28 Şubat 2010

Hamlayan baldırlar, sızlayan ayaklar


Kamilimin Koç'umun bindim rahat hattına. Allahım şükürler olsun o gün gördüğüm teknolojiye!

Tekli koltuk, önümde mis ekran,zibilyon fim seçeneği,müzikler vs vs...

İstanbul'a gelene kadar 3 tane film izledim. Aslında sağıma soluma bakmayı çok severdim yolculuklarda.Ama bu sefer teknolojinin ışıltısı gözlerimi kamaştırdı.

Her zamanki gibi Asya kıtasından Evropa kıtasına geçerken köprüde sağ ayağımı hafifçe öne aldım. Bunu her İstanbul'a gidişimde yaparım.Uğur saymakla alışkanlıkımsı gelenek gibi bişey. (kendime bile açıklayamıyom)

Servisle Beşiktaşa geçtim. Burnuma gelen o karışık kokuları öyle seviyorum ki. İstanbul'un parfümü işte bu! Karışıklık, alkol, balık, egzos, zibilyon tane insan ve en önemlisi de deniz kokusu.

Aslı'yla buluştuk, kocaklaştık ve doğru eve. Sağolsun Tolga çay demlemiş.Üzerine de yemek ve bol sohbetli biralar zinciri. Biranın tadını ve böyle güzel sohbeti özlemişim.

Sabah erkenden kalkıp Aslı'yla yaptığımız "İstanbul Listesi" ni çıkardık. Cankurtaran-Erol Taş kahvesi-. Sultanahmete, oradan da Cankurtarana güzel bir yürüyüş yaptık. Yolu şaşırdık, kahveyi bulmamız 1 saati aldı.Ben mehter adımı fotoğraf çekmekle meşgul olduğumdan iyice yorulduk.Sonund Erol Taş Kahvesine ulaştık. Mis gibi çaylarımızı içip, soba sesinin de tadını çıkardıktan sonra İstiklalin kalabalığına dalmaya karar verdik. Aslı zaman zaman kendini mağazaların içinde kaybederken biz, Tolga'yla İstiklal'in son dönem şemsiye modasını takip edip not verdik. Bir amca baya plaj şemsiyesi kıvamında bir şemsiyeyle yürümekteydi misal...

Birşeyler atıştırıp İstiklal'in kalabalığından Cevahir AVM'nin kollarına attık kendimizi. AVM leri sevmiyorum. İçinde ağzıyla kuş tutan adamlar olsa girmem oralara. Ama giriyoruz el mecbur.

Eve geldiğimizde her yanımız ağrıyordu. Kaba bir hesapla 4 saat kadar yürüdüğümüzü farkettik...

Bu sabah yine cevval cevval kalkıp listenin 2. maddesine geçtik.İstikamet Çengelköy!
Biraz hayal kırıklığına uğradım sanki.Sandım ki Süper Baba Fiko oralarda.Kahvede mahalleli takılıyor.Nerdeeee!

Kahve tamamen turistik.Tıkabasa insan evladı.Bir çayın gelmesi en iyi ihtimalle 20 dk.

Bir süre orada takıldıktan sonra Beylerbeyi'ne yürüdük. Kıyıda Kargalarla kovalamaca oynayıp fotoğraflarını çektim.Midye alacaktık ama o sırada benim "Yea bu İKEA nirde ki?" sorumla beraber kendimizi Ümraniye otobüsünde bulduk. Meğersem onlar da ne zamandır istiyolarmış gitmeyi.Uzun bir yolculuktan sonra (allaam bu günleri de göstertti şükür)İKEA'yı dünya gözüyle gördüm. Görmekle kalmadım dibine vura vura gezdim.Ağzımın suları aktı, kanepelere sarıldım, sehpalarla helalleştim ve alabileceğim ortalama birkaç şeyle paçayı yırttım.

Yarın abim geliyor.Aslı ve Tolga çalıştığı için erkenden yattı gariplerim.Sayemde iki gündür 2 aylık aksiyonlarını yaşadılar benimle.

Ayaklarım sızlıyo, bacaklarım hamlamış durumda ama halimden pek memnunum.

Yarın öğlen bir Beşiktaş Çarşı turu, arkasından İstiklalde Atlas pasajı ve Kilise kucaklaşması planlıyorum.Umarım hava daha iyi olur.Biraz güneş çıksa mesela çok enfes olur diyorum.

Bu arada Aslı'nın 4 tane kedisi var ve şu anda kapıma dayanmış durumdalar.Kedilerden özellikle bitanesinin içine insan kaçmış.Bundan eminim.Fotoğrafı görünce bence siz de hak vericeksiniz.

Sevgiler.

25 Şubat 2010

Time to go...


Evvet sonunda muradıma eriyo muyum ne?

İstoş beni bekler a dostlar. Sabahleyin yolda olucam. Yolda olmayı çok özleyen biri olarak kitaplarımı,mp3 çalarımı,yedek pillerimi ve sevgili makinamı yanıma alarak düşeceğim yollara.

