16 Haziran 2010






3 hafta önce Antalya için topladığım valizimin üzerine birkaç ekleme yapıp Kuşadası yollarına düşeceğim bu gece.

Şehir değiştirmek gibi bir derdim yok bu sefer. Tek amacım denizde her zaman yaptığım şaklabanlıkları yapmak.

Geçengün Survior!a denk geldim. Ordaki irice arkadaşın suyun içinde yaptığı özgürlük yüzüşünü görünce içim çoştu.
Ben bazen suyun içinde insan olduğumu unutmaya çalışırım. O kocaman suyun içinde zaten insan olsan ne yazar. Dünyayı dışarıdan görmek gibi bir şey! Bir anda aslında o kocaman evrende küçücük ve herhangi bir canlı olduğunu farketmek hem egolardan arındırır, hem de tuhaf bir özgürlük duygusu uyandırır.

Biz insanlarda kodlanmış bir "insan olmak" ağırlığı var. Arada onu atmak gerek. Biz neyiz ki şu koca evrende?

Her sene denize girerken üzerimi ıkına sıkına çıkarırım. Sanki ilk kez sahilde mayomla kalacakmış gibi...
Arkasından tırsa tırsa suya doğru ilerlerim. Etrafta duruma çoktan alışmış, suyun içinde kıpırtısız durabilen amca teyzelerle gözgöze gelip "su nasıl?" iletişimi kurarırız. Bu sözsüz başlayan iletişim bir teyzenin "gir gir su çok güzel!" demesiyle gelişir. Diz kapaklarıma kadar "enaaamm ouyy" gibi içli sesler çıkardıktan hemen sonra gözümü kestirdiğim derinlikten balıklama bırakırım kendimi suyun içine...

Bu teyze amcalardan başka benim yaşlarımda olan pek yoktur o saatte. O saat 7-8 arasıdır. Suyun en güzel, en duru ve en kıpırtısız zamanı. Su daha serindir ve deniz o anda sadece birkaç kişinindir.

Saçlarım tuzlu suyun ferahlığını tattığı an artık yeniden deniz bağımlısı olmuşumdur. Ayaklarımın etrafında dolaşan küçük balıklara bakarım. Gökyüzüne. Sonra da Yunan adalarına kadar uzanan denize...

İşte o anda küçücüğümdür. Hiçimdir. Dünyanın üzerinde bin yıllar önce oluşmuş bu koca suyun içinde yüzen bir çöpümdür işte!

Bıraksam kendimi, yüzmeden, sırtüstü, kim bilir nerelere sürüklenirim.

Sanırım hayatımda farkındalıkla yapabildiğim tek şey denize girdiğim andan itibaren gelişen duygularım.

Bir budist rahip bir Lama'ya sorar: "sizinle benim aramda ne fark var? Ben de uyuyorum, ben de yemek yiyorum, ben de yürüyorum, ben de gülüyorum."
Lama cevap verir :" evet haklısın. Ama ben uyurken gerçekten uyuyorum, yemek yerken gerçekten yiyorum, gerçekten yürüyor ve gerçekten gülüyorum."

Yemek yerken hangimiz sadece o çene, çiğneme ve yutma hareketini yapmanın dışında yediği gıdanın lezzetini almanın tadını çıkarıp doyduğu ana kadar geçen sürede gerçekten yemek yediğini farkediyor? Kaçımız yürürken bacaklarının, kasalrının, bedeninin farkına varıp bu arada da dışarıda olup bitenlere hayranlıkla bakabiliyor?

Farkındalık yaptığımız ve yapamadığımız herşeyi daha anlamlı ve değerli kılar.

Şu anda yaşıyoruz. Ama yarın burada olmayabiliriz. Hepimiz ölüm fikrinden köşe bucak kaçarken ölüm yok olmuyor. Var ve hep olacak.

Bırakın bugün de iş yerindeki yarım akıllı sizin canınızı sıktığını zannetsin, yakın sandığınız arkadaşınız size kazık atsın, topuğunuz kırılmış, patronunuz azarlamış, perdenin son iki tokası kornejden çıkmış olsun. Ev kirli, dolabınız dağınık kalsın.

Pencereden dışarı bakın. Siz sıkıldınız, üzüldünüz ya da daraldınız diye dünya durmaz.Otobüsler geçer, kuşlar uçar, insanlar yürür.

Sadece kendinize değil, başkalarına da bir güzellik yapın.Bugün siz iyi olun. Başkalarının da iyi olmasına yardımcı olun. Sadece bir kişinin yaptığı pozitif herhangi bir şey tüm dünyayı dolaşır. Mutlu olmak mutlu etmekten geçer.

