Je veux seulement oublier et puis je fume

Yapacak bir şey yok. Bahar geliyor ve gönül yayları mı artık, yoksa başka bir yerler mi gevşemeye başladı bilemiyorum ama "o" süreç başladı bugün benim için.

"Ne acaip yaratıklarız biz" diye düşünmeden edemiyorum.Mevsim değiştikçe de bize bir haller oluyor. Kış geliyo, güneş kaçıyor, biz de içimize kaçıyoruz. Sonbahar geliyor, bir hüzün bir garip haller.Bahar geliyor yaylar gevşiyor, yaz geldi mi hoyde breh!

Aslında sonbaharda ben hüzünlü olmuyorum. Aksine sanki bahar gelmiş gibi sevindirik oluyorum. Bu benim o aylarda doğmuş olmamla alakalı olabilir. Ya da o aylarda hep aşık olmuş olmamdan falan gelen bir alışkanlık durumudur.Kesin bir bulgu yok.

Ama bahar geliyor be! Bahar len! Bildiğimiz bahar işte. Hani sebepsizce kuduruklaştığımız, aşıkmışçasına hallendiğimiz ay.

Aşık olmadan aşık olmak üzereymiş gibi hissetmek ne nadide bişey.

Hep alkole övgüler yağdırır gibi bi halde olmak istemiyorum ama, artık aralıklı içen bir insan olarak baharı birayla karşıladım ve şu şuursuz mutluluğumu biraz buna da bağlamıyor değilim.

Aynada kendime baktım az önce. Bi değişik bişeyler var. Bu bahar hallerini ordan da anlamak mümkün. Türkan Şoray misali bir yayık bakışım var benim.O gelmiş gene.

Çeneme vurdu benim. İnsan kendi kendine coşunca böyle oluyor demekki.Aslında böyle güzel bir akşamda yalnız oturmak hele de bu halet-i ruhiyedeyken çok da güzel bir şey değil. Ama ben öğrenmişim bişeyleri. Tadını çıkarıyorum bunun da. İnsan kendiyle olmayı, farkındalığı öğrenmeli biraz sanırım.

Sevgiyle, herkese hoşgelsin bahar....
Ha, bide aşkolsun...