31 Ocak 2010

Arşivcilik fena bir şey

Ben takriben lise zamanından beri çok pis bir biriktiriciyim.
Biriktirici derken benim için değerli olan, anı olarak saklanası, gittiğim bir yerde hoşuma gidip aldığım ve dursun istediğim şeyleri, yazılan notları ve buna benzer şeyleri biriktiririm. Biriktirmek derken öyle düzenli istifli değil. O orada, bu burada...

Göz önünde olan yerden kaldırılmasına karar verdiğim zaman da en üst dolaba diğerlerinin yanına tıkıştırırım.

Dün onların bir kısmını elemeye, dolaplarda yer açmaya karar verdim.

Soldaki dolapta eski orgum(19 yıllık), ahşap yakma makinası(35 yıllık falan), 90 yılında Rusyaya gittiğimde aldığım matruşkalar,rozetler,kartpostallar,broşürler,çizgifilm makinası,gittiğimiz müzik festivaliyle ilgili tonlarca ıvır zıvır, pikap, plaklar çıktı. Çıktı derken süpriz olmadı. Bir kısmının orada olduğunu biliyordum ama, elemeye çalıştıkça ne acaip şeyleri de sakladığımı farkettim.

Bu dolabı kısmen tamamladıktan ve birşeyleri atmayı başardıktan sonra, ikinci dolaba geçtim. Orada da anneme ve babama ait tonlarca ilkokul,anadolu liselerine hazırlık kitapları, testler ıbık zıbık, ve benim eski oyuncaklarım vardı. Oradan da ciddi bir takım şeyleri atmayı başardık.

Tabii en önemlisi internetin evimize girmesiyle beraber yüzüne bakılmayan ansiklopediler. Aylarca gıdım gıdım, fasikül fasikül kuponları biriktirilmiş, en sık tozu alınan bilgi yumakları.Tam iki ayrı seri ansiklopedi ne olacak?

Kapımın önüne dizdim hepsini duvar gibi. Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneğine bir mail attım. Sizin işinize yarar mı ya da bana başka bir yer önerebilir misiniz diye.

Bir bilen varsa bana yardımcı olsun, heba olmasın bu ansiklopediler.

Toz yumakları, atılan ıvırzıvırlardan sonra raflar gözüme daha bir güzel görünmeye başladı. Dün güzelce kitaplarımın tozunu alıp dizdim. Bugün de artık CD lere bir el atarım...

Dün beni keyiflendiren de bir haber aldım. Özlem yine bir İKEA seferi düzenlemeyi düşünüyormuş. Havalar güzel olursa bir günlüğüne İstanbul yapma ihtimalimiz var."Yolculuk" lafını duyar duymaz içimde çiçekler açtı vallahi:)

O olmasa bile baharda tadını çıkara çıkara bir İstanbul ve Edirne seferi illa ki olacak. Şöyle hücrelerime kadar yolculuk tadını sindirmek istiyorum artık.

30 Ocak 2010

Danke shön Brecht!


Kopan ip, bağlanabilir yeniden
tutar tutmasına ama
kopmuştur işte bir kere

Belki karşılaşırız yine, ama orda
beni terkettiğin yerde,
bulamazsın beni bir daha

Kendime mi geliyorum nedir?




Hali hazırda hala bir grip yorgunluğu var üzerimde, yatak da "gell gel kim olursan ol gene gel" demekte ısrarlı.
Hava da gri sağolsun. Çok yardımcı oluyor.

Dün dışarı çıkmak iyi geldi. Bir barın açılışına gittik. Aslında beklediğimiz bar ortamı yoktu ama bolca sıcak şarap ve hoş kanepeler vardı. Beleş içki bile tat vermeyince oradan Fincan Cafeye geçtik.

Artık favorimiz orası gibi görünüyor. Sakin,tatlı bir yer.Yalnız da gidip kitap okuyup çay içilebilinecek bir yer.
Gece 00 a kadar oradaydık. Begüm,Umut ve Tolga'yla keyifli sohbetler ettik.

Bir tarafım garip bir şekilde "neden ağlamıyorsun artık?" diyor. "Neden burnunun direği sızlamıyor?" diyor.

Düşünüyorum. Beraber geçirdiğimiz zamanlar, alışkanlıklar belki biraz da geleceğe dair yaptığımız planları düşününce küçük bir sızı hızla dolaşıyor içimde. Ama sonra kayboluyor.
Deneyim mi bu? Ya da zaten anlamış, kavramış olmak mı? Biliyordum da sonumuzun geldiğini, hazır mıydım yani bu duruma?

Dün gece 2 civarı kendime bu soruları sorarken uykumun kaçtığını ve saatin 4 olduğunu farkettim. Kendini çok kurcalamamak lazım. Demek ki değişmişim ben farketmeden. Bu kadar!

Bu sefer garip bir şekilde hastalık sebebiyle de hem spor yapmayı bıraktım 1 haftadır.Baya baya yiyorum ham hum bide . Bu gidişe bir dur demem lazım (dur ülen!).

Yeniden spor salonuna yazılmak gibi bir fikir oluştu kafamda. Evde yaptığım spordan yani Tae-Bo dan da çok memnunum ama bir yerden sonra bıkkıntı vermeye başladı hep aynı hareketleri yapmak.

Havalar düzelse de dağa taşa tırmansak.Coşa coşa fotoğraf falan çeksek.

Biraz daha evde durursam çatlıycam sanırım. Sanki son bir haftanın her günü Pazardı. Sanki bugün de Pazar gibi. Ve daha fenası yarın zaten Pazar.

İşi gücü olmayan biri olarak Pazar sendromu yaşamak da haylice saçma.Hızla kaçıyorum evden, nereye gideceğimi de bilmiyorum.

28 Ocak 2010

Kısa bişey

Hava soğuk ve karlı.Dışarıda yaşayan insanlar var.Kuşlar ne yer ne içer?
Sağımıza solumuza bakalım. Sokakta yatan birileri varsa elimizden geldiğince bir yardımımız olur mu diye soralım.
Kuşceğizlere ekmek atalım.Ve halimize şükredelim.

Evrene, cosmosa ya da her ne varsa ona: teşekkürler.

27 Ocak 2010

Hadi bakalım...



Zorlanmayı severim. Hatta bazen doğrusunu bulmak için de zorlamak gerekir sanırım.

Diş macunun bile bitip bitmediğini sonuna taa en dibine kadar sıkmadan anlamayız. İlla köşesinde bucağında bir yerinde kalmıştır.

Çok pis bir 6 gün geride kaldı. Herhalde hayatımda hiç bu kadar çok uyuduğum bir hafta olmamıştır. Sabahları kalktım, kahvaltı yaptım, sonrası uyu uyu yat uyu.
Küçükken de bir halt yiyip annemin canıma okuyacağını anladığımda ilk işim uyumak olurdu.Bu tür sıkıntılı durumlarda kimi şeyleri bir süreliğine unutmak için uyku çok işe yarıyor. Tabi aynı zamanda uyku depresyonun da kankası.

Bu 6 günün her akşamı tarafından aranarak hüzünlü dakikalar yaşadık. Yine kah ağladık, kah "yapar mıyız ki yeniden" dedik. Dedik dedik işin içinden çıkamadık. Çok medeniydik ama onun da sonu geldi. Yüzlere telefonlar kapandı ve Taş Devrine geri döndük.

Bu sabah erkenden kalktım. Kafamdaki Taş Devri taşları yerine oturmuş gibi görünüyor. Burun deliklerimin her ikisi de açık. Dışarıda mis gibi kar.
Giyindim ve çıktım sokağa sabahın 08'inde. Ekmek ve gazeteyi alıp güzel bir kahvaltı hazırladım.
Ne kadar çok evden çıkmamışım allahım. Ayaklarım hafiften yalpaladı desem yalan olmaz.
Aniden bir afet olma gibi bir iç güdüyle saçlarımı boyadım.Odamı havalandırdım, kimi nesneleri ortadan kaldırıp kendime yeniden yer açtım.

Kolay değil tabi. 8 ayın alışkanlıklarını zaman zaman anımsayıp bir boşluk hissedeceğim elbet. Ama daha önce de yaşayıp gördüğüm bir durum. Her şey geçiyor, hayat kalıyor.

Artık yeniden "ben" gibi olma zamanı...

Lülüş'le Hakkı Bey


Lülüş gitti, benim hislerim de gitti

60 yıl... Dile kolay... Bir aradasın... Bir ömür... Her an birlikte... Gençlikte, yaşlılıkta, sağlıkta, hastalıkta, iyilikte, kötülükte... Sonra bir gün, biri, “tık” diye gidiveriyor. Benim için bu, sırtını dayadığın ağacın hiç beklemediğin anda devrilmesi gibi... Ölüm hep acı veriyor ama insanın hayat arkadaşını kaybetmesi daha da acı sanki... Radikal yazarı Hakkı Devrim bir süre önce 60 yıllık eşini, Gülseren Hanım'ı, Lülüş'ünü kanserden kaybetti. Bu röportajda bu acıyla nasıl yaşadığını, bu acıyı nasıl taşıdığını okuyacaksınız...