Yine sırt çantamı afedersiniz ayu gibi doldurdum. Bu akşam eve geldiğimde birkaç parçayı geri çıkardım. Fakat çok büyük bir değişiklik olmadı ne yalan söyliyeyim.

Nazlı bugün "zamanla az malzemeli bavul yapmaya alışırsın" dedi ama ben hala kendimde bu gelişmeyi göremiyorum.Annemin tabiriyle gene Kaplumbağa gibi sırtladım evimi.

Görecek çok insan var. Özlenen çok insan var. Tabi ilk sırada canım abim ve yingem geliyor.

Aslı,Tolga,Gaye,Arzu,Gözde,Özge derken umarım herkesle özlem giderecek kadar zamanım olur. Hele de Gaye'yi 8 senedir göremiyorken bu buluşma baya enteresan olacak gibi.

Tam 3 senedir İstanbul'u görmüyorum. Benim ve İstanbul arasındaki aşkı düşünürsek bu baya uzun bir süre.

Sigara içilmeyen vaporlar, martılar, salak salak yürüyüp gene de doyamadığım Karaköy Sahili, Firuzağa Kahvesi, Kule dibindeki ziftin peki kıvamında çay veren kahve, Melek Bar ve bundan önce göremeyip de "bu sefer mutlaka gidicem ülen!" dediğim 10 yer... Hepsine zamanım olmasını, hepsinden keyif almayı hatta biraz kendi kendime sulu göz nostalji yapmayı istiyorum.

Kendimi bir süreliğine İstanbul'un kollarına bırakıyorum.
Dönüşte herkesle görüşmek umuduyla...

Not: Baykuş bekle beniiiiii ;)

19 Şubat 2010

Neee na na naaaa (Vaya Con Dios)



Hobareeyyyy oturmaya mı geldik!

Gece gece kendi eğlencemi düzenlemiş bulunuyorum.
Çok afedersiniz (ya da umrum değil) ağzına ağzına vurayım ben bu dünyanın.

Ev şarabı gibisi yokmuş. 1. kadehte drama queen, 3. kadehte fırlama buldum kendimi. Sanki zibilyon yıldır içmiyorum. Sanki bünye alkolün ne olduğundan bihabermiş.Aman be, pek güzel geldi. Az biraz yerçekimsizlik lazım bünyeye. Durup durup kendi kendime "iyi oldu aferim" falan dedim. Demek ki iyi bir şey yapmışım.

Her ne kadar eski sevgilimin tabiriyle "aşırı sosyal" bi insan olsam da, alkol alınca kendimi Big Bang Theory dizisindeki Hintli eleman gibi hissediyorum. Dilim iki kat çözülüyor. "Hayde breh" şeklinde bir coşma oluyor. Ben de bunu ekstra seviyorum.

Geveze Baykuş'u aradım. "Eneee" nidasını çok severim. Gayet gevşekten hallice görüşmemişliğimizi sallamadan konuşmak pek hoşuma gitti. Keşkem dedim şarabı kapıp kapısına dayansaymışım Viyana'nın uygun vakitte.

2000'li yıllarından başında dinlediğim müzikleri dinleyip bir coşma hallerindeyim. O zamanlar ki, aşıkım mis gibi. Tertemiz bahar havası sanki. Lepiska saçlı sevgilim İstanbullarda. İçimde kıp kıp bişiler. Geride kalmış ama güzel hisler. Hala içimde kaynağı var demek ki. Pek bi mutlu ettiler beni bu gece.

Ben yeniden aşık olabilirim biliyorum. İçimde özünü hissediyorum.Hatta daha özgür hissediyorum.

Evet evet keyifliyim ben...

18 Şubat 2010

Kara kalem

İçten, ta derinden dertleşmeyeli çok olmuş gibi geldi bir an.
Ya dertleşmeyi istediğim kişiler etrafta değildiler, ya da ben dertleşecek durumda değildim onlarla.

Dertleşmek farklı bir şey. Olanları anlatmak falan değil aslında. Gözünde görebilmeli insan anlattığının önemsendiğini.Hele ki benim gibi konuşurken insanın gözünün içine bakan biri için hemen anlaşılır bir durum bu.

Biraz yıldım kendini anlatmaktan sıkılmayanlardan. "Benim de söyleceklerim var!" demek istemiyorum. Diyememeliyim zaten anlayacak, dinlemeye meyilli kişilere.

Gölgede olup 7. biradan sonra "What the hell am I doin' here?" diye bağırmak isterdim şimdi...


Karışık olsa da umrumda değil. Sitemkar mı denir, sıkılmış mı, kırgın mı. Ya da hepsi. Kendimle beraber bir süre usanmış olabilirim herkesten. Evet evet herkeslerden.

Çift kişilik yatağından sevgilisini kışkışlayıp beni alan tatlı hatunu özledim. Sanki tünelin ucundaki ışık gibi.