Yediğinizin, yürüdüğünüzün, uyuduğunuzun, güldüğünüzün farkında olun. Yaşadığınızın farkında oldun.

Sevgiler.

12 Haziran 2010

Meööğğvvvv


Hep bu saatlerde dışarıda bir kedi dünyanın en garip seslerini çıkarmaya çabalıyor. Her seferinde "bahçede ağlayan bir çocuk mu var?" ya da "biri kusuyor ve aynı anda da ağlıyor galiba" gibi saçmasapan şeyler geliyor aklıma. Çünkü tam olarak birşeye benzetilebilecek bir ses değil.
Çünkü o gece yarısı canı sıkılmış, belki de çiftleşmekte geç kalmış, sokaktan geçen köpekten huylanmış, ya da tüy topağını boğazından çıkarmaya çalışan bir kedi.

Kedi işte. "Nankör" sıfatıyla özdeşleşmiş yaratık.
Çok afedersiniz ama bunu diyenler "halt etmiş" diyerek bu klasik tartışmanın orta yerine atıcam kendimi.

İnsanoğlu tüm dünyayı da kendisi için yaratıldığını varsayarak sürekli söke saça tükettiğinden hemen her hayvanın da kendine boyun eğmesini bekler. Çünkü hayvan dediğin ya sevilir, ya iğrenilir,ya binilir, ya da yenir!

Hindular et yemezler. Yol ortasında duran ineklere de kış kış demezler. Bu yüzden de zannederiz ki Hindu evladı o hayvana tapıyor!

Hindu evladı o hayvana saygı gösteriyor. Hindular "AHİMSA" ya yani düşünce,söz ve fiilleriyle başka varlıklara zarar vermekten kaçınma ilkesine inanır.Hindular tüm hayatın kutsallığına inanır ve cana zarar vermekten kaçınarak vejeteryanlık uygularlar.

Bir çok yerde bir çok insan birbirinin yediğine "böğğğ.ay ne ivrenç insan bunlar" der. Muhtemelen bunu en çok biz diyoruzdur. Discovery Channel olsun, efendime söyleyeyim National Geographic olsun izlerken hanginiz böcek yiyen Vietnam'lı kardeşle Kedi yiyen Çin'li kardeşe "allah senin belanı vermesin be adam! Öğğğğ!" demediniz?

Demeyiniz. İnsan evladı bulduğu her şeyi yer. Açlıktan ölmek üzere olan kazazedelerin ölmüş olan diğer kazazedeleri yediği efsanesini (belki gerçektir) bilirsiniz. Peki ikinci dünya savaşı'nda 29 ay süren ve 1 milyon kişinin öldüğü nazi kusatmasi altindaki leningrad halkinin zorunlu olarak yaptiginı da bilir misiniz?

Ben misal bazen şımarıklık edip "aiyy açlıktan ölsem pırasa yemem" derim. Açlıktan ölüyor olsam değil pırasa kereviz bile yerim! Hatta abartır bamyaya bile sulanabilirim.

Aslında konu kedilerdi. Gene buraya nasıl geldiğimi anlamadım. Galiba anlatmak istediğim önyargılarla ilgili birşeydi. Olsun arada farklı birşeyler de çıktı.

Özet ne mi? Özet; kediler iyidir. Nankör felan değiller. Sadece köpek gibi "tuttsss oğlum tutsss" gibi lafları hiç bi taraflarına sallamazlar. "Gel kısım" derseniz kuyruklarının oralı bile olmazlar. Kedilerden köpek performansı beklemeyiniz. Kedi kedidir, köpek de köpek.

Evet.

10 Haziran 2010

İki iki daha dört

Şu ömrü hayatımda yapamadığım bikaç şey var;
Bunlardan biri kendi reklamını yapamayan bir insan olmam. Reklamdan kastım "ay bunu yaptım, ay şunu yaptım, süper de insanım ben, bugün şurdan şöyle burdan böyle koşturdum" gibi şeyler.
Bunlar bana gündelik ve normal geliyor. Bende mi bir gariplik var anlamadım?

Aylardır iş bakıyorum, sıkıntıdayım ama erkek arkadaşım bana "çok rahat görünüyorsun, hiç iş arar gibi bir halin yok" diyebiliyor. Lan?! Nasıl ya?!

Ben hiç ona anlatmıyormuşum ki. Yahu bana bir tane adam gösterin ki işsizlikten memnun olsun parasızlığın keyfini çıkarsın. Sabah ilk işim 5-6 tane iş arama sayfasını açıp tık tık iş başvurusu yapıyorum mu demem lazımdı?

