28 Mart 2013

Bu periyotların bir anlamı olmalı.




Son zamanlarda ki o son zamanlar ne kadar bir süreci kaplıyor bilmiyorum,  uzaktakilerle eskiden olduğu gibi paylaşamıyorum. Zira yakındakilerle de çok paylaşamıyorum. "Uzaklı" bir süreç başlamış bende ve süregitmekte...
 Kendimden bahsetmek istemiyorum. Kendimle ilgili şeyler kendimle olsun ben çözüyorum. Çözemezsem efendi gibi depresyonuma da giriyorum. Çıkınca herkesin görmek istediği "ben" de oluyorum. O zaman zaten kimse anlamıyor bir şey mi olmuş ne olmuş? (çizik yok, cilası tamam)

Sadece benden de değil bu süreç. Artık derinlemesine dinlemeye ya da sesinden anlamaya yatkınlığı yitiyor sistemdekiler. Ben anlıyorum sesinden, sözünden, anormal kahkahasından ya da yazdığı iki satırdan. Soruyorum da "ne oldu?" diye.
Beklemiyorum aynı algılar yanımda yöremde de olsun diye. Ondan geçeli çok oldu...

Bir şeyler gidiyor: benden, senden, ötekinden. Eksik bir şeyler var. Tamamlayanı az. Ya da tamamlayanı farklı.

Aklımı hiç kullanasım yok.
Düşünesim yok.
Hatırlayasım yok.
Umursayasım yok.

Unutasım var.
Sallayasım var.
Yenisini yaşayasım çok.

Hayatıma yeni girenler oldu. Maça ikinci yarıda giren oyuncular gibi. Olacak gibi de olmuyorlar.
Sanki yerini yadırgıyor, başkasının kanepesine göz dikiyor. Yenileri eskitmek zaman alıyor. Herkes doğru yerini bulana kadar ortalık dağılıyor.


Biliyorum, hayatımı karıştırmak adına ne kadar başarılıyım. Bunu bu sene çok daha iyi idrak ettim. Bir daha etmeme gerek yok. Artık eminim.

Denemek konusunda benden azimlisini görmedim. Sonuna kadar. Ama hangi konuda? Çok yararlı bir konu değil. Ama bana hayrı dokunuyor. İyi insan görünümlü içi çürükleri tanıyorum. Ve kendileri de kendilerini tanısınlar diye onları zorluyorum. Sonra ortaya çıkan manzaradan tiksinip "evet haklıymışım" diyip rahatlıyorum. Ne ki bu şimdi?

Hayatımda ilk defa bu sene tek başıma tatile gidebilirim. Tek başıma yapmadığım sanırım bir bu kaldı.

Periyodik ağlama seanslarıma başladım. Neye ağladığım hakkında bir fikrim olmadığını fark edince hemen bir sebep buluyorum. Kendimi coşturuyorum. Ne de olsa ayda bir oluyor bu sebepsiz şırıldamalar.

Bu aralar yolda bakıma muhtaç kedi yavrusu bulursam garanti alırım. Alerjiye falan bakmadan sapıtabilirim.

Gülüyom ben şimdi.






15 Ocak 2013

Sarılmanın ne olduğunu bilirdim. Ama ne kadar çok olabileceğini bilmezdim, bilmezmişim.

Aşk dediğin her insanda başka şekle bürünen, başka bir renk alan jöle gibi. Tadı da aynı değil. Sanki her seferinde tamamlanıyoruz. Bitince de eksiliyoruz. Ama eksilmeler de başka bir yerde tamamlanıyor gibi.

Çevremde tam olarak aşık olmamış, sevmemiş, aslında hep kendini sevmiş bir çok insan var. Çünkü en başından beri eksiltmeye yönelik içleri. Sevgilileri, kocaları da var. Mutlu gibiler. Gerçi mutluluk da göreceli ya.. Ben neyi sevdiğini bilenlerdenim.

Seviyor gibi kavramı benim için devamı gelmeyecek bir karanlık yol zaten. Hayatta griler var ama sevmek kavramında grinin olmasına imkan yok. Bir insan sırf ihtiyaçtan birini sevemez. Sırf ihtiyaçtan elbise alınır, yemek yenir, ama bir sevgili edinilemez. Mutsuzluk saçan insanlar vardır hani. Duygu üzerine tüm inançsızlığıyla küfreder, taş gibi konuşurlar. O kadar korkuyorlardır ki hem havlar hem ısırırlar. İşte onlar mutsuz...

Hastayken çorba yapıp ateşini ölçtüğünüz sevgili ne güzeldir...

Güvenmek de çok acayip bir duygu. "Cengiz Han'ın Ordusu gelse bana bir şey olmaz" diyecek kadar güvenmek mesela birine. Ve aynı kişinin köpek gördüğünde aklının sıçraması.

İkilemini öptüğüm dünya. Sevdiğim adamı terk ettirdin ya bana. Büyütmüşsün ya beni bu arada usul usul. Mantık mantık yürüdüm de sonra dolmuşta ağladım.

  "Sktiret ya" diyenlere selam olsun. Kaybetmeyi öğrenmek lazım. "hayat bu" diyerek. Siktiredemeyecek kadar güzel yaşayabiliyorum ben severek. Her ne varsa.