardı. Annem, babam, abim ve ben masanın etrafında oturur aylık harcamalarımızın olduğu defterde yapılan hesaplara bakardık. Her ay hep aynı sonuç çıksa da, hepimizde çaktırmadan bir gün aniden bizi rahatlatacak bir para fazlası çıkma mucizesi beklentisi olurdu.

Annemle babam tartışırdı. Onlar tartıştığında ne onlar için,ne de bizim için evin içinde kaçacak alan olurdu. Herşeyimiz ortadaydı.

Hafta sonları eskaza erken bir saatte zil çalsa, abimle ben pijamalı pijamalı elimizde yastık yorganlarımız, kaçarcasına annemlerin odasına girerdik. Evin kapısının direk salona açılması durumu bizim için tam bir işkenceydi.

Hep beraber o kadar aleni yaşıyorduk ki, birimizin herhangi özel bir şey yaşama olasılığı inanılmaz derecede azdı.

Evimizin kapısı ufak bir kalça darbesiyle kendiliğinden açılabilen bir kapıydı. Ne hikmetse o eve hiç hırsız girmedi.
İşin en güzel tarafı anahtarı evde unutunca eve girmek kesinlikle sorun olmuyordu.

Kışın en sevdiğim şey camlarda biriken buzlarla oynamaktı. Tırnağımı takıp üçgen şeklindeki o buzları çıkarmak çok hoşuma gidiyordu. Şimdi düşününce aslında evin ne kadar soğuk olduğunun göstergesi olduğunu farkediyorum.

Evdeki bir diğer zevkimde, babamın uzun taksitler sonucu aldığı radyomuzun yanına oturup kafamı hoparlör kısmına dayayarak şarkıları dinlemekti. Bazen Modern Folk Üçlüsü, bazen, Mustafa Sağyaşar, bazen Fikret Kızılok, bazen de Erol Evgin...

Şarkı çalarken hızlıca aklımdan geçti tüm bunlar.
"Hep böyle kal demek sence de saçma değil mi? Hayatta ne sabit kalıyor ki sanki?" dedi.

10 yaşındaki ben, kafamı radyonun üzerinden kaldırıp garip garip suratına baktım.
Şimdi cevabını buldum bu sorunun.

Anlılarım!


Erol Evgin'e, Melih Kibar'a ve Çiğdem Talu'ya sevgilerimle...

-Hep Böyle Kal-
Herkes birşeyler aldı götürdü benden
Kimi umutlarımı
Kimi inançlarımı
Kimi en güzel duygularımı

Sen başkalarına benzeme sakın hep böyle kal hep böyle kal
Hep bana yakın

Herkes bir şeyler aldı götürdü benden
Kimi bugünlerimi
Kimi yarınlarımı
Kimi en güzel duygularımı

Sen başkalarına benzeme sakın
Hep böyle kal hep böyle kal hep bana yakın

15 Aralık 2009

Canım Odam


Kapıyı açıyorum. İçeride ağırlıklı bir kiremit renk hakim. Rengini ben seçmemiş olsam da, hatta ilk gördüğümde çok yabancılamış olsam da bu tahta dokuyu seviyorum duvarda.

Çok şey gördü bu oda. Aşık olduğumu, aşık oldum sandığımı, kendi kendime gelin-güvey olduğumu, ayrılıklarımı, küfürlerimi, tanrıyla kavgalarımı...

Dört duvarım, fotoğraflarım, kitaplarım, cdlerim, kalemlerim, yazıp yazıp yarım bıraktığım hikayelerim, ordan burdan topladığım film afişleri...

Gözde'nin döktüğü çayın lekesi hala köşesinde durur halının. Arzu'nun düşürdüğü sigaranın yanık izi koltuğun üstünde. Müge'nin pencereden dışarı sarkıp "ben sarhoş falan değilim tamam mı!" diye kimliği belirsiz insanlara bağırdığı odadır bu.
Öykü'yle şişelerce şarap içip internet başında saatlerimizi geçirdiğimiz, üniversite sınavını kazandığımı öğrenip birkaç dakika dona kaldığım, Antalya'da, İstanbul'da ve Kütahya'da olduğum zamanlarda hayalini kurup içimin ısındığı yerdir.

Bir odam var benim. Odam benim evim.
Ben kokan, benim sevdiğim şeylerle şekillenmiş bir parçası hayatımın. Daha ışıklı, daha geniş, ya da daha konforlusu yerini tutamaz senin.

Paris'te Seine Nehrine bakan bir oda verseler senin yerine, "hayır" derim. Çok ısrar ederlerse bi düşünürüm.

Çok seviyorum seni odam. Eşek kadar olmuş olmama rağmen, "büyüdüm ben" desem de odasını seven, odasında yaşayan biriyim. Kendime ait bir evim olsa başka yerlerde, seni bırakıp nasıl giderim bilmiyorum.
Öpüyorum seni duvarlarından. Canım odam...

14 Aralık 2009

İçimde dolaşan gezen biri var...



Bugün Reglimin 2. günü. Aslında güne gayet normal başladım.

Kahvaltımı yaptım, evi temizledim, Pc başında oylandım, daha sonra da kursa gittim.
Kurs çıkışı gözümden başıma doğru yayılan bir ağrı başladı. Eve geldiğimde artarak devam etti. Önce gözlerimi kapadım, biraz dinlendim, meditasyon yaptım, Melissa çayı içtim ama bana mısın demedi.


Ardından dalga dalga bir öfke hissi yaşamaya başladım. Önce alt komşunun topukları üzerinde yürümesi, peşine annemin zırt pırt bişeyler sorması, sevgilimin arayıp bıdıbıdı teknolojik bişeyler anlatması, akabinde "len bu internet cafenin bebeleri neden hep bizim apartmanın girişinde" sorusu derken aldım yürüdüm.Birini kışkışlasam öteki gelip dürttü. Ve sonunda 2 saat kadar süren anlamsız öfke kumkumasından çıktım.

Yaş ilerledikçe regl dönemlerinde enteresan enteresan durumlar çıkıyor ortaya...

Bu 2 saatlik süreç içerisinde kendime yabancılaştım. İnsan bazen kendine hakim olamıyor ya hani. Çok emin oluyoruz bazen bu vücuda tamamen sahip ve hakim olduğumuza. Aslında ufacık bir kısa devre insanı maymuna çeviriyor.

Misal bende ara ara gece uykuya dalmak üzereyken bacaklarımdan birinin hobaaa diye seyirme sendromu var. Tam uyumuşum, o tatlı sıcak dünyaya adım atmışım hoop bacaklardan biri zbonk diye fırlıyor. E bu bacak benim değil miydi? Benim beynim yönetmiyor muydu?

Bugün de bahsi geçti, mesela elimizde torbalar varken yolda bişeye takılıp düşüyoruz. Ve o düşme esnasında torbaları bırakmadığımız gibi dizlerimiz yarılmış, saç baş dağılmış yerde yatar haldeyken bile ellerimizin o torbaları sımsıkı tuttuğunu görmüyor muyuz? Ne bu şimdi? Bırak kardeşim torbayı. Ellerinle dengeyi sağla di mi? Nerde kaldı benim mükemmel yaratılmış insanoğlu kimliğim?!

Kendime hakim olamamamla ilgili anımsadığım en fena an 3 sene önce balkonda çamaşır asarken azımdan çıkan ve karşı apartmandan eko yapıp bana dönen "g.t!" kelimesiydi. Erkek arkadaşımla yeni ayrılmıştım ve ona inanılmaz kızgındım. Muhtemelen söyleyemediklerim birikmiş ve artık ağzım kendine hakim olmak istememişti. Keşke aynı anda karşı apartmandaki komşu da çamaşır asıyor olmasaydı... (Kendisi karşı apartmanın delisi olarak tanınır. Bizim apartmanınki de böylece belirlenmiş oldu...)

Yolda bakımlı, gayet sağlıklı ve hatta karizmatik insanların haldır haldır kendi kendilerine konuştuklarını görüyorum. Eskiden kendi kendine konuşanlar pejmurde giyimli, muhtemelen o mahallenin bilinen yarı delileriydi. Acaba bu normal insanlar zamanla o yarı delilere mi dönüşecek? Aslında kendimi de o gruptan çok ayırmamam gerek. Zira bugün yolda giderken "yuh" dedim açıktan. Ne düşündüğümü hatırlamıyorum ama artık nası bi tepki veresim geldiyse alamamışım kendimi.

Aslında kendi kendine konuşan çoğu insan sesinin dışarıdan duyulduğunun farkında değil. Kendisine garip bakışlar atan insanlara içlerinden "allah allah niye bakıyor ki bu?" dediklerinden eminim.

Bu arada şöyle bir baktım da Ekşi Sözlük ve Uludağ sözlüğe insanların çoğu bunu bir delilik olarak değil mantıklı bir dışa vurum olarak görüyormuş. İnsanın kendi kendine muhakeme etme yeteneğinin göstergesi diyenler de var...

Yeniden kendime ait huzurlu bölgeye dönmüşken, sahip çıkayım hakim olduğum taraflarıma.

Yarın herkes için güzel bir gün olsun...

11 Aralık 2009

Hayattaki en önemli şey nedir?


Aklıma ilk gelen cevap "Erdemli olmak" oldu bu soruyu kendi kendime sorunca. Belli ki Sosyal Bilgiler dersinden ezberlediğim ve bu güne kalan tek şey bu. Zira erdem kelimesini yıllardır isim hariç kullanmamışımdır herhalde. Erdemli olmak ne diye şimdi TDK ya bile başvurabilirim.

1 .Ahlakın övdüğü iyi olma, alçak gönüllülük, yiğitlik, doğruluk vb. niteliklerin genel adı, fazilet.
2 .Felsefe: İnsanın ruhsal olgunluğu.

İkinci açıklama bana daha hoş geldi. Çünkü bilindiği üzere günümüzde herkes kendini 1. seçenekteki gibi açıklıyor. Nasıl oluyorsa herkes dört dörtlük!

Bugün tesadüfen evlendirme programlarından biri açıktı Tv de. Kadın kendini aynen şöyle açıkladı: "hayatımda hiç yalan söylemedim!". "Hadi leeen" dedim içimden. En azından şimdi baya büyük bir tane söyledin.