Hepimizin gün içinde yaptığı şeyler vardır ya hani. Bazılarımız onu öyle bir ballandıra ballandıra anlatır ki "ulan ben de yaptım ama böyle de yapamadım" dedirtir.

Farzı misal şahıs birçok kişinin 1 saatte yaptığı ev temizliğini 1.5 saatte yapmıştır. Ama anlatması 3 saat sürer. Siz 1 saatte yaptığınızı anlatmaya bile gerek duymazken ve belki de ondan daha iyi yapıp daha çok yorulmuşken bir bakarsınız onun etrafında "ah canıım" diyen insanlar türemiş. Lan bu ne?

Ben bunu anlamıyorum. Bunu en çok da çalıştığım iş yerlerinde anlamıyorum. 5 sayfalık yazıyı 2 günde yazar, saçı başı dağılır, "ay çok yoruldum" diye diye bitirir. Sonunda ne olur? Çok çalışkan!

İşte bu kendi reklamını yapabilmektir. Bu kötüdür demiyorum. Yapamadığım için bok da atmıycam şimdi. Ama apaçık kandırmaca değil mi bu?

Ben bunca yıl bunu bilip de uygulayamadıysam alışmadık gtte çok afedersiniz don durmuyor demekki.

Bunu yapabilenleri tebrik adiyor, kıçımla kavga etmeye gidiyorum.

7 Haziran 2010


“Size birsey söyleyeyim. Ben dostları seviyorum ve daha fazla dostum olsun istiyorum. Ben gülümsemeleri seviyorum.
Bazı gülümsemeler alaycıdır. Bazı gülümsemeler ise sahte, diplomatik gülümsemeler de denir bunlara. Bu gülümsemeler tatminkar degildir, ama korku ve süphe uyandırırlar.
Gerçek bir gülümseme istiyorsak, önce gülümsemenin gelmesi için gerekli altyapıyı hazırlamamız gerekir.”

-Dalai Lama-

5 Haziran 2010

Cafede bir başına.


Bir cafe'de geçirilebilecek en acı anlar birini beklerken tek başına geçen anlardır.

Nedense her seferinde oturmadan önce bu fikir bana çok cazip görünür. "Ne olacak yani alırım dergimi, kitabımı, bi çay isterim, bi sigara yakarım, mis gibi takılırım" diye geçiririm içimden.

Dergiyi ya da kitabı okuyup 2 çay içtikten sonra bir kıpraşma başlar insanda. Etrafa bakarsın, konuşan çiftler, gülüşen arkadaş grupları ve ortalıkta fır dönen garsonlar.

Saatine bakmaya başlarsın. İçin için önce erkenden gelen kendine, sonra da "neden daha erken gelmedi sanki" diye beklediğin kişiye homurdanmaya başlarsın.

Bir cafede tek başına olmanın en kötü yanlarından biri de tuvalet sorunudur. Çantanı alıp gitsen masana birinin oturma ihtimali vardır. Çantanı almasan birinin yürütme ihtimali haylice büyüktür.

Dergide en okumadığın yazıları bile okur, gözlerin okumaktan şeşibeş olur. Çay mideni kazındırır. Yemek sipariş etsen ben kendi adıma tek başına cafede yemek yemeyen insan tipiyimdir sevmem.
Üstelik bir zaman sonra garsonlar için -Görünmez Adam- olma hitimali de vardır. Onca kalabalığın arasında tek başına "bi çay lütfn..." sözü kaybolur gider.
Öf, zor bir iştir cafede tek başına olmak.

Bazen sırf tek başınalık keyfi yapmak için bir cafeye gittiğimde bile 1. saatten sonra bu sorunu yaşarım. Kaptığım güzel masada tek başına olduğum için arada gelen arkadaş gruplarının için için bana küfrettiğini duyar gibi olurum. Bundan eminim çünkü bunu ben de yaparım. "Koca masaya tek başına oturmuş xyz... !!!"

Bir cafede tek başına oturan kişinin aynı zamanda bir karizması da vardır. Garip ama aynı zamanda da çekicidir. Çünkü genelde kimse tek başına bir aktiviteye girmeyi sevmez. O cafede tek başına oturan bir erkekse cazibesi bir nebze artabilir bile.

Son zamanlarda cafelerde kitap, dergi vb yerine masanın üzerinde nal gibi Laptoplar duruyor. İşte Laptopla oturan yalnız kişi bence cazip değildir. (caiz de değildir) Laptop yalnızlığı alan bir nesnedir bence. Çet yaparsın, facebookta dolanırsın, ona tıklarsın, buna tıklarsın ve tek başına olmamış gibi olursun.

