30 Mart 2010



Dünyaya gelip de hatırladığım ilk şeylerden biri abimin sünnetidir. Üzerinde subay kıyafeti gibi bişey vardı. Şapkasıyla, apoletleriyle tam bir subay gibiydi.
Bizim öyle stüdyolara felan verecek paramız olmadığı için artık her kimdiyse abimi alıp yan apartmanın altındaki bakkalın önünde fotoğrafını çektiler sünnet hatırası olarak. Ben de oradaydım.

Topalak, sarışın ve dünyanın en kuyruk kız kardeşiydim. Abim nereye ben oraya...

Kendimi bide erkek felan gibi bişey zannettiğim için, onun her yaptığını yapmam gerekiyor gibi bir durum vardı.Ben babası tıraş olurken onu hayran hayran izleyip yüzüne arko traş sabununu süren bir kız çocuğuydum.

Abim esmer, zayıf, ince sesli ve uyumlu bir çocuktu. Allah beni ona resmen sabrını sınamak için göndermiş gibiydi. Uyuz olduğu ne varsa onu bir şekilde bilir, bir tenhada sinsice yapardım.

O hep bisikletini, topunu, dergilerini ve kitaplarını yani ona ait ne varsa arkadaşlarıyla paylaşırdı. Ve o paylaştığı şeylerin başına hep bir şey gelirdi. Diğer uyanık bebeler bunu pek yapmazdı. Bu yüzden hep azar işitirdi abim. Malum bir plastik top olsun, Kırmızı Pinokyo bisiklet olsun, Milliyet Çocuk Kitapları olsun bunlar çok değerli şeylerdi.

Abim çok okurdu. Deli gibi okurdu. Hatta belki biraz deliydi. Bilim-Teknik Dergisini okur okur sineklerin, solucanların, evimizdeki sağlam radyoların ya da benim üzerimde çeşitli deneyler yapardı. İçini açıp kurcalamadığı şey yoktu.

Bana da "uyuuu uyuuu" şeklinde hipnozumsu tekniklerle kimi telkinlerde bulunur abuk subuk şifreler ezberletirdi. Hala hedefi hatırlamasam da o şifreleri hatırlıyor olmam bu tekniklerin işe yaradığının garip bir göstergesi :)

Ona çok güvenirdim. Çağla uğruna tepesine tırmandığım ağaçtan inemediğimde, bir halt edip sopa yiyeceğimi anladığımda, kafamı balkon demirlerine sokup çıkaramadığımda, sokakta yavru kedi- köpek allah ne verdiyse bulup da eve getirdiğimde ilk kelimem "ooozzzaaabiiii" olurdu.

Aslında ona pek "abi" demezdim. Ooz'du o benim için. Kendimi aynı yaşta falan mı zannediyordum artık nedir.
Sadece sokakta top oynuyor ve ortalıkta çoklu bir abi durumu varsa ancak o zaman yanına "abi" yi sıkıştırırdım.

En büyük zevkim o okula gitmek üzereyken ayakkabılarını bağlamak için eğildiğinde kısacık kesilmiş dik dik saçlarına elimi sürerek "tırrttt" yapmak ve onu delirtmekti. O zaman diş telleri vardı ağzında. "Yaaeefff! Yapsmassana be!" derdi.

Annemle sık sık cildiyeciye ve diş doktoruna giderlerdi. Özel sabunları ve ağzına taktığı enteresan diş telleriyle Robokop gibi biri olmuştu. İçin için gıskanıyordum ne yalan söyliyim. Onun ne çektiğini bilmeden...

Biz babasını gece yatmadan 15 dk önce falan görebilen iki kardeştik. İki, bilemedin üç işte çalışan bir öğretmen baba, ve türlü sıkıntıyla kendince mücadele eden dellenmiş bir annenin iki çocuğu.

O zamanlardan başlayan gülme krizlerimiz, dandirik durumlara olan bakış açımız ve espri kabiliyetimiz bunlar sayesinde gelişti sanırım.