Etrafımızda da vardır böyle enteresan insanlar. "Ben o kadar dürüstüm ki, hep dürüstlükten kaybettim işte". O kadar düşündün, düşündün ve başına gelenlerin sorumlusunu dürüstlük olarak mı buldun diye sorası gelir insanın. Ya da iki cümlenin arasına "ben asla... yapmam, yapmadım, asla da yapmam" diyenler...
Şu hayatta net olarak öğrendiğim şeylerden biri de, bir insan en çok ben ... yapmam diyorsa onla ilgili çok ciddi bir -yapma- olasılığı olduğudur.

Yıllarca "beni aldatan erkeği asla affetmem, aldatan erkeğe geri dönen kadın salaktır" diyen arkadaşım bu laflarını söylediği sene aynı erkek tarafından 3 kere falan aldatıldı ve hepsinde de birileri ciddi şekilde şahit oldu. 9 senedir beraberler. Arada neler olduğunu da bilmiyorum ekstradan...

Ben çok mütevaziyim diyen birine, cümlesi bitmeden poponun iki lobuyla birden gülmek gerekir bence. Daha cümlenin içinde ego buram buram çünkü.

Acaba kendimizi mi tam ifade edemiyoruz. Ya da bir şey olmuşuz da, o olduğumuzdan memnun olmadığımızı anladığımızda sıfatlara sığınıp "cümle içinde kullansam kesin yerler lan" diye mi düşünüyoruz. Düşünmek güzel de insan bir de karşısındakinin zeka kat sayısını düşünmeli. İşin içinde baya baya hafife alınmak var.

Ben nasıl bu konuya geldim?

Hayatta en önemli şey nedir diye Gugıl da bir araştırma yaptım. İşte sonuçlar:

Hayattaki en önemli şey....
1- ALLAH’IN GÜCÜ ! (power of god)
2- Sağlık, sonra para
3- Mutluluk
4- Vasıf
5- Sevebilmek
6- Bizim Patron. O ne derse o olur...
7- Yiyecek
8- Erdem (zamanla 8. sıraya düşmüş)
9- Gurur
10-... Buraya yazacağım seçenek okuduklarım arasında en saf, en tatlı ve en gerçek olanı.
İlkokul çağında bir ufaklık bu soruyu annesine yöneltiyor. Anne önce felsefi, sonra realist, sonra da çocuğunun kafasını karıştırmayacak seçenekler sıralıyor. Çocuk düşünüyor, düşünüyor ve şu cevabı veriyor. "Hayatta en önemli olan şey hayatta olmaktır o zaman".

Hayattayız. Yaşıyoruz. Sabah kalkıyoruz. Kalkabildiysek hala yapacak birşeylerimiz var demektir. Özür dilemek için, seni seviyorum diyebilmek için kaç sabah daha kalkacağız? Vitrinde görüp beğendiğimiz ama almadığımız ya da alıp giymeye kıyamadığımız kimi kıyafetler için daha kaç sabah var?
Sevilen arkadaşları bir araya toplayıp keyifli bir gün geçirmek için kaç sabah?.

Kalkabilecek yeni bir sabahımız olduğu için şükürler olsun! Varsın hava gri, sokaklar sulu, hava da soğuk olsun. Otobüsler dolu, dolmuşlarda balık istifi olalım.
Derin bir nefes çekelim içimize (mümkünse cadde kenarında olmasın). Biraz gülümsemek de bizi hasta etmeyeceğine göre, teşekkür edelim hayatta olduğumuz için.

Teşekkür ederim:)

Om Mani Padme Hum

3 Aralık 2009

Kırmızı böcek seni gıdıklamaya geldi...

Bazen kötü şeyler oluyor. Bazen de kötüden de kötü şeyler oluyor.
Bazen, öyle kötü şeyler oluyor ki "kötü" kelimesi anlamını yitiriyor, anlamsızlaşıyor hatta...

İnsan kendini bön bön duvara bakarken buluyor. "Nasıl olabilir böyle bir şey?" sorusunu beyin kola, kol, parmağa, parmak göze soruyor ama hiç biri cevaplayamıyor.
Her gün gazeteden, Tv den milyonlarca haber dinlerken hepsinden uzak olmaktan mütevellit çaktırmadan bir "oh" çekiyoruz. Çünkü o hikayedeki biz değiliz. Çevremizden biri de değil. Hem bizim başımıza gelmez değil mi öyle şeyler?

Onlar sanki başka gezegenin talihsiz insanları. Biz ise Truman Show izleyicisiyiz sanki.

Ben bugüne kadar dizime vurarak ağlamamıştım hiç. Dizime vurarak gülmüştüm ama neden dize vurularak ağlanır onu bile bilmiyordum. Televizyonda köylü kadınları öyle dövünürken görmüştüm sanırım. Genelde Anadolu kadınının en çaresiz ağlayış şeklidir benim bildiğim. Dövünmek lafı da oradan gelir zaten.

Allah da bir daha öyle ağlatmasın...

Birkaç gecedir uyuyamıyorum. Garip bir vicdan azabı var içimde. Hani bazen filmlerde olur ya biri ölmeden önce birilerine ipucu verir. Sonra o kişi olayın peşine düşer. Bir yandan da aklında, beyninde ölen kişinin o ipucu manasındaki sözleri yankılanır.
Kafamda sürekli aynı cümle dönüyor. Hasktir diyorum. Anlamam lazımdı. Belki bişey anlatılmaya çalışıldı bana.
Sonra duruyorum, belki öylesine söylendi, anlam çıkarmamak lazım diyorum.
Bir pinpon topu beynimin bir o lobuna bir bu lobuna çarpıp duruyor.

Bunu niye yazıyorum diye düşündüm şimdi. Bişey yapamadım kendi adıma. Belki gelmezdi de elimden. Biraz itiraf gibi...
Birkaç gecedir beni uyutmayan ufaklık belki bunu okur, belki varsa bir hatam beni affeder.En azından onu düşündüğümüzü bilir.

Saçları mis kokan, hınzır gülümsemeli kız. Ben de seni çok sevdim. Sana söz o kolyeden alacağım doğum gününde. Sen yeter ki gittiğin yerde burada olduğundan milyonlarca kere mutlu ol Minik Meleğim...

16 Ekim 2009

Lüzumsuz Bilgiler

1. Bir köpekbalığı 100 milyon damla deniz suyu içindeki bir damla kanı hissedebilir.

2. Bir fare bir deveye oranla daha uzun süre susuzluğa dayanabilir.

3. İnsan midesi 2 haftada bir iç zarını yenilemek zorundadır aksi halde kendi kendini sindirir.

4. i harfinin üzerindeki noktaya ingilizler “Dedikodu” derler.

5. Bir bardak taze şampanyanın içine bir kuru üzüm atarsanız üzüm asansör gibi bardağın altından üstüne üstünden altına sürekli dolaşır.

6. Eğer ağzımıza attığımız bir şeye tükürüğümüz değmese onun tadını anlayamayız.

7. Erkek Peygamber Devesi dişinin kokusunu 7 mil öteden duyabilir.

8. George Washington evinin bahçesinde marijuana yetiştirirdi.

9. Zürafa kulağını 53 santim uzunluğundaki dili ile temizler.

10. Lübnan’da dişi bir hayvanla cinsel ilişkiye girmek serbesttir ama erkek hayvanla yasaktır.

11. Mc Donalds’ın karının % 40’ı çocuk menüsü satışından gelir.

12. Her insanın dilinin izi de parmak izi gibi farklıdır.

13. Tarihi film Ben Hur’da çekim ekibinin farketmediği kırmızı bir otomobil görünür.

14. Einstein 9 yaşına kadar düzgün konuşamamıştır. Ailesı onun özürlü olduğunu düşünmüştür.

15. Hergün doğan çocukların ortalama yüzde 12’si yanlış anne babaya verilmektedir.

16. Kağıt para sanıldığı gibi kağıttan değil pamuktan yapılır. 1950’den önce kenevir, ağaç kabuğu ve marijuana yaprağı kullanılarak yapılırdı.

17. Çikolatanın köpekleri öldürdüğü doğrudur. Onların kalbine ve sinir sistemine zarar verir. Yarım kilo kadar çıkolata küçük bir köpeği öldürebilir.

18. Birçok ruj çeşidi balık pulu içerir.

19. Katil balinalar köpek balıklarının midesine alttan torpil gibi vurarak öldürür.

20. Donald Duck çizgi filmleri Finlandiya’da yasaklanmıştır. Nedeni kahramanların don giymemesidir.

21. Ketçap 1830’lu yıllarda ilaç olarak satılırdı.

22. Suudi Arabistan’da bir kadın kocasına kahve yapmazsa bu boşanma nedenidir.

23. Uyurken, TV izlerken olduğundan daha fazla kalori harcarsınız.

24. Meşe ağaçları elli yaşından önce palamut vermez.


25. Kupa papazı bıyıksız olan tek papazdır.

26. Boeing 747’nin kanatları, uçakla uçmayı ilk başaran Wright Kardeşlerin uçtuğu mesafeden daha uzundur.

27. Amerikan Havayolları 1987 yılında first-class da sunulan bir adet zeytin eksiltmek suretiyle 40 bin dolar kar etmiştir.

28. Kaplumbağalar kıçlarından da nefes alabilirler.

29. Evinizdeki toz parçacıklarının büyük çoğunluğu ölmüş deri dokusudur.

30. İnekler merdiven çıkabilir ama inemezler.

31. Ördeklerin ’vak’sesi yankı yapmaz, nedenini de kimse bilmez.

32. Sivrisinek kovucu spreyler sinekleri kovmuyor, sizi gizliyor. Sivrisineğin alıcılarını bloke ederek sizin orada olduğunuzu anlamamalarını sağlıyor.

33. Taze kakao içinde bulunan sıvı, kan plazması yerine kullanılabiliyor.

34. Hiçbir kağıt parçası 7 defadan fazla ikiye katlanamaz.

15 Ekim 2009

Bir dilim karpuzla yetinemem


Of. Dün berbattım. Berbattık.

Salya-sümük, halsizlik, öksürük krizleri. Mecburen alışveriş için dışarı çıktık ve 15 dakika içinde tüm enerjimiz tükendi. Eve kadar elimizdeki torbalarla resmen süründük.


Dün gece nasıl olduğumu öğrenmek için İlker aradı. "Birşeye ihtiyacın var mı, istediğin zaman ara" gibi şeyler söyledi ve kapadık.


