30 Temmuz 2010


Hatırlatmak gibi olmasın ama hava çok sıcak!

Eczanenin direk gibi duran derece levhasında an itibariyle 40'ı gördüm. O esnada markete gidiyordum sigara almaya.

Dün gene "alaam n'oolur sonbahar gelsin" diye inlediğimi biliyorum. Zira eğer Asuman'da ya da Nazlı'da kalmazsam evde uyuyamıyorum. Bu insanların evinde hala yorganla uyunabiliniyor ey ahali!

Dün yeni bir taktik geliştirip yataklardan birini salona aldım. Salon ve yatak odasının pencerelerini sonuna kadar açıp esinti içinde uyumayı hayal ediyordum. Ancak gene gecenin bir yarısı ter içinde "öeeeh be!" diye uyandım. Sabah gene aynı mahmur ve uykusuz görüntü ayna karşısında beni bekliyordu.

Hayır hırsız korkusu olmasa alabildiğine açıcam yelkenlerini evin. Sen püfür ben püfür uyuyacağım ama olmuyor işte.

Bu aralar biraz Prozac'lı gibiyim. Böyle beynimin içinde yeller esiyor. Tepki veresim yok, takasım ya da huylanasım yok. Sıcak havanın etkisi de var tabii.

Günlerdir popomla uğraşıyorum bir de. Körolası! Kıçımla kavga ettikçe o da benle didişiyor.

Kek yaptım az önce. Dün Asuman'ın kardeşine söz vermiştim. 5 çayında tavlayı tepesine vurucam da yanında bari tatlı birşeyler götüreyim de benle bıdıbıdı yapmasın.

Lan ne ilginç. Asuman'ın kardeşi ondan 3 yaş felan küçük. Ama baya amca görünümlüydü 3 sene evvel ilk gördüğümde. Şimdi saçı başı uzatmış, saçı da kırlaşmış ama, şimdi daha genç görünüyor.

Adam bundan 2 ay önce yamaç paraşütü yaparken yere çakıldı. Asuman ağlaya zırlaya aradı. Allahtan sadece sağ omuzunu parçalamış. Kaskı çatlatmış ama kafa sapasağlam. 8 saatlik bir ameliyattan ve 11 parça platinden sonra elmecbur yerleşik hayata geçti. Ama Asuman'ın evde. Asuman'ın sabır sınırları ibrenin son haddinde. Önümüzdeki hafta oğlunun evine geçicek sanırım.

Bu aralar hiç haber maber izlemediğimi ama bunun yanı sıra da herşeyden haberdar olduğumu farkettim. Nasıl oluyosa artık. Kulak mı delik, gündem antenlerim mi iyi çalışıyor.

Şimdi Asuman'ın yeni evine doğru harekete geçicem ama allah sizi inandırsın toplam 10 dk yürüyüş mesafesinde olan yer için bi sürahi ter dökmem garanti.

Sonbahar gelsin, yeminle kutlama yapıcam. 30 km yürüycem ve terlememenin, mışıl mışıl uyumanın tadını çıkarıcam.

22 Temmuz 2010

Bir maruzatım var!


Hava çok sıcak ve benim popom pişmiş olabilir. Popo çok sevimli bir diğer isimdir. Ve "popo" dendiğinde insanın gözünün önüne bıdıcık minicik narin bir şey gelir. Oysa ki her ismiyle popo iki lobdan oluşan,üstüne oturulası, ve bilindiği üzere kaka yaparken kullanılası bir yerdir.Ama konumuz bu değil.Aklıma geldi yazdım.

(Kafamda Fat bottomed girls çalıyor...)

Dün dört yol ağzında (genel tanım) arkamdan "duygularımla oynadın!" diye bir ses geldi. Sesten öncesi vardı tabi ama hayatımda bana kimse böyle bir şey dememişti. Ben bile, oynanmışsa da dememişimdir herhalde.

Bizim kendi cümlelerimize ne oldu? Neden sinema replikleriyle konuşulursa daha etkili olunurmuş gibi bir duygu yerleşmiş kafamıza?

Misal benim duygularımla oynansa ve bunu söyleyesim gelse (ki ben oynamadım) "Hipnetooorrrr" diye karikatür ağzını tercih ederim. Kafam çok yerinde ve kendi kelimelerim ağzımın kenarındaysa daha yaratıcı da olabilirim.

Lütfen alıcılarınızın ayarıyla oynamayınız. Bırakınız fabrika ayarında kalsın. Daha doğal, daha etkili...