Bir gece Abdullah amcanın "aman be yaw, olmaz ki yaw" demesiyle Büyük Teyzemin demesi arasındaki volüm ve hız farkına annemim "şşştt!" demesine kadar katıla katıla gülmüştük...

Abimi hep güzel güzel ders çalışırken hatırlıyorum. Ve şimdi anlıyorum ki hebisi yalanmış! Bana hep "bak abin gibi ders çalış. O ne güzel çalışıyor" derlerken onun yer altında sakladığı çizgiromanları ve Gırgırları okuduğunu sonradan öğrendim. Heyhat!

Bana büyüteç yapmayı, büyüteçle sinek yakmayı, gazetede delik açmayı, kumdan baraj yapmayı, uçurtma uçurmayı o öğretti. Kavga etmeden de oyun oynanacağını, paylaşımcı olmanın sadece paylaşılan maddeye zarar verdiğini, Gırgır gibi mizah dergilerini, Çizgi Roman kültürünü, iyi bir müzik zevki sahibi olmanın önemini,yaratıcı hayal gücünün ne kadar zevkli olduğunu da o öğretti.

İlk biramı onunla Blues Bar'da içtim. İlk barıma da böylelikle gitmiş oldum. Sevgilimle buluşmak isteyip de evden izin alamadığımda yine arkamda o vardı.

Bir gün Üniversiteyi kazanıp şapadanak Eskişehir'e gitti.Ben ergen kimlikli bir gerginken birden bire onsuz kaldım. Abimin kim olduğunu, hayatımda nasıl bir yeri olduğunu, onsuz evdeki yaşamın ne kadar "eksik" olduğunu o zaman anladım.

Çok tıkandığımda ona mektuplar yazardım. Yazarken de ağlardım. O kadar özlerdim ki...

Evde yıllarca sofraya 4 tabak, 4 çatal konurken birden bire 3' e inmek çok zoruma gitmişti.Aile dediğin 4 kişiydi benim için...

Sanırım o gittikten sonra en çok söylediğim cümle "dünya bir yana, abim bir yana" idi.

Abim benim için aşktı, arkadaşlıktı, sevgiydi, destekti, dosttu. Yani ihtiyacım olan her şeydi...

O Eskişehirdeyken ben de onun izinden gittim. Yüksel Caddesine dadandım. Pink Floyd, Janis Joplin, Queen dinliyordum. Gırgır, ya da benzeri her ne varsa onu okuyordum. Has Çay Evine takılıp benim gibi insanlarla bir arada zaman geçiriyordum. Yani elimden geldiği kadar yaşıyordum.

Hayatımızın bazı zamanlarında apayrı yerlerde ve apayrı şeyler yaşadık. Bazen çook uzaklarda kaldık birbirimizden. Ama hiç bir şey onun benim abim olduğu gerçeğini ve benim ona olan sevgimi değiştiremedi.

Bugün abimin doğum günü.Ona nasıl bir hediye verebilirim diye çok düşündüm. Yanında onu çok seven, ve onun da çok ama çok sevdiği birinin olması beni inanılmaz mutlu ediyor. Biliyorum ki sıkıntıları olsa da yanında ona hayatı boyunca destek olabilecek dünya tatlısı biri var. Sanırım bu ona hayatın verdiği en güzel hediye.

Benimki ise ne kadar çabalarsam çabalayayım tam olarak anlatamadığım ama dilim döndüğünce yazdığım bu satırlar. Abimin kendisini kardeşinin gözünden görmesini istedim. Ne kadar sevildiğini ve hep sevileceğini bilsin diye.

İyi ki benim abim olmuş. İyi ki benim abim "Oğuz" olmuş.

Canım abim nice güzel yaşlara...
Seni çok seviyorum.

25 Mart 2010

Tespitçi geldi haaanııımmm

İçimde luzumsuz bir kıpraşma. Luzumu yok ama mevsimi var bu işlerin. Dilime düştü ya bahar, artık mümkünü yok inmez yaza kadar.

