4 Kasım 2011
26 Ekim 2011
Sen evde otururken...
Sen evde otururken deprem oldu. Uzakta oldu. Senden çook uzakta. Belki oradan geçmiş bir arkadaşın, eşin dostun bile yok. Adını belki ayda yılda bir televizyonda duyduğun bir yer...
Kar yağar orada, çığ düşer, terör olur... Yollar falan kapanmıştır. "Hee" der geçersin. Alışmışsındır.
Kapanan yol bizim yolumuz değil nasıl olsa.Kar mı? Yağsa ne eğlence olur bize...
Deprem mi? Hani şu 99 da olan gibi mi? Ama o İstanbul'da olmuştu değil mi? Ülkemizin en güzide köşesi. Sanki daha mı korkutucuydu yakın olduğu için bize? Ödümüz kopmuştu "ya bize de olursa?" diye...
Ama bu uzakta.Gelmez ki bize...
Onlar alışkındır değil mi soğukta yatmaya? Kerpiç evlere, ağlayan sümüklü çocuklara ve yokluğa?
Biliyor musun? BİM de, MİGROS ta bebek maması 1TL.
Kadın Pedinin ne kadar olduğunu da biliyorsun muhtemelen.
Battaniye almayalı yıllar oldu belki. Süslü olanlardan değil, hani şu sardın mı yakı gibi yakanlardan....
Akşamları çayla kıtırdattığın o bisküviler,krakerler ya da galetalar var ya hani, ya da yemek yapmaya üşendiğin anlarda aldığın konserve yemekler...
Onlar çok lazım o "uzak"taki yere. Üzerinde 4-5 gün geçti mi diyorsun?
Gün geçiyor da ihtiyaç geçmez ki... Yaşayanların evleri gitti, anıları, yiyecekleri,giyecekleri,sobaları,kaloriferleri...
İçleri üşüyor, dışları üşüyor. Ruhları yoksun, karınları aç...
Televizyon daha az bahsederse orada her şey yoluna mı girmiş olur? Unutmaya alıştığın gündem kargaşasında insanlığını da unutacak mısın ?
Moloz yığınları şehrin dışına atıldığında,naaşlar mezarlara kaldırıldığında,yaralılar hastanede tedaviye alınınca deprem bitmiş mi olacak?
Kızıyorsun belki. "Tırları yağmalamışlar ne ayıp!"
Çocuğun soğukta kaldı mı hiç? Ya aç kaldın mı? Geceyi eksi bilmem kaç derecede üzeride tek bir battaniyeyle geçirdin mi?
Bundan bir kaç ay önce Coca Cola'nın bedava cola dağıtan kamyonunun Boğaziçi Köprüsünde yağmalandığını duymadın mı?
Duymadıysan söyleyeyim, şaka değil...
Aç kalmadan bedavaya saldıran, kamyon deviren "modern" dediğin bir ton insan var etrafında.
Tır yağmalayan depremzede senin için nedir?
Kaldır poponu!
PTT ve Yurtiçi Kargo hala bedava kargo göndermeye meyilliyken bir daha düşün ne yapabileceğini. Nasıl bir insan olduğunu...
Kar yağar orada, çığ düşer, terör olur... Yollar falan kapanmıştır. "Hee" der geçersin. Alışmışsındır.
Kapanan yol bizim yolumuz değil nasıl olsa.Kar mı? Yağsa ne eğlence olur bize...
Deprem mi? Hani şu 99 da olan gibi mi? Ama o İstanbul'da olmuştu değil mi? Ülkemizin en güzide köşesi. Sanki daha mı korkutucuydu yakın olduğu için bize? Ödümüz kopmuştu "ya bize de olursa?" diye...
Ama bu uzakta.Gelmez ki bize...
Onlar alışkındır değil mi soğukta yatmaya? Kerpiç evlere, ağlayan sümüklü çocuklara ve yokluğa?
Biliyor musun? BİM de, MİGROS ta bebek maması 1TL.
Kadın Pedinin ne kadar olduğunu da biliyorsun muhtemelen.
Battaniye almayalı yıllar oldu belki. Süslü olanlardan değil, hani şu sardın mı yakı gibi yakanlardan....
Akşamları çayla kıtırdattığın o bisküviler,krakerler ya da galetalar var ya hani, ya da yemek yapmaya üşendiğin anlarda aldığın konserve yemekler...
Onlar çok lazım o "uzak"taki yere. Üzerinde 4-5 gün geçti mi diyorsun?
Gün geçiyor da ihtiyaç geçmez ki... Yaşayanların evleri gitti, anıları, yiyecekleri,giyecekleri,sobaları,kaloriferleri...
İçleri üşüyor, dışları üşüyor. Ruhları yoksun, karınları aç...
Televizyon daha az bahsederse orada her şey yoluna mı girmiş olur? Unutmaya alıştığın gündem kargaşasında insanlığını da unutacak mısın ?
Moloz yığınları şehrin dışına atıldığında,naaşlar mezarlara kaldırıldığında,yaralılar hastanede tedaviye alınınca deprem bitmiş mi olacak?
Kızıyorsun belki. "Tırları yağmalamışlar ne ayıp!"
Çocuğun soğukta kaldı mı hiç? Ya aç kaldın mı? Geceyi eksi bilmem kaç derecede üzeride tek bir battaniyeyle geçirdin mi?
Bundan bir kaç ay önce Coca Cola'nın bedava cola dağıtan kamyonunun Boğaziçi Köprüsünde yağmalandığını duymadın mı?
Duymadıysan söyleyeyim, şaka değil...
Aç kalmadan bedavaya saldıran, kamyon deviren "modern" dediğin bir ton insan var etrafında.
Tır yağmalayan depremzede senin için nedir?
Kaldır poponu!
PTT ve Yurtiçi Kargo hala bedava kargo göndermeye meyilliyken bir daha düşün ne yapabileceğini. Nasıl bir insan olduğunu...
25 Ekim 2011
Van Depremine Yardım
ÇAYED ELİYLE TOPLANACAK YARDIMLAR
Çankaya Belediyesi, depremzedelere yapılacak her türlü yardımın bölgeye ulaştırılması için ÇAYED’i seferber etti.
Bu çerçevede;
- Kuru gıda
- Battaniye ve giyecek
-Katalitik soba, jeneratör vb. araçlar
- Şarjlı lamba ve aydınlatma araçları
- Çocuk bezi ve kadınlar için hijyenik ped başta olmak üzere tüm ayni ve nakdi yardımlar, ÇAYED eliyle toplanacak.
Yardım ulaştırmak üzere iletişime geçilebilecek adres ve telefonlar.
ÇAYED:
Adres: 4. Cd. 1326 Sk. No:7 Öveçler - ANKARA
TEL: 0312 472 42 94 - 474 00 10
Çankaya Belediyesi Çözüm Merkezi
Adres: Ziya Gökalp Caddesi No: 47. Kolej, Çankaya-ANKARA
TEL: 444 06 01
YARDIMLARIN TOPLANACAĞI TODAM ADRESLERİ
TODAM ATA ÖVEÇLER 2.CADDE NO:107 481 29 20
TODAM AYRANCI KUVEYT CAD. HÜSEYİN ONAT SOKAK NO:4 AYRANCI 428 36 91
TODAM BALGAT CEVİZLİDERE CAD. NO:18 BALGAT 473 16 81
TODAM BEYSUKENT ANGORA CAD. CUMHURİYET PARKI İÇİ BEYSUKENT 236 62 20
TODAM BADEMLİDERE ŞEMSETTİN GÜNALTAY CAD. NO:35 BADEMLİDERE 437 29 69
TODAM CEBECİ CEBECİ CAMİİ YANI KUTLUGÜN VE OBA SOKAK GİRİŞİ CEBECİ 320 56 44
TODAM ÇAYYOLU 10.CADDE MERCAN SOKAK ÜMİTKÖY 235 65 57
TODAM DİKMEN DİKMEN CADDESİ NO:336 KEKLİKPINARI ÖNCESİ DİKMEN 480 87 45
TODAM EMEK EMEK 76.SOKAK NO:4 KAPALI PAZAR YERİ EMEK 215 46 76
TODAM İSMAİL CEM TURAN GÜNEŞ BUL. TRT KARŞISI GÜNEŞLİ SİTESİ YANI ORAN 490 42 22
TODAM YÜZÜNCÜ YIL 440.SOKAK NO:1 YÜZÜNCÜ YIL 286 95 78
TODAM KARAKUSUNLAR 29.CADDE PARK SİTESİ KARŞISI KARAKUSUNLAR 286 45 91
TODAM KARAPINAR DİKMEN CADDESİ 278.SOKAK NO:6 KARAPINAR 475 64 62
TODAM MALTEPE YILMAZ GÜNEY SAHNESİ YANI MALTEPE 230 80 42
TODAM MERKEZ MİTHATPAŞA CAD. NO:52 KIZILAY 431 00 79
TODAM MİMAR SİNAN MİMAR SİNAN MAH. 47.SOKAK NO:34 430 66 50
TODAM MÜRSEL ULUÇ M.ULUÇ MAH. 76. SOKAK İNÖNÜ PARKI İÇİ 1.CADDE İLKER 490 66 65
TODAM OR-AN BÜLENT YILDIRIM EĞİTİM MERKEZİ OR-AN ÇARŞISI İÇİ MUHTARLIK YANI OR-AN 491 99 49
TODAM ÖVEÇLER 8.CADDE 1331. SOK. NO:4 ÖVEÇLER 473 08 34
TODAM UMUT SEYRAN CADDESİ NO:94 447 64 07
TODAM YILDIZ SANCAK MAH. TURAN GÜNEŞ BUL. TİFLİS CAD. 207.SOK NO:4 YILDIZ 441 39 46
TODAM SPOR AHMET TANER KIŞLALI SPOR SALONU TÜRKOCAĞI CAD. NO: 4 BALGAT 284 24 13
Ayrıca Kadıköy Belediyesi sabah 08:00-14:00 arası gönüllüleri bekliyor, koli bulursanız götürmeyi ihmal etmeyin.
Çankaya Belediyesi, depremzedelere yapılacak her türlü yardımın bölgeye ulaştırılması için ÇAYED’i seferber etti.
Bu çerçevede;
- Kuru gıda
- Battaniye ve giyecek
-Katalitik soba, jeneratör vb. araçlar
- Şarjlı lamba ve aydınlatma araçları
- Çocuk bezi ve kadınlar için hijyenik ped başta olmak üzere tüm ayni ve nakdi yardımlar, ÇAYED eliyle toplanacak.
Yardım ulaştırmak üzere iletişime geçilebilecek adres ve telefonlar.
ÇAYED:
Adres: 4. Cd. 1326 Sk. No:7 Öveçler - ANKARA
TEL: 0312 472 42 94 - 474 00 10
Çankaya Belediyesi Çözüm Merkezi
Adres: Ziya Gökalp Caddesi No: 47. Kolej, Çankaya-ANKARA
TEL: 444 06 01
YARDIMLARIN TOPLANACAĞI TODAM ADRESLERİ
TODAM ATA ÖVEÇLER 2.CADDE NO:107 481 29 20
TODAM AYRANCI KUVEYT CAD. HÜSEYİN ONAT SOKAK NO:4 AYRANCI 428 36 91
TODAM BALGAT CEVİZLİDERE CAD. NO:18 BALGAT 473 16 81
TODAM BEYSUKENT ANGORA CAD. CUMHURİYET PARKI İÇİ BEYSUKENT 236 62 20
TODAM BADEMLİDERE ŞEMSETTİN GÜNALTAY CAD. NO:35 BADEMLİDERE 437 29 69
TODAM CEBECİ CEBECİ CAMİİ YANI KUTLUGÜN VE OBA SOKAK GİRİŞİ CEBECİ 320 56 44
TODAM ÇAYYOLU 10.CADDE MERCAN SOKAK ÜMİTKÖY 235 65 57
TODAM DİKMEN DİKMEN CADDESİ NO:336 KEKLİKPINARI ÖNCESİ DİKMEN 480 87 45
TODAM EMEK EMEK 76.SOKAK NO:4 KAPALI PAZAR YERİ EMEK 215 46 76
TODAM İSMAİL CEM TURAN GÜNEŞ BUL. TRT KARŞISI GÜNEŞLİ SİTESİ YANI ORAN 490 42 22
TODAM YÜZÜNCÜ YIL 440.SOKAK NO:1 YÜZÜNCÜ YIL 286 95 78
TODAM KARAKUSUNLAR 29.CADDE PARK SİTESİ KARŞISI KARAKUSUNLAR 286 45 91
TODAM KARAPINAR DİKMEN CADDESİ 278.SOKAK NO:6 KARAPINAR 475 64 62
TODAM MALTEPE YILMAZ GÜNEY SAHNESİ YANI MALTEPE 230 80 42
TODAM MERKEZ MİTHATPAŞA CAD. NO:52 KIZILAY 431 00 79
TODAM MİMAR SİNAN MİMAR SİNAN MAH. 47.SOKAK NO:34 430 66 50
TODAM MÜRSEL ULUÇ M.ULUÇ MAH. 76. SOKAK İNÖNÜ PARKI İÇİ 1.CADDE İLKER 490 66 65
TODAM OR-AN BÜLENT YILDIRIM EĞİTİM MERKEZİ OR-AN ÇARŞISI İÇİ MUHTARLIK YANI OR-AN 491 99 49
TODAM ÖVEÇLER 8.CADDE 1331. SOK. NO:4 ÖVEÇLER 473 08 34
TODAM UMUT SEYRAN CADDESİ NO:94 447 64 07
TODAM YILDIZ SANCAK MAH. TURAN GÜNEŞ BUL. TİFLİS CAD. 207.SOK NO:4 YILDIZ 441 39 46
TODAM SPOR AHMET TANER KIŞLALI SPOR SALONU TÜRKOCAĞI CAD. NO: 4 BALGAT 284 24 13
Ayrıca Kadıköy Belediyesi sabah 08:00-14:00 arası gönüllüleri bekliyor, koli bulursanız götürmeyi ihmal etmeyin.
24 Ekim 2011
Earthquake in Van-TURKEY! If you want to help, please read this blog!
For foreign donations
TURKEY
Donation page for Turkish Red Crescent is
https://secure.kizilay.org.tr/nakdibagis.aspx?kodu=3
IBAN can be used to donate local search and rescue team (AKUT)
http://www.akut.org.tr/?sf=icerik&icerikktg=72
Emergency desk of the Turkish Foreign Ministry: +90 312 248 70 00 (10 lines)
EUROPE – GERMANY
For foreign donations, Sarmasik-Efeu can be contacted at any time, should questions arise:
info@sarmasik-efeu.de
http://www.sarmasik-efeu.de
Sarmasik-Efeu e.V.
BIC: WELADEDNXX
IBAN: DE89 3055 0000 0093 349884 Click below for more
TURKEY
Donation page for Turkish Red Crescent is
https://secure.kizilay.org.tr/nakdibagis.aspx?kodu=3
IBAN can be used to donate local search and rescue team (AKUT)
http://www.akut.org.tr/?sf=icerik&icerikktg=72
Emergency desk of the Turkish Foreign Ministry: +90 312 248 70 00 (10 lines)
EUROPE – GERMANY
For foreign donations, Sarmasik-Efeu can be contacted at any time, should questions arise:
info@sarmasik-efeu.de
http://www.sarmasik-efeu.de
Sarmasik-Efeu e.V.
BIC: WELADEDNXX
IBAN: DE89 3055 0000 0093 349884 Click below for more
Yine "içimiz" yanıyor...
Kargo ile yardim gönderme
Yurtici Kargo (4449999) her türlü Van gönderisini herhangi bir adres şarti olmaksızın Türkiye’nin her yerinden ücretsiz taşıyor.
“Yurtiçi Kargo Van’a Yardım Gönderilerini Ücretsiz Taşıyor
Van’da meydana gelen ve Yurtiçi Kargo ailesi olarak olarak bizi de oldukça üzen deprem felaketinde mağdur olan vatandaşlara yönelik tüm yurtta seferberlik ilan edilmiş durumdadır.
Van depremi ile zarar gören depremzedelere yardım amaçlı ulaştırılmak istenen ve şubelerimize getirilen yardım gönderileri Yurtiçi Kargo tarafından ücretsiz olarak önce bölgeye ardından Afet Koordinasyon Merkezi aracılığı ile ihtiyaç sahiplerine ulaştırılacaktır.
Genel İhtiyaç listesi;
Çadır, kışlık bebek giysileri, battaniye, bebek maması, bebek bezi, kışlık/polar giysiler, pet şişede su, elektrik kullanımı gerektirmeyecek her türlü ısıtıcıdır…”
Kaynak: https://www.facebook.com/yurticikargo/posts/2637
****************
PTT Kargonun tüm şubelerinden de ücretsiz gönderim yapılıyor.
****************
MNG Kargo ücretsiz gönderi almamaktadir.
****************
Dikkat!
- Ayni ve nakdi yardımlarınızda mutlaka Van depremi için olduğunu belirtin.
- Yardımlarınızı olabildiğince dağıtım konusunda ehil kuruluşlara (Vakıf, dernek ve belediyelere) yönlendirin.
- Ayni yardımlarınızı ayırarak bırakın (örneğin giyecek ise kazak, pantalon, iç çamaşırı, vs. şeklinde).
- Yiyecek yardımlarınızda son kullanma tarihine ve kolay saklanabilir olmasına dikkat edin.
Ege Bölgesi Yardım Toplama Noktaları
Ege Bölgesi
IZMIR
– İzmir Bornova Belediyesi – 0 232 388 29 64
izmir Bornova Uğur Mumcu Mrk.’de yardım toplanmaya devam ediliyor 0 232 388 29 64
- Izmir Balçova Belediyesi: Yardımlar semtevlerinde toplanıyor. Bilgi için: http://www.balcova.bel.tr/semtevleri/iletisim.html
MUĞLA
- Bodrumlu arkadaslar… Best Van Turizm otobüsü yarın sabah 10.00′ da otogardan kalkıyor.. yardım malzemesi gonderebilirsiniz..
Diyarbakır ve Güneydoğu Yardım Toplama Noktaları
Güneydoğu Anadolu Bölgesi
DİYARBAKIR
- Diyarbakır Belediyesi Yardım Merkezleri
Diyarbakır merkezi afet koordinasyon merkezi: 0412 252 14 14
Bağlar Belediyesi: 0412 251 93 00 – 0412 234 66 61
Sur Belediyesi: 90 412 223 60 62
Yenişehir: 0 412 228 96 54
Kayapınar: 0(412) 251 24 26 / 0(412) 251 24 25 / 0(412) 521 24 27 / 0(412) 251 24 29
- BDP Kriz masasi GSM numaralari: 0505 605 93 18 / 0535 319 21 68 / 0532 231 09 23 / 0532 409 70 80
Karadeniz Bölgesi Yardım Toplama Noktaları
SAMSUN19 MAYIS ÜNİV GÜVENÇ TUĞ 05549444287
GİRESUN
GIRESUN ÜNİVERSİTESİ DİLEK HACIRÜSTEMOĞLU 0507 501 83 11
GÜMÜŞHANE
GÜMÜŞHANE ÜNİVERSITESI YUNUS YALVAÇ 05459106045
Karadeniz teknik üniversitesi ögrencileri yardım paketlerini topluyor http://www.facebook.com/event.php?eid=190675647676824
Yurtici Kargo (4449999) her türlü Van gönderisini herhangi bir adres şarti olmaksızın Türkiye’nin her yerinden ücretsiz taşıyor.
“Yurtiçi Kargo Van’a Yardım Gönderilerini Ücretsiz Taşıyor
Van’da meydana gelen ve Yurtiçi Kargo ailesi olarak olarak bizi de oldukça üzen deprem felaketinde mağdur olan vatandaşlara yönelik tüm yurtta seferberlik ilan edilmiş durumdadır.
Van depremi ile zarar gören depremzedelere yardım amaçlı ulaştırılmak istenen ve şubelerimize getirilen yardım gönderileri Yurtiçi Kargo tarafından ücretsiz olarak önce bölgeye ardından Afet Koordinasyon Merkezi aracılığı ile ihtiyaç sahiplerine ulaştırılacaktır.
Genel İhtiyaç listesi;
Çadır, kışlık bebek giysileri, battaniye, bebek maması, bebek bezi, kışlık/polar giysiler, pet şişede su, elektrik kullanımı gerektirmeyecek her türlü ısıtıcıdır…”
Kaynak: https://www.facebook.com/yurticikargo/posts/2637
****************
PTT Kargonun tüm şubelerinden de ücretsiz gönderim yapılıyor.
****************
MNG Kargo ücretsiz gönderi almamaktadir.
****************
Dikkat!
- Ayni ve nakdi yardımlarınızda mutlaka Van depremi için olduğunu belirtin.
- Yardımlarınızı olabildiğince dağıtım konusunda ehil kuruluşlara (Vakıf, dernek ve belediyelere) yönlendirin.
- Ayni yardımlarınızı ayırarak bırakın (örneğin giyecek ise kazak, pantalon, iç çamaşırı, vs. şeklinde).
- Yiyecek yardımlarınızda son kullanma tarihine ve kolay saklanabilir olmasına dikkat edin.
Ege Bölgesi Yardım Toplama Noktaları
Ege Bölgesi
IZMIR
– İzmir Bornova Belediyesi – 0 232 388 29 64
izmir Bornova Uğur Mumcu Mrk.’de yardım toplanmaya devam ediliyor 0 232 388 29 64
- Izmir Balçova Belediyesi: Yardımlar semtevlerinde toplanıyor. Bilgi için: http://www.balcova.bel.tr/semtevleri/iletisim.html
MUĞLA
- Bodrumlu arkadaslar… Best Van Turizm otobüsü yarın sabah 10.00′ da otogardan kalkıyor.. yardım malzemesi gonderebilirsiniz..
Diyarbakır ve Güneydoğu Yardım Toplama Noktaları
Güneydoğu Anadolu Bölgesi
DİYARBAKIR
- Diyarbakır Belediyesi Yardım Merkezleri
Diyarbakır merkezi afet koordinasyon merkezi: 0412 252 14 14
Bağlar Belediyesi: 0412 251 93 00 – 0412 234 66 61
Sur Belediyesi: 90 412 223 60 62
Yenişehir: 0 412 228 96 54
Kayapınar: 0(412) 251 24 26 / 0(412) 251 24 25 / 0(412) 521 24 27 / 0(412) 251 24 29
- BDP Kriz masasi GSM numaralari: 0505 605 93 18 / 0535 319 21 68 / 0532 231 09 23 / 0532 409 70 80
Karadeniz Bölgesi Yardım Toplama Noktaları
SAMSUN19 MAYIS ÜNİV GÜVENÇ TUĞ 05549444287
GİRESUN
GIRESUN ÜNİVERSİTESİ DİLEK HACIRÜSTEMOĞLU 0507 501 83 11
GÜMÜŞHANE
GÜMÜŞHANE ÜNİVERSITESI YUNUS YALVAÇ 05459106045
Karadeniz teknik üniversitesi ögrencileri yardım paketlerini topluyor http://www.facebook.com/event.php?eid=190675647676824
5 Ekim 2011
Gezelim Görelim Sonra Eve Dönelim
Bayramdan bir hafta önce bayramı ailemle geçirmek üzere 10-15 gün kalırım düşüncesiyle gittiğim yolculuktan henüz döndüm. Planların işlemediğini herkes bilir.Hele de zaman varsa.