Bugün kendimi daha iyi hissediyor olmasam yavaş yavaş Domuz Gribi mi oldum demeye başlayacaktım. Bronşitle başlayıp Gribe doğru ilerledim ve uzun zamandır olmadığım kadar halsiz bir hastalık geçiriyorum. Sanırım moralin biraz bozuk olması bağışıklık sisteminin de sekteye uğramasına yol açıyor.


Çocukken en uyuz olduğum şey nezle ya da grip olmaktı. Derdim hasta olmak değil, burun deliklerimin kapanmasıydı. O zamanlar tek çare burna tuzlu su çekmekti ki, o da sadece sinüsleri temizleyip mevzubahis olan akıntıyı daha likit hale getirmeye yarıyordu.

Çocukken nezle olduğumda "anne ya gece uyurken nefes alamazsam?" dediğimi hatırlıyorum.

Şu burun açıcı spreyi keşfeden her kimse gidip onu burnundan öpmek istiyorum. Evelsi gece gerçekten nefes alamadığım için uyuyamadım ve dün sabah kalkar kalmaz o spreylerden birini alıp gece danalar gibi uyudum.


Yalnız bu spreylerde şöyle bir durum varmış: En fazla 1 hafta kullanılması uygunmuş. Uzun süreli kullanımda koku alamaz hale geliniyormuş. Beyne bazı zararları da olduğu söyleniyor. Ekşisözlükte okuduğum kadarıyla da oldukça fazla sayıda müptelası varmış. Yazanların çoğu da müptelası olanlardı...


Bu arada ballı zencefil olayına da girdim ki o da bronşit için bir numaralı doğal ilaçmış. Biraz acı da olsa zencefil inanılmaz faydalı bir bitki. Artık benim için bir numaralı kız ismi "Ginger"!


Yaşasın kocakarı ilaçları!

Evde bir torbam var. İçinde Ihlamur, ısırgan otu, kabuk tarçın, ayva yaprağı, kurutulmuş papatya, biberiye, kurutulmuş yasemin, rezene, karanfil, defne yaprağı ve kurutulmuş elma kabukları var. Kış geldi mi, torbamı açıp, başlıyorum bitki çayları yapmaya.


Özellikle grip ya da nezle gibi hastalıklarda iltihabik bir durum olmadığı sürece doğal yöntemlerin daha etkili ve faydalı olduğunu düşünüyorum.

Bu arada sarımsağın da doğal antibiyotik olduğunu ve düzenli olarak günde 2-3 diş sarımsağın da antiseptik görevi gördüğünü, bağışıklık sistemini güçlendirdiğini, kolestrol ve tansiyonu düşürdüğünü söylemekte yarar var. Ayrıca cilde de çok iyi geliyor.


Bir çok rahatsızlığın ilacının doğada var olduğuna inanlardanım. Hemen hemen herşeyin yetiştiği topraklara sahip bir ülkede yaşarken bunların farkına varmamak ya da yararlanmamak çok yazık. Sanırım hepimizin bir günlüğüne dilimi bilmemkaç Yen'e satılan karpuzları görmek için Japonya'ya gitmemiz lazım bazı şeylerin kıymetini anlamak için.

Biz ki, karpuzun içine çocuk koyup bunu da 70-80'lerde kartpostal yapan bir neslin evlatlarıyız.









13 Ekim 2009

Asuman'da bir Salı


Ohuyyy. Çok fena hastayım.

Dün başlayan bronshit bugün nezleyle birleşerek Voltran'ı oluşturdu.

Bugünki güzel havada yün kazak ve bir yün hırkayla evde daha fazla oturmamam gerektiğini düşünüp benimle aynı durumda olan Asuman'ın evine gittim.

Aynı durumdan kastım hem sevgili kaybı hem de nezle.

Sanırım tonlarca bitki çayı, normal çay ve su içtik. İkimiz de yeşil battaniyenin altında ara ara eski sevgililerimizden bahsedip birkaç damla gözyaşı döktük.

Ve sonunda bunu yapabilecek kadar yakın arkadaşlarımız olduğu için şükrederek film moduna geçtik.


İlk izlediğimiz film Bosna-Hersek yapımı Grbavica idi. Bosna-Hersek'in yaşadığı o berbat savaştan sonra Esma adlı bir kadının ve Sırpların tecavüzü sonucu hamile kalarak doğurup büyüttüğü kızının hikayesi. Gerçekten enfes bir filmdi.2006 Berlin Film Festivalinde Altın Ayı Ödülü almış. Tavsiye ederim.

Özellikle de filmin sonlarına doğru Rehabilitasyon merkezinde kadınların söylediği şarkı beni bir Balkansever olarak mest etti.


İkinci film ise İspanyol yapımı Noviembre.Bir grup gencin Tiyatro yapma hevesini anlatıyor. Sokak Tiyatrosu ve Belgesel Tiyatro türünde ve kesinlikle para almayı reddederek sokaklarda doğaçlama oyunlar oynuyorlar. Değişik bir bakış açısı ve renkli bir hikayesi var.


Aslında iki film de "Festival Fimi" niteliğinde ve ben genelde festival filmlerine karşı önyargılıyımdır. Bugün Asuman sayesinde bu önyargımı biraz olsun kırmış oldum. Bu iki filmi izlerken Amerikan yapımı pırıltılı ve şaşalı filmlerden gerçeğe bir geçiş yaptığımı düşünerek bu filmleri daha çok sevdim.


Ouf. Belki 50 kere tuvalete gitmişimdir. Bugünlük bu kadar sıvı yeterli sanırım. Gece ilerledikçe hastalığa karşı gardım da düşmeye başladı. En iyisi bol bol uyuyup,dinlenip çabucak iyileşmek.



12 Ekim 2009

Unintended



Günler çabuk geçiyor herzamanki gibi.

Özlemlere gittiğimiz Cuma gününden sonra sosyalleşme patlaması yaşıyorum.

Ayrılıktan sonra yalnız geçirdiğim 4 gün kendimi çok güzel idare etmişim. Daha doğrusu doğru toparlamışım. Bunu çok iyi anladım. 

Cumartesi günü Nazlılardan döndükten sonra akşam onların stüdyo çalışmalarında fotoğraf çekmek için saat 6 gibi evden çıkmak üzereydim ki Nazlı arayıp çalışmayı erken bitirdiklerini ve Kızılaya ineceklerini söyledi. Ben de yayılıp televizyon izlemeye başladım. 

Aradan birkaç saat geçtikten sonra hafif bir daralanmayla kalktım ve kendimi dışarı atıp yürümeye başladım. Yürümek garip ama benim için spordan öte bir şey. Kafa dağıtmak, sinirimi savmak ve bunun gibi bir çok mevzuda ilk yapmak istediğim şey yürümek.

Dörtyolun oralarda Nazlı'yı aramaya karar verdim. Hazır da bulanık bulutlarım dağılmaya başlamışken alkol alayım, hava alayım, sonbaharı bir selamlayayım dedim. İyi ki de gitmişim.

Nazlı grup elemanlarıyla değil de başka arkadaşlarıyla buluşmuş. Ben de onlara katıldım ve gayet keyifli bir gece geçirdik. Böylece yeni insanlarla da tanışmış oldum. (biraz enteresan da diyebiliriz)

Pazar günüyse Melek'le Tanju'nun düğününe davetliydim. Nikahtan sonra Resul'e Seymenlerde bol bol fotoğraflarını çektik. Akşam da düğün yemeğine katıldık. Oldukça keyifli bir düğündü. Melek sanki Nefes'te eğleniyormuşçasına rahattı ve inanılmaz neşeliydi.  Uzun zamandır gördüğüm en doğal ve düğüne benzemeyen düğündü diyebilirim.

Veee gelelim bugüne. Dün sabah İlker'e mesaj atıp Pazartesi uygunsa buluşabileceğimizi söyledim. Şu alma verme mevzularını bir an önce halletmek istiyordum. Düğün esnasında telefon etti ve akşam 7 gibi beni arayacağını, ona göre bir yer belirleyebileceğimizi söyledi. 

Gün boyu buluşmayla alakalı nedense hiç stres yaşamadım. Aksine doğal bir gelişim gibi algılayıp üstünde bile durmadım.

Bugün saat sekiz gibi yeniden aradı. Benim evime çok yakın biryerlerde olduğunu ve müsaitsem bana gelip gelemeyeceğini sordu. Ben de bu kadar yakına?! gelmişken gel artık dedim. Bu arada bugün gittiği yerin benim evime hiç yakın olmadığını da eklmemde yarar var.

Aradan çok kısa bir zaman geçtikten sonra kapı çaldı. O andan itibaren hala yüzümden silemediğim bir gülümseme yapıştı yüzüme.

İçeriye girer girmez bana sımsıkı sarıldı. Ben de biraz şaşkın bir şekilde tek elim omzuna "pıt pıt" (bebeklerin gazını alırken yapılan hareket) yapacak şekilde dokundum. Bugün önceden ona ait ve ihtiyacı olacak eşyalarını masada istiflemiştim. Evinin anahtarı, yedek ilaçları, iki tane film cdsi, diş fırçası ve kablo mablo gibi ıvırzıvırları. Salona geçer geçmez gözü ilk onlara takıldıysa da görmezden gelip oturdu. Önce tam beklediğim gibi havadan sudan, işinden,işte yaşadığı zorluklardan bahsetti. Ben de "hı hı" diyerek yarım kulak dinledim. 

Arada elini omuzuma, yanağıma saçıma başıma götürmekten kendini alamadıysa da benim kibar ama kesin gardlarımla mecburen duraksamak zorunda kaldı. Bu arada bronşit gibi birşey olduğumdan mutfakta kaynayan kocakarı ilaçlarıma bakmak üzere mutfağa geçtik. Kendime hazırladığım yemeği farkedip açsa beraber yiyebileceğimizi söyledim. Tavırlarım onu o kadar şaşırtıyordu ki arada dikkatli dikkatli yüzüme bakıp beni anlamaya çalışıyordu.