Gülseren Hanım'la nasıl tanıştınız?
- Lülüş'le mi?
Öyle mi derdiniz ona...
- Evet, o benim Lülüş'ümdü. 48 senesinde Hukuk Fakültesi'nin kantininde tanıştık. Veronica Lake'e benzeyen bir kız. Tuhaf, sıra dışı bir güzellik. Ortakbir arkadaşımız tanıştırdı.
İnanılmaz tanıdık biri çıktı. Neyle mi tanıdık? Okuyup yazdıklarıyla. 48 senesi ve Sartre hakkında fikir sahibi. Sartre'la Camus'nün farkını tartışabildiğim biri. İki farklı cinstenmişiz gibi değil, çok iyi arkadaşız. Birlikte yüzmeye gidiyoruz, baktım bir gün Ahmet İhsan Tokgöz yazan sarı zarflardan bir sandviç çıkardı. Ahmet İhsan Tokgöz de Serveti Fünun edebiyatını başlatan adam. O tarihte ölmüş tabii. Gözüm zarfa takıldı, “Nereden çıktı bu zarf?” dedim. “Ha o mu? Matbaadan kalma” dedi. “Ne matbaası?” dedim. “Dedemin matbaası” dedi. “Kim yahu senin deden?” dedim. “Ahmet İhsan Tokgöz” demesin mi? Bu kadar kitap bilgisi, kütüphane demek oradan geliyor. O daha avantajlıydı bana göre, ben Tapu Müdürü Ruhi Bey'in oğluyum.
Onu etkilemek için neler yaptınız?
- Küçük Sahne yeni açılmıştı. İlk piyes de, “Fareler ve İnsanlar”. Seyretmeye gittik, çok sevdi. Sevmeseydi, işler değişebilirdi. Tabii o zamanlar farkında değildim, ben neyi beğenirsem, Lülüş de onu beğenirdi. Aynı şeylerdi ilgimizi çeken.
Sizi mutlu etmek için mi?
-Allah bilir. Bir şeyi beni mutlu etmek için mi yapıyor, yoksa kendisi de sevdiği için mi, hiçbir zaman çözemedim.
Başkaları için mi yaşardı?
- Her zaman.
Siz daha mı bencilsiniz?
- Oooooo. Ne diyorsun? Tabii ki. Lülüş herkesle herkesin arasını yapmaya çalışırdı, herkes ve her şey iyi olsun diye kendini parçalardı.
Onun bu özelliğinden şikayet eder gibi bir haliniz var...
- Evet, çünkü kendini çok yordu. Biraz da kendisi için yaşamalıydı. Önce iki çocuk, sonra torunlar...
Onsuz yapamayacağınızı ilk ne zaman hissetiniz?
- 5 yıl sadece arkadaştık. O arada ben onu küstürdüm. Küsmek de bir adamın karakterini meydana çıkarır. Ben, bana küsülünce de küsünce de inat ederim, yelkenleri indirmem. O ise kimse küs kalsın istemez, herkesi barıştırır, fevkalâde vazifeli hisseder kendini. Başka dünyadan gelmişti sanki. Onunla tanışmamış olsam, Zihni Küçümen'le Fransa'ya gidecektik, o psikoloji okuyacaktı, ben sosyoloji ve ben evlilik karşıtıydım. Ama işte birden kendimi o havanın içinde buluverdim.
Gülseren Hanım mı istedi evliliği?
- Yok hayır! O kimseden bir şey istemez ki. Böyle bir tabiatı yok.
E peki izdivaç nasıl oldu?
- 51 yılbaşı gecesi Emirgan'da bir arkadaşın evindeyiz. Bazı kızlarla birlikte... Gülseren yok yani. İçime bir sıkıntı bastı, aşağı indim, Lülüş'e telefon ettim. Dedim ki “Lülüş?”, “Efendim?” dedi, “Sen bana varır mısın?”, “Varırım” dedi. “Tamam o halde, iyi seneler!” dedim, telefonu kapattım. Bir daha da bu meseleyi konuşmadık.
Peki babasından istemediniz mi?
- O ayrı bir tantana. Sert bir adam, tıp hocası, asker, yanına zor sokulursun, üstelik o dönem Tabipler Odası Başkanı. Babam, “Evladım” dedi, “Senin ağzın benden daha çok laf yapar, sen ilk konuşmaları yap, sonra biz de protokol icabı isteriz.” Ben 7 hafta boyunca her çarşamba Cağaloğlu'ndaki Tabipler Odası'na gittim. Dinliyor ama taviz vermiyor. Bir de düşman gibi bakıyor. Evine gidiyorum, bahçedeki köpek beni anıyor, bahçıvan tanıyor, bir Murat Bey tanımıyor. Sonra bir gün lütfetti, “E peki siz nasıl geçineceksiniz?” dedi. Ben de doğru dürüst bir iş yapmadığım için kalabalık bir laf edeyim dedim. Cevabım ona çok komik gelmiş, sonradan senelerce diline doladı. “Ben Türkiye Turizm Kurumu'nda artistik direktör olarak çalışıyorum. İstanbul Radyosu'nda da söz ve temsil yayınlarında reji asistanıyım. Son Saat Gazetesi'nde de röporterim.” Yüzüme baktı, “Evlat” dedi “Senin şöyle tek kelimeyle söylenebilecek bir mesleğin yok mu?”
Bu kadar isteksizken kızı nasıl verdi?
- Kayınvalidenin söylediğine göre evde kızılca kıyamet kopmuş. Hiç bilmedikleri bir Gülseren ortaya çıkmış! Sonunda bizimkilerle de tanıştılar, kızı verdiler. Ama tabii nişan ya da düğün yapacak durumum yok. Kayınvalideden aldığım 250 lirayla Tokatlıyan'da nişanlandık, gerisi geldi. 60 sene önce tanıştık Lülüş'le, tam 60 sene sonra da 2008'de vefat etti. Bu 60 senenin, 55 senesini evli olarak geçirdik.

Geriye “keşke”ler kaldı...
Eşinizin hastalığı birden bire mi ortaya çıktı?
- Bir gün geldi göğüs kanseri olduğunu öğrendik. Ben önce müsterihtim, “Tedavi kabul eden bir kanser türü” diye düşündüm. Ama geç kalınmıştı. Beyne sıçradığı güne kadar, öleceğine inanmadım.

Her şey ne kadar zamanda oldu bitti?
- Üç buçuk sene.
En son bilinçli konuşmanız...
- Hep bilinçliydi. Ta ki o güne kadar. Yemek masasında birden bire süpürgeliğe bakmaya başladı, nasıl bir çığlık. Ben zannettim ki, akrep filan çıktı. Korkunç bir kriz geçirdi. Bizi duymuyordu artık. Çocuklar hemen hastaneye götürdüler, beyne sıçradığı dönemdi, ondan sonra ölüm fazına girdi. Yine de o güne kadar hiç şikayet etmedi, korkusunu belli etmedi. Ben olsam ederdim. Niçin bu kadar herkese borçluydu? Ne olmuştu? Genlerinde bir suç mu vardı? Büyüklerinden biri insanlığa karşı bir suç mu işlemişti? Ömür boyu borçlu gibiydi...

İyi insan olmak belki de bu...
- Belki de. Ben öyle değilim.
Bütün o ölüm seremonisini nasıl yaşadınız?
- Cenaze işlerini çocuklar halletti. Rüya gibiydi, yoksa kabus mu demeliyim. Okan (Bayülgen) hergelesi de sağ olsun cenazeye geldi, bir yerlerden battaniye bulmuş, sırtıma koydu.
Vedalaşmış mıydınız Lülüşünüzle?
- Sürekli öpüşüyorduk. Çok güzelleşmişti. Çocukluğuna dönmüştü. Zaten o kadar masumdu ki, o sanki yanlışlıkla benimle evlenmiş bir çocuktu. Baştan beri onu böyle düşünüyorum.
Yeteri kadar ağlayabildiniz mi?
- Hayır, öyle bir ferahlık olmadı. Bırakamadım kendimi. Akşamları eve dönerken bir yerlerden telefon ederdik, “Bir ihtiyacınız var mı Lülüş Hanım, bir yerlere uğrayayım mı?” “Yok Hakkı Beyciğim, buyurun sizi bekliyorum” derdi. İşte onu aradığım saatlerde kimse görmeden biraz ağlıyorum.
-Hayata dair bir sonuç?
- Ne sonucu olacak Ayşeciğim, giden gidiyor. Bize keşkeler kalıyor. Keşke daha kavgacı biri olsaydı, keşke kendini daha çok düşünseydi, keşke bu kadar iyi olmasaydı. Ben prostatımda ve bağırsağımda iki kere kanser buldum. Kızım Zeynep haydi deyince doktora gittim. Lülüş ise, birini rahatsız edecek diye söylemez, yük olmak istemez. Sevdiklerimizi kaybettikten sonra ben onu yatak odasında hep dizüstü oturmuş, bir şeyler okurken bulurdum. Benim hayatımda öyle şeyler yok. Öyle hislerim de yok. Lülüş gitti, benim hislerim de gitti...