Şu zaman döneyim,yarın gideyim dedikçe o yarınlar haftalara dönüştü.Hava güzel, deniz durgun,tatilciler evine döndü,beldemiz bize kaldı diye coşa sevine bugüneymiş dönüşün kısmeti.
Güzelçamlı yerinde duruyor. Pek bir şey değişmemiş.Pastahane aşağı taşınmış,internet cafe kapanmış,Esmaray'ın kızı olmuş,Ümit Abla kolunu kırmış...
Küçük yerde yaşamanın çok farklı bir şey olduğunu uzun uzun kaldıkça daha iyi anlıyorum.Öksürsen duyulur cinsten bir görünmez iletişim ağına sahip bu yerler.Oralı ol ya da olma.Yaptığın her şey ortada.
Bir "şehirli" olarak ben bile oradayken normalde olduğumdan farklıyım.Kısıtlılık gibi bir şey.Son 4 yıldır tanıdığım ve her yaz görüştüğüm yaşları 48 ile 73 arasında değişen ve adını "Garılaa Glübü" koyduğum arkadaş grubumla her akşam çay içip çiğdem çitlerken yapabildiğimiz "kısıtlı" sohbetlerde ben nereye kendim gibi oluyorum?
Aslında bu farklı yaş gruplarından arkadaşlıklarımı çok keyifli de buluyorum. İnsan daha çok dinlemeyi ve gözlemlemeyi öğreniyor. Kendi yaş grubumda olan bitenler biraz standart.Dinleyebileceklerim,göz ardı edebileceklerim ya da alabileceklerim belli bir seviyede. Benden daha küçüklerden de alabildiğim "yeni nesil ne halt ediyor ve nasıl bir bakış açısına sahip" durumu. Elbette onlardan da öğrendiğim çok şey var.
Ama insanın kendinden büyüklerden ibret alacağı daha çok şey var. Her şeyden önce şunu görebiliyorsunuz; İnsanlar yaş olarak büyüyebilir ama o yılları sindirememiş de olabilir.Yani gelirken yanlarında pek bir şey getirmemiş olanları da var.Bu gerçekten fena.Kompleksler, alınganlıklar, yanlış anlamaya açık olmak, cahillik, yanlış bakış açısı çoğu insanın arkasında bırakamadığı bir yük.Deneyimler yerine bunları yaşla beraber hayata getirmek çok kötü.
İşte ibretlik kısmı bu aslında.Yükümüzü belirlemek açısından, şu anda yaşarken ileriye taşıyacağımız şeyleri biz belirliyoruz.
Hayatta sevmediğim şeylerden biri yanlış anlaşılmalar sonucu ya da istemsizce sevdiğim insanlarla küsmüş olma durumu.Hayatımda bir değeri olan ve aslında kaybetmek istemediğim bazı insanlarla eğer küssem bu bana sinsi bir yük oluyor.
Çok şükür son birkaç ayda böyle yüklerimden kurtuldum.Birbirini seven ve zaten kazanmış olan insanların yolu yeniden birleşiyor...
Ve yine iyi bir şey yaptım.2000 yılından 2006 yılına kadar hayatımda olan,aşık olduğum,sevdiğim,en dişe dokunur ilişkiyi yaşadığım ve çeşitli sebeplerden ayrılıp daha sonra da görüşmediğim insana "merhaba" dedim.
Son bir yıldır rüyama girmesinden dolayı için için meraklanıyordum onun için.En sonunda dayanamayıp mesaj yazdım.Cevabı aslında tahmin ettiğim gibiydi.O da bir süredir beni rüyasında görüyordu ve beni merak ediyordu.10 gün önce başlayan bu mesajlaşma silsilesi son 5 yıldır üzerimde taşıdığım sinsi yükü atmama ve beni daha mutlu etmeye yetti.Şimdi o da ben de daha huzurluyuz.Çünkü hala birbirimizin hayatının bir parçasıyız ve sadece iyi olduğumuzu bilmek bile bize huzur veriyor.
Güzelçamlı'dan dönmeye karar verdiğim süreçte sevgili arkadaşım Resul Tire'ye taşındı.En büyük hayalini gerçekleştirerek Ankara'dan kurtuldu.Onu Ankara'dan uğurlayamayacağımı anlayınca bari Tire'den karşılayayım diyerek dönüş yolumu Tire'den geçirdim.Tahminimden çok çok daha güzel bir yermiş Tire.Kasaba gibi,değil gibi, şehirimsi ama daha ferah.Kısacası ilçe ama çok güzel bir ilçe.
Geniş alanlar,parklar,havuzlar,çam ormanları,şahane seyir terasları,eski evler,cıvıl cıvıl sandöviççiler sokağı,salı günleri kurulan çeşidi bol ve büyük bir pazar,yemyeşil ve çok şirin bir yer Tire.
Oldukça da ucuz.Halkı sakin.Gece insanlar dışarıda çay bahçelerinde.Ödemiş,Birgi ve Selçuk'a yakın.Belirgin bir şiveleri var ve çok sevimli.
Bu sene gittiğim her yere yerleşesim geldi.Ama en çok Tire'ye yerleşesim geldi.Belli mi olur:)
Bu arada Birgi'de çok güzel bir yer.Unesco tarafından Birgi Evleri dünya mirasına alındığından evlerin bir kısmı restore ediliyor.Tertemiz, şipşirin bir yer Birgi de.Ama popülasyon 60+.İlkokulun bahçesi hariç hiç çocuk görmediğim gibi genç nüfus da görmedim.Bir gün kitap yazmaya karar verip de inziva için bir yer ararsam ilk düşüneceğim yer Birgi olur sanırım.Sokakları pırıl pırıl,tertemiz.Bu da kesinlikle insan azlığından kaynaklanıyordur:)
Geçen sene gördüğüm leylekler beni sene sonuna kadar bolca gezdirir gibime geliyor.Zira yine bir İstanbul ve hatta oradan da Bursa'ya gitme durumu var.
Çok şükür sağ salim evime döndüm.Ancak 32 dereceden 10 derece ye,Ege'den İç Anadolu'ya gelmek beni baya sarstı.Yanımdaki giyeceklerin tümü baya yazlık olduğundan sabah kafamdaki bandana ve giydiğim bermuda yüzünden hem salak bir durumdaydım hem de baya titredim.
Eve gelir gelmez yazlıklarımı kaldırıp kışlıklarımı çıkardığıma inanamıyorum.Aniden mevsim değiştirdim.Daha da komiği az önce yorganımı çıkarmış olmam bence.
Evet Ege'de hala mevsim yaz ve oralar hala yeşil. Böhü...
Sevgiler.
17 Ağustos 2011
Bugün 17 Ağustos...
Sizinle Ekşi Sözlükte yazar olan ve o günü yaşamış bir arkadaşın birkaç satırını paylaşmak istiyorum.
!999 17 Ağustos'unu 12 yaşındaki gözünden,sözünden ve ruhundan bir parça alın,görün ve hatırlayın diye...
17 Ağustos 1999
enkazdan çıktığım/ız ve o günden sonraki hayatımı/zı tabir i caizse bir enkaz gibi yaşatan gün.
"unutmadık unutmayacağız!" veya "unutmadık unutturmayacağız!" gibi popülist sözleri geçelim lütfen..ben unutmak istiyorum arkadaş..12 seneden beri her gün unutmak istedim bu günü..ama unutamadım..unutamıyorum da..nasıl unutayım ki ? buyurun; eğer şu okuduklarınızı bile unutabilirseniz bana belirtin ki ben de yaşadıklarımı unutabilmem için bir umut olduğunu umut edeyim..
herkesin farklı hikayesi var. herkesin farklı dertleri, acıları, kederleri var bu günle ilgili..ben de benim hikayemi anlatmak istiyorum birazcık..
yer adapazarı..tam göbeği, çark caddesi'nin başı..doğma büyüme çarşı çocuğuyum..
alamancı teyzemin evinde kaldık 91'den 97'ye kadar..babamın cebinde bok gibi para vardı ama nedense biz hiç nasiplenemiyorduk bundan. dediğim gibi o güne kadar kaldığımız ev bile bizim değildi. 5-6 sene önce idrak ettiğim kadarıyla demek ki o günlerde de babam paramızı rahmetli yatalak babanneme, safça olan büyük amcamın aylık 2 milyarlık bakkal borçlarına, kumarbaz küçük amcama, cadaloz yengeme, sümüklü kuzenlerime, dıdımızın dıdısı şark kurnazı akrabalara dağıtıyor, ayyaşlara sarhoşlara borç veriyor ve kendisi de kumara tonla para harcıyordu. bir de bunların yanında sahip olduğumuz bilmem kaç dönümlük fındıklığımızdan bize düşen miktar nedense her sene bir poşetti. yani biz aile olarak koca sülalenin hem maddi yükünü çekiyorduk hem de enayilik görevini üstleniyorduk. kendi ailemizde de babam bir tanrı gibiydi ve biz onun her türlü emir ve buyruklarına uyan kullarıydık. hastalıkta sağlıkta babam pek ilgilenmedi zaten bizimle. vurdumduymaz, gamsız, korkak bir adamdı.
nasıl oldu bilmiyorum ama elimize bir para geçti, bir ev aldık ve karlı bir biçimde 2-3 ay sonra sattık..bu yeni para ile de 97'de yeni bir eve taşındık, artık mal sahibimize karşı (teyzem) boynumuzu bükük tutmamıza bir sebep kalmamıştı ortada. bu arada teyzemlerin evindeyken alt katımızda oturan rahmetli ananem ve dedem bizim o kârlı sattığımız evi aldığımızı duyunca hasetlerinden veya başka bir sebepten ( bunu hala anlayamadık ) biz evi satmadan biraz önce hemen karşımızdaki daireyi satın aldılar. biz orayı satınca ve yeni eve geçince, onlar da eski evlerini satıp yeni evlerine geçtiler. böylece birbirimizden uzak kaldık.
yeni evimiz çok güzeldi, kocaman bir terası vardı. mahallede bir sürü arkadaşım olmuştu. sabahtan akşama sokaktaydık. önceden cadde apartmanında oturduğumuz için hiç yaşayamadığım çocukluğumun acısını 1,5 senede burada çıkarmaya çalıştım. sünnetimi o evde yaptık. o evde terası bir bahçeye çevirip çilek ekip yedik. 98'deki o bir anlık vurup kaçan depremi ve depremin ne olduğunu ilk o evde anladım. ve saire...
99 ağustos ayına geldik..anne tarafının tüm şurekası avusturya'dan gelmeye başladı..kuzenler, teyzeler, dayılar, yengeler..büyük teyzem kendi evini kiraya verdi ve kuzenimle izinlerinde yine bizimle kalmaya devam ettiler..ama bu sefer tahakküm kuramıyorlardı evde..küçük teyzemin ortanca oğlu 11-12 ağustos'ta geri döndü, izni bitmişti..teyzemin kızı ve teyzem bizdelerdi sadece..dayımlar dedemlerde kalıyordu..akşamları bir araya gelip harala gurala şamata gırgır yapıyorduk..küçük teyzemin büyük oğlu kalp ameliyatı geçirdi ve onlar o yüzden gelememişti türkiye'ye..
15 ağustos geldi çattı..mahalleden arkadaşım olan emircan ile başka çocuklar yüzünden küsüştük..karşı komşumuz ayhan abilerdeydik akşam..bana basket maçında kırdığı ve bantlarla yapıştırıp bizi güldürmek için sakladığı gözlüğünü gösterdi, gözüne taktı ve yine güldük.
16 ağustos oldu..en yakın aile dostlarımızdan olan 4. kattaki komşumuzun sözü vardı ve gece 11'e kadar söz hazırlıklarına yardım ettik. ertesi gün yeni evlenen bir çiftin boş olan 2. kata taşınacağı konuşuldu..-evimiz 5 katlıydı, dükkan üstünde 4 kat..biz 1. kattayız.. dükkanların tavan uzunluğu çok yüksekti, sonradan da öğrendik ki alttaki şerefsiz piç buzdolabı tamircisi kolonlardan da birini kesmiş dükkanı büyütmek için-
gece 12 oldu..kuzenim ve kardeşim ile ben bizim odamızda yatıyoruz her zamanki gibi..hava sıcak olduğu için kardeşim ve kuzenim yer yatağındalar..bense ranza olan yatağımızın her zamaki gibi üstünde yatacaktım ki 2 yıllık ranzada hatırladığım kadarıyla ilk defa o gece altta yatmak istedim. bir garip his düştü içime..
uyumuştum..
ve gözlerimi açtım. dışarıdan gürültüler..yıldızları görüyorum ranzanın baş tarafından, inlemeler geliyor..rüya değil sanırım..ve sanırım deprem oldu. kardeşim ağlıyor, evet bu o. teyzem çığlıklar atıyor. ölmeye yakın birinin inlemesi geliyor, annemin sesi..teyzemle konuşmaya çalışıyorum, onu sakinleştirmeye çalışıyorum ve kısmen duruluyor..yaşım 12..teyzem 50 yaşında o zaman..teyzeme deprem olduğunu söylüyorum. kardeşimin yarası beresi olup olmadığını soruyorum sıkıştığım yerden, "göremiyorum, taşa toprağa gömülü" diyor. "hava ablam nasıl?" diyorum, "o burada değil oturma odasına gitti uyumaya" diyor. "sen nasılsın?" diyorum, "bende bir şey yok" diyor. koridorunda başında telefon var oraya git 112, 155, ne varsa ara diyorum. "annemi babamı gördün mü?" "hayır"..taş şıkırtıları, toz, nefes alamıyoruz..teyzem duymadığımı zannedip konuşuyor kendi kendine "öldü anan baban, öldü.." başımdan aşağı kaynar sular dökülüyor..inleme devam ediyor, annemi düşünüyorum, ölmek üzere..babamın iniltisi gelmiyor, demek ki o annemden önce öldü..bir tek banyo var aramızda, nasıl girebilirim oraya acaba ? düşünüyorum..kardeşimle konuşuyorum, kardeşim ağlıyor.."annee" diyor..ona fıkra anlatıyorum, evet..komik fıkra..olaysa trajikomik..teskin etmeye çalışıyorum..onu kurtaracağımı söylüyorum..dışarıdan gelen sesler berraklaşıyor: "mustafa abiii!!!!! nurcan ablaaaa!!! mamiiiii !!!!! buraaakk!!!" bunlar komşularımızın sesleri..sinan abi'nin, ayhan abi'nin, tülay abla'nın, sevcan abla'nın, 4. kat komşularımızın...hamdolsun allah'ım öleceksek bile bizi düşünen, bizi kurtarmaya gelen komşularımız var..o komşular ki az kalsın birbirimize mirasçı kılınacaktık hani..bağırıyorum ben de ama duymuyorlar, ben nasıl onları duyuyorum peki ? 2-3 dakika bağırıştık, duymuyorlar. kardeşime bağırmasını söylüyorum, sesi yetmiyor..annemle babam da cevap vermiyor bağıranlara, sanırım annem de öldü.. bir kocaman besmele çekiyorum ve sıkıştığım yerden kurtulmaya çalışıyorum..ha gayret, derin bir nefes..kurtuldum suntadan betondan.. şimdi ayak ucuna kadar sürünmem ve çıkmam lazım buradan..bir besmele, kocaman bir nefes ve ha gayret..her yer kapkara..göremiyorum hiçbir şeyi..sadece banyo olduğunu anlayabiliyorum gördüğüm boşluğun..duvarlar yok..sürüne sürüne çıktım ranzadan..ranzanın üstüne duvar devrilmiş..yani üst ranzada yatsaydım...ayaklarımın üstüne basıyorum şu an yatağın ucundayım..4-5 metrelik bir uçurum var aşağıda, bu nasıl iş ? bitişik nizam olan yandaki apartman bizden ayrılmış..şimdi bu boşluğa düşmeden yatağın etrafından dolaşmam gerek..demirler bile fırlamış allah'ım.. her yer yıkık..demirlere tutunmaya çalışıyorum, sağ elimin üstü kesiliyor demirden..kocaman bir yara..sağ ayak baş parmağım kesiliyor, hissediyorum çok acıyor..bir adam var elinde ayakkabı taşıyor, bağırıyorum duymuyor..nasıl duymaz ya rabbim ? bekle burak geliyorum..geldim. "ayhan abiii" "mamiii duyuyor musun" "abi buradayız" "neredesiniz" "abi odadayız, terasın kenarında" -bizim odamız terasla yan yanaydı- "durum ne ?" "burak kımıldayamıyor, gömülü" "annem babamdan ses yok" "geliyorum korkmayın"..ve artçılar artçılar..ranzada sıkışıkken bile titriyorum, sallanıyorum..her şey zangırdıyor, her sarsıntıda daha çok yıkılma sesi, her sarsıntıda daha çok çığlık..kardeşimin başının ucunda devrildi devrilecek duran beton parçasını aşağa atıyorum..etrafını temizlemeye çalışıyorum..kafası pimapenin tam ortasında..bir kolu pimapenin plastiğinin altında..vücudu betonların altında..bir tek kafası açıkta..ayhan abi geliyor.. terasla odanın arasında 2 metre boşluk oluşmuş..ayhan abi bir şeyler yapıyor ve yanımıza geliyor..kardeşimi çıkarıyoruz..sol kolu sakatlanmış herhalde..yüzü gri..terasa geçebilmek için çamaşır direğini büküyor ayhan abi..o direk nasıl büküldü anlamadım..bir de kalas gibi bir şey koyuyor onun yanına..üstüne bir battaniye seriyor..kardeşimin bebeklik battaniyesi miydi o ? hatırlamıyorum..yerlerde oyuncaklarımız..sünnetimde gelen paralarla aldığım oyuncaklarım..power rangerslar, action manler.. fotoğraf albümlerimiz ? işte şu poşette..alsam mı ? annemi babamı nasıl hatırlayacağız ? almıyorum, çünkü o hengamede yanımızda taşıyamayız..bir damla gözyaşı iniyor gözlerden..fakat o kazağımı alacağım. hava soğuk olursa kardeşime veririm, ben giyerim..terastan aşağı iniyoruz..mahşer böyle mi olacak allah'im ? karşı bina yanıyor, alevlerin içinden iniltiler geliyor, "kurtarın" sesleri.. her yer zangırdıyor, sokak sakinleri sokağın ortasında oturuyor..biz de oturuyoruz..bakkal refik arabasının teybini açmış, radyodan alıyoruz haberleri...asrın felaketi...ölü sayısı bilmem kaç..acil yardım lazım..refik amcayla sarılıyoruz birbirimize..o da ağlıyor..kardeşime sarılıyorum..sakın uyutma diyorlar, iç kanama olabilir..su istiyor kardeşim, çok susamış..biraz içiriyorum..çok korktuğumuz ve toplarımızı kesen hamit amca tir tir titriyor korkudan.."kafayı yedi" diyorlar..kuran ı kerim okumaya çalışıyor..sokaktan çıkamıyoruz, yangın var baş tarafta, araba var 2 tane, patlayabilir her an, arka tarafta ise hiçbir şey yok ama çıkamıyoruz. oralarda da arkadaşımız ali'nin annesi enkazda kalmış. ona yardım etmeye çalışanlar var..bir ara teyzemle kuzenimi görüyorum, sonra kayboluyorlar ortadan..nereye gittiler ? bizi burada bırakmış olamazlar herhalde..sabah oluyor..göz gözü görmeye başlıyor..durum çok feci..sokakta 12 bina vardı ve 4ü yıkılmış..komşularımız ayhan abi ile sinan abi sürekli bir yerlere gidiyorlar, enkazlara yardımcı olmaya çalışıyorlar, haber almaya çalışıyorlar dünyadan..ayhan abi'nin gözünde bir gözlük..her yeri bantlı..evet, basket oynarken kırdığı gözlük var gözünde..sonradan konuştuğumuzda normal gözlüğünü bulamadığını ve ilk eline geçen gözlüğün o her yeri bantlı gözlük olduğunu söyledi.. "sokaktan çıkalım insanlar caddeye yürüyor" deniliyor. bosna caddesi..gerçekten adını hak etmiş bu cadde..90'ların bosna'sına dönmüş..her yer enkaz, ne olduğunu anlayamayan binlerce insan..boş gözler..ağıtlar..çığlıklar..etek giyen erkekler, yarı çıplak insanlar..mahşer günü gibi..kimse aldırmıyor birbirine.."annemle babam öldüyse bize kim bakar" muhasebesini yapıyorum, kardeşimden hayatta ayrılmam..komşulara soruyorum "ölmüşler midir?" diye.."saçmalama" diyorlar..ama kenardan duyuyorum konuşulanları.."yazık oldu, bu yaşta yetim kaldılar.." 2 damla gözyaşından gayrisi akmıyor gözümden, çünkü tutuyorum kendimi..kardeşim yarı baygın durumda, bitkisel hayatta sanki..saatler ilerliyor..askerler gözüküyor..ellerinde kazma kürek..komşular bizim evin oralarda bir şeyler yapmaya çalışıyor..kumarbaz amcamı görüyorum, köyden gelmiş..onun da arası babamla bozuk ama gelmiş..kardeşimle yan yanayız.."cenazeleri almaya geldim" diyor. köye haber vermişler "mustafa ile nurcan öldü" diye..kim verdi bilmiyorum..yine ağlamıyorum, sıkıyorum dişlerimi..kardeşime daha çok sarılıyorum..komşular askerlerle tartışıyor, belki yalvarıyor bizim enkazda kurtarma çalışması yapılması için. bizim yanımıza gelip gidiyorlar.. bizim binada o an bir tek annem ve babam var. 2 kat boş ve oraya yarın gelecek bir çift vardı, 3. kattakiler tatilde, 4. kattakiler yürüyerek çıkmışlar apartmandan..apartman baklava dilimi gibi yıkılıyor ve üst katlar yola seriliyor..2 ve 3'ün kurtulma şansı yok, tıpkı babamla annem gibi..babamla annem zemine gömülü..biz teras tarafında olduğumuz için açığa çıkıyoruz..komşular askerlerle..dayanamıyorum artık, ağlıyorum..ve bir bağırış, çığlık, sevinçten, umuttan deli divane olmuş bir çığlık geliyor koşarak..binlerce insanı yara yara geliyor: "mustafa abiyle nurcan abla yaşıyorr !!" ayaklanıyoruz, sarılıyoruz birbirimize..biz de koşuyoruz umuda doğru..büyük teyzemin oğlu da orada, yılmaz abim..teyzem yıllarca itti kaktı yılmaz abimi, "paralarımı çalacak" "beni öldürüp mirasa konacak" dedi, hakir gördü..bizse hep sevdik yılmaz abimi..çünkü o garibandı..o yılmaz abim elleriyle "teyzem" diye diye toprağa saldırıyor. ben de koşuyorum, beni tutuyorlar, yaklaştırmıyorlar..babam gözüküyor, herkes şükrediyor..10 metre yanımızda feryat figan..emircan ölmüş enkazda..annemi ellerinden çekiyorlar belli, "oğullarım nerde? burak muhammed nerde ?" diyor.."burdayız anne" diyorum.. ana şefkati..ölümle pençeleşirken bile evlatlarını soruyor..annem süre süre çıkarılıyor.."allah'ım şükürler olsun" diyor kim varsa orada..10 metre yanımızda yine bir feryat figan..emircan'ın annesi, babası da ölmüş..annemi battaniyeden bir sedyeyle arabaya bindiriyorlar, tümene götürüyorlar müdahale için, hastahaneler iflas, herkes tümene götürülüyor..annem "çocukları da getirin" diyor, yılmaz abim sanırım annemle gidiyor..babam da dedemlere bakmaya gidiyor amcamla..kardeşimle ben bekleyeceğiz, bizi almaya gelecekler birazdan..kaldırıma geçiyoruz, onlarca ölünün olduğu bir enkazın önünde sağ salim oturuyoruz yine kardeşimle.."oturduğunuz yerden kalkın, artçı depremler oluyor o enkaz yola doğru gelir" diyorlar ve onlarca kişi kaçıyor sağa sola..biz de az ileriye gidiyoruz..o ara ne oluyor biliyor musunuz ? çok az insanın hayatında gerçekleşecek bir durum oluyor. yani 6 milyar insan varsa dünyada 60'ı belki yaşamıştır bu durumu...