Beraber yemek yedikten ve ne konuşacağımızı bilemeyişimizden bir süre sonra "en iyisi ben kalkayım" dedi. Sonra bir an durup " Şu andaki halimize bakıyorum da, paylaşamadığımız ne oldu da o kadar tartıştık. Şimdi hepsi o kadar saçma geliyor ki. Sana dokunmadan durmak, özlemek ..." diye cümlesini bitiremeden boynuma sarıldı. Yanaklarımdan öpüp saçlarımı kokladı. Bir ara dudaklarımdan öpmeye de yeltendiyse de "Lütfen İlker. Ayarını kaçırma" dememle durmak durumunda kaldı.

Her dediğine her yaptığına karşılık benden sürekli tebessüm eden bir yüz ifadesi gördü. Aslında tam olarak olmasını istediğim de buydu. Serzenişler, sen bunu yaptın, ben bunu yaptımlar işin içine girseydi hem gergin ve sinir bozucu bir durum olacak, hem de manasız bir çabaya girmiş olacaktım.

Giderken ona toparladığım eşyalarını verdim. Eşyaların içinden anahtarı tutup "bu sende kalsın" dedi. Ben de "Ne gereği var. Hatta artık hiç gereği yok" dedim.

Gözleri doldu. Anahtara, bana, yere baktı. Çocuk gibi bir ifade oluştu yüzünde. Yarı tebessüm yarı ağlamaklı gene sarıldı. Daha sonra da yere diz çöküp ellerimi öptü. Anlayamadığım bu garip hareketler silsilesinin içinde ağlarım ya da duygusallaşırım diye düşündüm. Ama içimde hiç de öyle bir durum yoktu. "Hadi canım kalk yapma böyle" diye kaldırdım ayağa. 

Artık kapıdaydık ama durup durup sarılmaları bitmedi. Artık bitmiştir diye benim geri çekildiğim anlarda yeniden kendine çekip sarılmaya, beni koklamaya, yanaklarımı öpmeye devam etti. Bir ara koridordaki aynaya bakıp kendi şaşkın ifademi gördüm. Sonra da o gördü. "Ben gidemiyorum. Bana git de." dedi. "Evime gelen misafire böyle bir şey diyemem. Sen gitmen gerektiğini zaten biliyorsun" dedim. 

"Seni üzdüğüm ve yaptığım bazı şeyler için lütfen beni affet" dedi. "Bir kısmını incitmek için bilinçli yapmadığını biliyorum. Ama bazı şeyleri bilinçli yaptın ve umarım başkalarına karşı artık daha dikkatli olursun" diyebildim.

Giderken hala "En kısa zamanda yine görüşelim. Ben cuma ararım buluşuruz" gibi birşeyler diyordu.

Kapıyı kapadıktan sonra üstüme sinen kokusunu kokladım. Onun evde olduğu süreceki davranışlarımı, yüzümdeki tebessümü, hiçbirşey olmamış gibi davranmamı gözden geçirdim. Acaba kendimi korumak için numara mı yapmıştım? Az sonra ağlayacak mıydım? 

İlginçti ama hepsini içimden gelerek yapmıştım. Tahminimden hızlı ama biraz da anlaşılmaz bir şekilde bu durumu kafamda bitirdiğimi farkettim.

Ben kesinlikle büyüdüm bu sene. 



9 Ekim 2009

İşte bu kısmından hoşlanmadım....



Dün geceye (8 Ekim) kadar durumu sakin ve daha ılımlı karşılıyordum. Cuma günü buluşalım dediği için de saat belirlemek üzere dün gece telefonlaştık. Önce benim cuma çok işim var zaten aslında Cumartesi demiştim diyerek konuşma başından sarpa sardı.

Sürekli uygun olduğu, olmadığı saatleri sıralamaya başlayınca biberin herhalde çok acelesi olmadığını, çok acil görüşmemiz gereken bir durum olmadığını söyledim. Hafta sonu görüşsek dedi onda da ben uygun değilim dedim. Arkadaşlarınla mı buluşacaksın dedi, evet dedim.

Bi süre sessiz kaldıktan sonra "bana kızgın mısın?" diye sordu. Sesim elbette laylaylom değildi. Kızgın değilim ama sanırım biraz kırgınım dedim. Cevap şuydu:

"Gelişememişsin"

Bir an şaşkınlıkla "ne demekmiş o?" diyebildim. "Budist yönden gelişmemişsin. Şevkat gösteremiyorsun" dedi. İşte tam olarak o andan itibaren kan beynime sıçardı!

"İnsanım ben yahu! Doğal olarak da hemen toparlayamıyorum. Üzgünüm ve bunun yüzünden de sesime seninle konuşmama herhangi bir mutluluk ibaresine rastlamak zor!" diyerek açıklamada bulundum. Neden? Nedenini o telefon konuşmasından sonra daha net kavramaya başladım:

-Neden dizi izliyorsun bunun sana ne yararı var?

-Ama....

-Neden saçını topluyorsun açarsan daha güzel oluyor.

-Ama...

-Biraz fazla sayıda arkadaşın yok mu senin? Neden çok dışarı çıkıyorsun?

-Ama...

Ama mı?

Saf saf oturup yapmaktan hoşlandığım şeyleri sırf ona garip geliyor diye oturup açıkladım. Çünkü başıma böyle bir şey ilk kez geliyordu. 

Of of of!

Her ilişki bitiminde aynı hızlandırılmış kurs. 

Kendim bile bu konu üzerinde konuşmaktan sıkıldım. Ama işte bir klasik olarak şu anda kendi hatalarımı da onunkileri de çok daha net görüyorum. Büyük ihtimalle onun hatalırını daha da net görüyorumdur zira ona haylice kızgınım. Artık bu buluşma kısmını da halledip konunun noktasını koymak lazım.

Dün çok keyifli bir akşam geçirdim. Baya bir zaman sonra yeniden Özlem'in misafiri oldum. Bundan sanırım en son 2 yıl önce yine böyle bir toplaşmaya katılmıştım. O da acaip keyifliydi. Bu kadar Amazon'u bir arada görmek, sohbet, tatlı krizi, çay ve duvarlarda yankılanan kahkahalar müthişti. Aslında belki de tam da ihtiyacım olan şeydi. 

Benim bile sıkıldığım hikayeyi sağolsunlar usanmadan dinlediler. Ve çıkan sonuç:

Gülru: Vay gerizekaaalı!

Pınar: Gözümsün!

Özlem: Aaaaa yok artık!

Böylece anladım ki genel olarak aynı fikirdeyiz. (smiley)

Geceyi Nazlılarda geçirip öğlen de eve geldim. Fakat o kadar keyfin üzerine içeride cımbıl cımbıl duygusallık yerinde duramadı. Tam Nazlılardan çıkacakken Muse'ın şimdi anımsayamadığım bir parçası çalmaya başladı. Müzik öyle bir şey ki, kulaktan içeri girdiği andan itibaren çok enteresan yerlere gidebiliyor. Sanırım benim de kalbime, ordan burun direğime, oradan da göz pınarlarıma hücum etti. Kapıdan çıkarken sesim titremeye başlamıştı ama kapıdan çıktıktan sonrası baya fenaydı.

Hayatımda ikinci kez güneş gözlüğümü takıp yolda yürürken ağladım.

İçimdeki Drama Queen bu duruma çok sevindiyse de onun bu sevinci eczaneden aldığım Passiflora ile son buldu.

Son birkaç günün özeti böyle. Bu yazıdan itibaren daha cızlamasız birşeyler yazacağımı umuyorum.




8 Ekim 2009

Kalk artık sabah oldu, her taraf neşe doldu...


Bugün erken kalkarak kendime bir iyilik yaptım. Hatta iyilği ikiye katlayıp Ebru Şallı'yla beraber plates yaptım. Güne başlamak için harika bir yöntem.

Hemen akabinde de meditasyon.

Ortalama 3 aydır düzenli olarak meditasyon yapıyorum. Eğer mümkün olursa sabah kalkınca, sabah yapamadıysam gece. İnsan başlarda bir mucize bekliyor ama, zamanla meditasyonun bildiğimiz kalıplar dahilinde bir etkisinin olmadığını görüyorsunuz. 

Yani: aniden süper rahat, dertsiz tasasız, sağlıklı biri olmuyorsunuz. Ama zamanla farkındalığı, zihninizi kontrol etmeyi ve acılardan mümkün olduğunca uzaklaşabilmeyi sağlıyor. Üstelik günde 15 dakikanızı ayırmanız yeterli ve hiç zor değil. Yeter ki düzenli yapın.

Bugün bana olan etkilerini çok daha iyi gözlemledim. Budizmde şevkat her zaman ön planda olan bir his. Ve o kadar önemli ki anlatamam. Herkese karşı şefkat besleyebilmek çok çok zor biliyorum. Ama bunu başarabildiğiniz oranda rahatlıyorsunuz. 

Aslında son birkaç ayda öğrendiğim herşeyi buraya yazmak, bildiklerimi bilmeyenlerle paylaşarak, Buda felsefesini, meditasyonun ne olduğunu anlatmayı çok istiyorum. Tabii ki ben de hala bir çaylağım. Ama okudukça, okuduklarımı doğru uygulamaya çalıştıkça daha iyi kavrıyorum.

Meditasyonda zihin rahatladığı için bazen insan ağlayabiliyor. Bir tür boşalma işte. Benim durumumda ağlamak zaten  çok kolay. Fakat bugün son 2-3 günün tüm sıkıntısı dışa vurdu. Bununla beraber oldukça da rahatladım. Şimdi kafamda bazı şeyler daha net. Kızgınlığım yeniden kayboldu. 

Güne erken başlamanın keyfini yaşıyorum. Bugün artık üşenmeyeceğim ve fotoğraf makinamı alıp biryerlere gideceğim.

Bu arada rejim yapmaya başladım. Spora da ağırlık verebilirsem harik aolacak. Şu sıralar yürümek için de çok ideal bir hava var.

Of! şu tatlıdan bir vazgeçebilsem...

Yavaş yavaş çay içerken tatlandırıcı kullanmaya başladım. Ama maalesef normal şekerin yerini tutmuyor. Dayanabildiğim kadar dayanacağım artık. Çünkü bünyeye şeker en fazla çayla giriyor.(Yediğim çikolataları saymazsak...)

Bazı şeyler insanın elindeyken neden üşenip de yapmaz? Daha önceleri de çoklarca kere evde spor yapmaya başlayıp, yararını da görüp sonra bıraktım. Disiplin yok resmen bünyede. Her gün yarım saatimi ayırsam ne var sanki? Gerçi yürümeye gelince seve seve yürüyorum ama o da tam olarak yeterli değil maalesef.