Geldiğimden beri ilişkilere dair hem iyi hem kötü haberler alıyorum.
Misal Asuman'la Gerrit barışmış. Bu ay sonu geliyor bizim inatçı sarı kafa!
Kuzenim yıllar sonra aşkı bulmuştu ve fekat bu aşk son bulmuş. Daha da fenası elemanın hayatında bi stepne olduğunu öğrendi.Dünden beri mide kramplarıyla ve kusmayla cebelleşiyor.

"Erkekler ne der Kadınlar ne anlar" adlı güzide filmde ilk kez doğru mesajlar verildiğini farkettim. Genelde böyle isimli filmler antin kuntin olur güler geçersin. Bu filmin bir kısmı da ister istemez öyle ama beni filmin girişindeki diyaloglar hem baya güldürdü hem de "uww" dedirtti.

Bir kadın terkedildiğinde ya da aranmadığında arkadaşları ona hemen" aslında zaten seni hak etmiyordu, sen ona fazlaydın, bu kadar güzel ve çekici olman onu korkuttu" gibi laflarla destek olurlar.Bu destek laflarının çoğu desteksizdir. Zira ortada bir gerçek vardır ki, o da adamın gitmiş, sizin de yalnız kalmış olmanızdır.

Ama ortada üzgün bir kadın, onun üzüntüsünü paylaşmaya çalışan başka bir kadın varsa bu laflar mecburen edilir. Sıcağı sıcağına pata küte gerçeklere boğamazsınız karşınızdakini. Bazen de gerçeklerle bu yukarıdaki zırvalar çok uyuşur ve gerçekten içten söylersiniz.
Sonraki deneyimlerde bir şey değişir mi bilmem ama şunu bilirim ki çoğu kadın "bundan sonraki ilişkimde şöyle yapıcam, bi daha öyle içten olmıycam, kendimi ağırdan alıcam" der ve eskiden ne yapıyorsa yenisinde de onu yapmaya devam eder. Yani gene aynı olur.

Değişmeyi deneyenler genelde oldukça tökezler. Biri kendine ait olmayan bir elbiseyi giydiğinde nasıl eğreti durursa, sonradan denen davranış türleri de öyle eğreti durur.

Üstüste aldatılan kadınların bir kısmı intikam uğruna beraber olduğu erkekleri aldatmaya, üçünü beşini bir ipte oynatmaya çabalıyor. Bu da ayrı bir dandirik durum.

Mutluluk, paylaşım, ilişki bunun neresinde?

Bunlar bugün kuzenimle konuşurken geldi aklıma. Etrafındaki çoğu kız arkadaşı ona bu aldatma kaosunu önermiş. Yani birini bulacak ve onu da bir başkası ya da başkalarıyla aldatacak. O zaman da erkeklerden intikamını almış olacak.

Düşünsenize bir "Dünya Erkek Milleti Örgütü (DEMÖ)" var ve dünya üzerinde ne zaman bir kadın bir erkeği aldatsa bunlar tespit ediyor ve "vah vah tüh tüh nasıl da ezdi büzdü bizi" diyorlar. Hatta ağlayıp "biz ettik siz etmeyin" diyorlar.

Ooof of acaba torunlarımızın torunları falan daha akıllı olurlar mı acaba.

Herşey bir yana eğer cinsiyetçilik yaparsam önce kendi cinsimin bir an önce akıllanmasını diliyorum.Yolda hönküren, laf atan, tacizde ve tecavüzde bulunan,karısını ve çocuklarını döven, vurkaç taktiğiyle kalp kıran kimi erkekleri yavrulayanlar kadınlar değil mi? Bunları doğurup "erkektir yapar, aslan oğlum, he yavrım" diye gaza getiren de anaları değil mi? Hadi gitgide modern oluyoruz. Eski tip anneler gitgide azalıyor. Gene yavruluyorlar. Bu sefer de bunların modern versiyonları çıkıyor ortalığa. Gizli kamerayla sevgilisini soyunurken ya da sevişirken çekenler, okuldaki sıra arkadaşının eteğinin altından cep telefonuyla fotoğraf alanlar. Lar da lar.