kardeşimle ben kaldırımda aval aval sağa sola bakarken, ortanca teyzem ve eniştem geçiyor önümüzden..onlar da alamancı ve izindeler..evleri bize çok yakın..fakat beni görmüyorlar, bense laf atamıyorum..evet atamıyorum, neden ? çünkü ortanca teyzemiz bütün aileyle kavgalı..hep dedikoducu, ara bozucu olarak bilinirdi..bir ay annemle, bir ay dayımla, bir ay kızıyla vs.. konuşmazdı. ben, öz yeğeni, öz teyzeme "teyze" deyip seslenemiyorum böyle bir durumda "ailelerimiz hala dargın mı ?" diye düşündüğümden..biraz cesaret toplayıp cılız bir "teyze" sesi çıkıyor ama kim duyar o hengamede.. biraz sonra dedem geliyor, aramış epey bizi..tümene doğru gidiyoruz..bir aile vardı, çok yakındık, mustafa amca, yasemin teyze, enes abi, özge ve yeni doğan kardeşi..çark caddesi'nin başındaki binadaydılar..hani şu sevgili döner'in olduğu bina..bina hem çökmüş hem de yanıyor..duruyorum biraz, soruyorum kurtulan var mı diye..yok..binadan bir kişi kurtulmuş diye bir söylenti çıktı sonra..o da balkondan aşağı uçmuş..geri kalanlar yanarak can vermiş..5 kişilik aileden bir tek enes abi yaşıyor çünkü o an almanya'daydı..almanya'ya gitmeden önce, depremden taş çatlasın 1 hafta önce, yasemin teyze "bu sefer göndermek istemiyorum, kötü bir his var içimde" diyordu.. ben çocukluk arkadaşım enes abi ile depremden beri konuşmuyorum..konuşamıyorum..dilim varmıyor laf atmaya..bi ara kafayı sıyırdı dediler..bilmiyorum son halini..yürüyoruz tümene..sol tarafta yerlere saçılmış eşyalar, makarna dolu tencere, içinde kaşığı duruyor..yolda bakkaldan su alıyor dedem, bakkal suyu parayla satıyor..günahını almayım ama belki de normalden yüksek bir fiyattı..dedem adama çıkışıyor..yola devam ediyoruz..tümendeyiz..yıllarca önünden geçtiğimiz, hep içerde ne var diye merak ettiğimiz tümen..annem orada, ananem, dayım, büyük teyzem ve kızı hava ablam, laf atamadığım teyzem, eniştem.. annemin belden aşağısı tutmuyor..yanımızdaki sedyede biri ölmüş, onu kaldırıyorlar, kamyonete koyuyorlar..kamyonette bir sürü ölü var..onun yerine kolu kopuk birini getiriyorlar, o yatıyor..yine artçılar...
"öğlen saat 12'de büyük deprem bekleniyor bina diplerinden çekilin" anonsu..elime ayağıma pansuman yaptırmaya gidiyorum ve yanlış hatırlamıyorsam bende 3-4 sene sürecek olan pansuman yapılırken, kan görürken bayılma durumu ilk defa orada oluyor..kardeşim kolunu oynatamıyor, sol kolu çok kötü..kimse bir şey yapamıyor..kardeşim çorba istiyor.."çorba istiyorum" diyor..o günden sonra 1 hafta boyunca neredeyse her gün bu cümleyi söyledi ve bundan başka bir şey söylemedi..ananemler eve gidiyor, hem yengemlere bakmak için hem bize yemek getirmek için..babam eş dost akrabaları soruşturuyor, var mı bir şey diye..dayısı enkazdan çıkmış..bizi stada götürüyorlar öğleden sonra..annem kardeşim ve hava ablam arabayla götürülüyor..ben babam ve teyzem yürüyoruz..yolda babamla teyzem dünyanın yalancılığından, zenginliğin geçiciliğinden bahsediyorlar..teyzem babama "verdiğin sadakalardan, insanlara yaptığın yardımlardan dolayı bir şey olmadı bize" diyor..stada giriyoruz..babamın bir zamanlar yeşil çimlerinde beşiktaş'a fener'e cimbom'a gol attığı stada..çok az insan var henüz..yavaş yavaş geliyorlar..5-6 gibi dayım, yengem, çocukları, ananem vs. geliyor..ara ara komşular geliyor, emircan'in bir ablası-mine abla- sağ çıkmış enkazdan, diğer ablası da-asuman- gezideymiş o yüzden evde yokmuş o gece..mine abla boyunluklu bir şekilde sedyede geliyor..yanına gidiyoruz..doktorlar uyarıyor "annen baban sağ deyin lütfen" diyorlar..soruyor, "sağ ikisi de, emircan da, gördük" diyoruz..--sonradan emircanlar'in evini bizim apartmanın yıktığı söylentileri çıkıyor, güya bizim apartmanla onlarınki çarpışmış, bizimkinin bi kısmı onlarınkinin üstüne devrilmiş ve bundan biz sorumluymuşuz gibi bizimle konuşmadılar bir müddet-- pistte yürüyorum saatlerce..neler olduğunu düşünüyorum..ne yapmam gerektiğini düşünüyorum..eğer küçük teyzemin oğlu 1 hafta önce gitmemiş olsaydı, ben üstte yatmak zorunda kalacaktım. eğer içime bir his düşmeseydi ben yine üstte yatacaktım. eğer hava ablam yerden kalkıp oturma odasına gitmese üzerine duvar yıkılacaktı..eğer odadaki çekyatı açsaydı üzerine yine duvar yıkılacaktı..eğer odamızdaki kitaplık hayret verici bir şekilde olduğu yerde takla atmasaydı da normal bir şekilde devrilseydi kardeşimin kafasına yıkılacaktı..eğer annemle babamın ayak uçlarındaki hantal gardrop üzerlerine düşmeseydi belki başları da annemin ayağı gibi kolon altında ezilecekti..emircan bana küs öldü..düşünceler düşünceler..büyük teyzemle hava ablam yok ortalıkta..akşam oluyor..hava kararıyor..tanıdıklar da var..sedyelerden birine uzanıyorum..üstümüze bez germişler..yıldızları görüyorum sedyenin baş tarafından, inlemeler geliyor..rüya değil sanırım..ve sanırım deprem oldu..
17 ağustos 1999 günüm şu an hatırlayabildiğim kadarıyla böyle geçti..bundan sonra anlatacaklarım bu günün sebebiyle olan şeyler..
büyük teyzem ve hava ablam piyasada yoklar, öğreniyoruz ki helikopter bunları almış götürmüş..stada saatte 1-2 helikopter geliyordu yaralıları taşımak için..günlerce yerlerini öğrenmeye çalıştık, hava ablamın nişanlısı yanımıza geldi, o da bizden medet umuyor..bulamıyoruz işte..enişte depremden mepremden korkuyor, babamla annemin arasında yatmak için izin istiyor..bir kaç ipucu buluyoruz götürülmüş olabilecekleri yerler hakkında, enişteye söylüyoruz, onların peşinden gidiyor, iz sürüyor..sonra öğrendik ki gazeteye falan manşet olmuşlar..sebebini hatırlamıyorum..ama şunu epey hatırımızdan çıkarmadık; teyzem ve hava ablam kardeşimle beni ortada bırakıp kendi dertlerine düştüler..(aç parantez)..ablamın eli çatlamış, teyzemde de ufak tefek yaralar..en büyük yarayı bizim kalbimizde açtılar halbuki..3-4 yıl konuşmadık teyzem ve kuzenimle..sonradan çok dil döktüler, aslında öyle bir şey yapmadıklarını anlatmaya çalıştılar..ben hala mutmain değilim, hatta annem de değil..yaptılarsa da sineye çekmiş olduk,candır, akrabadır dedik..fakat babam hala konuşmuyor..kendisini feci biçimde kazıklayan onlarca akrabası, eşi dostu, hatta kardeşleri varken bunca senedir tavır yapması çok saçma..(kapa parantez)..
babamın gözleri şişik ve kıpkırmızıydı. bir sakatlığı yaralanması yoktu ama çok feci bi görüntüsü vardı. buna rağmen sağa sola koşturuyordu. dayımlar yengemler de geldi stada bir kaç kere sanırım..yengemler çok korktuğu için avusturya'ya geri dönmek istemişler..dayım da tamam demiş..yengem avusturyalı..çocukların adı türkçe ama alman kültürüyle yetiştiler..dayımlar istanbul'a gidecekler ama nasıl gidecekler ? yol bilmez iz bilmezler..babam götürecek arabayla..3-4 gün sonra enkaz kaldırma çalışmalarına gidiyor babam..işe yarar eşyaları çıkaracaklar..kuzenimin cep telefonu geçiyor elimize..fil hafızasına sahip olduğum için geçen sene es kaza söylediği pin kodunu hatırlıyorum ve telefonu açıyorum..sabriye teyzem arıyor, küçük teyzem..açıyoruz, konuşuyoruz, hüngür hüngür ağlıyor.."uçağa atlayıp geliyorum ne lazım söyleyin" diyor..10-15 gün sonraya bilet varmış..bekliyoruz..günler geçiyor babam hala millete yardım etmek için seyyar yardımcı gibi dolaşıyor, iki oğlu ve sakat eşi statta gariban gariban yatıyor..bir gün bilmem ne bey geliyor "sizin gitmeniz lazım yeni yaralalılar geliyor" diyor, bir gün bilmem ne bey geliyor "burayı kapatıyoruz şuraya geçin" diyor..annemi zorla helikoptere almak istiyorlar, sakatlığı çok ağırmış..kabul etmiyor..çünkü onu alırlarsa biz yanında gidemeyeceğiz..ayrıca helikopterle şehir dışına gidenlerden kaybolanlar oluyor, hemen yayılıyor haber..ki hala taşkentler'den (adapazarlılar bilir) kayıp bir abla var, 12 sene oldu hala bunların kızı kayıp bildiğim kadarıyla..haber yok..ki daha kimler kimler kayboldu..ilaçlar, iğneler, ufak tedaviler..annem yavaş yavaş yürümeye başlıyor..neredeyse tüm işleri ben yapıyorum..su getir götür, giyecek geldi sıraya gir, ekmek alınacak kuyruğa gir, ilaç geldi doktora git, pansuman var şunu yap...kardeşim de yavaş yavaş açılıyor..ben de her pansumanda küt diye yere düşüyorum.
küçük teyzem gelene kadar pek çok insanla muhatap oluyoruz statta..kimisi mısırlı, kimisi hindu, kimisi yunan..kimisi psikolog, kimisi asker, kimisi kızını kaybetmiş, kimisi bacağını kaybetmiş, kimisi gönüllü olarak enkaz kaldırma çalışmalarına gelmiş..ne hikayeler..ne hayatlar..
ilçelerden tanker tanker su getiriyorlar, ekmek getiriyorlar, meyve, sebze, hazır gıda...çuval çuval eşya geliyor..şurda 3 sene önceye kadar o eşyaları giymeye devam ettim ben..kimin kıyafetini giydiysem, eşyasını kullandıysam, kimin gıdasını yediysem gönderenden allah razı olsun.
enkaz kaldırmalar devam ediyor, bir gün benim de gitmem gerekti..hastalık bulaşmasın diye maske takıyor bulabilenler, ben de babama maske götürüyorum..aman allahım..her şey daha netleştiği için yıkımın, ölümün boyutlarını daha iyi idrak ediyorum..bir kaç tanıdığa rastlıyorum..fethi abi, taksici..eskiden manav olan bir dükkanda yatıyorlar..dönüşte stada almıyor beni asker..girişler yasakmış..içerde annem var diyorum dışarda bekle diyor..biz burda kalıyoruz diyorum inanmıyor..çünkü artık çoğu insan kalacağı yeri belirlemiş..biz ve birkaç insan dışında statta kalan kimse yok..
seyyar fırın kurdular mısırlılar, ekmek çıkarıyorlar..zannedersem o günlerdi..değilse de bir şey fark etmez..sabah saat 6 falan..anadolu'nun yiğit delikanlı askerlerinden iki tanesi baş ucumuza gelmişler..biri diyor ki; "uyandıralım da sıcacık ekmeği verelim yesinler açlardır." diğeri diyor ki; "bence uyandırmayalım baksana ne güzel uyuyorlar, bi şeye sarıp sarmalayalım uyandıklarında sıcak yerler." bu ne güzel bir samimiyettir..bu ne güzel bir şefkattir..hazır asker demişken..(aç parantez)..ergenekon mergenekon ne varsa temizlensin orduda, yıllarca milletin anası bellendi..ama depremde her şeye rağmen o rütbeliler bile ellerinde kazma taşıdılar, o subayların eşleri yemek hazırladı bize, yardımcı oldular..yaralarımızı sardılar..giren girdi ama o subaylar sayesinde diğer ölü soyguncuları cesaret bulamadılar enkazlara girmeye..vur emri vardı..bu yüzden depremde bize ve tüm depremzedelere hangi askerin, subayın yardımı dokunduysa allah razı olsun hepsinden..heşke hep milletle olsalar..(kapa parantez)..
sabriye teyzem geldi sonunda..insanın yardımına koşan biri olduğunda huzur doluyor, korku nedir bilmiyor gözü..çadırlar, fenerler, erzaklar, kıyafetler...ne varsa ne bulduysa getirmiş teyzem yanında..diğer akrabalar da yağdırmışlar ne gerekiyorsa..kilo sınırı da yok çünkü deprem bölgesine yardım olarak geliyor..teyzem "burada kalınmaz artık" dedi..evet kalınmaz da nerede kalacağız ? çark mesire'ye..millet oradaymış..harbiden de millet oradaydı..3-4 sene öncesine kadar garip bi keçi cinsi vardı mesirede, onların kafesine yakın bir yerdeydi, kurduk çadırları..enteresan 2-3 gün..yağmur yağıyor, ıslanmamak için ne tatktikler.. bir yerden bir ses geldi: ya hu sizin bir halısahanız vardı !..ne halısahası ? sahibi olduğunuz bi halısaha vardı ya hani ozanlar'da..harbiden lan bizim ekmeğimizi kazandığımız bir halısahamız vardı. hem de adapazarı'nın en meşhur halısahası..kaç gün geçti ama halısahaya ne oldu diye bir soru gelmedi aklımıza hiç..hemen atladı gitti babam..halısaha da yıkılmış..yani yıkılmış derken kafeterya bölümü..saha duruyor ama kınalı macırları bütün mahalleyi kapatmış, bizim halısahamıza da parsel parsel kurulmuşlar..neyse, topladık eşyayı geçtik oraya..
bağcılar belediyesi sağolsun yemek dağıttı her gün..tabi açgözlü şerefsizler her yerde..hemen iki kap fazla yemek için numaralara başvurmalar..yetim kalan kardeşleri sıradan dışarı atmalar..aman yarabbim..bir tarafta merhamet, bir tarafta zulüm..arasında 2 metre var..belediyeden bi abiyle samimi olduk..bize epey yardım etti..giyecek de verdi, yiyecek de verdi..bu arada halısahanın çimleri mahvoluyor..her çadıra 3-4 taş bağlanıyor sağlam durması için..millet gündüz evinde yemek yapıyor, tuvalete giriyor, eğleniyor, gece bizim halısahadaki çadırlarına yatmaya geliyorlar..birinin de evinde bir tanecik çatlak matlak yok..bu kınalı macırlarını sevmiyorum ben arkadaş.. hesapçılar, hep bana rabbenacılar..bunlardan bi tane puşt var, eski püskü bizim gibi kıyafetler giyerken bir baktık ki takım elbise çekmiş üstüne..allah allah..tam da mahalleye yüklü bir yardımın geldiği günün ertesi günü..meğer bu gavat muhtarla mı artık kiminle neyse anlaşmış, erzağı apartman kiralayıp yığmış stok yapmış..gelen nakit yardımları da cukka..dedikodu mu dediniz ? bir adamın yüzüne bunları söylediğinizde para çıkarıp size "bu da sizin olsun o zaman" diyip ibnece sırıtıyorsa bu iş pek dedikodu değildir gibime geliyor..sonra biz bu macırlarla kavga ettik, yine birkaç olay oldu da neydi hatırlamıyorum..ama bunlar haksız yani..onu hatırlıyorum..babamın yerinde olsam siktirin gidin derdim ama babam bir şey demedi..bi tek tuvaletin anahtarı bizde olduğu için kilitledik ve biz kullandık..dedem beni bunların çocuklarıyla konuşturtmadı, o yüzden atari oynayamadım..canım acaip sıkılıyordu..kitap falan bulabilene aşk olsun..avare avare dolaştım günlerce..bir gün bi abi geldi, babamı gazetede öldü diye yazmışlar..haber alamayan pek çok arkadaşı öldüğünü zannetmişler..
günler geçiyor..ananemle dedemler kendi evlerinin oraya çadır kurmaya karar verdiler..biz de avusturya'ya akrabaların yanına gidiyoruz..babam hariç..babam buradaki işleri tamamlayacak, öyle gelecek..neredeyse haftada bir istanbul avusturya konsolosluğu'na gidiyoruz..vizeler işlemler.. çok değişik günlerdi..çok garipsemiştim o zaman gördüklerimi, yaşadıklarımı..biz yıkık dökük bir şehirden geliyoruz, karşımda güneri civaoğlu beyaz aşırtmanları çekmiş koşu yapıyor..
halısahaya bizim köyden tankerle su getiriyorlar 2 günde bir..halam sürekli erzak getiriyor..halamın oğlu yaşar abim bir poşet veriyor bize..fotoğraf albümlerimiz..hani o binadan çıkarken alıp almamakta tereddüd ettiğim..allah'im dünyalar benim oluyor..daha ilk günlerde bir punduna getirip çıkmış bizim odaya ve akıbetimizi bilmediği için "öldülerse hatıra olur" diye almış..bu halamı aklınızda tutun bak garip şeyler olacak ilerde..neyse..arabayla bir yerlere gidiyoruz, evraklar, evraklar evraklar...eş dost ziyaretleri..insanlar birbirine dert anlatmaya çalışıyor..zor anlar..artık ölen öldü kalan kaldı..artık deprem şakaları başlıyor..doğaldır..biz bile depremle ilgili komik hikayelere gülüyoruz..
barakaya başlıyoruz, an be an her aşamasında bulundum..en son çatıyı koyup yattığımızı hatırlıyorum..tuvaletimiz yok..çok afedersiniz kovaya da hacet giderdiğimi bilirim..komşularda tuvalete giriyoruz..hepsinden allah razı olsun..bi konteyner geliyor, mutfak ve tuvalet onda..ortaokul...kardeşim de ilkokul...bakkal refik vardı ya hani, şu arabasından radyo dinlediğimiz, godoş herif utanmadan borç listesi asmış bakkalın kapısına..zaten pezevenk bir esnaftın, şimdi iyice ispatladın..bir de kuruşu kuruşuna istiyor..ölülerin borçlarını bile yazmış..babam görüyor bunu, 1 milyon 650 bin liraydı sanırım bizim borç, 2 milyon veriyor üstü kalsın diyor..halısahayı ortağa satıyoruz..para lazım..soğuklar, yağmurlar, fareler, sülükler...5.5 sene bu barakada kaldık..bunalımlar, minör majör depresyonlar, ayak sallamalar, obsesyonlar, sabaha kadar anamla babamın kavgalarını dinlemem hep bu barakadaydı..baraka 24 metre kare, konteyner 16..iki oda..birinde oturuyoruz, gece kardeşim orada yatıyor..diğerinde annem-babam ve ben.. 5.5 sene...dile kolay..buna rağmen neredeyse yapılan tüm sınavlarda, okul bazında, şehir bazında ilk üçteydim..fen lisesini kazandım barakadayken..baraka aslında bereket de getirdi..ilk orucumu barakada tuttum, ilk defa barakadayken aşık oldum..başlarda arkadaşlarımdan çekinmiyordum barakada kalıyoruz diye, ama birkaç arkadaşım alay edince ve bazıları da gösteriş meraklısı olunca, saplantılar, anksiyete bozuklukları başladı..lisede 1.5 sene yatılı kaldım..çarşambaları çarşı izni..koştur koştur eve..yemek ye, geri dön..sonra aklımız başımıza geldi, perşembe sabahı gitmeye başladık..lise 1'de panik atak..hem de coşkun coşkun..doktora gidiyoruz,başhekim babamın arkadaşı, kardiyolog.."kalbim gümbür gümbür.." "bir şey yok." "e kalp krizi geçireceğim.." "yok bir şey." "peki."... okulda sınıfa girince boğuluyorum..yurtta bazı geceler ölecek gibi oluyorum.. babam annem anlamıyor beni...