Şu Tai-Bo Cdsini yeniden denemeye karar verdim şimdi. Sabahki Ebru Şallı Platesinden sonra biraz ağır kaçacak ama olsun. Geçen sefer yaptığımda hamlayan yerlerim inanılmazdı. Çalıştığını bile farketmediğim, ve hatta çalıştırılması en zor yerlerim hamlamıştı. Yok yok başlıyorum bu sefer.

Hehe. Kendime gülesim geldi. İnsanın hayatında böyle ani değişimler olunca bi gaza gelip yenilenme arzusu ortaya çıkıyor. Sanki biri tutuyormuş daha önce ya da yenilenmek için sebepmişçesine.

Sanırım bu hayata bağlılıkla alakalı. Bir de farkındalık. Nazlila'yla konuşurken bu kelimeyi kullanması çok hoşuma gitti. Şu anki durumum tamamen farkındalıkla alakalı. 

Eh bu durumda kim tutar beni.

Bu arada dün Asuman'ın sevgilisi Gerrit durumu duymuş. Dün msn de baya bir konuştuk. Beni haylice şaşırttı. Bir abi gibi bana öğütler verdi ve beni tanıdığını, doğru şeyler yaptığıma inandığını ve bunun gibi beni göklere çıkaran bir sürü şey söyledi. Şaşırmamın sebebi genelde Gerrit'ın bu konularda fazla yorum yapmayışı. Açıkçası beni bu kadar sevdiğini ve tanıdığını da farketmemişim. Şimdi Hollanda'da da bir abim olduğunu farkettim:)

Eh, artık ayaklanma zamanı. Hazır kendimi toparlamışken evceğizimi de derleyip toplayayım. Bugün erken kalktığım için zamanım bol. Kendi kendime saate bakıp "yihu" falan diyorum.

Bugün yapacağım çok şey var:) 

Not: Yukarıdaki resim yine Nicole Wong'dan (Enfes kediler çiziyor ve blogger da sayfası var bilginize:) )

6 Ekim 2009

Domates, biber, patlıcan



Ve sabah oldu...

Tahmin ettiğim gibi olanları unutmuş bir şekilde kalktım. Ve sonra da yeniden hatırladım. Yüzümü yıkadım. Yıkarken de ifademe baktım dikkatli dikkatli. Yeniden sıfırcı lise öğretmeni ifadesine dönmüşüm... (Otur İlker. Sıfır!)

Hava çok güzel. Yine ufak bir kahvaltı hazırladım kendime. Kepenkleri açtım, pencereleri araladım. Evet hayat durmamış. Gene gürültülü gürültülü minibüsler, otobüsler ve insanlar geçiyor caddeden. 

Benim için bugün yapılacak ne var acaba? Garip bir şekilde bu durumu konuşasım yok. Kendimle de arkadaşlarımla da. Aradaki 4 ayı hemen unutsak hep beraber mümkünse. 

Huylandım şimdi. Acaba hep böyle mi hissedeceğim, yoksa yarın öbürgün içimdeki Drama Queen muhteşem bir açılışla geri mi dönecek?

Bugün en iyisi makinamı alıp sokağa çıkmak sanki. Aslında dün gece aklıma gelen ilk şey Edirne'ye bir otobüs bileti almaktı. Kendimi sevgili yengem Serpil'in kollarına atmak ve abimin şevkatli omuzunda öğütler dinlemek istedim. Hep kaçmak istiyorum... Sanki bunların suçlusu bulunduğum şehir.

Bir ara Antalya'ydı, sonra İstanbul, sonra da Kütahya... Tüm o şehirlerden de kaçtım ama sonuç değişmedi. Ankara zaten kahrımı çekmeyi öğrendi. Gitsem de döneceğimi biliyor paşa paşa.

İşin en pis tarafı dün tüm bunlar yaşanmadan önce onun sevdiği kokuyu görüp aldım. Şimdi abide gibi masanın üzerinde. Kokuyor bir de namussuz buram buram.

Bu arada kadın yanım da dürte dürte kalk temizlik yap diyor. Öf. Tam bir klasik!

Tuhaf bir rahatlık var içimde. Kendimi anlamadığım bir andayım. Kurcalıyorum, kurcalıyorum, tombala torbasından birinci çinkoyu yapacak rakamı bulamıyorum!?

Kızgın da değilim. Belki kızgın olsam daha kolay olurdu. Yükle suçları, kabahatleri kurtul...

20.25

Bunları yazdıktan hemen sonra depresyon uykusu beni çağırdı. Yorganın içinde gömüle gömüle ve saçma sapan rüyalar göre göre uyumuşum saatlerce.

Kolay değil öyle hemen dışarı çıkayım, hayat devam ediyorlar, laylay lom...

Cevapsız çağrılar birikmiş... Biri ondan. Biliyorum iyi miyim diye merak ediyor. Mesaj atıyorum. "İyiyim, teşekkür ederim" diye. Arıyor bir daha. Beraber gittiğimiz pazara gitmiş, benim   sevdiğim biberlerden domateslerden almış hem kendisine hem bana.

Bana mı? Niye ki? 

Daha iyi besleneyim, iyi olayım, hasta masta olmayayım da vicdan muhasebesi yapma diye mi?

Biliyorsun diyor perşembeye kadar çalışmam lazım ancak sana cuma verebilirim.

Cuma? Ne cuması?

Arkadaş kalalım kısmının fazla abartılmış bir versiyonu mu bu? Çok düşünceli hümanist insan evladı durumları mı? 

Galiba şimdi şimdi kızmaya başlıyorum. 

Böyle durumlarda herkesin bir süre susması gerektiğini düşünenlerdenim. Susup, düşünüp hazmetme dönemi diye bir şey var. Nadasa bıraklıması gereken bir süreçtir bu. Ne domatesi ne cuması?!

Öf,  kültablasında biriken sigaralar, etrafa saçılmış küller, toplanmamış yatak, hala üzerimdeki pijama beni benden aldı şimdi...

Yazmak iyi geliyor galiba...



5 Ekim 2009

Senden, benden, bizden...


İçim sıkılıyor, sıkılmıyormuş gibi davranıyorum. Arada bir hüzün cızlatıyor onu da duymazdan geliyorum.

Daha önce de yaptım bunu. Hatırlıyorum. Canımı acıtma olasılığı olan birşeyden kaçmak için kullandığım bir yöntem. Çok başarılı olduğu söylenemez ama en azından günü kurtarıyor.

Genellikle karar veren kişi olmaktan hep kaçmışımdır. Yine kaçıyorum. Eh az da olsa bir istikrar varmış bende. Ama beklemek de hoş birşey sayılmaz. Bekliyorum. Karar veren ben olmayacağım yine. Böylece pişman da olamam hem. Sonra da Yeni Türkü çalmaya başlayacak kafamın içinde "aslında giden değil, kalandır terk eden.." diye...

Ne fena bir şey bu duygusal tekerrür. 

Çalkalanıyorum. Çalkalandıkça da hatırlıyorum daha önce neler hissettiğimi. Atlatırım diyorum. Daha önce atlatmadım mı? En fenası "yazık oldu" diyorum. Hep yazık oluyor sanki.

Biryerlerden biryerlere tesadüfler, mevsimler, kuşlar, insanlar bir araya getiriyor iki insanı. Olasılık dışı güzel şeyler yaşanıyor. Bir çok insanın yıllardır ümidini kestiği, varlığını inkar ettiği, bekleyip göremediği şey bulunuyor. 

Sonra o bulunan şey kaybediliyor. İşin içine egolar, beklentiler, inatlar, karakter savaşları ve duruma göre değişen başka mevzular giriyor. Bulunan şeyin değeri unutuluyor. Biz, ben oluyor sonunda yine.

"Ben"

Yalnız yazılan, arasında virgül bile olmayan bir "ben" . Zamanla o da anlamsızlaşıyor. Savaşılacak kimse kalmıyor çünkü. 

Hani aynada kendi gözlerinizin içine uzun uzun baktığınızda o görüntüye yabancılaşır ve başkasına bakıyor gibi olursunuz. Üstelik biraz korkutucudur da. İşte bence bu durum tam olarak ben olma durumudur. Ruhun bedene baktığı andır o yabancılaşma anı. 

Çok özleyeceğim eminim. O saçma sapan tartışmaları bile. Duvara vurup kızgınlıkla "buyum ben!" diye bağırdığım anı, özür dilemek için Tracy Chapman'ın Baby can i hold you şarkısını söyleyerek  klozette oturan beni şoke etmeni, kafandan öpmeyi,  sabahları kahvaltı yapmadan gitmeyeyim diye üzerine ufak notlar iliştirdiğin sandviçleri, senin için sigarayı bırakmaya çabaladığım ve dellendiğim anları, buluşacağımız yere yakınlaştıkca büyüyen o kocaman göbeğini ve gülümsemeni, sana özene bezene hazırladığım kahvaltıları beraber tv seyrederek yiyişimizi, benden birşey isteyeceğin zaman gözlerini kırpıştırarak çocuk oluşunu, senin yanındaki huzurumu, benim yanımdaki huzurunu...

(02.30)

Az önce bunların hepsi özlenecek birer an oldu, o anların hepsi de anı...

Naftalin kokulu sandığımın içine az önce seni de koydum. Herkesten farklı olarak sen lavanta kokuyorsun buram buram. Umarım kokun zamanla naftalin kokusunun içinde kaybolur diğerleri gibi. Diğerleri gibi olman benim bencilce düşünen bünyem için çok iyi. Şu anda varolmayan, ama bir gün varolacak insan için yer açmalıyım içimde. 

Yastık kılıflarını değiştirmeliyim. Fotoğrafları kaldırmalıyım. Telefonumdaki adın da değişmeli...

Biliyorum bir süre seni rüyamda göreceğim. Değişikliklere ayak uydurmak istemeyen beynim biz kavramını inatla yaşatacak bir süre. Sonra sonra kaybolacaksın orada da. Arada ağlıyacağım. Bazen azar azar, bazen bağıra bağıra.

Dramatize etmek isteyeceğim biraz. Gittiğimiz yerlere olay mahalline dönen katil gibi çaktırmadan bakacağım. Belki yeniden sıkça barlara gideceğim. Biraz bira içip anlık vurdumduymazlığımdan hoşnut  saatler geçireceğim. Muhtemelen ara sıra arayıp nasıl olduğumu bilmek isteyeceksin. Ya açmayacağım, ya da hayatımda hiçbir şey değişmemiş gibi konuşacağım senle. Hemen unutuldun hissini vermek için.