Allahım nerden nereye geldim ben. Konunun sonunu bağlayamamaktan korktum bi an. Özetle: Erkeklerin penisi, kadınların vajinası vardır.

Bitti.

21 Mart 2010

Hello Ankara Tell Me How You Doing?


21 Mart bişeyin kurtuluşu mu diye uzun uzun düşündüm bugün. Ta ki "Nevruz kutlamaları hede hödö" oldu diyene kadar tv kanalları.

Ben Lise 1. sınıfa kadar Nevruz nedir bilmedim. Ailemin de haberi yoktu. Yeni taşındığımız evin penceresinden baktım o gün. Karşıdaki boş arazide ateş yakmış çocuklar. Pür neşe atlıyorlar ateşin üzerinden. "Anam" dedim. "Ne ki bu?"

O zaman ona buna atlama iç güdüsü olduğundan gittim ben de atladım neye atladığımı bilmeden. Meğersem Nevruzmuş. Ne güzel bir kutlamaydı. Niye böyle bir kutlamadan uzak ve habersizmişiz ki biz? Sanırsam bölgesel ya da yöresel bir kutlama bu.

Ateşten atlamanın manası Şamanizme dayanıyormuş. Ateşten atlamak, ateşe bakmak ruhu temizliyormuş. Aslanım Şamanizm!

Ne kadar eğlenceli kutlama varsa ondan uzak kalmışız. Kanlı revanlı bayramları ya da kusana kadar şeker yenen bayramları düşününce bu bin kat daha iyi.

Valla kimse yargılamasın, kusura da bakmasın. Antil kuntil aydınlar gibi klasik eleştriler yöneltmeden bu işler bana ters diyip bu konuyu kapatıcam.

Ben gider ağaçlara sarılırım, ıslak çimenlerde yürürüm, mavi gökyüzüne bakar salak salak sevinirim. Kuşların sürü halinde uçtuğunu gördüğümde nerde olursam olayım durur bakarım kafam havada. Gün batımının rengine hayran kalıp, geceleri aval aval aya bakarım. Artık bu neyin nesiyse ben de onun osuyum.

Bugün Ankara'da baharın ilk günü gibi bişeydi ve bunu farkeden hemen herkes bizim gittiğimiz yerde, yani Eymir Gölü'ndeydi.
Bu kadar zamandır giderim ben böyle trafik, böyle insan ve köpek kalabalığı görmedim Eymir'de.

İki damla su göreceğiz diye garibim tüm Ankara gölün etrafına yayılmış.Naz ve Dolge kahvaltı etmek için 2 saat kadar beklemek zorunda kaldı. Zira her yer dolu, her yerin mama sırası vardı.

Bu şehri niye seviyorum diye kendimi bazen sorgularken hep aynı cevap geliyor aklıma. Olanaksızlıkların içinde olanak bularak sevinen bir insan güruhuyuz bu şehirde.Denizi yok, aman aman bir yeşilliği yok, enteresan bir tarihi dokusu yok.Çok ilginç sokakları felan da yok. Bunlar olmadığından olabileceklerle sevindirik olarak yaşıyoruz. İstanbul'a gittiğimizde "anamm deniz, tarihhh, midyeee" diyebiliyoruz. Tadını alabiliyoruz olmayan şeylerin.

Bir nevi Ankara bir memur, biz de onun belli olanaklarla yaşayan çocuklarıyız aza kanaat edebilen, çoğu görünce de tadını alabilen...

19 Mart 2010

Je veux seulement oublier et puis je fume


Yapacak bir şey yok. Bahar geliyor ve gönül yayları mı artık, yoksa başka bir yerler mi gevşemeye başladı bilemiyorum ama "o" süreç başladı bugün benim için.