17 ağustos 2011
arkadaş ilişkilerim boktan..kişiliğim darmadağınık..davranışlarım kararsız..çevrem çok geniş, 200.000 olmasa da benim de 20.000 kişilik mohikan ordum var ama tek başımayım her şeyde..belki her konuda arkamda duracak onlarca insan var ama arkamda durulmayı hak etmediğimi düşünüyorum son zamanlarda, çünkü "dost" olmayı unuttum ben..belki de önümden arkamdan ziyade yanımda duracak insan olmadığı için yalnızım..aynı dertleri güttüğümüz, aynı duyarlılıkta olduğumuz bir yaren.. 12 senede yediğimiz kazıklar, şahit olduklarım, yaşadıklarım..yalnızlığa itti beni veya ben bunu seçtim..
neyse..
şu an barakaya bakıyorum balkondan, yani tam 12 sene önce yazının üst kısımlarında anlattıklarımı yaşadığım yere..ben ve kardeşim hala karşımda duran terastan çıktık, annemle babam şuradaki 30 cmlik boşluktan çıktı işte..şuradaydı..sokağa bakıyorum, hamit amca'nın kafayı yediği yer şurası işte..emircanlar'ın evinin oraya bakıyorum...
bir küçük tohumdan kocaman bir çınar ağacının çıkması gibi, bu 45 saniyelik olay benim hayatımı doğurdu adeta..8 saat önce başladım bu yazıya..arada sahur yaptım, namazımı kıldım, inşirah suresi'ni okudum, televizyon izledim.. hayat da bu işte..bir ana yol var ve onun çevresindeki tali yollar..ama bakın yazıyı güzel sonlandırdım son düzlükte..allah izin verirse ,bana göre, dönüm noktası 17 ağustos 1999 olan hayatım da güzel bir şekilde sonlansın inşallah...
muhammed kutalmis, 17.08.2011-EKŞİ SÖZLÜK
Ben de bu yazıya şunları eklemek istiyorum :
Can Kaybı :18.373 (bilinen)
Yaralı sayısı: 48 bin 901
Sakat kalan: 505
Kayıp Sayısı: Tam bilinmiyor
Yalova: 173 dava açıldı, hemen hemen tamamı sonuçlandı. Ceza aldığı bilinen tek isim Veli Göçer 18 yıl 9 ay hapse mahkûm edildi.
Düzce: Yaklaşık 220 dava açıldığı sanılıyor. Yargılamaların sonucunda hiçkimse cezaevine girmedi...
Bu ülke o gün ve sonraki günlerde ölü soyucuları,yardımları yutanları,depremde ölenleri dinsizliklerinden dolayı öldüklerini suçlayanları,biliçsizliği,depremden değil kötü yapılanmadan korkulması gerekildiğini,Kızılayın "aslında" nasıl bir durumda olduğunu,depremin ne olduğunu,çaresizliği,AKUT'u, ve bunun gibi binlerce iyi ve kötü şeyi öğrendi.İnsanlığımızdan utandırdı,bilinçsizliğimizden utandırdı.Aylarca evlerimizden gözyaşları döktük tanıdığımız-tanımadığımız binlerce insana.
Biz çabuk unutan bir milletiz.Biz hep gözümüzü kapayıp görmeyince geçeceğini uman bir halkız.Başkalarının başına gelenleri başına hiç gelmeyecek gibi hatırlamamaya,diplere itmeye niyetliyiz.
Anıyoruz,hatırlıyoruz güya...
Deprem olası ve elimizde olmayan sebeplerden gerçekleşen bir afet.Ama bilinçlenmek bizim elimizde.Lütfen bu günü anmak ve hatırlamak için nedenleri,niçinleri hatırlayalım.
!999 17 Ağustos'unu 12 yaşındaki gözünden,sözünden ve ruhundan bir parça alın,görün ve hatırlayın diye...
17 Ağustos 1999
enkazdan çıktığım/ız ve o günden sonraki hayatımı/zı tabir i caizse bir enkaz gibi yaşatan gün.
"unutmadık unutmayacağız!" veya "unutmadık unutturmayacağız!" gibi popülist sözleri geçelim lütfen..ben unutmak istiyorum arkadaş..12 seneden beri her gün unutmak istedim bu günü..ama unutamadım..unutamıyorum da..nasıl unutayım ki ? buyurun; eğer şu okuduklarınızı bile unutabilirseniz bana belirtin ki ben de yaşadıklarımı unutabilmem için bir umut olduğunu umut edeyim..
herkesin farklı hikayesi var. herkesin farklı dertleri, acıları, kederleri var bu günle ilgili..ben de benim hikayemi anlatmak istiyorum birazcık..
yer adapazarı..tam göbeği, çark caddesi'nin başı..doğma büyüme çarşı çocuğuyum..
alamancı teyzemin evinde kaldık 91'den 97'ye kadar..babamın cebinde bok gibi para vardı ama nedense biz hiç nasiplenemiyorduk bundan. dediğim gibi o güne kadar kaldığımız ev bile bizim değildi. 5-6 sene önce idrak ettiğim kadarıyla demek ki o günlerde de babam paramızı rahmetli yatalak babanneme, safça olan büyük amcamın aylık 2 milyarlık bakkal borçlarına, kumarbaz küçük amcama, cadaloz yengeme, sümüklü kuzenlerime, dıdımızın dıdısı şark kurnazı akrabalara dağıtıyor, ayyaşlara sarhoşlara borç veriyor ve kendisi de kumara tonla para harcıyordu. bir de bunların yanında sahip olduğumuz bilmem kaç dönümlük fındıklığımızdan bize düşen miktar nedense her sene bir poşetti. yani biz aile olarak koca sülalenin hem maddi yükünü çekiyorduk hem de enayilik görevini üstleniyorduk. kendi ailemizde de babam bir tanrı gibiydi ve biz onun her türlü emir ve buyruklarına uyan kullarıydık. hastalıkta sağlıkta babam pek ilgilenmedi zaten bizimle. vurdumduymaz, gamsız, korkak bir adamdı.
nasıl oldu bilmiyorum ama elimize bir para geçti, bir ev aldık ve karlı bir biçimde 2-3 ay sonra sattık..bu yeni para ile de 97'de yeni bir eve taşındık, artık mal sahibimize karşı (teyzem) boynumuzu bükük tutmamıza bir sebep kalmamıştı ortada. bu arada teyzemlerin evindeyken alt katımızda oturan rahmetli ananem ve dedem bizim o kârlı sattığımız evi aldığımızı duyunca hasetlerinden veya başka bir sebepten ( bunu hala anlayamadık ) biz evi satmadan biraz önce hemen karşımızdaki daireyi satın aldılar. biz orayı satınca ve yeni eve geçince, onlar da eski evlerini satıp yeni evlerine geçtiler. böylece birbirimizden uzak kaldık.
yeni evimiz çok güzeldi, kocaman bir terası vardı. mahallede bir sürü arkadaşım olmuştu. sabahtan akşama sokaktaydık. önceden cadde apartmanında oturduğumuz için hiç yaşayamadığım çocukluğumun acısını 1,5 senede burada çıkarmaya çalıştım. sünnetimi o evde yaptık. o evde terası bir bahçeye çevirip çilek ekip yedik. 98'deki o bir anlık vurup kaçan depremi ve depremin ne olduğunu ilk o evde anladım. ve saire...
99 ağustos ayına geldik..anne tarafının tüm şurekası avusturya'dan gelmeye başladı..kuzenler, teyzeler, dayılar, yengeler..büyük teyzem kendi evini kiraya verdi ve kuzenimle izinlerinde yine bizimle kalmaya devam ettiler..ama bu sefer tahakküm kuramıyorlardı evde..küçük teyzemin ortanca oğlu 11-12 ağustos'ta geri döndü, izni bitmişti..teyzemin kızı ve teyzem bizdelerdi sadece..dayımlar dedemlerde kalıyordu..akşamları bir araya gelip harala gurala şamata gırgır yapıyorduk..küçük teyzemin büyük oğlu kalp ameliyatı geçirdi ve onlar o yüzden gelememişti türkiye'ye..
15 ağustos geldi çattı..mahalleden arkadaşım olan emircan ile başka çocuklar yüzünden küsüştük..karşı komşumuz ayhan abilerdeydik akşam..bana basket maçında kırdığı ve bantlarla yapıştırıp bizi güldürmek için sakladığı gözlüğünü gösterdi, gözüne taktı ve yine güldük.
16 ağustos oldu..en yakın aile dostlarımızdan olan 4. kattaki komşumuzun sözü vardı ve gece 11'e kadar söz hazırlıklarına yardım ettik. ertesi gün yeni evlenen bir çiftin boş olan 2. kata taşınacağı konuşuldu..-evimiz 5 katlıydı, dükkan üstünde 4 kat..biz 1. kattayız.. dükkanların tavan uzunluğu çok yüksekti, sonradan da öğrendik ki alttaki şerefsiz piç buzdolabı tamircisi kolonlardan da birini kesmiş dükkanı büyütmek için-
gece 12 oldu..kuzenim ve kardeşim ile ben bizim odamızda yatıyoruz her zamanki gibi..hava sıcak olduğu için kardeşim ve kuzenim yer yatağındalar..bense ranza olan yatağımızın her zamaki gibi üstünde yatacaktım ki 2 yıllık ranzada hatırladığım kadarıyla ilk defa o gece altta yatmak istedim. bir garip his düştü içime..
uyumuştum..
ve gözlerimi açtım. dışarıdan gürültüler..yıldızları görüyorum ranzanın baş tarafından, inlemeler geliyor..rüya değil sanırım..ve sanırım deprem oldu. kardeşim ağlıyor, evet bu o. teyzem çığlıklar atıyor. ölmeye yakın birinin inlemesi geliyor, annemin sesi..teyzemle konuşmaya çalışıyorum, onu sakinleştirmeye çalışıyorum ve kısmen duruluyor..yaşım 12..teyzem 50 yaşında o zaman..teyzeme deprem olduğunu söylüyorum. kardeşimin yarası beresi olup olmadığını soruyorum sıkıştığım yerden, "göremiyorum, taşa toprağa gömülü" diyor. "hava ablam nasıl?" diyorum, "o burada değil oturma odasına gitti uyumaya" diyor. "sen nasılsın?" diyorum, "bende bir şey yok" diyor. koridorunda başında telefon var oraya git 112, 155, ne varsa ara diyorum. "annemi babamı gördün mü?" "hayır"..taş şıkırtıları, toz, nefes alamıyoruz..teyzem duymadığımı zannedip konuşuyor kendi kendine "öldü anan baban, öldü.." başımdan aşağı kaynar sular dökülüyor..inleme devam ediyor, annemi düşünüyorum, ölmek üzere..babamın iniltisi gelmiyor, demek ki o annemden önce öldü..bir tek banyo var aramızda, nasıl girebilirim oraya acaba ? düşünüyorum..kardeşimle konuşuyorum, kardeşim ağlıyor.."annee" diyor..ona fıkra anlatıyorum, evet..komik fıkra..olaysa trajikomik..teskin etmeye çalışıyorum..onu kurtaracağımı söylüyorum..dışarıdan gelen sesler berraklaşıyor: "mustafa abiii!!!!! nurcan ablaaaa!!! mamiiiii !!!!! buraaakk!!!" bunlar komşularımızın sesleri..sinan abi'nin, ayhan abi'nin, tülay abla'nın, sevcan abla'nın, 4. kat komşularımızın...hamdolsun allah'ım öleceksek bile bizi düşünen, bizi kurtarmaya gelen komşularımız var..o komşular ki az kalsın birbirimize mirasçı kılınacaktık hani..bağırıyorum ben de ama duymuyorlar, ben nasıl onları duyuyorum peki ? 2-3 dakika bağırıştık, duymuyorlar. kardeşime bağırmasını söylüyorum, sesi yetmiyor..annemle babam da cevap vermiyor bağıranlara, sanırım annem de öldü.. bir kocaman besmele çekiyorum ve sıkıştığım yerden kurtulmaya çalışıyorum..ha gayret, derin bir nefes..kurtuldum suntadan betondan.. şimdi ayak ucuna kadar sürünmem ve çıkmam lazım buradan..bir besmele, kocaman bir nefes ve ha gayret..her yer kapkara..göremiyorum hiçbir şeyi..sadece banyo olduğunu anlayabiliyorum gördüğüm boşluğun..duvarlar yok..sürüne sürüne çıktım ranzadan..ranzanın üstüne duvar devrilmiş..yani üst ranzada yatsaydım...ayaklarımın üstüne basıyorum şu an yatağın ucundayım..4-5 metrelik bir uçurum var aşağıda, bu nasıl iş ? bitişik nizam olan yandaki apartman bizden ayrılmış..şimdi bu boşluğa düşmeden yatağın etrafından dolaşmam gerek..demirler bile fırlamış allah'ım.. her yer yıkık..demirlere tutunmaya çalışıyorum, sağ elimin üstü kesiliyor demirden..kocaman bir yara..sağ ayak baş parmağım kesiliyor, hissediyorum çok acıyor..bir adam var elinde ayakkabı taşıyor, bağırıyorum duymuyor..nasıl duymaz ya rabbim ? bekle burak geliyorum..geldim. "ayhan abiii" "mamiii duyuyor musun" "abi buradayız" "neredesiniz" "abi odadayız, terasın kenarında" -bizim odamız terasla yan yanaydı- "durum ne ?" "burak kımıldayamıyor, gömülü" "annem babamdan ses yok" "geliyorum korkmayın"..ve artçılar artçılar..ranzada sıkışıkken bile titriyorum, sallanıyorum..her şey zangırdıyor, her sarsıntıda daha çok yıkılma sesi, her sarsıntıda daha çok çığlık..kardeşimin başının ucunda devrildi devrilecek duran beton parçasını aşağa atıyorum..etrafını temizlemeye çalışıyorum..kafası pimapenin tam ortasında..bir kolu pimapenin plastiğinin altında..vücudu betonların altında..bir tek kafası açıkta..ayhan abi geliyor.. terasla odanın arasında 2 metre boşluk oluşmuş..ayhan abi bir şeyler yapıyor ve yanımıza geliyor..kardeşimi çıkarıyoruz..sol kolu sakatlanmış herhalde..yüzü gri..terasa geçebilmek için çamaşır direğini büküyor ayhan abi..o direk nasıl büküldü anlamadım..bir de kalas gibi bir şey koyuyor onun yanına..üstüne bir battaniye seriyor..kardeşimin bebeklik battaniyesi miydi o ? hatırlamıyorum..yerlerde oyuncaklarımız..sünnetimde gelen paralarla aldığım oyuncaklarım..power rangerslar, action manler.. fotoğraf albümlerimiz ? işte şu poşette..alsam mı ? annemi babamı nasıl hatırlayacağız ? almıyorum, çünkü o hengamede yanımızda taşıyamayız..bir damla gözyaşı iniyor gözlerden..fakat o kazağımı alacağım. hava soğuk olursa kardeşime veririm, ben giyerim..terastan aşağı iniyoruz..mahşer böyle mi olacak allah'im ? karşı bina yanıyor, alevlerin içinden iniltiler geliyor, "kurtarın" sesleri.. her yer zangırdıyor, sokak sakinleri sokağın ortasında oturuyor..biz de oturuyoruz..bakkal refik arabasının teybini açmış, radyodan alıyoruz haberleri...asrın felaketi...ölü sayısı bilmem kaç..acil yardım lazım..refik amcayla sarılıyoruz birbirimize..o da ağlıyor..kardeşime sarılıyorum..sakın uyutma diyorlar, iç kanama olabilir..su istiyor kardeşim, çok susamış..biraz içiriyorum..çok korktuğumuz ve toplarımızı kesen hamit amca tir tir titriyor korkudan.."kafayı yedi" diyorlar..kuran ı kerim okumaya çalışıyor..sokaktan çıkamıyoruz, yangın var baş tarafta, araba var 2 tane, patlayabilir her an, arka tarafta ise hiçbir şey yok ama çıkamıyoruz. oralarda da arkadaşımız ali'nin annesi enkazda kalmış. ona yardım etmeye çalışanlar var..bir ara teyzemle kuzenimi görüyorum, sonra kayboluyorlar ortadan..nereye gittiler ? bizi burada bırakmış olamazlar herhalde..sabah oluyor..göz gözü görmeye başlıyor..durum çok feci..sokakta 12 bina vardı ve 4ü yıkılmış..komşularımız ayhan abi ile sinan abi sürekli bir yerlere gidiyorlar, enkazlara yardımcı olmaya çalışıyorlar, haber almaya çalışıyorlar dünyadan..ayhan abi'nin gözünde bir gözlük..her yeri bantlı..evet, basket oynarken kırdığı gözlük var gözünde..sonradan konuştuğumuzda normal gözlüğünü bulamadığını ve ilk eline geçen gözlüğün o her yeri bantlı gözlük olduğunu söyledi.. "sokaktan çıkalım insanlar caddeye yürüyor" deniliyor. bosna caddesi..gerçekten adını hak etmiş bu cadde..90'ların bosna'sına dönmüş..her yer enkaz, ne olduğunu anlayamayan binlerce insan..boş gözler..ağıtlar..çığlıklar..etek giyen erkekler, yarı çıplak insanlar..mahşer günü gibi..kimse aldırmıyor birbirine.."annemle babam öldüyse bize kim bakar" muhasebesini yapıyorum, kardeşimden hayatta ayrılmam..komşulara soruyorum "ölmüşler midir?" diye.."saçmalama" diyorlar..ama kenardan duyuyorum konuşulanları.."yazık oldu, bu yaşta yetim kaldılar.." 2 damla gözyaşından gayrisi akmıyor gözümden, çünkü tutuyorum kendimi..kardeşim yarı baygın durumda, bitkisel hayatta sanki..saatler ilerliyor..askerler gözüküyor..ellerinde kazma kürek..komşular bizim evin oralarda bir şeyler yapmaya çalışıyor..kumarbaz amcamı görüyorum, köyden gelmiş..onun da arası babamla bozuk ama gelmiş..kardeşimle yan yanayız.."cenazeleri almaya geldim" diyor. köye haber vermişler "mustafa ile nurcan öldü" diye..kim verdi bilmiyorum..yine ağlamıyorum, sıkıyorum dişlerimi..kardeşime daha çok sarılıyorum..komşular askerlerle tartışıyor, belki yalvarıyor bizim enkazda kurtarma çalışması yapılması için. bizim yanımıza gelip gidiyorlar.. bizim binada o an bir tek annem ve babam var. 2 kat boş ve oraya yarın gelecek bir çift vardı, 3. kattakiler tatilde, 4. kattakiler yürüyerek çıkmışlar apartmandan..apartman baklava dilimi gibi yıkılıyor ve üst katlar yola seriliyor..2 ve 3'ün kurtulma şansı yok, tıpkı babamla annem gibi..babamla annem zemine gömülü..biz teras tarafında olduğumuz için açığa çıkıyoruz..komşular askerlerle..dayanamıyorum artık, ağlıyorum..ve bir bağırış, çığlık, sevinçten, umuttan deli divane olmuş bir çığlık geliyor koşarak..binlerce insanı yara yara geliyor: "mustafa abiyle nurcan abla yaşıyorr !!" ayaklanıyoruz, sarılıyoruz birbirimize..biz de koşuyoruz umuda doğru..büyük teyzemin oğlu da orada, yılmaz abim..teyzem yıllarca itti kaktı yılmaz abimi, "paralarımı çalacak" "beni öldürüp mirasa konacak" dedi, hakir gördü..bizse hep sevdik yılmaz abimi..çünkü o garibandı..o yılmaz abim elleriyle "teyzem" diye diye toprağa saldırıyor. ben de koşuyorum, beni tutuyorlar, yaklaştırmıyorlar..babam gözüküyor, herkes şükrediyor..10 metre yanımızda feryat figan..emircan ölmüş enkazda..annemi ellerinden çekiyorlar belli, "oğullarım nerde? burak muhammed nerde ?" diyor.."burdayız anne" diyorum.. ana şefkati..ölümle pençeleşirken bile evlatlarını soruyor..annem süre süre çıkarılıyor.."allah'ım şükürler olsun" diyor kim varsa orada..10 metre yanımızda yine bir feryat figan..emircan'ın annesi, babası da ölmüş..annemi battaniyeden bir sedyeyle arabaya bindiriyorlar, tümene götürüyorlar müdahale için, hastahaneler iflas, herkes tümene götürülüyor..annem "çocukları da getirin" diyor, yılmaz abim sanırım annemle gidiyor..babam da dedemlere bakmaya gidiyor amcamla..kardeşimle ben bekleyeceğiz, bizi almaya gelecekler birazdan..kaldırıma geçiyoruz, onlarca ölünün olduğu bir enkazın önünde sağ salim oturuyoruz yine kardeşimle.."oturduğunuz yerden kalkın, artçı depremler oluyor o enkaz yola doğru gelir" diyorlar ve onlarca kişi kaçıyor sağa sola..biz de az ileriye gidiyoruz..o ara ne oluyor biliyor musunuz ? çok az insanın hayatında gerçekleşecek bir durum oluyor. yani 6 milyar insan varsa dünyada 60'ı belki yaşamıştır bu durumu...
kardeşimle ben kaldırımda aval aval sağa sola bakarken, ortanca teyzem ve eniştem geçiyor önümüzden..onlar da alamancı ve izindeler..evleri bize çok yakın..fakat beni görmüyorlar, bense laf atamıyorum..evet atamıyorum, neden ? çünkü ortanca teyzemiz bütün aileyle kavgalı..hep dedikoducu, ara bozucu olarak bilinirdi..bir ay annemle, bir ay dayımla, bir ay kızıyla vs.. konuşmazdı. ben, öz yeğeni, öz teyzeme "teyze" deyip seslenemiyorum böyle bir durumda "ailelerimiz hala dargın mı ?" diye düşündüğümden..biraz cesaret toplayıp cılız bir "teyze" sesi çıkıyor ama kim duyar o hengamede.. biraz sonra dedem geliyor, aramış epey bizi..tümene doğru gidiyoruz..bir aile vardı, çok yakındık, mustafa amca, yasemin teyze, enes abi, özge ve yeni doğan kardeşi..çark caddesi'nin başındaki binadaydılar..hani şu sevgili döner'in olduğu bina..bina hem çökmüş hem de yanıyor..duruyorum biraz, soruyorum kurtulan var mı diye..yok..binadan bir kişi kurtulmuş diye bir söylenti çıktı sonra..o da balkondan aşağı uçmuş..geri kalanlar yanarak can vermiş..5 kişilik aileden bir tek enes abi yaşıyor çünkü o an almanya'daydı..almanya'ya gitmeden önce, depremden taş çatlasın 1 hafta önce, yasemin teyze "bu sefer göndermek istemiyorum, kötü bir his var içimde" diyordu.. ben çocukluk arkadaşım enes abi ile depremden beri konuşmuyorum..konuşamıyorum..dilim varmıyor laf atmaya..bi ara kafayı sıyırdı dediler..bilmiyorum son halini..yürüyoruz tümene..sol tarafta yerlere saçılmış eşyalar, makarna dolu tencere, içinde kaşığı duruyor..yolda bakkaldan su alıyor dedem, bakkal suyu parayla satıyor..günahını almayım ama belki de normalden yüksek bir fiyattı..dedem adama çıkışıyor..yola devam ediyoruz..tümendeyiz..yıllarca önünden geçtiğimiz, hep içerde ne var diye merak ettiğimiz tümen..annem orada, ananem, dayım, büyük teyzem ve kızı hava ablam, laf atamadığım teyzem, eniştem.. annemin belden aşağısı tutmuyor..yanımızdaki sedyede biri ölmüş, onu kaldırıyorlar, kamyonete koyuyorlar..kamyonette bir sürü ölü var..onun yerine kolu kopuk birini getiriyorlar, o yatıyor..yine artçılar...