2 gün önce kirpiğindeki çapağı sevgiyle temizleyen kız, istemeye istemeye şimdi seni itecek itilebilecek en uzak köşeye. Arkadaşlığını bile esirgeyecek senden. Yabancıymışsın gibi yapacak eğer becerebilirse... 

Zaman, herkes gibi bana da sabretmeyi  öğretti. Sonbaharın geleceğini bilmek gibi birşey. İlkbahar, Kış, Sonbahar, Yaz. Biri bitiyor ve diğer mevsimin başlayacağını biliyorsun. Umutsuz olsan da, inancın kalmasa da, herşeye lanet okusan da geliyor. Zaman geçiyor, geçerken de gitmesi gerekenleri yanında götürüyor.

Bu mevsim şimdilik sona erdi...

 



4 Ekim 2009

Kendimle tanışma



Son bloğumdan sonra aslında o gün neler yapıp yapmadığıma dair bişeyler yazdım. Hatta söz verdiğim üzere fotoğraf bile çektim. Sonra aniden anlamsızlaştı bu durum. 

Bir yandan aslında gözüme gözüme sokmak hoşuma gitti ve yapmam için bir katalizör oldu. Ama aynı tertip devam edeceğime söz veremem. Belki de bu beni "ben" yapan birşeydir diye çok da dürtmedim bol zamandaki zamansızlığımı. Beni ben yapmak nedir diye birden düşündüm şimdi...

Aynı kalmak ya da edinilen vasıflara bir şekilde böylesine tutunmak çok mu önemlidir hayatta. Arada herkes gibi olmak çok mu kötü bir şey? Neden olmasın? Arada değişsek ya da "ben bunu hayatta yapmam" dediğimiz şeyleri yapıversek bu bizi daha özgür kılmaz mı? 

Zaten hayatta "yapmam" dediğimiz çoğu şeyi yapıp sonra da "ay büyük konuşmıycan işte..." bıdıbıdısını içinden geçirmeyen kaç kişi vardır ki? 

Ben zamanında kendini zor durumların üstesinden soğukkanlılıkla gelebilen biri zannederdim. Bu zannetme kısmında babamın ve kendi kendime "güçlü" yü oynamanın rolu çok büyük elbette. Buradan yola çıkarak kendimi tanımaya başlama tarihim 17 Ağustos 1998.

Aslında anlatacağım şey biraz ibretlik bile sayılabilir. 17 Ağustos 1998 günü birzamanlar benim en iyi ve çocukluk arkadaşım olarak tabir edebileceğim Müge'yle Erdek'teki kampta geçireceğimiz ilk ailesiz tatilin 2. günüydü. İlk günün akşamını birer birayla cilalayıp odamıza dönmüştük. O kadar mutluyduk ki kikirdeye kikirdeye uyuduk. 

Beni derin ve keyifli uykumdan depremle ilgili herkesin bahsettiği ama kimsenin tarif edemediği o garip ses uyandırdı. Sese ve kokuya duyarlılığım dillere destan durumda olduğundan ben önce gene Erdek'in o meşhur gece rüzgarının homurtularını abarttığımı düşündüm. Fakat bu sefer biraz garipti. Daha önce duymadığım, neredeyse içimi korkuyla tam olarak doldurabilen bir ses ve peşi sıra ayrıntılı tanımını bile yapmak istemediğim o gürültülü sarsıntılar.

Aslında bazen bu anımı anlatmaktan utanıyorum hatta biraz da çekiniyorum. Çünkü hepimizin bildiği bu depremi insan aklının alabileceğinden daha acı şekilde yaşayanlar var. Benim anlattığım şey onlarınkinin yanında biraz şımarıklık gibi kalıyor.

O günden önce böyle bir durumla karşılaşsan ne yapardın diye sorsalar herhalde mantıklı birsürü cevap verir, kafamda kendimi kurtarmak bir yana bir de başkalarını falan kurtarırdım. Ama maalesef öyle olmadı. Uyku arası hayatında ilk kez depremle karşılaşmış olan bünyem önce cenke giden yeniçeri misali "allah allah" nidalarıyla bağırmaya başladı. Bunun yanı sıra da evin salonuna girip çıkışı bulamayan güvercinler gibi duvardan duvara koşuşturmaya başladım. Aklım dimağım almıyordu o anda yaşadığımı. Aklıma ilk gelen de dünyanın batacağı günde olduğumzudu. Dıral Dede düdüğünü öttürüyordu belki.

Küçücük odanın kapısına düşe kalka ulaştığım anda birden durdu sarsıntı. Tam aklımı toplamaya başlamıştım ki yeniden başladı. Kapıyı açtım, merdivenlere baktım ve o koca beton merdivenlerin sağa sola inleyerek esnediğini gördüm.

İşte o anda sanırım benim için yapılacak olsı her şey bitmişti. Beynim kendini o sıkışık durumdan kurtarmak için sanırım bir anda durdu. Durmuş olmalı çünkü o andan sonra yaptıklarımın belli bir kısmını hatırlamıyorum. İlk yaptığım balkondan atlamaya çalışmak olmuş birçok kişi gibi. Odada, yanımda uyuyan Müge benim sesime uyanıp arkamdan gelmiş ve ben balkondan atlamaya çabalarken beni tutup çekmiş. Bundan sonrasında son katın merdivenlerinde suratımda patlayan bir tokatla kendime geldim.

Bizim gibi şaşkın, ödü kopmuş bir çok kamp ahalisiyle beraber binasız alana sığındık. Herkes kocaman olmuş gözleriyle birbirine bakıyordu. Arada komedi unsuru olarak da sanırım ben duruyordum. Zira saçlarım korkudan mı yoksa jölesizlikten midir nedir kocaman ve kabarık bir şekilde tüm ihtişamıyla yayılırken üzerimde bir adet Romalı kıvamında pikeyle durmaktaydım. O anda annemin malum kulağına küpe olsunlarından bir halka geldi. "Aman kızım sakın çıplak yatma. Hayatta ne olacağı belli olmaz!"

Annem bunu ilk söylediğinde "aman annee öyle acaip bir durum olsa insan üstünü başını mı düşünür. Başkaları da öyle durumda ayıplarsa Oha artık" gibi bir şey demiştim. Sanırım bu içgüdüsel bir durum. Müge'nin sonradan anlattığına göre düşe kalka odada ne olduğunu anlamaya çalışırken bir yandan da pikeyi sağıma soluma sarmaya çabalıyormuşum. Yahu ömrümde ilk kez iç çamaşırlarımla yatmıştım ... (Ah anne agh...)

Kalabalığın arasında kampın karşısında tek katlı yazlığı olan, yıllardır gördüğüm ama tanımadığım Sevgili Sevilay Teyze geldi. Beni kolumdan çekip evine soktu. Bana sürekli "sakin ol yavrum geçti" falan gibi birşeyler diyordu. Kadın önce üzerime birşeyler giydirdi. Daha sonra da lavaboya soktu. Yüzümü yıkadıktan sonra aynaya baktığımda aklım başımdan gitti. Yüzümü beyaz bir alan kalmayacak oranda kırmızı benekler kaplamıştı. (Bir gecede saçları beyazlayan Türk Filmi Kahramanlarına buradan sonsuz sevgiler) 

Bu arada sorulan şeylere cevap verirken zorlandığımı, hatta baya baya kekelediğimi de farkettim. Bu kekeleyerek konuşmam 1 ay kadar sürdü. Şimdilerde ise sadece depremden bahsederken arada kendini gösteriyor.

Bunları anlatmamın nedeni şu: bu olaylardan sonra ne ben, ne babam, ne annem, ne de çevremdeki arkadaşlarım yaptıklarıma inanamadı. Herşeyden önce yaptıklarıma ben inanamadım. O güne kadar kendime göre bir şekilde nitelendirebildiğim ben tahminimin ötesinde kendimi kaybetmiştim. Sonradan en çok hayıflandığım şey öyle bir durumda sadece kendimi düşünmüş olmam. Müge'yi kaldırmak aklıma bile gelmedi. En az benim kadar babam da yaşadıklarıma inanamadı. Kafasında bir kalıba koyduğu kızını tanıyamadı çünkü.

Tüm bunları kavradıktan bir süre sonra bildiğim rolümle hayatıma devam ettim. Ta ki Panik Atak hastası olana kadar. 

Siz isteseniz de istemeseniz de aslında olduğunuz kişi bir gün ortaya çıkıyor. İster beğenin, ister beğenmeyin. Devam etmekte ısrar ederseniz o zaman da başka yollarla sizi yüzleştiriyor kendisiyle. 

O kadar kendini bilmez davrandım ki kendime, Panik Atak teşhisi konulduğunda bile beni psikiyatri servisine yönlendiren Nörologa küfrettim içimden, o da yetmedi annemin binbir ricasıyla gittiğim Psikologla çatır çatır tartıştım. Adamın tanımladığı durumla benimkiler birebir tutmasına rağmen kendimi Android sandığımdan olacak ki psikolojik bir rahatsızlığım olabileceği gerçeğini deli gibi reddettim.

Fakat artık Michael Jackson'un Thriller klibinde ağzından salyalar akan zombiler kadar uykusuz, zombiler kadar kendinden geçmiş, zombiler kadar zombiye dönüşmeye başladığımdan verilen ilaçları paşa paşa kullandım.

Kendimi kabullendim. Korkularımla yüzleşebilmeye, sandığımdan güçsüz, sandığımdan telaşe ve sandığımdan tırsak olduğumu anladım. Üstelik bunların bir insanı zannettiğim gibi zavallı yapmayacağını, bunun insan olmanın zaten bir parçası olduğunu kavradım. 

Bazen yeni tanışmaya başladığım insanlara bunu özellikle anlatıyorum. Çünkü hala alışmış olduğum rol arada çıkıp kendini korkusuz göstermeye çalşıyor olabilir. Kendi kendimi yanıltıyor olabilirim.

Velhasılı kelam, her neysek oyuz, ya da her neysek o değiliz. Değişiyoruz, bazen farkediyoruz bazen farketmiyoruz. Durumlar durumluyor bizi.

