Ben aşk kadınıyım.

Aşık olmadığım insanlar hayatımdan taşın üzerinden akıp giden sular gibi gittiler. İzleri kalmadı. Sadece geçtikleri anlardan küçük parçalar bırakabildiler.

Sırf "iyi" oldukları için sevdiğim, daha çok sevmeye çabaladığım insanlar oldu. Amacım üzmek ya da zaman geçirmek değildi. Hep umuttu, dilekti, olasılıktı...

Çok sevildiğim, çok sevdiğim, dünyayı gözümün görmediği o pırıl pırıl zamanları çok özledim. Sanki rüyaydı. Belki aşık olunacak adamlar benim dünyamdan başka yerlere gitti ve ben o dünyayı hala arıyorum.

Bana süprizler yapan, eğlenceli ve haylaz hayat nerede? Yanaklarım al al olmuş aynaya bakarken teşekkür ettiğim hayat? Hani olmadık anda, olmadık yerden içimi aşkla dolduran o anları getiren hayat...

Kendini sandığına tıkıp, bayatlayan ve naftalin kokan bir adamı daha çekemem!

Kelebek zannettiğim şeylerin güve olduğunu anlamam biraz geç oldu olmasına ama ben umudun peşindeydim ey ahali!

Vazgeçmeyeceğim!

O aynalar her neredeyse yeniden yanaklarım al al olmuş ve şaşırmış bir şekilde teşekkür edeceğim sürpriz sever hayata.

Uzayda da olsa bulacağım aşkı. Duyuyor musun evren? Ben buradayım. Burada olmakla kalmayıp hala ayaktayım naftalinin bayıltıcı kokusuna inat!

Elek gibi olmuş bünyelerini onara dursun şaşkınlar. Ben kelebeklerimi salacağım. Lavanta kokutacağım heryeri. Haberin olsun.