"öğlen saat 12'de büyük deprem bekleniyor bina diplerinden çekilin" anonsu..elime ayağıma pansuman yaptırmaya gidiyorum ve yanlış hatırlamıyorsam bende 3-4 sene sürecek olan pansuman yapılırken, kan görürken bayılma durumu ilk defa orada oluyor..kardeşim kolunu oynatamıyor, sol kolu çok kötü..kimse bir şey yapamıyor..kardeşim çorba istiyor.."çorba istiyorum" diyor..o günden sonra 1 hafta boyunca neredeyse her gün bu cümleyi söyledi ve bundan başka bir şey söylemedi..ananemler eve gidiyor, hem yengemlere bakmak için hem bize yemek getirmek için..babam eş dost akrabaları soruşturuyor, var mı bir şey diye..dayısı enkazdan çıkmış..bizi stada götürüyorlar öğleden sonra..annem kardeşim ve hava ablam arabayla götürülüyor..ben babam ve teyzem yürüyoruz..yolda babamla teyzem dünyanın yalancılığından, zenginliğin geçiciliğinden bahsediyorlar..teyzem babama "verdiğin sadakalardan, insanlara yaptığın yardımlardan dolayı bir şey olmadı bize" diyor..stada giriyoruz..babamın bir zamanlar yeşil çimlerinde beşiktaş'a fener'e cimbom'a gol attığı stada..çok az insan var henüz..yavaş yavaş geliyorlar..5-6 gibi dayım, yengem, çocukları, ananem vs. geliyor..ara ara komşular geliyor, emircan'in bir ablası-mine abla- sağ çıkmış enkazdan, diğer ablası da-asuman- gezideymiş o yüzden evde yokmuş o gece..mine abla boyunluklu bir şekilde sedyede geliyor..yanına gidiyoruz..doktorlar uyarıyor "annen baban sağ deyin lütfen" diyorlar..soruyor, "sağ ikisi de, emircan da, gördük" diyoruz..--sonradan emircanlar'in evini bizim apartmanın yıktığı söylentileri çıkıyor, güya bizim apartmanla onlarınki çarpışmış, bizimkinin bi kısmı onlarınkinin üstüne devrilmiş ve bundan biz sorumluymuşuz gibi bizimle konuşmadılar bir müddet-- pistte yürüyorum saatlerce..neler olduğunu düşünüyorum..ne yapmam gerektiğini düşünüyorum..eğer küçük teyzemin oğlu 1 hafta önce gitmemiş olsaydı, ben üstte yatmak zorunda kalacaktım. eğer içime bir his düşmeseydi ben yine üstte yatacaktım. eğer hava ablam yerden kalkıp oturma odasına gitmese üzerine duvar yıkılacaktı..eğer odadaki çekyatı açsaydı üzerine yine duvar yıkılacaktı..eğer odamızdaki kitaplık hayret verici bir şekilde olduğu yerde takla atmasaydı da normal bir şekilde devrilseydi kardeşimin kafasına yıkılacaktı..eğer annemle babamın ayak uçlarındaki hantal gardrop üzerlerine düşmeseydi belki başları da annemin ayağı gibi kolon altında ezilecekti..emircan bana küs öldü..düşünceler düşünceler..büyük teyzemle hava ablam yok ortalıkta..akşam oluyor..hava kararıyor..tanıdıklar da var..sedyelerden birine uzanıyorum..üstümüze bez germişler..yıldızları görüyorum sedyenin baş tarafından, inlemeler geliyor..rüya değil sanırım..ve sanırım deprem oldu..
17 ağustos 1999 günüm şu an hatırlayabildiğim kadarıyla böyle geçti..bundan sonra anlatacaklarım bu günün sebebiyle olan şeyler..
büyük teyzem ve hava ablam piyasada yoklar, öğreniyoruz ki helikopter bunları almış götürmüş..stada saatte 1-2 helikopter geliyordu yaralıları taşımak için..günlerce yerlerini öğrenmeye çalıştık, hava ablamın nişanlısı yanımıza geldi, o da bizden medet umuyor..bulamıyoruz işte..enişte depremden mepremden korkuyor, babamla annemin arasında yatmak için izin istiyor..bir kaç ipucu buluyoruz götürülmüş olabilecekleri yerler hakkında, enişteye söylüyoruz, onların peşinden gidiyor, iz sürüyor..sonra öğrendik ki gazeteye falan manşet olmuşlar..sebebini hatırlamıyorum..ama şunu epey hatırımızdan çıkarmadık; teyzem ve hava ablam kardeşimle beni ortada bırakıp kendi dertlerine düştüler..(aç parantez)..ablamın eli çatlamış, teyzemde de ufak tefek yaralar..en büyük yarayı bizim kalbimizde açtılar halbuki..3-4 yıl konuşmadık teyzem ve kuzenimle..sonradan çok dil döktüler, aslında öyle bir şey yapmadıklarını anlatmaya çalıştılar..ben hala mutmain değilim, hatta annem de değil..yaptılarsa da sineye çekmiş olduk,candır, akrabadır dedik..fakat babam hala konuşmuyor..kendisini feci biçimde kazıklayan onlarca akrabası, eşi dostu, hatta kardeşleri varken bunca senedir tavır yapması çok saçma..(kapa parantez)..
babamın gözleri şişik ve kıpkırmızıydı. bir sakatlığı yaralanması yoktu ama çok feci bi görüntüsü vardı. buna rağmen sağa sola koşturuyordu. dayımlar yengemler de geldi stada bir kaç kere sanırım..yengemler çok korktuğu için avusturya'ya geri dönmek istemişler..dayım da tamam demiş..yengem avusturyalı..çocukların adı türkçe ama alman kültürüyle yetiştiler..dayımlar istanbul'a gidecekler ama nasıl gidecekler ? yol bilmez iz bilmezler..babam götürecek arabayla..3-4 gün sonra enkaz kaldırma çalışmalarına gidiyor babam..işe yarar eşyaları çıkaracaklar..kuzenimin cep telefonu geçiyor elimize..fil hafızasına sahip olduğum için geçen sene es kaza söylediği pin kodunu hatırlıyorum ve telefonu açıyorum..sabriye teyzem arıyor, küçük teyzem..açıyoruz, konuşuyoruz, hüngür hüngür ağlıyor.."uçağa atlayıp geliyorum ne lazım söyleyin" diyor..10-15 gün sonraya bilet varmış..bekliyoruz..günler geçiyor babam hala millete yardım etmek için seyyar yardımcı gibi dolaşıyor, iki oğlu ve sakat eşi statta gariban gariban yatıyor..bir gün bilmem ne bey geliyor "sizin gitmeniz lazım yeni yaralalılar geliyor" diyor, bir gün bilmem ne bey geliyor "burayı kapatıyoruz şuraya geçin" diyor..annemi zorla helikoptere almak istiyorlar, sakatlığı çok ağırmış..kabul etmiyor..çünkü onu alırlarsa biz yanında gidemeyeceğiz..ayrıca helikopterle şehir dışına gidenlerden kaybolanlar oluyor, hemen yayılıyor haber..ki hala taşkentler'den (adapazarlılar bilir) kayıp bir abla var, 12 sene oldu hala bunların kızı kayıp bildiğim kadarıyla..haber yok..ki daha kimler kimler kayboldu..ilaçlar, iğneler, ufak tedaviler..annem yavaş yavaş yürümeye başlıyor..neredeyse tüm işleri ben yapıyorum..su getir götür, giyecek geldi sıraya gir, ekmek alınacak kuyruğa gir, ilaç geldi doktora git, pansuman var şunu yap...kardeşim de yavaş yavaş açılıyor..ben de her pansumanda küt diye yere düşüyorum.
küçük teyzem gelene kadar pek çok insanla muhatap oluyoruz statta..kimisi mısırlı, kimisi hindu, kimisi yunan..kimisi psikolog, kimisi asker, kimisi kızını kaybetmiş, kimisi bacağını kaybetmiş, kimisi gönüllü olarak enkaz kaldırma çalışmalarına gelmiş..ne hikayeler..ne hayatlar..
ilçelerden tanker tanker su getiriyorlar, ekmek getiriyorlar, meyve, sebze, hazır gıda...çuval çuval eşya geliyor..şurda 3 sene önceye kadar o eşyaları giymeye devam ettim ben..kimin kıyafetini giydiysem, eşyasını kullandıysam, kimin gıdasını yediysem gönderenden allah razı olsun.
enkaz kaldırmalar devam ediyor, bir gün benim de gitmem gerekti..hastalık bulaşmasın diye maske takıyor bulabilenler, ben de babama maske götürüyorum..aman allahım..her şey daha netleştiği için yıkımın, ölümün boyutlarını daha iyi idrak ediyorum..bir kaç tanıdığa rastlıyorum..fethi abi, taksici..eskiden manav olan bir dükkanda yatıyorlar..dönüşte stada almıyor beni asker..girişler yasakmış..içerde annem var diyorum dışarda bekle diyor..biz burda kalıyoruz diyorum inanmıyor..çünkü artık çoğu insan kalacağı yeri belirlemiş..biz ve birkaç insan dışında statta kalan kimse yok..
seyyar fırın kurdular mısırlılar, ekmek çıkarıyorlar..zannedersem o günlerdi..değilse de bir şey fark etmez..sabah saat 6 falan..anadolu'nun yiğit delikanlı askerlerinden iki tanesi baş ucumuza gelmişler..biri diyor ki; "uyandıralım da sıcacık ekmeği verelim yesinler açlardır." diğeri diyor ki; "bence uyandırmayalım baksana ne güzel uyuyorlar, bi şeye sarıp sarmalayalım uyandıklarında sıcak yerler." bu ne güzel bir samimiyettir..bu ne güzel bir şefkattir..hazır asker demişken..(aç parantez)..ergenekon mergenekon ne varsa temizlensin orduda, yıllarca milletin anası bellendi..ama depremde her şeye rağmen o rütbeliler bile ellerinde kazma taşıdılar, o subayların eşleri yemek hazırladı bize, yardımcı oldular..yaralarımızı sardılar..giren girdi ama o subaylar sayesinde diğer ölü soyguncuları cesaret bulamadılar enkazlara girmeye..vur emri vardı..bu yüzden depremde bize ve tüm depremzedelere hangi askerin, subayın yardımı dokunduysa allah razı olsun hepsinden..heşke hep milletle olsalar..(kapa parantez)..
sabriye teyzem geldi sonunda..insanın yardımına koşan biri olduğunda huzur doluyor, korku nedir bilmiyor gözü..çadırlar, fenerler, erzaklar, kıyafetler...ne varsa ne bulduysa getirmiş teyzem yanında..diğer akrabalar da yağdırmışlar ne gerekiyorsa..kilo sınırı da yok çünkü deprem bölgesine yardım olarak geliyor..teyzem "burada kalınmaz artık" dedi..evet kalınmaz da nerede kalacağız ? çark mesire'ye..millet oradaymış..harbiden de millet oradaydı..3-4 sene öncesine kadar garip bi keçi cinsi vardı mesirede, onların kafesine yakın bir yerdeydi, kurduk çadırları..enteresan 2-3 gün..yağmur yağıyor, ıslanmamak için ne tatktikler.. bir yerden bir ses geldi: ya hu sizin bir halısahanız vardı !..ne halısahası ? sahibi olduğunuz bi halısaha vardı ya hani ozanlar'da..harbiden lan bizim ekmeğimizi kazandığımız bir halısahamız vardı. hem de adapazarı'nın en meşhur halısahası..kaç gün geçti ama halısahaya ne oldu diye bir soru gelmedi aklımıza hiç..hemen atladı gitti babam..halısaha da yıkılmış..yani yıkılmış derken kafeterya bölümü..saha duruyor ama kınalı macırları bütün mahalleyi kapatmış, bizim halısahamıza da parsel parsel kurulmuşlar..neyse, topladık eşyayı geçtik oraya..
bağcılar belediyesi sağolsun yemek dağıttı her gün..tabi açgözlü şerefsizler her yerde..hemen iki kap fazla yemek için numaralara başvurmalar..yetim kalan kardeşleri sıradan dışarı atmalar..aman yarabbim..bir tarafta merhamet, bir tarafta zulüm..arasında 2 metre var..belediyeden bi abiyle samimi olduk..bize epey yardım etti..giyecek de verdi, yiyecek de verdi..bu arada halısahanın çimleri mahvoluyor..her çadıra 3-4 taş bağlanıyor sağlam durması için..millet gündüz evinde yemek yapıyor, tuvalete giriyor, eğleniyor, gece bizim halısahadaki çadırlarına yatmaya geliyorlar..birinin de evinde bir tanecik çatlak matlak yok..bu kınalı macırlarını sevmiyorum ben arkadaş.. hesapçılar, hep bana rabbenacılar..bunlardan bi tane puşt var, eski püskü bizim gibi kıyafetler giyerken bir baktık ki takım elbise çekmiş üstüne..allah allah..tam da mahalleye yüklü bir yardımın geldiği günün ertesi günü..meğer bu gavat muhtarla mı artık kiminle neyse anlaşmış, erzağı apartman kiralayıp yığmış stok yapmış..gelen nakit yardımları da cukka..dedikodu mu dediniz ? bir adamın yüzüne bunları söylediğinizde para çıkarıp size "bu da sizin olsun o zaman" diyip ibnece sırıtıyorsa bu iş pek dedikodu değildir gibime geliyor..sonra biz bu macırlarla kavga ettik, yine birkaç olay oldu da neydi hatırlamıyorum..ama bunlar haksız yani..onu hatırlıyorum..babamın yerinde olsam siktirin gidin derdim ama babam bir şey demedi..bi tek tuvaletin anahtarı bizde olduğu için kilitledik ve biz kullandık..dedem beni bunların çocuklarıyla konuşturtmadı, o yüzden atari oynayamadım..canım acaip sıkılıyordu..kitap falan bulabilene aşk olsun..avare avare dolaştım günlerce..bir gün bi abi geldi, babamı gazetede öldü diye yazmışlar..haber alamayan pek çok arkadaşı öldüğünü zannetmişler..
günler geçiyor..ananemle dedemler kendi evlerinin oraya çadır kurmaya karar verdiler..biz de avusturya'ya akrabaların yanına gidiyoruz..babam hariç..babam buradaki işleri tamamlayacak, öyle gelecek..neredeyse haftada bir istanbul avusturya konsolosluğu'na gidiyoruz..vizeler işlemler.. çok değişik günlerdi..çok garipsemiştim o zaman gördüklerimi, yaşadıklarımı..biz yıkık dökük bir şehirden geliyoruz, karşımda güneri civaoğlu beyaz aşırtmanları çekmiş koşu yapıyor..
halısahaya bizim köyden tankerle su getiriyorlar 2 günde bir..halam sürekli erzak getiriyor..halamın oğlu yaşar abim bir poşet veriyor bize..fotoğraf albümlerimiz..hani o binadan çıkarken alıp almamakta tereddüd ettiğim..allah'im dünyalar benim oluyor..daha ilk günlerde bir punduna getirip çıkmış bizim odaya ve akıbetimizi bilmediği için "öldülerse hatıra olur" diye almış..bu halamı aklınızda tutun bak garip şeyler olacak ilerde..neyse..arabayla bir yerlere gidiyoruz, evraklar, evraklar evraklar...eş dost ziyaretleri..insanlar birbirine dert anlatmaya çalışıyor..zor anlar..artık ölen öldü kalan kaldı..artık deprem şakaları başlıyor..doğaldır..biz bile depremle ilgili komik hikayelere gülüyoruz..
barakaya başlıyoruz, an be an her aşamasında bulundum..en son çatıyı koyup yattığımızı hatırlıyorum..tuvaletimiz yok..çok afedersiniz kovaya da hacet giderdiğimi bilirim..komşularda tuvalete giriyoruz..hepsinden allah razı olsun..bi konteyner geliyor, mutfak ve tuvalet onda..ortaokul...kardeşim de ilkokul...bakkal refik vardı ya hani, şu arabasından radyo dinlediğimiz, godoş herif utanmadan borç listesi asmış bakkalın kapısına..zaten pezevenk bir esnaftın, şimdi iyice ispatladın..bir de kuruşu kuruşuna istiyor..ölülerin borçlarını bile yazmış..babam görüyor bunu, 1 milyon 650 bin liraydı sanırım bizim borç, 2 milyon veriyor üstü kalsın diyor..halısahayı ortağa satıyoruz..para lazım..soğuklar, yağmurlar, fareler, sülükler...5.5 sene bu barakada kaldık..bunalımlar, minör majör depresyonlar, ayak sallamalar, obsesyonlar, sabaha kadar anamla babamın kavgalarını dinlemem hep bu barakadaydı..baraka 24 metre kare, konteyner 16..iki oda..birinde oturuyoruz, gece kardeşim orada yatıyor..diğerinde annem-babam ve ben.. 5.5 sene...dile kolay..buna rağmen neredeyse yapılan tüm sınavlarda, okul bazında, şehir bazında ilk üçteydim..fen lisesini kazandım barakadayken..baraka aslında bereket de getirdi..ilk orucumu barakada tuttum, ilk defa barakadayken aşık oldum..başlarda arkadaşlarımdan çekinmiyordum barakada kalıyoruz diye, ama birkaç arkadaşım alay edince ve bazıları da gösteriş meraklısı olunca, saplantılar, anksiyete bozuklukları başladı..lisede 1.5 sene yatılı kaldım..çarşambaları çarşı izni..koştur koştur eve..yemek ye, geri dön..sonra aklımız başımıza geldi, perşembe sabahı gitmeye başladık..lise 1'de panik atak..hem de coşkun coşkun..doktora gidiyoruz,başhekim babamın arkadaşı, kardiyolog.."kalbim gümbür gümbür.." "bir şey yok." "e kalp krizi geçireceğim.." "yok bir şey." "peki."... okulda sınıfa girince boğuluyorum..yurtta bazı geceler ölecek gibi oluyorum.. babam annem anlamıyor beni...
17 ağustos 2011
arkadaş ilişkilerim boktan..kişiliğim darmadağınık..davranışlarım kararsız..çevrem çok geniş, 200.000 olmasa da benim de 20.000 kişilik mohikan ordum var ama tek başımayım her şeyde..belki her konuda arkamda duracak onlarca insan var ama arkamda durulmayı hak etmediğimi düşünüyorum son zamanlarda, çünkü "dost" olmayı unuttum ben..belki de önümden arkamdan ziyade yanımda duracak insan olmadığı için yalnızım..aynı dertleri güttüğümüz, aynı duyarlılıkta olduğumuz bir yaren.. 12 senede yediğimiz kazıklar, şahit olduklarım, yaşadıklarım..yalnızlığa itti beni veya ben bunu seçtim..
neyse..
şu an barakaya bakıyorum balkondan, yani tam 12 sene önce yazının üst kısımlarında anlattıklarımı yaşadığım yere..ben ve kardeşim hala karşımda duran terastan çıktık, annemle babam şuradaki 30 cmlik boşluktan çıktı işte..şuradaydı..sokağa bakıyorum, hamit amca'nın kafayı yediği yer şurası işte..emircanlar'ın evinin oraya bakıyorum...
bir küçük tohumdan kocaman bir çınar ağacının çıkması gibi, bu 45 saniyelik olay benim hayatımı doğurdu adeta..8 saat önce başladım bu yazıya..arada sahur yaptım, namazımı kıldım, inşirah suresi'ni okudum, televizyon izledim.. hayat da bu işte..bir ana yol var ve onun çevresindeki tali yollar..ama bakın yazıyı güzel sonlandırdım son düzlükte..allah izin verirse ,bana göre, dönüm noktası 17 ağustos 1999 olan hayatım da güzel bir şekilde sonlansın inşallah...
muhammed kutalmis, 17.08.2011-EKŞİ SÖZLÜK
Ben de bu yazıya şunları eklemek istiyorum :
Can Kaybı :18.373 (bilinen)
Yaralı sayısı: 48 bin 901
Sakat kalan: 505
Kayıp Sayısı: Tam bilinmiyor
Yalova: 173 dava açıldı, hemen hemen tamamı sonuçlandı. Ceza aldığı bilinen tek isim Veli Göçer 18 yıl 9 ay hapse mahkûm edildi.
Düzce: Yaklaşık 220 dava açıldığı sanılıyor. Yargılamaların sonucunda hiçkimse cezaevine girmedi...
Bu ülke o gün ve sonraki günlerde ölü soyucuları,yardımları yutanları,depremde ölenleri dinsizliklerinden dolayı öldüklerini suçlayanları,biliçsizliği,depremden değil kötü yapılanmadan korkulması gerekildiğini,Kızılayın "aslında" nasıl bir durumda olduğunu,depremin ne olduğunu,çaresizliği,AKUT'u, ve bunun gibi binlerce iyi ve kötü şeyi öğrendi.İnsanlığımızdan utandırdı,bilinçsizliğimizden utandırdı.Aylarca evlerimizden gözyaşları döktük tanıdığımız-tanımadığımız binlerce insana.
Biz çabuk unutan bir milletiz.Biz hep gözümüzü kapayıp görmeyince geçeceğini uman bir halkız.Başkalarının başına gelenleri başına hiç gelmeyecek gibi hatırlamamaya,diplere itmeye niyetliyiz.
Anıyoruz,hatırlıyoruz güya...