Özgürleştiriyorum kendimi bunlar aklıma geldikçe. 

İtiraf ediyorum perdeyi hala takmadım. Filmi ıkına sıkına izledim. Biraz çeviri yaptım. Keyfim geldikçe devam ediyorum. Saçımı boyadım, duşumu aldım enfes oldu. Ama daha yapmadığım, yapmaya üşendiğim birçok şey duruyor. Varsın dursun.

Keyfim böyle istiyor....

Not: Yukarıdaki resim Nicole Wong'a ait...

1 Ekim 2009

Zamanım yok!



İnsanlar 24 saatte neler yapıyor... 

Oysaki benim hiç bir şey yapmaya zamanım yok! Bir süredir saçımı boyamak için saçlarımı yıkamadım (bir süreyi size söylemekten utanıyorum). Yıkamamamın nedeni de saçımı boyamak isteyişim. Ama gelin görün ki, bir türlü saç boyası almaya zamanım olamadı. Boya alamadığım için saçımı da yıkayamadım. (püü bahanelere bak).

Daha fenası 2 gün önce aniden "höyyt yeter be!" diyerek yaptığım uzun listeyi tamamlamaya karar verdim. Kahvaltımı yapıp attım kendimi sokaklara.

1. Fi tarihinde (2 ay önce) aldığım perdeyi takabilmem için perde tokası (şu yeni kilitli denilenlerden),

2. Sevgilimin ayılıp bayıldığı, ama bitmek üzere olan caanım parfümüm,

3. Diğer milyonlarcası gibi beni zart diye ortada bırakan kulaklığın yenisi,

4. Eczaneden almam gereken ilaçlar,

5. Saç Boyası

Sırayla hepsini alıp, üzerine bir de güzel bir yürüyüş yapıp, muzaffer bir komutan edasıyla döndüm eve. 

Sonuç:

1-Perdeye tokaları taktım ama perdeyi korneje takmadım

2- Saç boyasını aldım ama saçımı hala boyamadığım gibi hala duş da almadım

3- Liste gözüme kısa görünmüş olacak ki ekstra luzumsuz bikaç bişey daha alarak elim dolu ama cebim boş bir şekilde gene oturdum pc başına.

İşten çıktığımdan beri hiç bir şeye zamanım yok. Bu ne yaman çelişki!

3 Hafta önce 4 tane enfes film aldım. İzledim mi? Tabii ki hayır. Taaa ne zaman önce (3 a 3 ayı temsil ediyor) uygulamaya karar verdiğim Tai-Bo cd sini takıp izledim ve yaptım mı? Yalan söylemiyim 1 kere yaptım. Çevirmeye çabalayacağıma ve böylelikle ingilizcemi ilerleteceğime dair sevgilime söz verdiğim iki sayfalık bir metni çevirdim mi? Hayır. Çerçeveletmek istediğim ve bastırmam gereken fotoğrafları bastırdım mı? Hayır. 2 Hafta önce sana geleceğim dediğim halama gittim mi? Ona da hayır. Hayır da hayır...

Bu tür örneklerden en kötüsü ne zamandır görüşmediğim bir arkadaşıma facebookta en kısa zamanda sana geleceğim diyip gitmeyişim. Gitmemek kısmını başardım. Daha kötüsü o arkadaşım artık Amerika'da yaşıyor. Taşındı resmen! Gitti kız. Yerleşti yahu oraya.

Nasıl başardığımdan emin değilim ama bu derya deniz rahat günlerde hiç bir şeye zaman bulamıyorum. İnsan çalışırken aslında hiç bir şeye zamanı olmadığını düşünüyor ama bir şekilde bir çoğunu yapabiliyor. Ama gelin görün ki, işsizlik, bol zaman insanı resmen iş yapamaz hale getiriyor. Bugün, yarın bilmem ne derken vırt diye geçiyor zaman. Bugün bir oyun sitesinde harcadığım zamanı anneme söylesem vallahi erinmez terlik fırlatır bana.

En fenası da bunu bilerek göz göre göre hala burada oturmuş blog yazıyorum ve hala saçlarım kirli ve boyanmamış! Erken yatmamışım ve saat 03.27. Perde de duruyor öyle orda. Filmler de Dvd Oynatıcının üstünde tozlanıyor. Okuyayım diye gözüme gözüme soktuğum kitaplardan hiç bahsetmiyeyim bence...

Şimdi karar veriyorum (dırını nııın). Yarın kalkabildiğim en erken vakitte kalkıp hemen saçlarımı boyayacağım. Akabinde perdeyi takacağım. Sonra Tai-Bo cdsini takıp biraz ter dökeceğim. Sonra yeni bir kitaba başlıyacağım. Sonra biraz çevirme denemesi. Bir öğle yemeği ve ardından yürüyüş. Akşam üzeri de aldığım filmlerden birini izlemece. 

İlkokuldan Üniversiteye kadar süslü süslü defterler alıp plan-program yapmayı denediğim çok oldu. İlk kez internette deniyorum. Artık bu da tutmazsa Ay'da otel kurulduğu zaman orda yerçekimsiz ortamda deniycem program yapmayı. Hadi bakalım...

Not: Eğer yarın bunları gerçekleştirmiş olursam fotoğraflarıyla yayınlıycam valla billa...

-Ve bu arada İyi ki doğdun Sevgili Gandhi-

29 Eylül 2009

Yalnızca sitem


Başlığa bakıp aldanmamak gerek elbet. Sezen Aksu ablamızın güzide parçalarından birinin içinde geçiyordu bu. Aklıma geldi. Çünkü geçen hafta uzun uzun bir blog yazmıştım uzun uzun zamanlardan sonra. Noktamı koydum, önizle bakalım dedim, çat gitti site. 

Site gitti, aklım gitti, giden gitti dedim kalktım yerimden. Zira bir süredir aklım bambaşka şeylerle meşgul. Amnezi olasım var tamir edemediğim şeyleri unutmak adına (tööbe de ülen!)

Baya baya büyüdüm ben bu sene. Mayıstan beri uyandım bu duruma. Hep biliyordum aslında bende Peter Pan Sendromu gibi bir şey olduğunu. Kendi kendime arada pıs pıs söylüyordum ama yaşayıp gidiyorduk işte. Sonra büyüdüm. Pat diye hem de. Aniden 33, bilemedin 34 oldum. (bak haala...)

Aslına bakarsan (bakarsanız, bakarsam) hala büyümenin tanımını bilmeden yaşayıp gidiyoruz. Zaman zaman öyle birşeyler oluyor ki aniden "ouww ben mi dedim bunu?" ya da "nası karar verebildim bu kadar çabuk?" gibi şeyler söylediğimizde farkediyoruz bir adım daha olgunlaştığımızı.

Şimdi aklıma milyonlarca örnek geliyor ama en klasiği artık eskisi kadar bardı, eğlenceydi, laylaylom du gibi şeylere aşırı takılmayışımız. O doymazlık, kudurukluk, acarlık sakinleyip yerini zamanlamasını iyi yapan, haftanın kafadan 2-3 gününü alkolle ve onun ertesi günü bıraktığı rezilane halleri yaşamadan geçiren , daha çok ev huzurunu tercih edip, arada bar ve alkol sevgisini keyifli yaşayabilen birey olmaya bırakıyor. Bu verdiğim örnekler elbette benim çevrem ve benle alakalı keyf-i noktalar.

Bu arada enfes bir akşam geçiriyor olduğumu söylemeden edemiycem. Enfesin tanımı herkese göre değişse de baya bi enfes bu akşam.

Dün, 1 Ekimden itibaren Özel Hastanelerin, sağlık ocaklarının muayene ücretlerinin baya bi artacağını öğrenip bi ufak check-up tan geçmeye karar verdim. Dün verdiğim kan tahlilleri ve kalp grafisinin sonuçlarını aldım bugün. Herşeyden önce sağlıklı olduğunu bilmek enfes bir duygu. İnsanda "ben bi koşsam mı ki şuralara biyerlere" gibi bir duygu ve enerji veriyor resmen. Hayata yeniden bağlanıyorsun, başlıyorsun sanki. Ben daha neler neler yaparım diye geçiriyorsun aklından. Birden "şanslı" oluveriyorsun.

Uzun zamandır konuşmayı unuttuğum yaratıcıma burdan sizlerin huzurunda tekrar teşekkür etmeyi bir borç bilirim... 


Şimdi şu enfes Sonbahar akşamında odamın camı açık, trafik azaldığından sessizlik hakim. Koca bir kupa çayım, ılıman ılıman çalan müziğim ve ben. Yalnızlığın tadını en iyi çıkaran insanlardan biri olduğumu hatırladım yeniden. Ki bunun da çok önemli bir özellik olduğunu söylemem gerek. 

Bir an yazmayı ne kadar özlediğimi ve beni ne kadar keyiflendirdiğini hatırladım. Sanırım bunun şu anki ambiyansla da çok alakası var. Eski günlerdeki gibi biraz. Kaygısız, bol zamanlı ve ergen kıvamında.

Büyümekten bahsediyordum ben... Ama iyi böyle şimdi...




23 Eylül 2009

Hem okudum hem de yazdım yalan dünya senden bezdim oy oy


Aniden geldi aklıma bu türkü. Şimdi anlıyorum ki türküyü söyleyen kişi okumak ve yaz manın dünya ağırlığını taşımakta daha da zorlanmaya neden olduğunu söylüyor. Yani baya baya bilinçlilikten bahsediyor.

Ne acaip bir şey değil mi bilinç. Öğrendiklerini kavramanın yanı sıra eğer biraz olsun zeka pırıltınız varsa görünenlerin arka planını, görünmeyenlerin hissiyatını çaktırmadan sezdiriyor. Bir dahakinde anımsatıp farkındalık yaratıyor.

Hepimiz doğduğumuzdan beri önce ailemizden, sonra gözlemlediklerimizden, sonra da kurmaya çalıştığımız sosyal hayattan birşeyler çıkarıyoruz. Öğreniyoruz. Bazen inanılmaz yanlış, bazen inanılmaz doğru, bazen iyi, bazen de kötü oluyoruz.

Bunun üzerinde sık sık kafa yordum. İyi olmak ve kötü olmak...