En sevdiğim insanın 55 sene kanını kuruttum
Sizin hangi özelliğinize hayrandı?
- Lülüş beni sevmek dışında, beğenirdi de. Ne var ki beğenmediği kimseyi de görmedim. Doğrusunu istersen, bu kadar iyi niyetli ve müspet olunca, insan dünyayı flu görürmüş gibi geliyor. “Şu yeşilliğin güzelliğine bak” derdi. “E baktım Lülüş!” “Farkında mısın kaç çeşit yeşil var?” Benim hep acelem vardı, hep işim vardı. Onunsa, bana dünyayı hep güzel gösterme gayreti...
Sizden daha pozitif bir tip...
- Orası muhakkak. Bir de her şeyin tadını çok çıkarırdı. Eski bir Citroen'im vardı, dağ bayır gezerdik, 60'lı yıllar, ondan mutlusu yoktu.
Siz onun nesine hayrandınız?
- Ben 55 sene her akşam eve çok sevinerek döndüm. Düşünsene, her akşam güleryüzlü bir kadın kapıyı açıyor. Bencilliğin karşıtı “sencillik” vardır ya, benim “diğerkâmlık” dediğim mizaç, Lülüş onun tipik örneğiydi...
Siz de evin egoisti...
- Hem de nasıl. Ben ne kadar bencilsem o da o kadar verimkâr. İyilikten ölecek.
Onun bu iyi niyetini suistimal ettiniz mi?
- Valla en sevdiğim insanın 55 sene kanını kurutmuşumdur. Hem de nerede biliyor musun? Sofrada. Sofra huysuzuyum ben.
Yemeğini mi beğenmiyordunuz?
- Evet ama kaba lafa gerek yok. Çerkezdir, tepesi çabuk atar. Manidar bir şekilde “Bu eti nereden aldın?” de, yeter.
O n'apıyordu?
- N'apsın, çileden çıkıyordu! “Aynı kasaptan!” diye bağırıyordu. “Bir şey demedim canım” diyordum ben de. Cennetten inmiş kadını bile delirtirdim. Bir de ben ot yemem, maydonoz görmek istemem, pırasa, lahana filan hiç sevmem. Yine de hayatta kimseden görmediğim kadar iyi muamele gördüm.
Başka nasıl delirtiyordunuz onu?
- Öfkelendiği zaman beni gülme krizi tutuyordu. Daha da sinir oluyordu. Onu hafife aldığımı sanıyordu, oysa ben, onun gözlerinden ateş çıkan halinden hoşlanıyordum.
-Boşanmak, ayrılmak...
- Aklımızdan bile geçmedi. Arkadaşlarımız arasında boşananlar oldu, ben onlara ayrı ayrı rastladığım zaman hep kaçtım. 20 sene, 30 sene beraber gördüğüm insanları, tek görmeye tahammülüm yok. Boşanan yeniden evlenirse onu da anlamam mümkün değil.
Neden? Mümkün değil mi?
- Hayır, değil!
Yaşar Kemal'in de yıllarca Tilda'sı vardı ama sonra tekrar evlendi...
- Onu bilemem. Ama bu evde Lülüş'ten başka birinin geziyor olmasını benim aklım, iz'anım, hiçbir yerim almaz.
Bu, suç değil ki...
- Suç değil ama haksızlık. Bizim Zorro diye bir köpeğimiz vardı, çok ahbap olduk, öldü. Eh köpekten yana kısmetimiz kapandı, demektir. Zaten Lülüş'ün benden önce gitmesine de hiç mi hiç inanamadım. Erken gitmesi gereken bendim.
Neden siz erkenci oluyorsunuz?
- Normali odur. Kadınla erkek aynı yaşta ise, genellikle erkek önce gider. Benim beklediğim de buydu.
Belki de siz bencilliğinizden dolayı hayatta kaldınız...
- Mümkündür.
Peki çocuklar büyüdükten sonra...
- Ben gazeteciliği bırakmaya karar verdim, Meydan Larousse'tan da bir miktar para geçti elime, ya tekne alıp balıkçılık yapacaktım, ya da yaşlılar için bir motel işletecektim, ikisinden de vazgeçtim, tavukçuluk işine girdim.
Yaşlılık döneminiz nasıl geçti? Hâlâ sofrada kadıncağızı delirtiyor muydunuz?
- Hep yaptım. Yemek zamanı gelince, tabanca çekilmiş gibi oluyorum. Böyle kötü bir özelliğim var. Ama Lülüş için de benim için de aile, kutsala yakın bir şeydi. Bu müesseseyi bu kadar benimseyen iki insanın bir araya gelmesi ne netice verirse, bizde de öyle oldu. Günden güne bağlandık, sarmaşık gibi.
“Gel hanım bir sarılayım...” yapar mıydınız?
- Niye yapmayayım ki? Her gün bana sorardı, “Bugün ne oldu?” diye. Ben de “Amaaan ben Meclis'e gitmiyorum ki, gazetede bir odanın içinde oturuyorum” diye geçiştirirdim. Şimdi kendime kızıyorum, “Eşek kafalı!” diyorum, o kadar hikâye vardı, uydursaydın bir tane. Ben insanları çok sağlam seviyorum ama saadet, detayda. O da bende yok. Daha bir sürü hıyarlık yaptım, çok pişmanım.
Ne gibi?
- Yolda gördüğü her şeyden keyif alırdı, güzel bir manzaradan, bir ırmaktan, güneşin batışından. “Bak” derdi, “Hakkı, bak...” Uludağ'a gideriz bayılır. En son Artvin'e gittik, baktığı, gördüğü her şeyin tadını çıkarır, benimle paylaşmak isterdi. Ben oralarda değilim ki. Oysa şimdi bana “Bak bu ne güzel!” diyen kimse yok. Meğer duygu açığımı onunla telafi ediyormuşum. Şimdi kaldım sopa gibi...
İnsanın 60 yıl boyunca yanında ağaç gibi duran birini kaybetmesi, ne kadar acı verici bir şey?
- Tarifi yok. Başka ölümlere benzemiyor. Annemde babamda da ciğerim yandı. Ama yüksek sesle hiç utanmadan söyleyebilirim ki, Lülüş'ün gidişi, bütün o ölümlerden farklı. Benden bir şeyler de birlikte
gitti. İçeriden bir şeyler. Bunu erkekler, kadınlardan daha çok hissetmeye mahkum. O yüzden münasibi erkeğin önce gitmesi...
Evlilikte saadetin şartı nedir bilir misin?
Her gün geliyor mu aklınıza?
- Özellikle akşamları. Evlilikte saadetin şartı nedir bilir misin? Bir aradayken de yalnız kalabilme mucizesini gerçekleştirebilmek. Ben
kadınımla böyleydim. Ben çalışırdım, arkamda ansiklopediler olacak, o zaman kendimi güvende hissederim, masa başında olmak benim için çok önemli; o da kendi işleriyle meşgul olurdu, tercüme yapardı, bir şeyler okurdu. Ayrı odalarda olurduk, ama birbirimize seslenirdik, çok iyi anlaşan iki arkadaştık, erkek olsaydı da onunla yaşamak isterdim. Bazen de “Neydi adamın adı Tevfik mi?” derdim, “Gelmedi aklıma” derdi. Gecenin iki buçuğunda bağırırdı, “Hakkıııı?” “Efendim” derdim, “Talat, Talat..!”
En çok neyi özlüyorsunuz onunla ilgili?
- Her şeyi be Ayşecim. Beni en çok tenkit eden insandı. Beni hep düzeltmeye çalıştı. “Sen karşındakini küçümsediğini belli ediyorsun, yapma!” derdi. O kadar büyük bir boşluk ki şimdi olmaması. Kendimde olan bir şeylerin yok olması gibi. Sanki içimde bir taraf öldü.
Konuşuyor musunuz onunla?
- Tabii. “Bak yine yüzümü kestim Lülüş” diyorum, çünkü tıraş olurken bir yerimi kesmeme sinir olurdu, ya da “Bak gömleğimin ikinci düğmesini ilikliyorum Lülüş” diyorum, açık bırakırsam çok kızardı çünkü...
Ölüm kavramıyla nasıl baş ediyorsunuz?
- Edebiliyor muyum bilmiyorum ki? Her gece akşam yatağa girdiğimde, “Lülüş'üm toprakta yatıyor” diyorum. Hayatta en iyi bildiğim bedenin toprak altında olması bana çok fena geliyor. Başka bir şey düşünmeye çalışıyorum, beceremiyorum, o yüzden akşamları zor geçiyor.
Evin içinde varlığını hissediyor musunuz?
- Bir akşam uyandım, camın yanında duruyordu, “Ne kadar özlemişim, iyi ki geldi!” diye geçirdim aklımdan, sanki bir seyahate gitmiş, geri bana gelmiş. Tabii bu birkaç saniyelik bir şeydi. Evdeki kızlardan biriymiş, sanırım Lülüş'ün hırkalarından birini giymiş.
Küçük bir kabristanım var Şöyle bir hesapladım, benim sevdiğim insanlardan oluşan küçük bir kabristanım var. Hepsini tek tek yazdım, çok canımı yakan ölümler olmuş. Tam 45 kişi. Lülüş, 46'ncıydı. Yırttım attım listeyi...