Deprem olası ve elimizde olmayan sebeplerden gerçekleşen bir afet.Ama bilinçlenmek bizim elimizde.Lütfen bu günü anmak ve hatırlamak için nedenleri,niçinleri hatırlayalım.
13 Ağustos 2011
İkinci Kat
Sokağın en sessiz hallerinde eli belinde bir kadın çıkageldi.Meydana doğru ilerledi.Sakin sakin yürüdü binanın kapısına kadar.Sonra durdu.
-Şenooolll! Şenooolll!
Kadın binanın ikinci katına sesleniyordu.Işığı olmayan ve perdesi örtük 2. kat penceresi.
-Şenoolll! Lütfen bir bak!
Ortada Şenol yoktu.Hatta evde kimse yoktu.Ama kadın ısrarlıydı.
-Bak Şenol.Biliyorum yanında şimdi.Söyle o orospuya bıraksın seni!
Gecenin 03’ünde bir kadın,Kuledibinde bilinmez bir monolog yaşarken, ben de balkondan merakla onu gözlüyordum.Kadın biraz sinirli,bir yandan da ısrarlı bir tur attı meydanda.Yeniden pencerenin önüne geldi.
-Şenol bak, seni sevdiğimi biliyorsun.Bırak o orospuyu.Allah aşkına bir bak pencereden Şenoooll!
Bir cevap alamayacağını anlayan kadın yine sakince uzaklaştı meydandan.
Ertesi gün hemen hemen aynı saatlerde yine geldi kadın.Aynı binanın önüne ve aynı kata hitaben seslendi:
-Şenol Beeyyy! Lütfen bir saniye bakar mısınız?
Dün Şenol,bugün Şenol Bey olmuştu.Ya dün sarhoştu ertesi gün ayık,ya da başka bir yol izlemeye karar vermişti.
-Şenol Bey! Lütfen o hanımefendiye söyler misiniz iki saniye izin versin de görüşelim.
Artık anlaşılıyordu ki daha terbiyeli ve rezil olmaktan uzak olmaya karar vermiş bir kadın vardı bugün.Yine kararlı ama yine talepkar.
-Bakın Şenol Bey.Size diyecek bir şeyim yok ama o orospuyu bir yakalarsam…
İki dakika geçmeden pencere açıldı.Yaşlı bir adam,üzerinde beyaz bir atletle çıktı pencereden.
-Kızım bu saatte ne halt ediyorsun sen? Neye-kime bağırıyorsun!?
-Şenol nerede?
-Şenol kim,allah belasını versin o Şenol’un!
-Neredeler söylesene!
-Kızım bu binada Şenol diye biri oturmuyor ki.Bina boş, benden başkası yok!
Adam hızla pencereyi kapattı.
Kadın, elini başına götürdü.Binanın o olup olmadığını düşünür gibiydi.Kendi etrafında bir iki tur attı.Gider gibi oldu, sonra yeniden binanın önüne döndü.Pencereye baktı,seslenecek gibi oldu,vazgeçti.
Cebinden telefonunu çıkardı.Biriyle konuştu gezinerek.Sonra da iki gündür seslendiği binanın 2-3 bina yanındaki apartmanın önünde durdu.
-Şenooolll! Şenoooll!
Pencerelerden birinin perdesi aralandı önce ardından da bir kadın yavaşça pencereyi açtı ve seslenen kadına doğru eğildi.Aşağıdaki kadınla uzun uzun bakıştılar.Tek kelime konuşmadan…
Bir süre sonra, 2 gündür Şenol’a seslenen kadın sakince uzaklaştı meydandan.Penceredeki kadın da onun uzaklaşmasını izledi.Arkasından bir sigara yaktı.Bir iki fırt çektikten sonra sokağa fırlattı.
Boş sokağa baktı.Camı kapatırken homurdanıyordu:
“Sensin Orospu!”
Etiketler:
anı,
gözlem,
ikinci kat,
kadın
Her Donkişot'un Bir Yel Değirmeni Vardır
Can Dündar'dan çok fazla hoşlanmam.Sanki böyle kadınları anlıyormuş gibidir de aslında anlamıyordur,tribünlere oynuyor gibidir... Her neyse. Bu söz ona aitmiş.Beğendim...
Kendimizi bir şeylere benzetmekten yılmıyoruz.Don Kişot'lar,Aslanlar,Çiçekler,Kapılar,Duvarlar,Renkler...
Kendimiz de tam olarak neye benzediğimizi bilmiyoruz ki. İnsanız, allahtan ondan eminiz gibi.
Kendini tanımlamak çok güç.Kendini kendin gibi tanımlamak imkansız. Çünkü Şizofren bir arkadaşımın tanımıyla "hepimiz Şizofreniz" aslında.Bir günümüz diğerini, saatimiz 1 geçesini tutamazken gel de kendini tanımla...
Dünyanın en salak sorularından biridir zaten "nasıl birisin ?" sorusu. Soruyu soran da şuursuzdur, cevabı vermeye çalışan da.
Hepimiz kendimizle de,başkalarıyla da her gün yeniden tanışıyoruz. Dünyayla ve hayatla da öyle.Bize sunulmuş ve tam olarak gerçekliğinden emin olmadığımız bu yaşam kapsülünde işler böyle yürüyor.
Hiç birimiz zerre kadar birbirimize benzemiyoruz.Aynı anda aynı şeyi söyleyen çiftlerden,arkadaşlardan bile olsak aynı değil.Birinin beynine giden sinyalle diğerininki aynı yoldan,aynı anıdan ya da aynı algıdan geçmiyor.
Bugün ben de kendimi bir şeye benzetiyorum.Adını bilmiyorum.Ama beni tanımladığını inandığım bir şey var.Biri kalkıp sorsa söyleyemem.Daha ben de tanımlayamadım.Ama bir Yeldeğirmenim var.Ben ona "farkındalık" diyorum.
Kendimizi bir şeylere benzetmekten yılmıyoruz.Don Kişot'lar,Aslanlar,Çiçekler,Kapılar,Duvarlar,Renkler...
Kendimiz de tam olarak neye benzediğimizi bilmiyoruz ki. İnsanız, allahtan ondan eminiz gibi.
Kendini tanımlamak çok güç.Kendini kendin gibi tanımlamak imkansız. Çünkü Şizofren bir arkadaşımın tanımıyla "hepimiz Şizofreniz" aslında.Bir günümüz diğerini, saatimiz 1 geçesini tutamazken gel de kendini tanımla...
Dünyanın en salak sorularından biridir zaten "nasıl birisin ?" sorusu. Soruyu soran da şuursuzdur, cevabı vermeye çalışan da.
Hepimiz kendimizle de,başkalarıyla da her gün yeniden tanışıyoruz. Dünyayla ve hayatla da öyle.Bize sunulmuş ve tam olarak gerçekliğinden emin olmadığımız bu yaşam kapsülünde işler böyle yürüyor.
Hiç birimiz zerre kadar birbirimize benzemiyoruz.Aynı anda aynı şeyi söyleyen çiftlerden,arkadaşlardan bile olsak aynı değil.Birinin beynine giden sinyalle diğerininki aynı yoldan,aynı anıdan ya da aynı algıdan geçmiyor.
Bugün ben de kendimi bir şeye benzetiyorum.Adını bilmiyorum.Ama beni tanımladığını inandığım bir şey var.Biri kalkıp sorsa söyleyemem.Daha ben de tanımlayamadım.Ama bir Yeldeğirmenim var.Ben ona "farkındalık" diyorum.
Etiketler:
Don kişot,
farkındalık,
İnsan,
Tanım
Sevilen kişiden vazgeçme eşiği
Kötü günümde yanımda olmadığın zaman vazgeçtim.
Canın sıkıldığında benimle paylaşmadığını, kırılacak veya tedirgin olacak olsam bile düşüncelerini açıkça söylemediğini anladığım zaman vazgeçtim.
Bana yalan söylediğini anladığım zaman vazgeçtim.
Gözlerime baktığında kalbinle bakmadığını ve bana hala söylemediğin şeyler olduğunu hissettiğimde vazgeçtim.
Her sabah benimle uyanmak istemediğini, geleceğimizin hiçbir yere gitmediğini anladığım zaman vazgeçtim.
Düşüncelerime ve değerlerime değer vermediğin için vazgeçtim.
Ağrılarımı dindirecek sıcak sevgiyi bana vermediğinde vazgeçtim.
Sadece kendi mutluluğunu ve geleceğini düşünerek beni hiçe saydığın için vazgeçtim.
Tablolarımda artık kendimi mutlu çizemediğim ve tek neden “sen” olduğun için vazgeçtim.
Bencil olduğun için vazgeçtim.
Bunlardan sadece bir tanesi senden vazgecmem için yeterli değildi, çünkü sevgim yüceydi.
Ama hepsini düşündüğümde senin benden çoktan vazgeçtiğini anladım.
Bu yüzden ben de senden vazgeçtim.
-Frida Kahlo-
Etiketler:
anlamak,
frida kahlo,
sevmek,
vazgeçmek
12 Haziran 2011
"Yüzleşemediğimiz,bırakamadığımız her durum,her madde,her hal bizi bağımlı kılar.Bağımlılık insanı huzursuz yapar.Sadece bağımlı olmak değil aslında.Kendimizi ifade edemediğimiz her hal bizi rahatsız eder.Rahatsız olduğumuz her durum bizi;endişe,korku,öfke,stresli biri haline getirir ki,bu kendimize verdiğimiz hem maddi ,hem de manevi bir zarar olur..." diyor kendini bilen bilge şahıslar.
Aslında bunlar okunarak anlaşılacak şeyler değil maalesef. İnsanların yaşadıklarından çıkardıklarına, doğru çıkarım yapmalarına ve "ben","ama benn" demeden önce genele yayabilmelerine de çok bağlıdır bu durum.
50 yaşındaki insanda da, 40 yaşındaki insanda da hala kendini tanıyamama, olumsuz gelişmelere karşı "ay nooldu ki şimdi?" tepkisi görmek çok fena.
Dün akşam Hödöcüğümle uzun uzun sohbet ettik. Ne zamandır teke tek konuşmuyorduk. O bizim güzel bahçemizin tek böceği olduğundan bazı mevzulardan ister istemez uzak kalıyor, dahil olduğundaysa biraz geciktiğinden kız muhabbetindeki sıcağı sıcağına olmuyordu. Hödöcüğüm gerçekten akıllı bir adam. Hele de kadınlar konusunda...
Dün bir kez daha "dost" kavramıdan yana ne kadar şanslı olduğumu gözlerim yaşararak hatırlattım kendime. Dost un ne olduğunu kavrayacak yaş,kapasite ve deneyim sahibi olmak bile bir level resmen.
Şuursuz ve yüzeysel yaşamlarda "bana dokanmayan yılan bin yaşasın" körlüğünde ya da "iki yüzlülüğümüzden birbirimize dokunamıyoruz" korkusunda kaybolup giden insan yumakları tortop olmuş tozların içinde debelenirken tadını çıkarmak lazım, kıymetini sonuna kadar bilmem lazım hayatımın kıymetli insanlarının.
Son birkaç aydır ev modumdayım. Bu kendiliğinden değişen döngünün de hastasıyım.Her şey tadında kalıyor, yeri, zamanı ve isteği gelince doğru yerde doğru zamanda olunuyor.
Papatyalarımı diktim,balkonumu güzelce yıkadım.Sıra şemsiye ayaklığı bulmaya geldi. Ondan sonrası şahane sohbetler, çay şıkırtıları ve tavla tıkırtıları...
Bu hafta sonu Nazlila geldi seçim sayesinde.Sonraki hafta da Üniversite arkadaşlarım gelecek.Nerede olursak olalım, yanımızda yöremizde güzel insanlar olsun. Gittiğimiz her yer dünyaya aynı pencereden ve aynı içtenlikle baktığımız insanlarla güzelleşiyor.O zaman her yer bahar, her yer Bahar Festivali :)
Bu arada yaptırmak istediğim dövmeyi neredeyse buldum gibi. Yıllardır düşündüğüm, istediğim ve beni temsil ettiğine inandığım bu simgeyi Asu benim için çizip renklendirecek. Hem arkadaşımın elinden çıkacak orjinal bir simgeye, hem de baktığımda ne yaptığımı, nasıl yaptığımı ve nerede olduğumu gösterecek küçük bir not iliştirmiş olacağım bedenime :)
Güzel bir hafta olsun,güzel günler güzel insanları bulsun.
Sevgiler.
Aslında bunlar okunarak anlaşılacak şeyler değil maalesef. İnsanların yaşadıklarından çıkardıklarına, doğru çıkarım yapmalarına ve "ben","ama benn" demeden önce genele yayabilmelerine de çok bağlıdır bu durum.
50 yaşındaki insanda da, 40 yaşındaki insanda da hala kendini tanıyamama, olumsuz gelişmelere karşı "ay nooldu ki şimdi?" tepkisi görmek çok fena.
Dün akşam Hödöcüğümle uzun uzun sohbet ettik. Ne zamandır teke tek konuşmuyorduk. O bizim güzel bahçemizin tek böceği olduğundan bazı mevzulardan ister istemez uzak kalıyor, dahil olduğundaysa biraz geciktiğinden kız muhabbetindeki sıcağı sıcağına olmuyordu. Hödöcüğüm gerçekten akıllı bir adam. Hele de kadınlar konusunda...
Dün bir kez daha "dost" kavramıdan yana ne kadar şanslı olduğumu gözlerim yaşararak hatırlattım kendime. Dost un ne olduğunu kavrayacak yaş,kapasite ve deneyim sahibi olmak bile bir level resmen.
Şuursuz ve yüzeysel yaşamlarda "bana dokanmayan yılan bin yaşasın" körlüğünde ya da "iki yüzlülüğümüzden birbirimize dokunamıyoruz" korkusunda kaybolup giden insan yumakları tortop olmuş tozların içinde debelenirken tadını çıkarmak lazım, kıymetini sonuna kadar bilmem lazım hayatımın kıymetli insanlarının.
Son birkaç aydır ev modumdayım. Bu kendiliğinden değişen döngünün de hastasıyım.Her şey tadında kalıyor, yeri, zamanı ve isteği gelince doğru yerde doğru zamanda olunuyor.
Papatyalarımı diktim,balkonumu güzelce yıkadım.Sıra şemsiye ayaklığı bulmaya geldi. Ondan sonrası şahane sohbetler, çay şıkırtıları ve tavla tıkırtıları...
Bu hafta sonu Nazlila geldi seçim sayesinde.Sonraki hafta da Üniversite arkadaşlarım gelecek.Nerede olursak olalım, yanımızda yöremizde güzel insanlar olsun. Gittiğimiz her yer dünyaya aynı pencereden ve aynı içtenlikle baktığımız insanlarla güzelleşiyor.O zaman her yer bahar, her yer Bahar Festivali :)
Bu arada yaptırmak istediğim dövmeyi neredeyse buldum gibi. Yıllardır düşündüğüm, istediğim ve beni temsil ettiğine inandığım bu simgeyi Asu benim için çizip renklendirecek. Hem arkadaşımın elinden çıkacak orjinal bir simgeye, hem de baktığımda ne yaptığımı, nasıl yaptığımı ve nerede olduğumu gösterecek küçük bir not iliştirmiş olacağım bedenime :)
Güzel bir hafta olsun,güzel günler güzel insanları bulsun.
Sevgiler.
4 Haziran 2011
Ojeli günler.
Son zamanlarda bir oje deliliği başladı bende.Evet bunda kursun da mutlaka katkısı vardır tabii.Tırnak bakımı, enteresan törpüler, tırnakları billur yapan nesneler derken kendimden geçtim.
Son birkaç yılda aldığım oje sayısıyla son 1 ayda aldığım oje sayısı neredeyse aynı.Kokoşluk ufkum açıldı resmen :)
İstanbul'da da, burada da arkadaşlarımın tırnaklarını elden geçirdim.Acaip keyifli bir şey bu. Hem karşındaki mutlu oluyor, hem sen :) Bu estetisyenlik işini seçmemin en büyük nedenlerinden biri de bu aslında. Yaptığım işin hem karşımdakine hem de bana manevi bir hazzı olmalı.Yüzde gördüğüm tebessüm benim şevkime şevk katıyor.
Daha bunun cilt bakımı var, makyajı vaar, masajı vaarr :)
Bugün tırnaklarıma geçen gün GevezeBaykuş'la aldığımız yeşil ojeleri sürdüm. Fakat istediğim gibi bir renk çıkmadı.Tesadüfen bununla ilgili ekşisözlüğe entry girmişken başka bir oje delisiyle tanıştım. O hepten uçmuş.Enteresan şekiller, desenler vs.vs. İşin garibi bunları sticker ya da benzeri şeyler kullanmadan yapıyormuş.Resmen çizim yeteneği ve kokoşluk bir arada.Ama şahane şeyler yapmış hatun.
Bugün pek bi eğlenip coşasım var. Kendime mecra bakıyorum. Alternatifleri değerlendirip en şahanesinde karar kılmak yolundayım.Hava da sanki Londra Havası'ndan vazgeçmek üzere. Bi müsaade et de akşamları takırdamadan dolanalım be Troposferim tabakam!
P90X e devam ediyorum.Daha doğrusu bıraktığım yerden devam ediyorum. Yine çook ama çok iyi geliyor.Sporun ve Meditasyonun olduğu yerde huzur var resmen.
Dün papatyalarımı saksılara ektim sonunda.Balkon hemen bi şirinleşiverdi.Şemsiyenin altına şu zımbırtılardan almak kaldı bir tek..Masayı da koydum mu değme keyfime.Gelsin çay şakırtıları,şen sohbetler, tavla tıkırtıları ve kitap okunan huzurlu saatler!
Şaka maka çok fena da yarım kitap var elimde. ÖZellikle gözümün önğne koyuyorum ki en azından birini bitirebileyim. Ama gel gör ki havadan mıdır, bahardan mıdır gene yarım, gene yarım. Ama azimliyim. Bitecek bu kitaplar!
Şimdilik böyle. Yazma neşem geri geldiğine göre kendimden iyi bir performans bekliyorum artık.
Sevgiler Herkese :)
Son birkaç yılda aldığım oje sayısıyla son 1 ayda aldığım oje sayısı neredeyse aynı.Kokoşluk ufkum açıldı resmen :)
İstanbul'da da, burada da arkadaşlarımın tırnaklarını elden geçirdim.Acaip keyifli bir şey bu. Hem karşındaki mutlu oluyor, hem sen :) Bu estetisyenlik işini seçmemin en büyük nedenlerinden biri de bu aslında. Yaptığım işin hem karşımdakine hem de bana manevi bir hazzı olmalı.Yüzde gördüğüm tebessüm benim şevkime şevk katıyor.
Daha bunun cilt bakımı var, makyajı vaar, masajı vaarr :)
Bugün tırnaklarıma geçen gün GevezeBaykuş'la aldığımız yeşil ojeleri sürdüm. Fakat istediğim gibi bir renk çıkmadı.Tesadüfen bununla ilgili ekşisözlüğe entry girmişken başka bir oje delisiyle tanıştım. O hepten uçmuş.Enteresan şekiller, desenler vs.vs. İşin garibi bunları sticker ya da benzeri şeyler kullanmadan yapıyormuş.Resmen çizim yeteneği ve kokoşluk bir arada.Ama şahane şeyler yapmış hatun.
Bugün pek bi eğlenip coşasım var. Kendime mecra bakıyorum. Alternatifleri değerlendirip en şahanesinde karar kılmak yolundayım.Hava da sanki Londra Havası'ndan vazgeçmek üzere. Bi müsaade et de akşamları takırdamadan dolanalım be Troposferim tabakam!
P90X e devam ediyorum.Daha doğrusu bıraktığım yerden devam ediyorum. Yine çook ama çok iyi geliyor.Sporun ve Meditasyonun olduğu yerde huzur var resmen.
Dün papatyalarımı saksılara ektim sonunda.Balkon hemen bi şirinleşiverdi.Şemsiyenin altına şu zımbırtılardan almak kaldı bir tek..Masayı da koydum mu değme keyfime.Gelsin çay şakırtıları,şen sohbetler, tavla tıkırtıları ve kitap okunan huzurlu saatler!
Şaka maka çok fena da yarım kitap var elimde. ÖZellikle gözümün önğne koyuyorum ki en azından birini bitirebileyim. Ama gel gör ki havadan mıdır, bahardan mıdır gene yarım, gene yarım. Ama azimliyim. Bitecek bu kitaplar!
Şimdilik böyle. Yazma neşem geri geldiğine göre kendimden iyi bir performans bekliyorum artık.
Sevgiler Herkese :)
22 Mayıs 2011
Ben neredeydim ki?
En son Mart ayında yazmışım. Bu arada Blogger'ın kapatılma hikayesi, seçim heyheyleri, İnternete uygulanacak sansürler, her dakika değişen gündemle ülkemiz, biz,başkaları...
Gün-dem...
Şu anda bir gece önceden kalmanın alkol yorgunluğu, ağzımda kilosu 28 tl olan siyah üzümün çekirdek tadı(2tl'lik alabildim),radyoda Cemal ve eski 45'likler,açık pencereden duyulan kornalar,davul sesleri(Fenerbahçe coşkusu), kasıklarımda dolaşan Regl ağrısı...
2 hafta önce İstanbul'daydım.Bu sefer sanki daha farklıydı her şey. İstoş yüzüme güldü, çiçeklerini açtı, meltemini estirdi.İlk sabahıma Galata Kulesi'nin yanı başında uyandım.Arkadaşlarımı,amcamı,kedileri,Emirgan'ı,Sarıyer'i,değişen sokakları,yenilenen binaları gördüm.Araf'ta dans ettim,biramı tokuşturdum,midyemi yedim,kahkaha dolu sohbetler arasında ruhumu yeniledim,tazelendim.
Kursa devam ediyorum.Rutine bindi gibi görünse de bilmediğim,duymadığım ve mesleğim olacak bu işler beni git gide heveslendiriyor mutlu ediyor.
Kafamın içinde kocaman bir hava boşluğu var gibi şu an (rakıya tövbe). Cümleleri birbirine bağlayamıyorum bile. Uzun zamandır yazmamanın bir kopukluğu da var gibi.
Yarın da yazacağım.Daha ben gibi.Alkolsüz, süz.
Gün-dem...
Şu anda bir gece önceden kalmanın alkol yorgunluğu, ağzımda kilosu 28 tl olan siyah üzümün çekirdek tadı(2tl'lik alabildim),radyoda Cemal ve eski 45'likler,açık pencereden duyulan kornalar,davul sesleri(Fenerbahçe coşkusu), kasıklarımda dolaşan Regl ağrısı...