"Ne acaip yaratıklarız biz" diye düşünmeden edemiyorum.Mevsim değiştikçe de bize bir haller oluyor. Kış geliyo, güneş kaçıyor, biz de içimize kaçıyoruz. Sonbahar geliyor, bir hüzün bir garip haller.Bahar geliyor yaylar gevşiyor, yaz geldi mi hoyde breh!

Aslında sonbaharda ben hüzünlü olmuyorum. Aksine sanki bahar gelmiş gibi sevindirik oluyorum. Bu benim o aylarda doğmuş olmamla alakalı olabilir. Ya da o aylarda hep aşık olmuş olmamdan falan gelen bir alışkanlık durumudur.Kesin bir bulgu yok.

Ama bahar geliyor be! Bahar len! Bildiğimiz bahar işte. Hani sebepsizce kuduruklaştığımız, aşıkmışçasına hallendiğimiz ay.

Aşık olmadan aşık olmak üzereymiş gibi hissetmek ne nadide bişey.

Hep alkole övgüler yağdırır gibi bi halde olmak istemiyorum ama, artık aralıklı içen bir insan olarak baharı birayla karşıladım ve şu şuursuz mutluluğumu biraz buna da bağlamıyor değilim.

Aynada kendime baktım az önce. Bi değişik bişeyler var. Bu bahar hallerini ordan da anlamak mümkün. Türkan Şoray misali bir yayık bakışım var benim.O gelmiş gene.

Çeneme vurdu benim. İnsan kendi kendine coşunca böyle oluyor demekki.Aslında böyle güzel bir akşamda yalnız oturmak hele de bu halet-i ruhiyedeyken çok da güzel bir şey değil. Ama ben öğrenmişim bişeyleri. Tadını çıkarıyorum bunun da. İnsan kendiyle olmayı, farkındalığı öğrenmeli biraz sanırım.

Sevgiyle, herkese hoşgelsin bahar....
Ha, bide aşkolsun...

17 Mart 2010

I'm back baby!


9 gün İstanbul, 11 gün Edirne'den sonra sonunda eve döndüm. "doydun mu gezmeye tozmaya?" derseniz cevabım direk "hayır" olur. Parasızlığın gözü çıksın. Olsa daha durur muyum ben. Poposu tutuşmuş kedi gibi atarım kendimi ordan oraya.

Her şey bir yana aslında görmek istediğim, görüp de doyamadığım insan sayısı çok.

Edirne'den gözü yaşlı bir dönüş yaptım.Abime yeniden çok alıştım ve yeniden koptum.Kardeş olmak garip bişey.Uzak kalıyosun bir süre mecburen, sonra görüşüyosun. Başka biri olmuş gibi geliyor. Sonra, az bi zaman sonra bakıyosun gene aynı kişi. Belki biraz yorulmuş, biraz yılmış, sıkılmış. Ama aynı.Büyümüş gibi, değil gibi. Anlatması zor.

Çello Çalan Kedimle(Serpilişko)de doyamadık. İş çıkışı akşamları kısalı uzunlu mutfak sohbetleri, muhteşem Pazar kahvaltısı neye yetsin? Araya zaman girince insan yeniden alışma süreci yaşıyor bir de. Küçük tutukluklar gibi garip bişeyler oluyor. Sanki su akıyor da akacak mecrayı mı tam tutturamıyor. Onun gibi bişey. Tam mecrayı bulduyduk, ben döndüm gibi. (Bunu da tam anlatamadım)

-İstanbul'da 2.5 senedir dargın olduğum amcamla yeniden cilveleştik. Gene tam barışmadı gibi benimle ama napalım olduğu kadar.

-8 yıl sonra Gayeyle görüşmek kısa ama harikaydı. Birilerinin o kadar senede çok acaip değişip kimi lise arkadaşlarım gibi "Döpiyes" olmadığını görmek harika!