Rüyalarımda Lülüş hep benimle Bana sahip çıkıyor, boşluğa düşmemi engellemeye çalışıyor. Sürekli onunla ev bakıyoruz, ama beğenmiyoruz. Birinin badanasını, birinin balkonunu, aramaya devam ediyoruz. İkimizi yokuşlarda görüyorum, tırmanıyoruz, hiç bilmediğimiz semtlere gidiyoruz. Sonra kamp gibi bir yere geliyoruz, bir odadayız, ben odadan çıkıyorum, tuvalete gidiyorum ama odanın numarasına bakmamışım, hangi odadan çıktığımı bulamıyorum, Lülüş nerede, ona ulaşamıyorum. O kadar fena bir şey ki, insanın eşini, can yoldaşını kaybetmesi, hiçbir acıya benzemiyor. Birbirini çok sevenlere, “İnşallah Allah ikinizin canını da bir trafik kazasında aynı anda alır” gibi abuk bir temennide mi bulunayım? Ne diyeyim, bilmiyorum ki...

Not: Ayşe Arman'ı pek sevmem ama bu röpörtaj için teşekkür edesim geldi.

23 Ocak 2010

Fırk!



Yüzelli kere yazılıp silinmiş bir blogu bari olması gerektiği gibi bırakayım dedim.

Dünden beri nezleyim. Bu, durumumun üzerine nefis oldu. Nezle de ondan yadigar zira hastayken ona yemek pişirme telaşına düşmüştüm ve baya baya bulaştı.

Bir sürü film izledim. Bir sürü derken uzun zamandır rafta izlenmeyi bekleyen birkaç çerez film.

İlki Dvd satın aldığım yerdeki çocuğun gazına gelerek aldığım Nacho Libre. Başrolünde Jack Black oynuyor. Jack Black'i severim. School of Rock filminde izlemiştim ilk olarak. Daha sonra da The Holiday adlı filmde. Fakat bu izlediğim filmi berrbattı.Sırf zaman geçsin, maksat komedi olsun dense bile izlenmez. Bu derece espri yoksunu ve bu derece dandirik konulu bir film olamaz.

İkinci olarak The Hangover (Felekten bir gece) adlı filmi izledim. Maksadım gülmekti ama Nacho Librey'le beraber felaketler zinciri ard arda geldi. Bu filmden umutluydum ancak bu da dandirik bir film çıktı ve zerre kadar beni güldürmedi.

Üçüncü film olan The Boat That Rocked beni harikalar diyarına götürdü. Son zamanlarda izlediğim en güzel filmdi diyebilirim. Zaten film Notting Hill ve Love Actually adlı filmlerin yaratıcılarından çıkmış. Enfes bir ingiliz filmi. "Rock and Roll" a doymak isteyen bu filmi mutlaka izlemeli. Harika bir ruhu var.

Dördüncü ve beşinci filmleri bugün izledim. Biri The Notebook, diğeri de P.s. I Love You. Açıkçası bunları da biraz ağlar mıyım diye izledim. İki film de duygu yüklüydü. İkisi de sevgiliyi kaybetme üzerine farklı hikayelerden oluşuyor. Keyifliydi ancak beni çok etkileyemedi ve ciddi bir iz bırakamadı.

Daha fazla film izlersem ciddi ciddi ukala film eleştirmenleri gibi olacağım sanırım.

Durumum...
Yerlerde elma kabukları, ağzına kadar dolmuş kültablası, dağınık bir yatak,her rafta bir buruş selpak mendil.
Güzel bir uyku uyudum, rüya görmedim. Bolca yazı yazdım. Çokça düşündüm.

Dün akşam o aradıktan sonra biraz daha sakinleştim. Sanırım sesini duymak iyi geldi. Tek kötü yanı ağlıyordu. "Evde duramıyorum, dışarıda duramıyorum, yediğimden ve gördüğüm şeylerden zevk alamıyorum" dedi. Benden pek bir farkı yok yani.Yine karşılıklı ağlaştık.

İki koca insan şuncacık ilişkinin üstesinden gelememenin çaresizliğini yaşıyoruz.
Hala kafamda milyonlarca bardak var. Ondan alıp ona boşaltıyorum. Doluya koysam almıyor, boşa koysam dolmuyor işte...

Salak gibi zırt pırt dışarıya bakıyorum kar yağıyor mu diye. Resmen kar delisi oldum. Bugün de aksi gibi enfes parlak mis bir hava vardı. Nanik çektim, perdemi örttüm. Benim içim karanlık şimdi.Eşitlik olmalı.

Dün gece birkaç fotoğraf denemesi yaptım. Bariz ruh halimi ortaya koyuyor. Galiba böyle durumları bu şekilde pozitivize etmek lazım. Kendimden yararlandım anlayacağınız.

Gündüz gece birbirine girdi. Yakında toparlarım. Alıcılarımın ayarıyla oynamıyorum. Şimdilik deneme yayınındayım.

Sevgiler.

22 Ocak 2010

Yine denizdeyim




Hoşçakal canım sevgilim.

Maalesef başaramadık, beceremedik biz bu işi. Denedik, çok da çaba gösterdik. Ama bu sefer kürekler de kırıldı...
Bileklerimize kadar suya battık. Kayık batıyordu, artık suya atlamalıydık.

O koca denize yeniden girmek beni ürkütüyor. Dalgalarla boğuşasım yok. Akıntıya bırakmaktan da hoşlanmam kendimi.

Benim gibi salak salak yüzen birileriyle denkleşirsem bırakıcam boğulsunlar. Ben mi kurtarıcam hep o dingilleri?

Güya ilk kez karı seyredip keyif yapacaktık beraber. Gezilere, pikniklere gidecektik.Saçma sapan tartışmalarımıza çözüm bulup huzura kavuşacaktık.Daha bugün BİM den dandirik piknik taburesi almıştım ikimiz için. Olmadı...

Seninle medeni ayrılma konuşmamızı yaparken Ömer geldi aklıma. Onunla da, senin gibi seve seve medeni bir şekilde ayrılmıştık.

Beni Taksimden Beşiktaşa kadar bırakmıştı yürüyerek. Yolda onu kovalayıp uzaklaşmasını istemiştim yanımdan. Hem ayrılıyorduk hem çok medeniydik ve batıyordu bu bana. Karşı kaldırımdan da olsa peşimden gelip beni eve kadar bırakmıştı.

Sen de taksiye bindridin beni medeni medeni. Arkamdan el salladın üstelik.

3 saat kadar konuştuk seninle. Ben ağladım, sen gözümün yaşını sildin.Kah "başarır mıyız" dedik, kah kendi dediğimize inanasımız gelmedi.Nedense tavla oynadık bir de. Ne attığımız zarı hatırladık ne de skoru.

Allahım bu medeniyet ne fena bir şey!

Sevmeseydik keşke artık birbirimizi. "Bitsin yahu bu iş sevmiyoruz ki artık birbirimizi" diyip ayrılsaydık kütedenek. El sallamalar, taksiye bindirmeler, sırt sıvazlayıp "kendine iyi bak" lar olmasaydı.

Ne yazdığımı bilmiyorum gibi hissediyorum.

Bir yanım dramatik bir yanım matrağa yatkın.

İçimde fena şeyler oluyor. Kimse sormasın istiyorum. Kendi kendime de susayım artık.
Aylardır boğuştuğumuz kendimizden kurtulsak ya artık. Ben yine mavi postişlerime dönsem. İstanbul'a kaçsam arkamdan biri kovalıyor gibi.Saçlarımı iki yandan toplayıp çocuklaşsam...

Hayatımda ilk kez bir insanla olan ilişkimi çözemedim. Bir ad koyamadım, tam olarak kızamadım ve suçluyu bulamadım.