2 hafta önce İstanbul'daydım.Bu sefer sanki daha farklıydı her şey. İstoş yüzüme güldü, çiçeklerini açtı, meltemini estirdi.İlk sabahıma Galata Kulesi'nin yanı başında uyandım.Arkadaşlarımı,amcamı,kedileri,Emirgan'ı,Sarıyer'i,değişen sokakları,yenilenen binaları gördüm.Araf'ta dans ettim,biramı tokuşturdum,midyemi yedim,kahkaha dolu sohbetler arasında ruhumu yeniledim,tazelendim.
Kursa devam ediyorum.Rutine bindi gibi görünse de bilmediğim,duymadığım ve mesleğim olacak bu işler beni git gide heveslendiriyor mutlu ediyor.
Kafamın içinde kocaman bir hava boşluğu var gibi şu an (rakıya tövbe). Cümleleri birbirine bağlayamıyorum bile. Uzun zamandır yazmamanın bir kopukluğu da var gibi.
Yarın da yazacağım.Daha ben gibi.Alkolsüz, süz.
18 Mart 2011
Damarlarımızdaki asil kan aranıyor.
Bugün erken kalktım. Hava yağmurlu. Soğuk değil. Bahar geliyor...
Bugün 18 Mart. Sevgililer günü değil, yılbaşı değil, bahar bayramı değil...
Hepsinden çok çok daha değerli ve kutlamakla unutmak arasında kaldığımız "bazıları" nın unutmayı yeğlediği büyük bir zaferin, azmin ve yürekliliğin günü.
Savaşları, zaferleri hatırlamaktan bıktık mı? Fener alaylarından, geçiş törenlerinden, içimizi coşturan marşlardan? İstiklal Marşı'nı bile söylemeyi unuttuk mu? Çok mu üşendik yaşamaktan? Rahat bizi bu kadar umarsız, bu kadar şuursuz ve bu kadar tembel mi yaptı?
Her gün gazetelerden olup biteni okuyan kişi sayısı bile gün geçtikçe azalıyor.Bu yüzden de yorum yapan, yapacak kapasiteye sahip olan, bunu fikre dönüştürmeye meğillenen insan sayısı da azalıyor.
Kıvanç Tatlıtuğ'u herkes tanıyor hemen hemen değil mi?
Peki Seyit Onbaşı'yı tanıyor musunuz?
Nike ya da Adidas gibi ayakkabı markalarını hepimiz biliyoruz.
Peki ayağa çaput bağlayarak kilometrelerce yürümek nedir bir fikrimiz var mı?
Mc Donalds ve Burger King'i de duymayan kalmadı.
Peksimet nedir bir fikri olan var mı?
Çoğu zaman otobüste yer vermeye üşenen, yolda elinde torbalarla zar zor yürüyen yaşlılara el uzatmayan çok insan var.
Savaşın orta yerinde yaralanan düşmanı ölümü göze alarak kurtarmak nasıl bir şeydir hiç düşündünüz mü?
Damarlarımızda akan asil kan nerede? O asil kan biz Türküz diye değil, böyle atalarımız olduğu için asildir. Yürekli, vatan sever, azimli ve inançlı oldukları için.
Bizim kanımızdaki asalet artık sadece marşlarda, kahramanlık şiirlerinde ve savaş anılarında mevcut.Asalet devamını getirebilseydik hala kanımızda olurdu.
Bizler, atalarının başarılarıyla övünen tembel yurtseverlerden başka bir şey değiliz. Çenesi düşük aydınlar ya da aydınlanamayanlarız.
Milli maçlarda bayrak asıp, havaya ateş edip, "bir başkadır benim memleketim" diyerek dolaşırız.Gerekirse ağlar, toprağı öperiz.
Tatilini Bodrum ya da Marmaris ya da başka bir tatil beldesinde yapmak yerine Çanakkale'yi tercih eden kaç kişi var? Çocuklarına geçmişi doğru öğretip tarih bilincini aşılayabilecek kapasitede kaç kişi var?
Bunları düşünmeye ne gerek var.? Muhteşem Yüzyıl, Fatmagül,Magazin programları, Hürriyetin Kelebek eki varken.
Adaaam sen de!
Bugün 18 Mart. Sevgililer günü değil, yılbaşı değil, bahar bayramı değil...
Hepsinden çok çok daha değerli ve kutlamakla unutmak arasında kaldığımız "bazıları" nın unutmayı yeğlediği büyük bir zaferin, azmin ve yürekliliğin günü.
Savaşları, zaferleri hatırlamaktan bıktık mı? Fener alaylarından, geçiş törenlerinden, içimizi coşturan marşlardan? İstiklal Marşı'nı bile söylemeyi unuttuk mu? Çok mu üşendik yaşamaktan? Rahat bizi bu kadar umarsız, bu kadar şuursuz ve bu kadar tembel mi yaptı?
Her gün gazetelerden olup biteni okuyan kişi sayısı bile gün geçtikçe azalıyor.Bu yüzden de yorum yapan, yapacak kapasiteye sahip olan, bunu fikre dönüştürmeye meğillenen insan sayısı da azalıyor.
Kıvanç Tatlıtuğ'u herkes tanıyor hemen hemen değil mi?
Peki Seyit Onbaşı'yı tanıyor musunuz?
Nike ya da Adidas gibi ayakkabı markalarını hepimiz biliyoruz.
Peki ayağa çaput bağlayarak kilometrelerce yürümek nedir bir fikrimiz var mı?
Mc Donalds ve Burger King'i de duymayan kalmadı.
Peksimet nedir bir fikri olan var mı?
Çoğu zaman otobüste yer vermeye üşenen, yolda elinde torbalarla zar zor yürüyen yaşlılara el uzatmayan çok insan var.
Savaşın orta yerinde yaralanan düşmanı ölümü göze alarak kurtarmak nasıl bir şeydir hiç düşündünüz mü?
Damarlarımızda akan asil kan nerede? O asil kan biz Türküz diye değil, böyle atalarımız olduğu için asildir. Yürekli, vatan sever, azimli ve inançlı oldukları için.
Bizim kanımızdaki asalet artık sadece marşlarda, kahramanlık şiirlerinde ve savaş anılarında mevcut.Asalet devamını getirebilseydik hala kanımızda olurdu.
Bizler, atalarının başarılarıyla övünen tembel yurtseverlerden başka bir şey değiliz. Çenesi düşük aydınlar ya da aydınlanamayanlarız.
Milli maçlarda bayrak asıp, havaya ateş edip, "bir başkadır benim memleketim" diyerek dolaşırız.Gerekirse ağlar, toprağı öperiz.
Tatilini Bodrum ya da Marmaris ya da başka bir tatil beldesinde yapmak yerine Çanakkale'yi tercih eden kaç kişi var? Çocuklarına geçmişi doğru öğretip tarih bilincini aşılayabilecek kapasitede kaç kişi var?
Bunları düşünmeye ne gerek var.? Muhteşem Yüzyıl, Fatmagül,Magazin programları, Hürriyetin Kelebek eki varken.
Adaaam sen de!
11 Mart 2011
E mi?
Hayatta en sevmediğim şey arkadaş gerginliği. Hele de karşınızdaki tavırlaşıp derdini tam anlatmıyorsa baya kördüğüm yumak oluyorsunuz.
Birine derdini üç türlü anlatmama şekli vardır. İlki tavırlaşmaktır ki bu, tamamen saf,öz,arı kadın davranışıdır. İkincisi,(ki bu da bazen benim tarzımdır) karşındakinin anlamasını beklemektir(akıllı olduğunu varsayarak).Üçüncüsü de apaçık konuşmaktır.
Hepsinin yeri, zamanı ve volümü vardır. Hepsinde de volümünü kaçırdığınız an bişeyler ters gitmeye başlar.
Son 5.5 senedir bereber olan B ve U ayrıldılar. U benim tee 98 den beri tanıdığım bir bıdık.B'de U'nun sevgilisi olunca hayatıma girdi ve onu da çok sevdim. Bundan 2 ay önce U ayrılmaya karar verdi. Ayrılma nedenini B'yi üzmemek adına çok açıklamadı.Çünkü hemen hepsi B'de gördüğü şahsi yanlışlardı ve çoğunda haksız da sayılmazdı.
Ayrıldıklarından sonra geçen sürede ben B'yi aradım, sordum,nasıl destek olabilirim diye düşündüm. Bu arada U ile de irtibatımız sürdü, o da üzgündü vs.
Zaman hızlı geçiyor tabii U bir sevgili edindi kendine, bana da her ayrıntısıyla anlattı gelişmeleri. Doğal olarak ben de B'ye gidip anlatmadım.Hem bana düşmezdi, hem onu üzerdi, hem de U ile ayrı bir hukukumuz vardı laf taşımış gibi olurdum.
Ben bu şekilde ince mince düşünürken B bir şekilde gelişmeleri başkalarından duyup öğrendi.Ve anlamadığım bir şekilde de bana tavırlı, kızgın ya da kırgın.Yüz yüze gelip konuşamadık ama ona hissettiğim şeyi söylediğimde de "ikisi de değil ama..." gibi ucu açık bir cevap verdi.
Bu hafta içinde bir şekilde yüz yüze geleceğiz ve derdi neymiş öğreneceğim...
Sevgili insan evlatları. Buraya kadar küfretmeden dayandım. Bundan sonrası +18 !
Hay ben sizin kafanıza sçayım e mi! A-ha şuraya yazıyorum bundan sonra "aman şu şunu böyle anlamasın, bu bunu yanlış şeetmesin" diye herhangi bir yerimin kılını kıpırdatırsam eşşeğin önde gideni olayım.
İnsana insan gibi davranmak lazım diye düşündükçe arkadan yalan söyleyenlerin, kavlince tavır alanların, ortalığı boş bulup cirit ataların sayısının çoğaldığı şu günlerde beter olunuz e mi!
Ne nur yüzümü, ne neşemi, ne enerjimi ne de pozitif bakış açımı bundan böyle bayramda şeker dağıtır gibi dağıtmıycam, luzumsuzlarla paylaşmıycam. Aynı pozitif, iyimser ve samimi hislerini benimle paylaşamayacak olanlara verecek tek gram sempatim yok!
Hay o içinizdeki kurtlar sizi kemir kemir kemirsin e mi.
Birine derdini üç türlü anlatmama şekli vardır. İlki tavırlaşmaktır ki bu, tamamen saf,öz,arı kadın davranışıdır. İkincisi,(ki bu da bazen benim tarzımdır) karşındakinin anlamasını beklemektir(akıllı olduğunu varsayarak).Üçüncüsü de apaçık konuşmaktır.
Hepsinin yeri, zamanı ve volümü vardır. Hepsinde de volümünü kaçırdığınız an bişeyler ters gitmeye başlar.
Son 5.5 senedir bereber olan B ve U ayrıldılar. U benim tee 98 den beri tanıdığım bir bıdık.B'de U'nun sevgilisi olunca hayatıma girdi ve onu da çok sevdim. Bundan 2 ay önce U ayrılmaya karar verdi. Ayrılma nedenini B'yi üzmemek adına çok açıklamadı.Çünkü hemen hepsi B'de gördüğü şahsi yanlışlardı ve çoğunda haksız da sayılmazdı.
Ayrıldıklarından sonra geçen sürede ben B'yi aradım, sordum,nasıl destek olabilirim diye düşündüm. Bu arada U ile de irtibatımız sürdü, o da üzgündü vs.
Zaman hızlı geçiyor tabii U bir sevgili edindi kendine, bana da her ayrıntısıyla anlattı gelişmeleri. Doğal olarak ben de B'ye gidip anlatmadım.Hem bana düşmezdi, hem onu üzerdi, hem de U ile ayrı bir hukukumuz vardı laf taşımış gibi olurdum.
Ben bu şekilde ince mince düşünürken B bir şekilde gelişmeleri başkalarından duyup öğrendi.Ve anlamadığım bir şekilde de bana tavırlı, kızgın ya da kırgın.Yüz yüze gelip konuşamadık ama ona hissettiğim şeyi söylediğimde de "ikisi de değil ama..." gibi ucu açık bir cevap verdi.
Bu hafta içinde bir şekilde yüz yüze geleceğiz ve derdi neymiş öğreneceğim...
Sevgili insan evlatları. Buraya kadar küfretmeden dayandım. Bundan sonrası +18 !
Hay ben sizin kafanıza sçayım e mi! A-ha şuraya yazıyorum bundan sonra "aman şu şunu böyle anlamasın, bu bunu yanlış şeetmesin" diye herhangi bir yerimin kılını kıpırdatırsam eşşeğin önde gideni olayım.
İnsana insan gibi davranmak lazım diye düşündükçe arkadan yalan söyleyenlerin, kavlince tavır alanların, ortalığı boş bulup cirit ataların sayısının çoğaldığı şu günlerde beter olunuz e mi!
Ne nur yüzümü, ne neşemi, ne enerjimi ne de pozitif bakış açımı bundan böyle bayramda şeker dağıtır gibi dağıtmıycam, luzumsuzlarla paylaşmıycam. Aynı pozitif, iyimser ve samimi hislerini benimle paylaşamayacak olanlara verecek tek gram sempatim yok!
Hay o içinizdeki kurtlar sizi kemir kemir kemirsin e mi.
4 Mart 2011
Yazmaya devam...
Annem dün arkadaşını ziyaret için memleketine gitti."Memlekete gitmek" kavramına şu anda aniden yabancılaştım. Sanırım ilk defa bir cümle içinde kullanıyorum. Üstelik ben hiç memlekete gitmedim. Orası neresi bilmiyorum. Herhalde Ankara'dır benim memleket...
Babamla başbaşa kaldık.Babam uyumlu adamdır. Öyle "vay şunu isterim, bunu isterim" gibi kaprisleri yoktur. Baba-kız bekar evine çıkmış iki arkadaş gibi hafiften bir coştuk.
Dün regl olduğum için beynim sürekli "tatlığğ talı yeğğ" sinyalleri verdiği için evde kendi kendime coşup kek yaptım.Aslında normalde evde çok fazla hamur işi,tatlı türevinden şeyler yapmayız, yapmamaya çalışırız. Zira ben kendimi denetlemekteyim hala ve babam da tatlıya en az benim kadar düşkün. Annem de kendi iddiasına göre tatlıları biz yemeyelim diye yiyip kilo alıyormuş!!!
Dün bir kaçamak yapıp yaptığım keke afiyetle yumulduk. Bugün de yumulmaya devam ettik ve bitirik çok şükür.Babam hızını alamayıp bugün elinde bir kangal sucukla geldi. Şu anda yemememiz gereken ne varsa yemeye öyle meyilliyiz ki. Sanki bizi annem tutuyormuş...(iyi ki de tutuyormuş yaw)
Bugün henüz dışarı çıkmadım ama yine bir yürüme isteği var içimde. Bahar mahar derken gene kar-kış geliyor ve o gelmeden şu iki gram güneşin tadını çıkarmam lazım.Bugünün cuma olmasından mütevellit içimde gene kıpraşan bişeyler var. Du bakali ne olcak...
Babamla başbaşa kaldık.Babam uyumlu adamdır. Öyle "vay şunu isterim, bunu isterim" gibi kaprisleri yoktur. Baba-kız bekar evine çıkmış iki arkadaş gibi hafiften bir coştuk.
Dün regl olduğum için beynim sürekli "tatlığğ talı yeğğ" sinyalleri verdiği için evde kendi kendime coşup kek yaptım.Aslında normalde evde çok fazla hamur işi,tatlı türevinden şeyler yapmayız, yapmamaya çalışırız. Zira ben kendimi denetlemekteyim hala ve babam da tatlıya en az benim kadar düşkün. Annem de kendi iddiasına göre tatlıları biz yemeyelim diye yiyip kilo alıyormuş!!!
Dün bir kaçamak yapıp yaptığım keke afiyetle yumulduk. Bugün de yumulmaya devam ettik ve bitirik çok şükür.Babam hızını alamayıp bugün elinde bir kangal sucukla geldi. Şu anda yemememiz gereken ne varsa yemeye öyle meyilliyiz ki. Sanki bizi annem tutuyormuş...(iyi ki de tutuyormuş yaw)
Bugün henüz dışarı çıkmadım ama yine bir yürüme isteği var içimde. Bahar mahar derken gene kar-kış geliyor ve o gelmeden şu iki gram güneşin tadını çıkarmam lazım.Bugünün cuma olmasından mütevellit içimde gene kıpraşan bişeyler var. Du bakali ne olcak...
2 Mart 2011
Bloguma Dokunma! İnadına Taşınmıyorum Ülen!!!

Şu anda kendi blogumu görüntüleyemiyorum.Galiba yakalandık ! :P Bunu da yazıyorum ama görünecek mi emin değilim. Yorumları da kabul edebiliyorum ancak sayfamı hali hazırda göremediğimden baya kara deliğe doğru ilerleyen bir cisim gibi çaresiz bir vaziyetteyim.
Bence çözüm blogları başka yere taşımakta değil inatla burada durmakta ve bu karara karşı çıkmakta! Lütfen mümkün olduğunca yazın, direnin ve burada kalın. Bir gün taşınacak başka bir yer kalmayabilir!
Bunu okuyabilenler lütfen bir yorum atsınlar

Sesimi duyan var mı? Ses kontrol?
Arkadaşlar.Hala bir kısmımızın yazabildiğini görüyorum.Büyük bir çoğunluk "mahkeme kararıyla engellenmiştir" yazısını görmekte.Ortalıktan kayıp mı olduk, arayüzde mi duruyoruz, hayalet olduk da haberimiz mi yok bilmiyorum...
Espri yapmaya çalışıyorum lakin, içimden baya baya kükremekteyim. Söyleyecek çok şey var...
26 Şubat 2011
Bugün, yarın.

Sabah annemin telaşlı topuklu terlik sesleri evin içine terör saçmaktaydı. Çünkü öğlen saatlerinde 7'ye yakın bayan öğretmen arkadaşı gelecekti ve evin kızı tosur tosur uyumaktaydı. Annem sesiyle bir şeyler söylemese de topuklu terlikleri ve tencere tavanın asabi sesleri yeterince şey söylüyordu.
Süne süne kalktım. Tehlikenin farkındaydım. Bir gün önce yaptığım can hıraş temizlik sandığım kadar etkili olmamış olsa gerek, içeriden "kız uyuyo mu hala?" diye bi ses geldi. "aha, şimdi zki tuttuk" dedim içimden. Ortalıkta olmadığımın farkındalar.Aranıyorum!
Hiç bir şey yokmuş gibi, sakince çıktım odamdan. Elimi yüzümü yıkadım. Marur ve emin adımlarla mutfağa girdim. Tanrım! O da nesiydi?
Mutfak harap haldeydi.Yerde az önce ayıklanmış maydonozların bazıları can çekişiyor,bazıları doğranıyordu. Ocağın üstünde ne üdüğü belirsiz kirli tencereler, havanda ezilen sarımsaklar,melül mahsun servis tabakları...
Hepsi "bizi kurtar" dercesine bakmaktaydı. Hele ki mutfağın kulağıma söylediği acı dolu sözleri söyleyemeyeceğim bile. O derece.
Kahvaltıyı alel ecele yapıp "burayı kurtarmalıyım" diye düşündüm.Babam şaşkın şaşkın elinde gazete, evin içinde nereye kaçacağını bilmez halde dolaşırken annem tarafından hızlı bir hamleyle yakalanarak "sarımsak soy!" emriyle kendine geldi.O, bu şekilde yırtmıştı.Ya ben?
Bir yandan patates haşlayıp, bir yandan tencere tavaları bulaşık makinasına yerleştirirken, anneme sempatikçe bir "merhaba" dedim. Fakat annem orada değildi.Annemin içine bir şey kaçmıştı ve annemi ele geçirmişti.Tırstım. Sessice sözsüz emirleri yerine getirmemin çok daha iyi olacağını düşünerek daldım işlerin arasına.
Hep en sona giyinmek kalır. Kapı çalar, ve evin içinde "aha basıldık" gibi bir endişe ile çil yavrusu gibi dağılırız.Yine öyle oldu.Annem elindeki mercimek tanelerini unutup giyinmeye gitti, ben kçımı toplamak için odaya girdim ve bir oda dolusu kadını karşılamak üzere babam kapıda durmak zorunda kaldı.Allahtan bu kadınların hepsi öğretmen ve hepsi babam ve annem de dahil aynı okulda yıllarca öğretmenlik yapmışlar.
Şimdi salonda bir Öğretmenler Odası havası var. O öğretmen odalarında olan kocaman damacana gibi cam sürahilerden bulup orta yere koyasım geldi.Bir de kapıdan yarım ayak girip "hocam yazılılar nooldu bizim?" diyesim var. Bunların arasında sizin de öğretmenlerinizden biri olabilir. Şöyle söyliyeyim hemen hepsi aynı.Sadece biraz kilo almışlar, azıcık yaşlanmışlar ve hala "çok sesli" konuşuyorlar.
Sohbetleri de torunları,hastalıkları ve eski öğrencileri üzerine genelde.
Yıllardır "aa ne kadar büyümüşşş" dememişti kimse. Bugünü de gördüm ya,bu yaşımda ihya oldum ya... "Ah benim kıvırcık tombiş kızım" diyen kişiye için için "kilo verdim lan ben!" demek istedim. Ama aradaki farkı göremeyecek kadar uzun zaman olmuş."He teyzem he" dedim. Ellerinden öptüm hebisinin. Ev öğretmenler günü gibi oldu.
Ellerim sanki kalemtraş,mandalina ve haşlanmış yumurta kokuyo gibi...
25 Şubat 2011
Kayıp gün nedir, ne değildir.

Sabah geç kalkmak kayıp güne delalettir. Öğle ya da ikindi uykusu, kayıp günün habercisidir.Gün içinde yapmanız gerekenleri kçınızı devire devire oylanarak geciktirmek kayıp güne kucak açmaktır.Luzumsuzca Facebookta orda burda sürtmek,kayıp günün ebesidir, sobesidir, kukalı saklambaçıdır.
Ben bugün bu haltların hepsini yedim. Ve şimdi, o kayıp günün gecesindeyim. Öff en fenası da bu işte!
Gece olmayacakmış, "ulan neettim len ben bugün?" cümlesini hiç kurmayacakmışım gibi gelir. O gün bir de cuma olur. Hay ben burnumu ısırayım e mi!
Ve bu cumaların bir anlamı olmalıdır.Deli dürtmüş gibi sokağa çıkılmalıdır, gece hayatının pervasız kollarında salıncak kurulmalıdır.
Ama benim gibi gündüzü öküz gibi harcarsanız aha işte bu olur!
Önümde üç tas has hoşaf (patlamış mısır,bira,kül tablası).
Az kaldı sırf kayıp bir gün daha yapmayı becerdim diye arabesk dinliycem.Olmadık yere efkar yapıcam..