-Aslı ve Tolga evlilik yılgınlığı yaşıyordu. Tolga'nın gözlerinin feri gitmişti sanki. Death Metal dinleyen, upuzuun bir keçi sakalı olan o enerjik adam gitmiş, yerine tatil gününde bile gömlek üstü süveter, kumaş pantolona benzer bişiyler giyen bir bankacı gelmiş.Bu beni üzdü biraz.
Aslı işinden pek memnun. Ama o da evlendiklerine pişman. "Keşke beraber yaşamaya devam etseydik, ağır yüklerin altına girmeye ne gerek varmış ki..." diyor. Ayrıca her yumurtlama döneminde çocuk fikri alevlenip yumurtlama döneminden sonra bu fikirden hızla cayıyor. Allah muhafaza! 4 kedi neyinize yetmiyor anacım...

-İstanbul'a hala aşıkım ben! (Canım İstoş)

-Yıllardır istediğim kareleri yakalayamamanın verdiği acıyla abandıkça abandım yeni makinama. Neredeyse yıllık fotoğraf çekme istihkakımı doldurdum diyeceğim. Sadece İstanbul'da değil Edirne'de de coştukça coştum. Üstelik ortaya çıkanların çoğundan da memnun kaldım.
Edirne mutlaka görüle! Enfes bir şehir.Boşuna başkent yapmamışlar zamanında. Gözümün ufku genişledi, tarihi dokuya doydum vesselam.

-Hayatımın en görgüsüz kilisesini gördüm Edirne'de. Çıfıt çarşısı ya da bit pazarı gibi bir kilise olmasın, olamasın. (Sv George Bulgar Kilisesi)

-Nazlı'nın değimiyle kediler gene bana bol bol poz verdi. Patileriniz dert görmesin İstanbul kedüleri.

-Edirne'ye gittiğim gün kar yağmaya başladı. Arkamda baharı bırakmış biri olarak bozuldum baya bu kara. Bide 3 gün felan aralıksız yağdı sağolsun.80'lerden beri böyle kar görmedimdi ben.Dönerken de Edirne'ye bahar geliyodu.İstanbul'a yaz gelmişti. Ankara kararsız.

-Sonunda Çengelköy'ü de gördüm. Kçım dondu ama o çınarın altında, o kahvede bir çay içtim sonunda. (Süper Baba yeniden yayınlansın!)

-İKEA Evinizin Herşeyi!(Canıms)

-Hayatımda ilk defa Trakya'ya özgü olan Peynir Helvasını yedim.(Yummy!)

-Pırasayı sadece börek ya da katmer içinde yiyebileceğimden emin oldum.(Ellerine sağlık Ayşe Teyze)

-Amcam küslüğün cezası olarak bana Kereviz Çorbası içirdi. (Hatır için Çiğ Tavuk bilem yenir) Gerçekten ceza gibiydi.

-Trakya Üniversitesi'nin hayranı oldum. O nasıl bir Rektörlüktür, o nasıl bir güzelliktir yarebbim.

-Karaağaçta harika bir Pazar kahvaltısı yaptık.Nehir ne güzel bişey yaw.(I love you Meriç!)

-Edirne'nin kızları çok güzel, erkekleri de biraz tersi gibi mi ne?

-İstanbul metrosunun "arzın merkezine seyahat"ten ne farkı var? (Jules Verne bu günleri göreydi keşke)

-Kuledibi sosyetik olma yolunda hızla ilerliyor, Firuzağa Kahvesi dizi artistlerinin mekanı olmuş. Bi Paparazziler eksikti!

-Edirne'den dönerken Halim adlı arkadaş "Ankara'yı sevmiyorum" dedi. Ben de ona "aman oda sana bayılıyodu" dedim. Öküz gibi söylemedim ama şirin gibi söyledim.(Ankara refleksi)

-Edirne'ye gittiğimin 2. günü İlker aradı.Beni çok özlemiş, beraber olduğum biri var mıymış? (hıhı peki)

10 Mart 2010

İçime iklim kaçtı

İstanbul'da ordan oraya, şuradan buraya derken sonunda yolum Edirne'ye de düştü.
Tahmin ettiğim gibi bir çok arkadaşımı göremedim. Ağırlıklı olarak amcama öncelik verdim kendimce.