Katil uşaktır belki gene... Hain uşak...

Farklılıklar üzerine...



Dün gece yatmadan önce kanallara göz gezdirirken medar-ı iftiharımız Dr. Öz'ün programının tekrarına denk geldim. Konu kadın ve erkek beyinlerinin farklılıkları üzerineydi. Bir uzman kadın beyninin iki lobunda da konuşma bölümü olduğunu, buna karşın erkeklerde tek olduğunu anlatıyordu. Bu yüzden öğretmenlerin %90 ı bayanmış mesela. Ve bu yüzden biz kadınlar erkeklere birşeyleri anlatmaya çalışırken haddinden fazla (kime göre neye göre) cümle kuruyormuşuz.

Birşeyi açıklarken mümkün olduğu kadar az cümle kurulmasından yanayım. Ama eminim ben de sevgilime, babama ya da çevremdeki erkek arkadaşlarıma birşey anlatırken onların beklediğinden daha uzun soluklu bir konuşma yapıyorumdur.
Doktor konuşmasına şöyle devam etti: "Kadınların konuşması uzarsa erkeklerin konsantrasyon süresi kısa olduğundan konuşmanın belli bir yerinden sonrasını anlamazlar. Bu yüzden mümkün olduğunca kısa cümleler kurun" Erkekler kadınlarla tartışırlarken tartışmanın alevleneceğini hissederlerse "canım ben bir lavaboya gidip geleceğim" gibi bir bahaneyle nefes almaya müsade ederlerse kadınların kızgınlıklarının azalacağını ve tartışmanın daha sorunsuz devam edeceğini de ekledi.

Tabi bu bir öneri. Bilip de uygulamadığımız milyonlarca şey gibi. Hayat planlı kurallı bir şey değil ki "onu öyle yapayım, bunu da böyle yapayım" diyesin.
Doktor şunu da ekledi. Kadınların hafızası erkeklerinkinden daha kuvvetli olduğundan tartışmaları, onların konularını, bilmemkimin doğum gününü ya da önemli ve özel bir günü unutmazlarmış. Ama erkekler maalesef unuturmuş. Bunda "beni önemsemiyor" gibi bir art niyet aramamalıymışız.

Bilgiden öte yaşamın içinde bunu hatırlamak işe yarar mı bilmem. Sadece paylaşayım dedim.

Kadın-Erkek farklılıklarından öte, hepimiz birbirimizden çok farklıyız. Kimi ortak paydalarda buluşsak da, bazen yaptığımız bir espri, herhangi bir konudaki detay ya da buna benzer şeylerde birbirimizden tamamen uzaklaştığımız durumlar oluyor.

Bugün -Uykusuz- u okurken Ersin Karabulut'un çizdiği konudan aklıma geldi bu konu.
Ersin'in anlattığı durumlardan birinde aynen şöyle bir şey var: Ersin lisedeyken bir deftere Titanik'in resmini çiziyor. Aynı sınıftan başka bir arkadaşı tesadüfen bu resmi görüyor ve "E, batmamış mıydı bu gemi?" diyor.

Evet, bence de çok saçma. Hatta saçma olmaktan öte.

Karşınızda bambaşka bir algı, bambaşka bir beyin ve içinde neyi nereye koyup da bu sonucu çıkarabildiğini bulamadığınız bir insan evladı.

Çok sık başıma gelmese de bu tür durumlarla ben de karşılaşıyorum. Ve hatta sanırım "yanlış anlaşılmak" denen kavramı da bu konuya dahil edebiliriz.

Hepimizin içinde kelimeleri koyduğumuz bir kase var. Kelimelerin çocukluğumuzdan itibaren ifade ettiği anlamlar, bize kullanılış şekilleri, bizim kullanış şekillerimize dönüşüyor.

Bu yüzden bazen bir şeyi anlatırken karşımızdakinin anlamadığını farkedip daha fazla kelimeye ihtiyaç duyuyoruz. Yani aslında kendimizi kendimiz gibi ifade etmek içi çabalıyoruz.

İşte aslında burada şöyle bir durum var. Biz kendimizi kendimiz gibi açıklamaya çabalarken, karşımızdaki kişi kendi, yargı, önyargı ya da ilgili olduğu taraflarıyla dinliyor anlattıklarımızı.
Bu yüzden de " ne kadar bilirsen bil, anlattıkların karşındakinin anlayabildiği kadardır" demiş süper insan Mevlana.

Bundan öte söz bulamıyorum ama bir yandan da şunu savunmadan edemiyorum. "Deneyelim". Karşımızdakini onun gibi dinlemeye çalışalım bazen. Yargısız, önyargısız ve yaftasız.

19 Ocak 2010

Alışmak ve Vazgeçmek




Yıllardır saçımı gergin atkuyruğu şeklinde toplarım. İlkokuldan başlamak üzere kafa derim buna o kadar alışmış ki, saçımı açtığımda kendimi paçoz hissediyorum. Saçlarım açıkken de güzel, öyle de iyi ama gelin görün ki, beynim "topla şu saçıı gerrrginn olsunnn" diye bağırıyor.

Alışmak çok fena bir şey.
Çocukluğum sobalı, banyo kazanı denen bir şeyle su ısıtılıp yıkanabilinen ve tek odalı bir evde geçti.Odam yoktu, dolabın yoktu vs vs..

Aradan yıllar geçti, soba nasıl yakılır unuttum. Musluğu açtığımda sıcak su akıyor. Odam var, dolabım var.

Peki ya bir gün bunlar yeniden olmazsa? Bu konformist yaşamdan bir şekilde yoksun kalınırsa?
Şimdi kendi kendime "yaparım canım, yeniden alışırım" diyebiliyorum. Ama yüzyüze geldiğimde eminim çok zorlanırım.

Alışmak çok acaip. Oturduğun semte, aşağıdaki bakkala, giydiğin ayakkabıya, hayatına soktuğun insanlara, şehre, havaya herşeye alışıyor insan.
Uyuşturucu gibi bir şey!

Her sabah kalkıp ilk iş soğuk suyla yüzümü yıkarım. Akabinde de ağzımı çalkalarım. Bu ikisini yapmadan uyanamam, en azından uyandığımı hissedemem. Yaz-kış illa ki soğuk su yüzüme bir çarpacak.

Gün içinde mutlaka çay içmem lazım. Çay içmezsem de gün içinde büyük bir eksiklik hissederim. Ne su, ne de başka bir içecek çayın verdiği keyfi, zevki bana veremiyor.

Hiç makyaj yapmasam da, illa ki o rimelin sürülmesi lazım. Doğru düzgün hiç makyaj yapmayan bir insan olarak ben bir rimel bağımlısıyım! (bunu da şimdi farkettim)

Çantamı almadan bakkala bile gidemem. İlla ki o çanta benimle her yere gelecek.Ha içinde ne var derseniz baya baya acaip şeyler var. Örneğin sırf yarabandı, ağrı kesici, ömür boyu kullanmak zorunda olduğum vitamin iğnesi,mide ilacı,asprin ve c vitaminin olduğu küçük bir cüzdanım var. Ben ilaç kullanmayı sevmem. Ağrıdan ölsem belki bir tane ağrı kesici alırım. Bu küçük ecza dolabını arkadaşlarımın ihtiyacı olur diye yanımda taşıyorum (kendi vitaminim hariç).

Çakı, fener, mp3 çalarım için yedek pil, telefonumun yedek bataryası, not defteri, kalem, tabii ki rimel, diş fırçası, gözlük, anahtar, ped, bıdı bıdı bıdı... Doğal olarak da bunları taşımam için de büyük bir çanta. (bir an düşündüm de ben nasıl böyle bir çanta taşır hale gelmişim ki?)

Alışkanlık işte.

Vazgeçmeyi denemem için henüz bir sebep yok. Ancak bazen vazgeçmemiz gereken şeyler oluyor. Ve bu şeylerle başetmek öyle zor ki.

Özellikle de bir insana alışmak ve bir insandan vazgeçmek dünyanın en zor şeyi.

İnsan bazen karşısındaki kişiye karşı duyduğu hisler tamamen bitse bile,sırf alışkanlıktan dolayı o insandan vazgeçemiyor. Oysaki o insan belki de bundan birkaç sene evvel hayatınızda bile yoktu ve siz ondan tamamen habersiz gayet güzel yaşıyordunuz. Ancak hayatımıza dahil ettiğimiz andan itibaren o kişiyle beraber gelişen milyonlarca ayrıntı, an, ses, koku ya da görüntü yavaş yavaş nüfuz ediyor bünyemize. Hücrelerimize kadar işliyor ve Baam!.

Alışmak zor, vazgeçmek ondan da zor. Ama şunu biliyorum ki, biz insanız ve insan herşeye istesin ya da istemesin alışıyor. Alışmaya da, vazgeçmeye de.