Buyum lan ben! Kabul etmem lazım. O gün bir şey yapmam "lazım" sa, sçıp batırmakta üstüme yok benim.Çünkü "lazım" ya, spontan değil ya... Sanki emirmiş gibi, ergen bir çocuk huysuzluğuyla kendime isyan edip her şeyi ağır çekime alıyorum.
Ha, "halinden memnun değil misin" derseniz, derim ki ipimle kuşağım gerisi uşağım.
Ama yarın başarıcam ben bu işi. Yarın erken kalkıcam (işte yalanın önde gideni bu), sporumu daha erken saatte yapıcam,öğlen güneş çıkarsa onu kaçırmıycam, akşamına da bu gecenin acısını çıkarıcam.(Du bakiyim hele bi yarın gelsin de...)
18 Şubat 2011
Yumurtaya can veren Sevgili Allahım! ...
İsterdim ki, çok uzun ve detaylı konuşan insanlar bir günlüğüne başkası olsunlar ve kendilerini telefonda, otobüste, ya da bir arkadaş toplaşmasında saatlerce ve kibarca dinlemek zorunda kalsınlar.
Şemsipaşapasajındasesibüzüşesiceler'in sadece Şemsipaşapasajında değil, her yerde sesleri büzüşse, ütü tutmasa...
Kış hep güneşli geçse, soğuk da olsa ışıl ışıl olsa ve hava erken kararmasa...
Depresyon uykusu aynı zamanda güzellik uykusu olsa, depresyona girmelere doyamasak uyusak, uyusak manken gibi kalksak...
Tatlı olan her şey çok yararlı olsa, tatlı yedikçe incelsek ve sağlık kazansak...
Yılda en az bir gün bulaşmamak için sustuğumuz tüm kaşalotların ağzına sça sça konuşsak.
Gözümüzü çok açınca gözümüz büyüse, kısınca Orta Asya'lı çekiciliğine kavuşsak.
İnsanlar yalan söylerken puf! diye aniden ortalıktan kaybolsa ve 2-3 gün uzay boşluğunda kafalarına meteor çarpa çarpa akıllanıp dünyaya geri dönseler.
Tüm kaldırımı kaplayarak yürüyen ya da kenara çekilmemize rağmen üstümüze üstümüze ayarsızca gelen insanların hepsini bir ülkeye koysak ve orada birbirlerine çarpa çarpa hafızalarını kaybetseler.
Sadece ben uyanınca sabah olsa, uykum gelince de gece.
Büyük çanta alınca ağzına kadar doldurmasam, küçük çanta alınca gene aynı bku yemesem...
İç sesime daha çok güvensem, "ya aslında öyle demek istememiştir" demesem. "He öyle dedi Öküz" desem. Yoluma gitsem.
Daha az ayrıntılı düşünsem, cehaletin kollarına bıraksam kendimi. Empatisizliğin Nirvana'sına ulaşsam.
"Bundan sonra hep erken kalkıcam lan!" dediğim her gece sabaha kadar oturmasam, akıllansam.
Daha çok kuş sürüsü görsem, dağ, bayır, çimen daha çok olsa.
Yolda yürürken çaktırmadan ağaçlara dokunmak zorunda kalmasam, ayan beyan sarılabilsem "aha deli" demeseler.
Yüzümü asmama neden olan her insan evladı yüzümü astırdığı her an için 15 dakikalığına Orta 2 ye dönse ve 3 dersten ikmale kaldığını öğrense.
Rüyalarımı kaydedip sabah oturup izleyebilsem.
Lise'de aşık olduğum ve bana yüz vermeyen çocuğu görsem ve "ni ha ha" desem.
Yanımda fotoğraf makinem olmadığında gördüğüm şahane anları gözüme kaydedip evde de makineme aktarabilsem.
Ankara'daki binaların çoğu beyaz, geri kalanlar da bir kreş havasında rengarenk olsa.
İstanbul'un denizini öve öve bitiremeyen ve aslında denizi doğru düzgün hiç göremeyen luzumsuz İstanbulÖverler Karadeniz'de bir yere yerleştirilseler ve "yavrım yel deydi, Romatizmalarım azdı" derken videoları çekilse. İstiklal'in orta yerinde ibret-i alem olsun diye yayınlansa.
Haberleri izlerken "son dakika" yazısını gördüğümde aklım, kalbim oynamasa. Sürpriz güzel bişey çıksa milletçenek seviçten ağlasak...
"Ay çok güldük,ağlamayalım sonra?" diyen her insan gülmekten altına işese.Herkes çok gülse ve gülmenin kötü bir şey getirmeyeceğinden emin olana dek gülse...
14 Şubat 2011

Dün gece yatmadan önce Yoga yaptım. Bu ikinci Yoga yapışım. Artık Yoga nasıl bir şeyse, gece rüyamda da Yoga yaptım.
Pozisyonlar aldım, oraya buraya döndüm. Sabah kalktığımda bir bacağım baya kafamın yanındaydı.Şaka diil. Baya rüya-müya derken yapmışım yani.
Kendimden tırstım biraz.
1 hafta önce iki gün üst üste rüyamda eski sevgilimi gördüm. İlk gördüğümde çok duygusal sevgi yumağı anlar yaşadık. O anları nasıl özlediysem artık, kalktım uykudan ve başladım ağlamaya... Reglim bi de. Ağlamaya yer arıyorum.
Ertesi gece bir daha gördüm.Gene yan yanayız. Bir anda anladım rüyada olduğumu.Baktım rüyama girdikçe beni lüzumsuz yere duygusallaştıracak, "Onurcum" dedim."Telefon numaram aynı, beni oradan ara artık istersen". (rüyada ayar vermek)
Rüya çok acaip bir şey.İstesen gidemeyeceğin, hatta olmayan yerlere gidiyorsun.
Bir de hani bazı rüyalar vardır birine anlatırken şöyle başlar "bizim evdeyiz, ama orası bizim ev değil?!".
Nası lan? His orası ama görüntü orası değil.
Bir de şey olur hani "sen de oradasın ama yoksun?!". Bu sefer de his var görüntü yok.
Beyin denen o et parçasından cidden tırsıyorum.Bazen öcü gibi bir şeymiş gibi geliyor.
Geçenlerde sevgili Patrick anlattı ve komple altımıza ettik.
Patrick'e bir psikolog arkadaşı "rüya görürken rüyada olduğunu fark ettiğinde ellerine bak.Ellerine baktığında farkındalık oluşturup rüyanı kontrol edebilirsin" demiş.Patrick de bu mevzudan bir süre sonra rüyasında babasını görmüş.O anda rüyada olduğunu anlamış ve ellerine bakmış.Sonra da "ben uçabilirim" demiş.O anda da havalanmaya başlamış. Bulunduğu yerin tavanına ulaştığında uçan balonun tavana donunduğu anda olan "boing boing" diye zıplama anını Patrick kafasıyla tavana çaparak yaşamış ve uyanmış. Allahım yarebbim. Bir de bunu canlandırırken görmeniz lazım.
Ben hala ayda 1 bilemedin 2 kere uykuya daldığım ilk 5-10 dakikanın içerisinde ayağımın kaydığını ya da bir yerden düştüğümü görüp tepik atarak uyanıyorum uykumdan.Ama ne tepik atma. Allah muhafaza yanımda bir insan evladı yatsa bir daha geri dönmez o yatağa. Bazen de rüya görmeden kolumu savurduğum oluyor ki, ona kendim de uyanıp "napıyosun olm?" şeklinde tepki verip kızıyorum koluma. Allah potansiyel sevgili aday ve adaylarını korusun ama eksikliğini de göstermesin.
Efenim konuyu sevgiliye falan da hazır bağlamışken, bugünün anlamsızlığı ve önemsizliğiyle kapayayım yazımı.
Ben bugün çok enfes bir gün geçirdim.Öğlen saatlerinde süpris yımırtadan Geveze Bakuş'um çıktı.Kısa süre de olsa onu misafir etmenin ve iki muhabbetin belini kırmanın tadını çıkardım. Ve gece Umut ve Nazlı'yla kulaklarımızın pasını silmek üzere Miss Shanna Jackson'ı dinlemeye gittik."Spontan" gelişen her güzel şey gibi masamıza Sevilaylay ve Hacer de konuk oldu.Pek eğlendik, pek keyiflendik pek, pek olduk.Tadı damakta kalan bir geceydi.En kötü 14 Şubatımız böyle olsun diyerekten yatmaya gidiyorum.
Sevgiler.
13 Şubat 2011
4 Şubat 2011
Adam sende, adam nerde? Adam yok!

Bir süredir kitap okumuyorum.Bir süredir kendimi okuyorum. Kitap okurken gözlüklerimi takmak zorunda kalıyorum, kendimi okurken pembe gözlüklerimi çıkarmak zorunda kalıyorum.
Bazen başkalarını okuyorum,ön sözüne kanıp başlıyorum.Bakıyorum içeriğiyle aynı değil,bırakıyorum.
Bir süredir o kadar çok insan okuyorum ki, okumak eyleminden tiksiniyorum."Keşke okuyamıyor olsam" diyorum.O kadar okudum da adam mı oldum sanki?
31 Ocak 2011
Sen de başını alıp gitme ne olur kar!

Kar ne güzel bişeydi eskiden. Bi kalkardım, her yer bembeyaz.Coşardım kendi kendime "hebeley holaley" şeklinde.
Fi tarihinde bi sevgilim vardı, tam da kışa denk getirmiştik çıkma mevzusunu.Kar'ı sevdiğimi bildiğinden, yere iki damla kar düşse arar müjdelerdi bana.Pek bi sevinirdim, hediye gibi gelirdi.
Artık bizim evde kar görünce "hebeley horaley" olan bir tek kişi var, o da annem.Çocuk gibi seviniyor kadın.Garip sesler çıkarıyor.Yüzünde böyle bir bebek gülümsemesi.
Sanki yıllarca karda kışta köy okullarında öğretmenlik yapmamış, karların içinden odunu kömürü sobaya taşımak zorunda kalmamış.Sanki inatla su alan ayakkabılarıyla bu karın içinde yürümek zorunda kalmamış...
Onun kardan vazgeçmesi için bunca sebebi varken hala coşa coşa izlemesi, benim daha duygusal sebeplerden dolayı kardan soğumam.
Nesil farkı bu mu? Afedersiniz ağzına sıçayım böyle nesil farkının ben.
Annemi kıskanıyorum.O kar yağıyor diye sevindikçe ben kar sevincinden uzaklaşıyorum."Nesini seviyordum ben bu karın?" sorusuna cevabım yok.Hatırlamıyorum resmen.
Güzel tamam, beyaz bişi, yağarken çok güzel görünüyor, her haber programı "bu işe en çok yine çocuklar sevindi" diyor.Ben sevinmiyorum."Kuşlar kediler ne bok yiycek lan şimdi?" diyorum, "lan dışarda yatmak zorunda olan naapıyodur ki şimdi?" diyorum, "dışarı çıksam gtü başı kırarım şimdi" diyorum. Ha evde mi duruyorum, hayır! Gtü başı kırma pahasına yürüyorum Penguen gibi.Bacaklarıma kramp giriyor.Ama pis bi negatiflik var kar beyazının üstünde.
Geçen sene bu zamanlar Edirne'ye adımımı atmamla ayu gibi kar yağmaya başladı.Ayu gibi=3 gün aralıksız tipi.Sıcacık evdeyiz,abimle lak lak yapıp göbek büyütüyoruz, film milm izliyoruz.Ters hiç bir şey yok. Ama o yağıyor ya, battıkça batıyor bana.
Şimdi yazarken batma olayını çözmeye başladım desem? Yeminle psikolog gibi bişey bu yazı yazma güdüsü.
Küçükken kar yağdığında akla ilk gelen tatil olurdu.Arkasından da eller kızara kızara kar topu oynanır, kendinden geçercesine popoda naylonlar yokuş aşağı kayılır, büyük üstatmışçasına kardan adamlar yapılırdı.Hatta bereme kar doldurup kafama geçirdiğimi ve buna saatlerce güldüğümü bilirim.O derece salakmışım çocukken.Ve salak olduğum için kar yağdığında çok eğlenirmişim.Kar'ı seven herkes salaktır gibi bir önermede bulunuyor gibi oldum ama alakası yok. Sadece o duygularla karda eğlenme güdümü kaybettiğimi farkettim.Kıçım ıslanır, üşütürüm, ellerim cozlar, grip olurum,ötemi berimi kırarım gibi büyümüş insan realitelerine dalmışım ben.
Ben en son 2004 te kar yağdığına çok sevinmiştim..Çünkü sabaha karşı sevgilim beni usulcacık uyandırıp "sevgiloş kar yaayoo" dediydi.Hiç homurdanmadan kalkmıştım.Çay demledik, açtık pencereyi gün ışıyıncaya kadar kar seyrettik şapşal şapşal.Güzel Kütahya karı,aşk ve öğrencilik. Güzel bir üçlüymüş.
Bayram gitti, yılbaşı gitti, doğum günü gitti gidecek.Bari kar gitmesin lan!
7 Ocak 2011
Romantik Komedi
Geçen gün, hayatıma yeni yeni giren akıllı ve zeki bir kıza dedim ki: "ülen ne zaman artistlik yapmaya kalksam, yakışıklı bi herifle tanışmak üzere olsam, ya da sevdiceğimle aklı başında bir an geçiriyor olsam bana komik ve saçma sapan bir şeyler olur."
Bunun komple doğru olması komik ama maalesef gerçek...
Hiç unutmam yıllar evvel bir iş görüşmesinde türkçemin iyi olduğunu övmek adına bir cümle kurmaya çalıştım. Sen misin artistlik yapan... Herşeyden önce daha en başında sıçmıştım zaten.
"Efendim, ben höğretmen bir aileden geldiğimden dolazı, tiksiyonum çok düzgün... hebele höbele bızzzt!"
Gerisini getirmeye çalıştıkça cümle domates çorbasının içindeki kaşar gibi sündü, sündükçe salya gibi ağzımın kenarından aktı. Toplamamın imkanı olmadığını anlayınca orta yere en salak sırıtışımı bıraktım anı olarak.Bakıp bakıp beni hatırlasınlar diye...
Yıllar evvel çıktığım ve en hatırlanası eski sevdicekle dolu dolu aşıkken, arkadaşımızın evinde ona kahvaltı hazırlamak gibi bir güzelliğe girdim. O masada sevimli sevimli bana bakarken ben, buzdolabından kahvaltılıkları çıkarmaya başladım. "Aman sana zahmet olmasın" demesine kalmadı küüütt! diye kafamı buz dolabının içinde zottirik bir yere gömdüm. "Oyy canıım, canın acıdı mı" sorusuna yine o salak sırıtışımla "yok canıım" dememe kalmadı küüüttt!.
Kahvaltı hazırlarken beyin kanaması geçiren ilk insan olarak literatüre geçmemek adına veda ettim sahnelere. Zaten sevdicek de tutukluları arabaya bindiren polisler gibi kafamı tuttu bir süre ben iş yaparken.
Bir diğer örneği de ortalama bir ay önce falan yaşadım. Bu benim şahsi listemde 1. sırayı aldı, allah beterinden saklasın...
Kuzenimin düğün gecesi için nereden aldığımı ve ne zaman aldığımı hala anımsayamadığım topuklu botumu giydim. "Topuklu Ayakkabı" kavramı benim için genel anlamda tehlikeli bir şeydir ve sadece özel günlerde giyilesidir.Ancak öyle zamanlarda risk alabiliyorum.
Bütün gece eşek gibi zıplayıp, hoplayıp luzumsuz ve de fütursuzca göbek attıktan sonra masada oynayan 40+ ablaların kıçlarının arasından geçip kendime bir yer buldum. Oturduktan bir süre sonra bar kısmında ayakta duran bir hoş insan evladının sevimli sevimli bana baktığını gördüm. Göz göze gelince bir kadeh kaldırma silsilesi başladı aramızda. Belli aralıklarla gözgözleşip kadeh kaldırdık. İki sarhoşun uzaktan sessiz sohbet etmesi böyle bir şey herhalde.
Bir süre sonra kuzenimin eşiyle lavaboya gitmek için kalktık.Merdivenlerden aşağı inerken topuğumda bir terslik hissedip "Nalan galiba benim topuk çıkıyor" dememe kalmadı laap! diye yere bir şey düştü. Tahmininizin ötesinde yere düşen topuk değil, bizzat ayakkabının tabanının yarısıydı. Ben seke seke kendimi tuvalete zor attım. Nalan hali hazırda altına işerken ben de elimdeki ayakkabı tabanına hayretle bakmaya ve "oha naapçam ben ya" demeye başladım.

Lavabo girişinde görevli beye yakınlarda bir yerde yapıştırıcı gibi bir şey olup olmadığını sordum. Adam "durun bir bakayım" dedi ve bir süre sonra elinde afedersiniz dana kadar beyaz bir Koli Bandı ile geldi.
Artık yapacak bir şey yoktu.Bembeyaz Koli Bandı'yla simsiyah botu başladık caaarr caarr bantlamaya."Neyse en azından eve gidene kadar bu beni kurtarır" düşüncesi ve gülmekten bi hal olmuş suratlarla lavabonun dışına çıkmamla, barda az önce benimle kadeh kaldıran çocuğun sırtını görmem bir oldu. Aynı saniyelerde inanılmaz bir şekilde o kocaman bantlanmış ayakkabının tabanı yeniden Şaaaap! diye yere düştü...
İşte benim bittiğim an o andır...
Çocuk beni bekliyordu, ve ben o tuvaletten uzun bir süre çıkmadım.Ayakkabıyı tamamen bantlayıp çıktık. Çocuk gitmişti. Allah kurtardı çocuğu, iyi ki gitmiş.Sanırım zihninin bir yerinde "saatlerdir zçan kız" gibi bir imaj kalmıştır benden.
Ülen bir şey olacağından da değil de bu ne yaw şimdi?
Şu anda aklımdan Bon Jovi'den "It's my life" adlı güzide şarkı geçiyor.Tüm gençliğe aramağan olsun.
Bunun komple doğru olması komik ama maalesef gerçek...
Hiç unutmam yıllar evvel bir iş görüşmesinde türkçemin iyi olduğunu övmek adına bir cümle kurmaya çalıştım. Sen misin artistlik yapan... Herşeyden önce daha en başında sıçmıştım zaten.
"Efendim, ben höğretmen bir aileden geldiğimden dolazı, tiksiyonum çok düzgün... hebele höbele bızzzt!"
Gerisini getirmeye çalıştıkça cümle domates çorbasının içindeki kaşar gibi sündü, sündükçe salya gibi ağzımın kenarından aktı. Toplamamın imkanı olmadığını anlayınca orta yere en salak sırıtışımı bıraktım anı olarak.Bakıp bakıp beni hatırlasınlar diye...
Yıllar evvel çıktığım ve en hatırlanası eski sevdicekle dolu dolu aşıkken, arkadaşımızın evinde ona kahvaltı hazırlamak gibi bir güzelliğe girdim. O masada sevimli sevimli bana bakarken ben, buzdolabından kahvaltılıkları çıkarmaya başladım. "Aman sana zahmet olmasın" demesine kalmadı küüütt! diye kafamı buz dolabının içinde zottirik bir yere gömdüm. "Oyy canıım, canın acıdı mı" sorusuna yine o salak sırıtışımla "yok canıım" dememe kalmadı küüüttt!.
Kahvaltı hazırlarken beyin kanaması geçiren ilk insan olarak literatüre geçmemek adına veda ettim sahnelere. Zaten sevdicek de tutukluları arabaya bindiren polisler gibi kafamı tuttu bir süre ben iş yaparken.
Bir diğer örneği de ortalama bir ay önce falan yaşadım. Bu benim şahsi listemde 1. sırayı aldı, allah beterinden saklasın...
Kuzenimin düğün gecesi için nereden aldığımı ve ne zaman aldığımı hala anımsayamadığım topuklu botumu giydim. "Topuklu Ayakkabı" kavramı benim için genel anlamda tehlikeli bir şeydir ve sadece özel günlerde giyilesidir.Ancak öyle zamanlarda risk alabiliyorum.
Bütün gece eşek gibi zıplayıp, hoplayıp luzumsuz ve de fütursuzca göbek attıktan sonra masada oynayan 40+ ablaların kıçlarının arasından geçip kendime bir yer buldum. Oturduktan bir süre sonra bar kısmında ayakta duran bir hoş insan evladının sevimli sevimli bana baktığını gördüm. Göz göze gelince bir kadeh kaldırma silsilesi başladı aramızda. Belli aralıklarla gözgözleşip kadeh kaldırdık. İki sarhoşun uzaktan sessiz sohbet etmesi böyle bir şey herhalde.
Bir süre sonra kuzenimin eşiyle lavaboya gitmek için kalktık.Merdivenlerden aşağı inerken topuğumda bir terslik hissedip "Nalan galiba benim topuk çıkıyor" dememe kalmadı laap! diye yere bir şey düştü. Tahmininizin ötesinde yere düşen topuk değil, bizzat ayakkabının tabanının yarısıydı. Ben seke seke kendimi tuvalete zor attım. Nalan hali hazırda altına işerken ben de elimdeki ayakkabı tabanına hayretle bakmaya ve "oha naapçam ben ya" demeye başladım.

Lavabo girişinde görevli beye yakınlarda bir yerde yapıştırıcı gibi bir şey olup olmadığını sordum. Adam "durun bir bakayım" dedi ve bir süre sonra elinde afedersiniz dana kadar beyaz bir Koli Bandı ile geldi.
Artık yapacak bir şey yoktu.Bembeyaz Koli Bandı'yla simsiyah botu başladık caaarr caarr bantlamaya."Neyse en azından eve gidene kadar bu beni kurtarır" düşüncesi ve gülmekten bi hal olmuş suratlarla lavabonun dışına çıkmamla, barda az önce benimle kadeh kaldıran çocuğun sırtını görmem bir oldu. Aynı saniyelerde inanılmaz bir şekilde o kocaman bantlanmış ayakkabının tabanı yeniden Şaaaap! diye yere düştü...
İşte benim bittiğim an o andır...
Çocuk beni bekliyordu, ve ben o tuvaletten uzun bir süre çıkmadım.Ayakkabıyı tamamen bantlayıp çıktık. Çocuk gitmişti. Allah kurtardı çocuğu, iyi ki gitmiş.Sanırım zihninin bir yerinde "saatlerdir zçan kız" gibi bir imaj kalmıştır benden.
Ülen bir şey olacağından da değil de bu ne yaw şimdi?
Şu anda aklımdan Bon Jovi'den "It's my life" adlı güzide şarkı geçiyor.Tüm gençliğe aramağan olsun.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