Rahmetli anneannem hayatımda tanıdığım en zararsız kadındı. Belki bir daha öyle zararsız birine denk gelemem. Etliye sütlüye karışmaz, ama bunun yanında haklıyla haksıza da "sen haklısın, sen haksızsın" da derdi. Pısık değildi yani.

30'lu yaşlarından bize veda ettiği 65 yaşına kadar ağır bir astım hastası olrak yaşadı. Niğde'nin Bor İlçesinden annemin ilk öğretmenlik yaptığı köye annemi yalnız bırakmamak için gitti. Çevresini, konu komşusunu, kerpiç evini bırakarak...

Evin 4 çocuğundan okuyan tek kişi olan anneme sınırsız destek vermek için hep yanındaydı. Benim için bilinç işte burada başlıyor. Bahsettiğim kadın 1920'lerde doğmuş, 15 yaşında bir din adamıyla evlendirilmiş, bağda bahçede durmaksızın çalışmış, 1 erkek 3 kız çocuğu dünyaya getirmiş, genç yaşında kan ter içinde çalışmaktan ve bakımsızlıktan astım hastası olmuş bir kadın. Üstelik 40'larının sonunda eşini de kaybetmiş. Okuma yazması hemen hemen yok gibi. En büyük hayali hacca gitmek. Tek derdi kimseyi kırmamak,üzmemek.

Çoğu zaman kategorize ettiğimiz insan tiplerinden biri belkide. Ama şu anda onun sayesinde okumuş, iş sahibi olmuş, kendi parasını kazanan güçlü bir annenin evladıyım. Onun iyi niyetli bakış açısı önce anneme, oradan da olabildiğince bana ve abime yansımış. Babamın çoğu bükülmez denen kaskatı huyları bile sevgili ananem sayesinde esnemiş.

Düşünsenize bilinç ve iyi niyet bir araya geldiğinde neler olabiliyor.

Tabii ki hayat hep böyle gidiyor böyle olunca kesin böyle sonuç çıkar diyemem. Annem öğretmenliği bırakıp erken yaşta saçma bi evlilik de yapabilirdi. O zaman bu anneannemin kabahati mi olurdu? Tabii ki hayır.  

Yolun belli bir yerine kadar bilinçli bir ebeveyn neler yapabilirin bence güzel bir örneği bu.

Açıkçası ben çocuk sahibi olmaya muktedir hissetmiyorum kendimi. Hemen hemen hiç bir zaman da bunu ciddi ciddi düşünmedim. Kucakta şirin şirin bebekler, 5-6 yaşlarında bıdı bıdı konuşan bıdıklara hayranlıkla bakıp içime sokasım tabii ki geliyor. Ama burada şöyle bir şarkı giriyor araya "seni uzaktan sevmek, aşkların en güzeli"...

Anneliğin zorluklarını duydukça sık sık içimdeki ilkel varlık "abbaaww" nidaları atıyor 3.5 ritmiyle.  Zaten bir insanda başka bir insan gelişmesi bana hala belgesellerde gördüğüm enteresan olaylar kadar enteresan hala. 

Anladığım ya da çözmeye çabaladığım kadarıyla annelik başlangıçta aslında çok da bilinçli bir durum değil. Hormonlar olsun, kadınsal sezgiler olsun, seni bunu yapmaya teşvik ediyor. Üreme iç güdüsü dürtükledikçe dürtüklüyor. Hayata bir varlık getirmek ki yazarken bile ohannes olmuyo değilim, çok çok -büyük- bir şey!

En garip tarafı da herkes annesine benzemediğini iddia ederken (özellikle kız çocukları) bir o kadar benziyoruz annelerimize. Belki kızıyoruz bazı karakter özelliklerine. Bazen bu da burda yapılır mı yahu diyoruz. Ama öyle zamanlar geliyor ki paşa paşa aynısını yaptığımızı farkediyoruz. Fotokopi makinası gibi almışız alacağımızı çoktan. Bu bir yana bir de "kulağına küpe olsun" diye söyledikleri yok mu...

Çoğunu dinlemez gibi yaptığımız ama yaşadığımızda dank diye hafızadan çıkan o küpeler... Deneyim bir yana, basbaya altıncı his, iç güdü... Anneme hissettirmediğim, ama çok üzüldüğüm birkaç anımda annemin ertesi günü arayp "rüyamda seni şöyle şöyle gördüm" diyip beni şoke ettiği anlar oldukça fazla. 

Bunların tümünü yazdıktan sonra çıkardığım sonuç şu: 

Annelik basbayağı delilik. Bildiğiniz deli işi. O yüzden bütün bu deliliği göze alan kadınları önce tebrik ediyor, sonra da sabırlar diliyorum. Zira uzaktan izleyen biri olarak bile ne kadar zor olduğunu bilip tırsanlardanım:)



2 Mart 2009

Gidiş-Geliş

İçinde ikinç bir anlam yok. Yazmaya başlayacağım şey baya bildiğiniz yolla alakalı. Şehir içi uzun yolculuklar...Çeşitli yerlerde ve sektörlerde zaman zaman çalışmış bir insan evladı olarak ben hiç bu kadar uzak bir yerde çalışmamıştım yaw. Uzaklık bir yana, yolda ya da taşıttan taşıta geçerken kendimi kaybediyorum. Otomatiğe bağlayıp koşuyorum. Koca koca adamların, koku koku kadınların arasından ite kaka, itile kakıla koşuyorum, biniyorum,oturuyorum, oturamıyorum. Naaapıyorum?Garip bir sosyal grubun içinde buldum kendimi. 1. Grup: Kızılay semtine akın eden GaziOsmanPaşa'lılar Kırkkonaklılar,Seyranbağlılar. 2.Grup: Kızılaydan Ostim-Batıkent yönüne ya allah koşturan canım Ankaramın daha önce görmediğim, belki görmek istemediğim, görüp de görmezden geldiğim "bir nevi" insanları. Tıkış-tepiş indiğim Kızılay otobüsünden sonra aldığım ilk nefesle indiğim underground süper mekan metroda kıçımı koyduğum ilk saniyede gözgöze geliyorum "bir neviler"le. Bir neviler bir yüzdeye vurursak %95 oranında erkek. Gene bir yüzdeye vurursak bu %95'in %93'ü bıyıklı pısıklı ve nöhaaarrkkk nidalarıyla konusan erkekler. Hiç biri metroda bir şey okumuyor. Daha çok okuyanlardan yararlanıyorlar. Ama asıl ilgi alanları metroda uykulu gözlerle oturan bezgin bayanlara bakmak. Hem de göz kırpmaksızın doom oynarcasına. Ostime gelene kadar gözbanyosu yapan birneviler metro çıkışında ite kaka başka yönlere dağılıyorlar. Akşam da yeniden gözbanyosu için metroda yerlerine oturuyorlar. Bunlar aslında çok da bilinmedik şeyler değil. Benim asıl şaşırdığım şey insan anatomisi.Bu adamlar metro koltuklarında başları yana düşmeden, sağa sola kaykılmadan derinn ve mışıl bir uyku çekiyorlar. İşin daha da şaşırtıcı tarafı tam duraklarına geldiklerinde de uyanıyorlar. Ne ağızdan akan salya, ne arada uyanıp salakça bakmalar.Hiç birinden eser yok. Onlar uyurken ben içimden "uyuma. uyursan sçarsın bir nevilerin içinde" diyorum. Napıyorum ben? İşe gidiyorum. Sosyal saptamalarda bulunup her gün yenisini ekliyorum....

21 Ocak 2009

Üç noktalı...

Aslında son hafta için yazılacak çok şey var. Kışın en soğuk ve en acımasız zamanında hayat yakın arkadaşlarımdan birine bir çizik attı. İnsanın en çok tıkandığı, en az şey söyleyebildiği anlardan birinde akıtmaya utandığım gözyaşlarımı arkadaşıma ve sevgili eşine bolca sarılarak gerilere atmaya tercih ettim. Birkaç kare yazıldı beynime. Silmek de oldukça zor. Konuyu açıklamakta bile zorlanıyorum ama o acılı günlerde gerçekten ve daha derinlemesine hep beraber anladık ki arkadaşlık böyle günlerde daha önce kavrayamadığımız kadar önemli.

Konuya ne uzak ne yakın ama özlemin bucket list e benzer listesine ben de heveslendim. Aslında her ölümde sorguladığım yaşam-gidiş kavramında zamanımız kaldığınca, elimizden geldiğince yapabileceklerimizi yapmakta yarar var.
Ben de koyulaştırıyorum yaptıklarımı. Hadi hayırlısı...

1. kendi blogunuzu açtınız
2. yıldızlar altında uyudunuz (evet ama sabah her yanım ağrıyodu)
3. bir müzik grubunda çaldınız (söylediniz)
4. bir meteor yağmuruna tanık oldunuz (hay halley!)
5. bir hayırda bulunmak için elinizdeki son parayı verdiniz
6. dağa tırmandınız
7. bir peygamber devesi tuttunuz (kafama kondu)
8. solo yaptınız
9. bungee jumping denediniz
10. gıda zehirlenmesi yaşadınız
11. sebze yetiştirdiniz (pamıkta fasulye)
12. yastık savaşı yaptınız
13. otostop çektiniz
14. hasta olmadğınız halde işten hastalık izni aldınız

15. çıplak yüzdünüz
16. maraton koştunuz
17. tam güneş/ay tutulmasına şahit oldunuz
18. deniz yolculuğuna çıktınız
19. atalarınızın doğduğu yerleri gezdiniz
20. yabancı birine dilinizi öğrettiniz (şiş kebap çok güseel yine gelecek ben)
21. karaoke yaptınız

22. gayzer patlamasına şahit oldunuz
23. tanımadığınız birine yemek ısmarladınız
24. ay ışığında deniz kıyısında yürüdünüz
25. portrenizi yaptırdınız (1985 gençlik parkı)
26. çamurda oynadınız

27. bir filmde göründünüz
28. nedensiz çiçek aldınız
29. kan verdiniz
30. helikoptere bindiniz
31. havyar yediniz (ivrenç!)
32.bataklıkta gezindiniz
33. işten kovuldunuz
34. bir kemiğinizi kırdınız
35. gazetede resminiz çıktı
36. kutsal kitabı okudunuz (yarısını okudugum ıcın yarısı)

37. suçiçeği geçirdiniz
38. birinin hayatını kurtardınız
39. ünlü biriyle tanıştınız
40. bir hayvan beslediniz