Yıllardır görmediğim Gaye'yle Kuledibinde buluşup sanki daha dün görüşmüş gibi kucaklaştık. Bir kez daha bunun hem garip, hem de ne kadar güzel bir şey olduğunu düşündüm.

Gaye'nin bilmediği sokaklarda ya da mekanlarda dolaşma huyu aynen devam ettiğinden beraberce kaybolup, beraberce bulduk yolumuzu. Onu Friuzağa'ya da götürdüm. Hala aynı kafadayız ne güzel...

Amcam düşündüğümden daha iyi görünüyordu. Aslında bizimle olmanın verdiği keyifle sanırım kendini daha iyi hissetti.İçimden bir ses herşeyin yoluna gireceğini söylüyor tıp dünyasına nanik.

İstoş iyiydi. Hepinize selamı var.

Geçtiğimiz Pazardan beri Edirnedeyim. Edirne bana ilginç bir süpriz yapıp şehir dolusu karla karşıladı. Aralıksız 3 günfalan kar yağdı sanırım. Ankara'da "hane kar nirdeee" diye bağırınıp iki damla kara görgüsüzce sevinirken burada resmen şoka uğradım.
Kömür kokusu, ayaz ve kar bana direk Kütahya'yı çağrıştırdı. Bir akrabalık var bu iki şehir arasında sanki.

Kar bu sefer biraz canımı sıktı. Zira ben İstanbul'da baharın kollarında debelenmekteydim ve benim için kış geride kalmıştı. Bunun yanı sıra Pazardan bu yana sadece bir kere dışarı çıktım. O da abimle markete. Allahım o nasıl bir kardı.Üstelik sadece spor ayakkabılarımla gelmişim buraya!

Nihayte bugün sonunda kar durdu ve abimle çarşıya indik. Aslında Edirne'yi biraza biliyorum düğün zamanından. Etrafta aralıklı olarak güzel yapılar var. Eh ne de olsa eski başkent.

Edirne insanı sakin ve samimi. "Be ya" lar havada uçuşuyor.

Serpilişko'yla mutfakta kısalı uzunlu "çençen" lerimizi yapıp doymaya çalışıyoruz birbirimize. Sabahtan akşama kadar da abimle "çen çen". Vakit nasıl geçiyor anlamıyorum. Buraya geleli 4 gün olmuş.

Sanki İstanbul'a olan açlığım tam yatışmadı. Kenarda köşede bişeyler kaldı. Buradan da 2.5 saat olması beni alttan alttan gıdıklıyor netekim.

Aslında seyyahlığa başlamışken dönmesem mi ki Ankara'ya?

3 Mart 2010

İstoş


Her sabah bir kedi şenliği. MArt ayı malum.Evde 3 erkek kedi 1 de yavru dişi kedi var. Erkekler "BAuuuww bauwww" diye bağırınıyor kart sesleriyle ama nafile. Kısırlaştırılmışlar bir kere.

Sabah ben nereye onlar oraya. Önce beşimiz birden tuvalete giriyoruz, oradan mutfağa. Sonra da pc başına. Biri tepemde, biri popomda.Şimdi mesela Nazlı ensemde eşofmanımı tırtıklıyor...

Bu gün öğlen Oğuz'la konuştuk. Amcam Eminönü'ne inip balık yiyelim demiş. Yine upuzuun bir yürüyüşten sonra Kuledibine gittim. Buluşup Eminönü'nde güneşli bir günü balık yiyerek kutladım. Güneşi gören bizim gibi coşup sahile inmiş.

Bol kahkahalı sohbetlerden sonra Tahtakale civarını dolaştık.Oradan da eve döndük.
Bugün Tolga'nın doğum günü olduğundan bütün gün ona birşeyler almak için bakındımsa da beceremedim ve en sonunda ikisinin de sevebileceği bir şey bulup aldım.
Evde kendi kendimize bir doğum günü kutladık.