Alışmak üzerine ekşi sözlükten birkaç alıntı:

Alismak bir bakima bir seye yenik dusmek, o "yeni" olan seyin bir parcasi olmaktir
(kudra)


Bazen çok acı veren bazende gayet normal bi hadise gibi hiç kendini hissettirmeyen duygu.hissetmediğimiz zamanlar genelde sevdiklerimize alıştığımız zamanlardır.acı verenler sevdiklerimizin avcumuzdan akıp gittiği zamanlar.
(scarletsage)


Kendinden uzaklaşmanın kendi içindeki uzlaşması.
(atlantis)


Sevgiler herkese

Yazarın notu: Bloggera alıştım
,__,
O,O
/( )
" "

16 Ocak 2010

Bu sabahların bir anlamı olmalı...





Hızlı hızlı gidiyor otobüs. Eskişehir Yolu boş ve ıslak. Belediye otobüsüne gün doğmuş. Kulağımda The Ting Tings- We walk.

Önlerde oturuyorum. Islak yolu izlemek, ışıklara bakmak hoşuma gidiyor. İleride dörtlülerini yakıp kenarda durmuş bir araba var. Otobüs hızla gidiyor. Şöför hala sola kırmamış. Bodoslama gidiyoruz arabanın kıçına kıçına.

"Hocam vuracaksın!" diye bağırabildim sadece. Akabinde de kendimi bulunduğum koltuğun zeminine attım fırlayıp gitmeyeyim vurmanın hızıyla diye. Bir sola savrulduk, oradan da sağa derken şöför amca toparladı.

Sanırım bir karıştan az bir mesafeyle kurtardık durumu. Kalktım yapıştığım zeminden. "Gözgöre göre vuruyorduk ya!" dedim sinirle. "Ya" dedi şöför amca.

Dolmuş şöförlerinin öküzlüklerine, pervasızca araba sürüşlerine, arabayı durdurmadan müşteri indirmelerine o kadar alışmış ve Belediye Otobüslerinin Şöförlerine o kadar güvenmişim ki... İhanete uğramış gibi hissettim kendimi.
Şöför amca bir sigara yaktı. Muhtemelen ya dalmıştı o anda ya da uyudu. Sigara yasağını delerek hem kendni hem de beni kurtardı. Keşke önceden içseymiş...

Tamam bu ülkede "hasbelkader" yaşadığımızı hepimiz zaten biliyoruz. Ama insanın bu kadar da gözüne gözüne sokulmaz ki canım. Taşıta binmesem de sadece yürüsem desem, kaldırımda araba çarpma ihtimali var. Dolmuş desen zaten şehir içi uçan taşıt. Halk otobüslerini küçülttüler ama bu sefer de daha hızlı gidip daha sıkış pıkış insan taşıyorlar.
Belediye Otobüsüne zaten kırgınım.

Benim ehliyetim yok. Hiç bir zaman da almayı düşünmedim. Herşeyden önce sinirli bir insanım. Araba kullansam her gün ağzım burnum kan içinde gelirim eve.Annemler beni karakoldan toplar ya da. Koltuğun altında levye falan bulundururum bundan eminim.

İkincisi ben trafikten, arabalardan, ortalığa atlayan yayalardan tırsıyorum. Benim araba kullanmayanlardan olmam gerekiyor. Birine zararım olur diye ödüm kopuyor.

Bence insan bu ayrımı kendisi için yapabilmeli. Herkes araba kullanmak zorunda değil. Herkes ehliyet sahibi olmak zorunda da değil.

Eğer evde,işte kafası bozulduğunda trafikte yaldır yaldır kornaya basanlardan olacaksanız, rujunuzu tazelerken ya da cep telefonuyla konuşurken trafikte ilerleyecekseniz, açı hesabı ya da hız hesabı yapamıyorsanız, çabuk panikliyorsanız, sinirliyseniz, gaza basmanın maharet olduğunu düşünenlerdenseniz ya da en yavaş gitmenin maharet olduğunu düşünenlerdenseniz, allah rızası için ehliyet almayın. Ha oldu ki aldınız, o zaman trafiğe çıkmayın. Emin olun trafiğin zerre kadar size ihtiyacı yok.

Empati empati diye ortada dönüp dolaşan lafın içeriğini bir düşünün. Siz olsanız yaya geçidinden geçerken ve yeşil yanıyorken üzerinize bir arabanın hızla gelmesini ister misiniz? Ya da acil bir durum olduğunda evinizin önüne ambulans salakça park etmiş bir araba yüzünden yanaşamasa?

Bazı şeyleri iyi ölçüp tartmak gerek. Herkes herşeyi yapmak, yapabilmek zorunda değil. Bazı şeyleri bırakın daha iyi bilenler yapsın. Diğerleri de daha iyi bildiği başka şeyleri yapsın.

Her sabah yaşadığım bu ülkeyi daha fazla sevmek için sebepler arıyorum. Hali hazırda genlerimden gelen bir bağlılık ve sevgi var onu yadsıyamam. Ama gün geçtikçe birşeyleri kaybediyoruz. Gözle görülür şekilde hem de. Ve bu kayıplar bana buradaki yaşamla ilgili isteğimi azaltıyor. Hali hazırda yaşayabileceğim başka bir ülke de yok zaten. Ama bu umutsuzluk biliyorum ki bir başkasının da umutsuzluğuna teşvik olacak. Biraz da bu yüzden çocuk istemiyorum ya zaten...

14 Ocak 2010

Doktor Civanım



Sabahın köründe kalktım. İki gecedir garip garip uykular uyumaktayım. Kalktıktan sonra yatağıma dönüp baktığımda eğer yorganım sıkılmış çamaşır gibiyse o gece iyi uyuyamadığımı daha net anlıyorum.

Kalkar kalmaz hazırlanıp çıktım evden. İstikamet Hacottepe!

Hacottepe Hastanesinden 1.5 hafta önce sabahın 05.30 unda Endokrin bölümünden sıra aldık sevgilimle. Endokrin bölümünün en iyi olduğu hastaneymiş Hacettepe Hastanesi. Bunu bilen, öğrenen yurdun dört bir köşesinden gelen bir çok hasta geceden başlayıp sabaha dek sıra bekliyor orada.

1.5 hafta önce daha gün ağarmadan gittiğimiz Endokrin bölümünün kapısında bekleyen 30 kadar insan vardı. Kapıda asılı iki sayfa kağıda insanlar isimlerini yazmış. Kadınlar genelde hastanenin kantininde. Beylerse bir şahin edasıyla listenin namusunu gözetmekte.

Gittik isimlerimizi yazdık cep telefonunun ışığında. Biz 96 ve 97. sıradayız.

Bir yandan sabahın sersemliği, bir yandan listeyi bekleme telaşıyla bir şekilde geçirdik vakti. Kapılar açıldı, liste güvenlik görevlisine emanet edildi. Güvenlik görevlisi bizi isimlerimiz ve kimliklerimize bakarak sıraya soktu. İlk 149 şanslı kişi o ay Endokrin bölümünde muayene olma şansını yakaladı. 149 dan sonraya kalanlar önce tartıştı, sonra elmecbur durumu kabullenip bir dahaki ayın ilk pazartesi gecesi sıraya isim yazmak umuduyla oradan ayrıldı.

Kimsenin kimseye güveni yok tabi. Ya biri listeyi alıp sıraları bozarsa?

Ne fena durumdayız... Türküz, şöyleyiz, böyleyiz, vatan-millet-sakarya dedin mi herkes tek yürekmişçesine hallere bürünürken, iş böyle şeylere geldi mi, herkes Fransız, herkes Yunan gavuru sanki.

1.5 hafta sonrasına gün alabilen herkes gibi döndük evimize.

Bugün sabah trafiğini unutmuş bir işsiz olarak geç kaldım hastaneye. Neyse ki herhangi birşeye geç kalmamışım. Zira 08.15 e randevu veren memur ve memureler saat 09.00 itibariyle çalışmaya başladılar. Bu mantık karmaşası zaten beni benden alıyor...

Yeniden isimlerimiz yazıldı, yeniden yeddi ceddimizin adresi Tc kimlik nosu ıvırı zıvırı derken yeni bir bekleme başladı.

Dosyaların veriliş sırasına bakarsanız ben 3. falanım. Fakat gelin görün ki, doktorlar durumlara göre istiflemiş dosyaları. Diyabetti, Guatırdı derken benim hastalık başlığım "obezite" olarak görüldüğünden sanırım pek hesaba alınmayarak en sonlara ittirilmiş.

Herzamanki gibi, fazla beklemekten usanan her yaş grubundan kadın ve erkekler akrabalaşmaya, derin muhabbetlere dalmaya başladı. Bu tür muhabbetlerden titizlikle uzaklaşmayı seçtiğimden, yanımdaki adamcağızın kucağındaki bebekle "agucuk gugucuk" muhabbetini yeğ tuttum.