Dün bir sayfayı komple kapadım. Ha ben isterim ki cildini bozmadan, kitabın önsözünün altına narince yazılmış "hedehödö den sevgilerle" yazısı yırtılmadan kapatalım. Ama kısmet işte. Planlandığı gibisi bir yana tek taraflı olmuyor bu tür naif şeyler.

18 Temmuz 2010


Ben aşk kadınıyım.

Aşık olmadığım insanlar hayatımdan taşın üzerinden akıp giden sular gibi gittiler. İzleri kalmadı. Sadece geçtikleri anlardan küçük parçalar bırakabildiler.

Sırf "iyi" oldukları için sevdiğim, daha çok sevmeye çabaladığım insanlar oldu. Amacım üzmek ya da zaman geçirmek değildi. Hep umuttu, dilekti, olasılıktı...

Çok sevildiğim, çok sevdiğim, dünyayı gözümün görmediği o pırıl pırıl zamanları çok özledim. Sanki rüyaydı. Belki aşık olunacak adamlar benim dünyamdan başka yerlere gitti ve ben o dünyayı hala arıyorum.

Bana süprizler yapan, eğlenceli ve haylaz hayat nerede? Yanaklarım al al olmuş aynaya bakarken teşekkür ettiğim hayat? Hani olmadık anda, olmadık yerden içimi aşkla dolduran o anları getiren hayat...

Kendini sandığına tıkıp, bayatlayan ve naftalin kokan bir adamı daha çekemem!

Kelebek zannettiğim şeylerin güve olduğunu anlamam biraz geç oldu olmasına ama ben umudun peşindeydim ey ahali!

Vazgeçmeyeceğim!

O aynalar her neredeyse yeniden yanaklarım al al olmuş ve şaşırmış bir şekilde teşekkür edeceğim sürpriz sever hayata.

Uzayda da olsa bulacağım aşkı. Duyuyor musun evren? Ben buradayım. Burada olmakla kalmayıp hala ayaktayım naftalinin bayıltıcı kokusuna inat!

Elek gibi olmuş bünyelerini onara dursun şaşkınlar. Ben kelebeklerimi salacağım. Lavanta kokutacağım heryeri. Haberin olsun.

10 Temmuz 2010

Gelipduru, dönüpduru gari!

Yarın akşam itibariyle Ankara'ya dönüyorum. Her güzel şeyin ot tadı verdiği bir an vardır (Özlemcim anladın sen onu ;) ). İşte ben de o ot tadını aldığım andayım ve "simit, simiitt" nidalarıyla dönüyorum canım Ankara'ya.

Hayır Ankara'da da her allahın günü simit yiyen bir insan değilim ama burada yok ya, Kerbelaya düşmüş gibi inliyorum nedense.

Hep söyledim, gene söyleyeceğim. Dünyanın en güzel yeri de olsa insanın yanında o güzelliği paylaşacak bir arkadaşı yoksa dünyanın en güzel yeri 1. haftadan sonra herhangi bir yer haline geliyor. Ha, bir arkadaş derken bu herhangi bir arkadaş olmamalı tabii. Sizinle aynı zevklere, dünya görüşüne, anlayışa ve hayat sevincine sahip biri olmalı.

Ben buradayken Asuman ev değiştirdi. Ona yardım edememiş olmaktan dolayı acaip suçlu hissediyorum kendimi. Allahtan Resul biraz yardımcı olmuş ama bu işlerde illa ki bir kadın eli lazım. NEyse ki şimdi ben döndüğümde geri kalanı beraber halledeceğiz ve ben de bu vicdan zabından biraz olsun kurtulacağım.

Buraya geldiğimin 3. gününde regl oldum. Ardından grip oldum. Aynı hafta kuzenimle iki yıldır beraberce burda tatil planı yaptığımızdan coşup eğleneceğiz zannederken hava bozdu, yeller esti, ben öksürüp tıksırdım derken kızcağızın 5 günlük twatili heba oldu.Bir kerecik denize girebildi. Onda da döndüğünde böbrekleri ağrımış.Varın siz düşünün artık havayı...

Duyduğum kadarıyla Ankara'da da hava kapalı mapalı bi acaipmiş. Ama olsun ben razıyım. Evimi özledim. Kendimi özledim.

Burada dar alanda paslaşma yapa yapa kendim gibi konuşamadığımdan şiştim.

Üzerimdeki yükleri attım, tutan eden de yok anasını satayım. Kıslar! hazırlanın Ankara gecelerine akıcas!

Sevgiler:)