Bol bol fotoğraf çekiyorum. Makinamı İstanbul'da kullanabilmenin yavaş yavaş tadına varıyorum güneş sayesinde. Umarım yarın da dünkü gibi bir gün olur.

Yarın sanırım Gizem'i arayacağım. Ya da karşıya tek kişilik bir gezi düzenlerim. Aslında Moda tarafını çok özledim.Orada fazlasıyla anım var. Gözlerim yaşarmadan dolaşabilirsem ne ala...

Bir yandan çektiğim fotoğrafları düzenliyorum, bir yandan da düzenleyebildiklerimi Facebooka aktarıyorum.Birazdan yatıcam. Sabah yeni bir gün başlıyooo.

2 Mart 2010

İstanbul Günlükleri


Utanıp arlanmadan yazmaya devam ediyorum. Sanırsın ki Evliya Çelebi'nin Seyahatnamesi...

Dün sabah planladığım gibi erken kalkıp kedilerle debelendikten sonra (ki bunu çok özlemişim) Beşiktaş'a indim. Geldiğimden beri aklımdaydı. Murat Muhallebicisinde Tavuk suyu çorbamı içmem lazım.
Yıllar önce abimle Beşiktaşta yaşarken bazen buluşur orda çorba içerdik.

Çorbadan ve çarşı dolanmasından sonra atladım Taksim dolmuşuna.

Taksimde yürümek garip bişey.Ona yürümek denmez pek. O upuzuun caddede insan kendini kaybediyor.Hele ben, fiziki olarak da kayboluyorum.

Yıllardır Saint Antoine kilisesine uğramak bir gelenektir benim için.Ve çıkışımda da geldiğim yöne dönerek yönümü şaşırmak da.Bi kere de kendimi şaşırtıp Tünele doğru devam etsem ya...

İkinci şapşallığım da hep Atlas Pasajını daha ileride bir yerde sanmak.Ancak dönerken "anam buraydı ya şapşal" diyerek dalıyorum pasaja.

Taksim turumu abim gelene kadar tamamladım. Neredeyse 1.5 yılı aşkındır abimi göremiyordum. Taksimin orta yerinde kucaklaştık hasretle.Ahtapot gibi sarmaş dolaş yürüdük birbirimizin yanaklarını mıncıra mıncıra. İnsan sevdiği birini uzun süre göremeyince uzun uzun bakıyor yüzüne "acaba ağzı burnu hatırladığım yerde mi" falan gibisinden.

Amcama gitmeden önce oturup bir yerde çay içelim az buçuk hasret giderelim dedik.Oradan da amcama geçtik.

Amcamla da bir süredir dargın hallerdeydik. Ve fakat rahatsızlığının coştuğunu duyunca benim için dargınlık kısmı tamamen ortadan kalktı tabi. Kapıdan girince sımsıkı sarıldım. Umduğum veya tahminimden çok çok daha iyi görünüyordu.İçime sular serpildi.

Dün uzun uzun sohbet edip güldük.Amcam beni Kereviz Çorbası içirerek cezalandırdı.Bununla yırttığım için memnunum.

Dün amcamda kaldım.Bugün öğlen de Aslı'lara döndüm. Aslında dönemedim çünkü evi bulamadım. Şakır şakır yağmurun altında baya bi ıslanıp üşüdükten sonra Tolga ve Aslı işten çıkıp beni eve götürdüler.

Bu istanbul'un düzayak olmayan yerleri bana labirent gibi geliyor.Misal Koca Mustaa Paşa'da oturan 10 yıllık arkadaşımın evini de hala bulamıyorum.Ben de de bi gariplik olabilir tapi.

Yarın bu sefer makinamı da alıp yeniden Taksim'e gidicem.Oradan da amcama.

Bu sefer havadan yana pek şansım olmasa da burada olmaktan çok mutluyum. Bir çok arkadaşıma gün kalmayacak gibi.Cuma Gaye'yle buluşucam. Bakalım kimseyi kırmadan bu görüş kısmını becerebilecek miyim.

Sevgiler