Sonunda sıram geldiğinde karşımda 23-24 yaşlarında kumral, uzun boylu, yakışıklı bir super fresh Doktor buldum. Beklediğime deydi diye düşündüm. Super Fresh olmasından dolayı Doktor Civanım haylice güler yüzlü, sabırlı ve tane tane konuşup dinler durumdaydı.

-Eveet.Gelme sebebiniz?
-Ehemm .Ööö. Obeziteden hallice Doktor Bey.
-Kilomuz?
-Kaç gösteriyorum?
-Sizi şöyle tartıya alalım en iyisi...

Tartıya geçtik. Çıkan rakam çok şaşırtıcı değil benim için. Ve fakat o da ne? Yıllardır 1.65 diye bildiğim boyum 1.59!

Aman nasıl olur bu inç midir,kulaç mıdır, santim hesabı mı? Ben bayadır 1.65 idim?

Kendimi aniden 6 cm kısalmış bulmak, evde yıllardır kullanılan mezroya edilen fısırdak küfürler...

Homurdanarak yeniden Doktor Civanımın geçtik masasına. Suratım kendimi aniden kısalmış bulmanın şokuyla asık. Derdim artık kilo değil. Nereye gitti ulan bu 6 cm?

Türlü türlü sorular ve testler yapılırken kapı çalındı. Adamcağızın biri "Doktor bey. Bizim dosya kayıptı ya hani. Ne yapıcam ben?" diye sordu.
Doktor Civanım sakin bir şekilde "Beyefendi söylemiştim ya size. Başhekimliğe çıkın, dosyamı kaybetmişler diye şikayette bulunun. Ama bu arada tetkiklerinizi de yaptırın. Dosyanız bulunamasa bile yeni tetkikler elimizde olsun en azından." dedi.

Adam uzun uzun suratımıza baktıktan ve bir "öff" çektikten sonra, "Doğudan geldik ya, ondan böyle yapıyorsunuz. Diyarbakır'dan geldik diye böyle yapılıyor."dedi.

Doktor yeniden sakin bir şekilde "beyefendi bakın, size daha önce de söyledim. Burası hastane ve burada bu tür bir ayrımı yapacak insan olsa bile, inanın böyle birşeye kimsenin vakti yok."

Adam hala kapıda, kızgın, ama bir yandan da sabit durmaya devam ediyordu. Hala da söyleniyordu üstelik. Bir yerden sonra artık ben de kendimi alamadım. "Beyefendi. burada muayene olabilmek için ay başında sabahın 05 inde gelip sıra aldım. Bugüne sabah 08.15'e randevu vermelerine rağmen bakın şu anda saat 11.30 ve ben yeni muayene olabiliyorum. Benim gibi içeride sabahın köründen beri bekleyenler var. Onlarda mı Doğulu? Bende mi Diyarbakırlıyım diye oluyor tüm bunlar. Siz önce kendinizi ayırmayın. Size gösterilen yolu deneyerek kendinize yardım edebilirsiniz ancak." dedim.

Adam sessizce kapıdan uzaklaştı. Umarım gidip şikayette bulunmuştur. Ama hala "beni ayırıyorsunuz" zihniyetindeyse işi çok zor...

Gelelim günün beni güldüren kısmına.
Kan aldırıyorum. Kan alan hemşire "ne için geldin bu bölüme?" diye sordu. "Kilo milo işte " diye yuvarlak bir cevap verdim. Sevgilimi işaret ederek "abin mi?" dedi. "Hayır sevgilim. O da aynı sebepten burara" dedim. "Nasıl buldunuz iki toparlak birbirinizi?" dedi.
"Yuvarlanarak" dedim...

İşimiz bittikten sonra sevgilim " sen hemşirecede mi biliyordun?" dedi.
Bilmez miyim? Yılların kilolusu olarak insan nelerceyi öğreniyor. Nedense insanlar kilolu insanlara fütursuzca soru sorma ya da yorum yapma gibi bir hak görüyor kendinde. Eğer hali hazırda durumu komediye dökmeye alışkın biriyseniz sorun yok. Bünyede biraz da hazır cevaplılık varsa aman deymeyin keyfine.

Ben hemşirece de biliyorum, kasiyerce de, doktorca da, teyzece de. İnsan zamanla öğreniyor her dili.

Ben ki zamanında antidepresan yazdırmak üzere gittiğim hastanede "kilolu insanlar neşeli olur. Sende Panik Atak olmaması lazım" diyen doktora "Tıbbi bir tespit mi bu?" demiş insanım.

Saygılar...






Not: gunlerdir bu yazinin yarim kaldiginin farkinda degildim. Nerede yahu gerisi? Neyse bir şekilde hatırlayıp yazdım....

13 Ocak 2010

Akıllı Yün



Dün Asumandayken aldı beni bir baş ağrısı. Eve gelene kadar yedi bitirdi beni. Üstelik bu sefer kaynağı da ensemin sol kısmısı. Ne menem bir şey bu anlamadım gitti!

Körolmayası beni eve kadar da takip etmemiş mi?

Yatayım dedim, uyudukça geçer. Bu sefer yemedi. Rüya olarak, kabus olarak, dönenmiş bükülmüş yorgan olarak çıktı karşıma. Kırk yılın başı erken yatayım, erken kalkayım demişim bırakırlar mı?

Sabahın 06.30'unda kalktım homurdanarak. Ağrı sızı sızı ensemin sol köşesinden beynimin sol köşesine kroşe.

İki lokma birşeyler ağzıma atıp dayandım majezike.

Kalktığımda saat 13.00 idi. Öeh! Buruşmuş kağıt gibiyim gene. Mutfağa girdim ve girmemle annem başladı söylenmeye "baban o evi satacak gaza gelip üç kuruş paraya. Niye bu adama laf anlatamıyorum! Bıgı bıgı...".

-Sana da Günaydın anne!

Anladım ki evden hızla uzaklaşmam lazım. Annem kura kura dellenmiş. Babam gene çok uzak olduğu bir konuya (emlak ve ekonomi) dalmak üzere. Anafor gibi yutar beni mazallah bu konular. (Run Defne Run!)

Zaten ne zamandır örgü olaylarına gireyim yeniden diyordum kendi kendime. Alayım şişimi, yünümü, gerisi allah kerim.

Şiş ve yün ikilisini düşününce gözümün önünde beyaz tenli, bal gözlü bir Romen kızı canlandı. Yoksa bu kız Özlem olmasındı? (Olsundu)

Topladım bohçamı ve Özleme kaçtım.

Yine bol çay, bol muhabbet, bol çişli saatler geçirdik. Özlem'in yakınlara taşınmasına çok seviniyorum. Hele de mutfağına bayılıyorum. Mutfak sohbeti gibisi yok mirim...

Akşam eve döndükten sonra şu örgüme bir bakayım dedim. Özlem'de bulunduğum 6-7 saat boyunca toplam 8 sıra örmüşüm. Benim durumum gene iyi sanırım. 1 hafta önce Özlem sırt niyetiyle başlayıp kol olmasına karar verdiği parçayı bugün de hala örmekteydi. Buradan da anlaşılacağı üzere ellerden çok çene işlemiş gene :)

Gelelim bugünün beni güldüren anına.
Eve geldim, annem mutfakta birşyler pişiriyor. "Biliyor musun? Komşu geldi, kocanız çok bağırıp çağırıyor gürültüden durulmuyor dedi." dedi.Ne? Kim anne? Hangi komşu? Ne zaman bağırdı babam? dedim.

"Baban değil canıım. Ali Rıza Bey" dedi.
"Ali Rıza Bey???"

Konu başlığı yok, giriş gelişme yok. Annem lafa hep böyle patadanak ortasından dalar. Bir gözü Yaprak Dökümünde, bir gözü yemekte olunca hatlar da karışıyor tabii.

İşin daha fenası aynı annem gibi lafa ortasından başlayıp konunun tamamını anlmamamı bekleyen bir de sevgilim var.

Hadi bakalım...

8 Ocak 2010

Güneşli bir sabah!


Hayret! Bu sefer sabah blogu yazıyorum. Gecenin 3'ünde gelen yazma arzusu bugün sabaha denk geldi.

Erken kalkmanın nimetlerinden yararlanıyorum bugün.

Dün caanım SGK gene beni ordan oraya attı pinpon topu gibi. Kendimce bu sefer "sinirlenmiycem, onların dilinden konuşucam" desem de, sanırım güneyli aksanımı farkedip yabancı olduğumu anladı mesailer kabilesi. Sen misin SGK'ya işi düşen!
Bazen düşünüyorum acaba aralarında konuşuyorlar mıdır "nihaha gene birini koşturuyoruz ordan oraya. Kanunların içeriğinden de bi-haberiz. Ne işi var koştursun dursun" diye...