Aslında hoşuma gidiyor için için gıdıklanıyorum."Ülen" diyorum. "Şimdik bir Laptop olaydı fotoğraflarımı şeederdim, farmville de hasat ederdim, şu kolumdaki ağrının sebebi neymiş ona bakardım...". Halbuki evde de yapabilirim hepsini. E dışarıya çıkmışım ne işim var internetle o zaman?

Kitap okurken bende garip bir trip oluşur. Kitapta beni can evimden vuran bir cümle, olay ya da satır bulursam kitabın kapağını yavaşça kapatır, gökyüzüne bakar ve bir "oh" çekerim. Bunu eskiden beri yaparım.(Yaptığımı sonradan farkettim)

Geçenlerde uzun uzun bunun sebebini düşündüm. Ve cevabı çocukken yazdığım günlüklerde buldum. Takriben 9 yaşilarında yazmaya başladığım bu ötesi berisi belli olmayan günlüklerimde en çok geçen serzeniş "kimse beni anlamıyor" du. Şimdi anlıyorum ki kitapta geçen ve beni benden alan o durum beni yalnız olmadığım konusunda ikna ediyor. "Evet" diyorum. "Ben de aynen böyle düşünmüştüm, yaşamıştım, ya da yapmıştım!". Ve bunu kutlamak için gökyüzüne bakıyorum, yaşadığımı farkedip derin bir nefes alıyorum.

Bir cafede yalnız oturmanın en güzel tarafı o durumdan bir yazı çıkabilmesidir. Yan masada kikirdeyerek konuşan 19 yaşlarındaki iki genç kızın İsrail'e giden yardım gemisiyle ilgili yorum yapmasını duyup "allahım bu nesilde az da olsa kafası çalışan birileri var" diyebilmektir. Öte masada iki kız bir gay i aynı masada tezleriyle ilgili konuşurken görüp ayrımcılıktan arınmaktır. Kalkarken garsonun getirdiği hesaba içlenmek ve sesimi duymadığı için darılıp bahşiş bırakmamaktır.

(bir çay ltfn...)

1 Haziran 2010




Gitmek


Bugünlerde herkes gitmek istiyor.
Küçük bir sahil kasabasına,
Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...
Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konuşsam aynı şey...
Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.
Öyle "yanına almak istediği üç şey" falan yok.
Bir kendisi.
Bu yeter zaten.
Herşeyi, herkesi götürdün demektir.
Keşke kendini bırakıp gidebilse insan.
Ama olmuyor.
Hadi kendimize razıyız diyelim, öteki de olmuyor.
Yani herşeyi yüzüstü bırakmak göze alınmıyor.
Böyle gidiyoruz işte.
Bir yanımız "kalk gidelim",
öbür yanımız "otur" diyor.
"Otur" diyen kazanıyor.
O yan kalabalık zira...
İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile,
Güvende olma duygusu...
En kötüsü alışkanlık.
Alışkanlığın verdiği rahatlık,
Monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor.
Kalıyoruz...
Kuş olup uçmak isterken, ağaç olup kök salıyoruz.
Evlenmeler...
Bir çocuk daha doğurmalar...
Borçlara girmeler...
İşi büyütmeler...
Bir köpek bile bizi uçmaktan alıkoyabiliyor.

Misal ben...
Kapıdaki Rex'i bırakıp gidemiyorum.
Değil bu şehirden gitmek,
İki sokak öteye taşınamıyorum.
Alıp götürsem gelmez ki...
Bütün sokağın köpeği olduğunun farkında,
Herkes onu, o herkesi seviyor.
Hangi birimizle gitsin?
"Sırtında yumurta küfesi olmak" diye bir deyim vardır;
Evet, sırtımızda yumurta küfesi var hepimizin,
Kendi imalatımız küfeler.
Ama eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada.
Ölüm var zira.
Ölüme inat tutunmak lazım,
İnadına kök salmak lazım.
Bari ufak kaçışlar yapabilsek.
Var tabii yapanlar, ama az.
Sadece kaymak tabakası.
Hepimiz kaçabilsek...
Bütçe, zaman, keyif... Denk olsa.
Gün içinde mesela...
Küçücük gitmeler yapabilsek.
Ne mümkün.
Sabah 9, akşam 18
Sonra başka mecburiyetler
Sıkışıp kaldık.
Sırf yeme, içme, barınmanın bedeli
Bu kadar ağır olmamalı.
Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz.
Bir ömür karşılığı, bir ömür yani.
Ne saçma...
Bahar mıdır bizi bu hale getiren?
Galiba.
Ben her bahar aşık olmam ama
Her bahar gitmek isterim.
Gittiğim olmadı hiç,
Ama olsun... İstemek de güzel.


Can YUCEL