Fantastik düşünceler bunlar tabii. Onlar tüm gün aslında çok fazla düşünmeden "şu kaadı al bunu ordan oraya ver, şunları doldur buraya ver, 10 gün sora 25 numeroya git ordan bi sor" falan diyorlar.

Ne zaman SGK'ya işim düşse,beynimden "kapıldım gidiyorum, bahtımın rüzgarına" adlı şarkı geçiyor mırıl mırıl...

SGK'daki pinpon topu görevimi tamamladıktan sonra annemle Beğendik'e gittik. Garip, ortopedik bir bel şeysi yapmışlar ondan satılıyordu. Görünüşü araba koltuklarının sırt kısmını andırıyor. Sırt şeklinde bir metal çerçeveye gerdirilmiş bir file düşünün. Öyle bir şey. (o kadar anlatamadım ki fotoğrafını çekesim geldi)

Annem önce işe yararlılığını eliyle test edip bir işe yaramayacağına karar verdi(orta yaşlı insan önyargısı). "Gel annecim" dedim."Bak koltuga yerleştirmişler bi otur bak". Oturunca dünyalar onun oldu tabi. Aldık koltuğumuzun altına eve geldik.

Babamın huysuzluğu üzerinde.Kiracı kirayı 3 ay ödemedikten sonra, evin çeşitli yerlerine fütursuzca zarar verip tüymüş. Yeniden kiraya verebilmemiz için fütursuz yerleri füturlu hale getirmek gerekli. Tabii bunları gerçekleştirmek için de para... 3 Aylıklar yeni alınmış ama, geldikleri gibi gitme eğiliminde durumlar var.

Babam elimizde "bişey" le eve döndüğümüzü görünce başladı homurdanmaya. "Yaw babacım bak bi sırtına yerleştiriyim şunu wala çok enfes bişey!". "Bana bişey almayın istemem" dese de gene de "ouw çok rahatmış" demekten de kendini alamadı.

İşin kötü tarafı onu zaten babama almamıştık. Bir evde babaya bişeyler alınma olasılığı genelde çok düşüktür zaten bildiğiniz gibi.

Benim pc min olduğu dandirik yerdeki dandirik kanepenin sırtına yerleştirdik o "bişey" i. Annem oyun oynasın, oynarken beli orası burası ağrımasın diye...

Akşam 7 gibi Nazlıyla buluşmak üzere Tunalı'ya doğru yürüyüşe geçtim. Yolda daha önce örgülü saçıma takan, ve takmakla kalmayıp "saç mı bu?" diye diye peşimden koşturan orta dereceli deli teyzeyle gözgöze geldik. Muhtemelen saçım örgülü olmadığı için bu sefer beni tanımadı.

Nazlı'yla Lox'a gitmeye karar vermiştik ama, daha sonra Fincan Cafe'nin cazibesine kapılıp oraya seyirttik. Orta Dünya Cafe'nin eski hallerine benzettiğim için çok hoşuma gitmeye başladı bu yeni mekan. Gelen kişi sayısı belli. Belli bir ses seviyesi hakim. Enfes bir balkonu var ki yazın zırt pırt yapışmayı düşünüyorum. İşleten çocuk da gayet efendiden hoş bir insan evladı.

Velhasıl kelam 2 saat sonra da Özlem geldi ve baya bir -Sex and the city- vari konuşmalar gelişmeye başladı aramızda. Bunun bir örneğini de Özlem'lerde yaşamıştık. Onda da -Desperate housewives- durumları vardı. (Özlem'in Pınar'ı Edie'ye benzetmesi ve Pınar'ın buna olan cevabına hala gülüyorum)

Saat 11 buçuk olmuş. Biraz daha oyalanırsam sabah erken kalkmanın nimetlerini kaçırmış olucam. Gerçi tam olarak bu nimetler nelerdir onu da bilmiyorum ama bişeyler yapıcaz bakalım.

HAdi bakalım...

6 Ocak 2010

Başlıksız olsa olma mı?

İnsan nasıl oluyor da çoğunlukla kendine en zıt karakteri seçip hayatına sevgili olarak alabiliyor? Bunu bir çok arkadaşımla senelerdir ve defalarca konuşmama, gözlemlememe, ve hatta deneyimlememe rağmen aynı hataya nasıl düşüyorum?

"Seviyorum ülen!" demek geliyor içimden. E, seviyorum ama ne yahu bu?

Hani kadınların inanılmaz bir genetik analiz ve uygunluk sistemi vardı beyninde? Benimki nerede? Arıyorum tarıyorum nerede "error" yazıyor, benim beynim gidip "aha budur bunu seç" diyor.

Tamam, çok seviyorum, garip bi şekilde seviyorum hatta. Yani insan her aşık olduğunda "ben böyle de aşık olmadım kardeşim" der ya. Benimki de "ben daha önce böyle sevmedim" lerden.

Yahu bir insan nasıl olur da afedersiniz ota boka hayatını ve hayatımı karartır. Nedendir? Niyedir?

Ben ki, hayatta çok fazla bişeyi takmamaya özen gösteren, "amaaan salla gitsin" cilerden biri olarak nasıl oldu da böyle her halta takılan birini sevdim? İçimden bi yerden bi ses "dengeliyorsunuz" diyor ama, külliyen yalan. Aksine o dengeleniyorsa bile ben baya baya dengesizleşiyorum.

Höyf. neyse nasıl olsa ileriki günlerde bu konuyla ilgili aksiyonsuz kalmam. Elbet yazacak gene sürüsüne bereket saçmalık çıkar...

Bugün bu yaşadıklarımın siniriyle gözümü "temizlik yapmam lazım" (gözünü temizlik bürümek) sinyaliyle açtım. Gözünü sevdiğimin temizliği. Hayatımda iki şey beni garip bir şekilde sıkıntılarımdan uzaklaştırıp biraz olsun çözüme kavuşturmama yardımcı oluyor: yürüyüş ve temizlik.

Sanırım temizlik yaparken kafamdakileri derleyip toparlayıp istemediklerimi silip temizliyorum. Yürüyüş yaparken de yorulan beynime biraz olsun nefes aldırmak için bedenimi yoruyorum. Biraz da para olsa, bunların üzerine alışveriş yapabilsem bundan ala terapi olmaz herhalde....


Bugün İstanbuldaki arkadaşım Aslı aradı. Son 2 aydır sürekli İstanbul'da beraber olma hayalleri kurup duruyoruz. Çok canı sıkkın. Evliliği iyi gitmiyor. İyi bir iş buldu, evini düzenledi ama maalesef bu sefer de ilişkisinin gidişatı iyi değil.

Aslı benim üniversiteden arkadaşım. Benim çok zor zamanlarımda yanımda oldu. Zaten arkadaşlığımız da o şekilde başladı. Onunla ettiğimiz sohbetleri çok özlüyorum...

Son iki aydır "seninle konuşmaya çok ihtiyacım var" diyor. Ama elden bir şey gelmiyor. Garibim kazandığı iki kuruş paranın bir kısmını bana yol parası olarak ayırmış. Sen gel burada hallederiz diyip duruyor. Ama o şekilde İstanbul'a gitmek de benim içime sinmiyor.

Maalesef son 1 yıldır o da antidepresan almaya başlamış. Hayat resmen ağzımıza ağzımıza vuruyor...


Bugün şöyle bir karar verdim: buraya her blog yazdığımda sonuna gün içinde beni gülümseten ya da güldüren bir anı yazacağım. Hep de kötü şeyler olmuyor ya...

Tunalı Himiden aşağı yürürken hemen her zaman oralarda keman çalan gözlüklü müzisyeni gördüm. Kulaklığımı çıkarıp ne söylüyor diye kulak kabarttım. Ve kulaklarıma inanamadım. Adam "cheri cheri lady" (şeri şeri leydi) adlı şarkıyı söylüyordu. Önce "herhalde devamını sallar" diye düşünürken bir baktım çatır çatır söylüyor! Elbette köşeli bir türkçe aksanla...

Müzisyenin sesi kaybolana dek baya bir kıkırdadım. Kıkırdanmıyacak gibi de değildi hani. Kendisinden beklenmeyecek bir performansla ezberlediği bu ingilizce şarkıyıazimle söylüyordu. Aynen şöyle bir söz yumağı düşünün "şerii şeeri leydii goying trua aa mooşınn laav izz veer yuu fayyynd it liisın tuu yoor haarttttt".
:)))

Keşke İstanbul'da olduğu gibi Ankarada'da birçok sokak müzisyeni olsa. Keşke bozuk paralarımızı üşenmesek de Ankara'nın azimle sokaklarında çalan birkaç müzisyenine verip onları yüreklendirsek. İyi olmaları önemli değil. Önemli olan zaman zaman hiç rengi olmayan bu şehre renk katmaları...