Barlar bizim için açılacak yakında. Yalpalayan ayaklar bizim olacak lodosta. Elimde Bucket List, sırtımda çanta. Usanmadan mızmızlanmadan yürümeye hazır ve de nazır biliyorum. Keşftemeye aç iki insan olarak sürüne sürüne dolaşacağız.

Biraz kendimi de, arkada kalası sesleri de burda bırakıp tıpış tıpış gideceğim. Lazım bu bana.

17 Şubat 2010

Ayarsız Sinerji

İki haftadır bu ayarsızlıklar denk geliyor. İnsanların olmadık yerde olmadık şekilde coşması beni benden alıyor.

Bir ay önce falan ortaokuldan iki erkek arkadaşımı buldum facebookta.Sevindim de.Çünkü ortaokul arkadaşlarımın hemen hemen hiç birini görmedim mezun olduktan sonra.

Bu iki arkadaştan biri geçenlerde facebookumda Reiki ile ilgili katıldığım grubun yolladığı bir yazı üzerine saçççma sapan bir şey yazmış.Yazı internetten Reiki ile ilgili online verilecek bir bilgilendirme programının ilanı.Tıkladığınızda da sitede ayrıca Reiki öğrenmek isteyenlere kur fiyatlarını ve sürelerini yazmışlar.

Arkadaşın bu ilana yorumu şu: "Ayy janisjr bunlara inanmıyorsun değil mi.Sana uzaktan Reiki verecekler sonra da hoop 200TL cebe.Bu devirde buna inanan kaldı mı yaaa.ehehe".

İlk okuduğumda içimden geçen tam olarak şuydu: "kimsin lan sen?!"

Sonra sakinleşip ama bir yandan da içimde cevap vermek isteyen canavarı susturamadan bir cevap yazdım.
"Sevgili Cüneyt, keşke yazının içeriğini okumadan birşeyler yazmasaydın.Başlıktan çıkardığın sonuç haylice yanlış olmuş.Her şey bir yana tut ki inanıyorum?"
dedim.

Cevabı şuydu:"Tabii janisjrcım, inanıyorsan ne diyebilirim ki.Ben içeriği okudum ama aslında şöyle diyodu da bıdıbıdıbıdı.."

Son cevap olarak "Sevgili Cüneyt,yıllardır görüşmüyoruz.Kendini alamayıp herşeyi bilen adamı oynamak arzunu anlıyorum ama karşındakini tanımadan ayarını kaçırmanı anlayamıyorum.Mümkünse bundan sonra başlık üzerinden konu tahlili yapmamaya çalış".

Bu yazışmalardan hemen sonra Cüneyt'i sildim.Bu saatten sonra Cüneyt'e bir şey öğretecek ya da oturup bak canım o öyle değil böyle diyecek ne sabrım, ne de takatim var.Ayrıca bu bakış açısında birini her nereden olursa olsun hayatımda var edip ona zaman harcamak istemiyorum.

İkinci ayarsızımız da birkaç blog önce "güzel bişey oldu" diye yazdığım kişiyle ilgili.İki haftadır "buluşsak ya,ilk görüşmemiz çok hoştu" diyen eleman.

Geçen gün buluşma mevzusunu konuşurken antibiyotik kullandığım için içemediğimi, o yüzden bu hafta sonunun uygun olduğunu falan anlatmıştım."Gripten kurtuldum şimdi de sinüzit" falan demiştim.
Dünkü konuşmamızda aynen şöyle dedi: "Sen de aylardır hastasın.Evden dışarı çık biraz dolaş.Hep evde durulur mu.Hastalık hastası gibi oldun.O kadar da ilaç alma bence".

Hadi bakalım...

Şimdi böyle ayarsızca tespit yapmak için yanıp tutuşan bu adama ne yaparsın?

Ona da kibarca bir ağız payı verdim.Alamıyorum kendimi ne yapayım.İçimde kalacağına...


Tespit güzel bir şeydir.Karşınızdakini tanıyorsanız, iyi bir gözlemciyseniz, yardımcı olmaya meyilli empati kuran biriyseniz yararlıdır da. Ama bir fikriniz olmadan, karşınızdakini tanımadan "bilge kişi" yi oynamaya çalışırsanız tamamen aptal durumuna düşersiniz bence.

Yazarın notu: Gene kendi kçıyla kavga eden insan mode on.

13 Şubat 2010

Kutu kutu pense

Güzel bir sabaha uyandım. İşin garibi mutlu bile kalktım. Sonra hemen anladım nedenini. Rüyamda yeniden birleştiğimizi, herşeyin yoluna girdiğini görmüştüm.Beynim buna inanmak istemiş, öyle de uyandırmış beni...

Neyse dedim, sahte de olsa bu mutluluktan bir pay alayım, konuyu geride bırakıp hissiyatını yanımda götüreyim bari.

Hava çok güzel bugün.Akşama misafir var ve ben ev temizliğine giriştim.
Birkaç blog önce bahsettiğim ansiklopedileri verecek bir yer bulamadığım için uzun zamandır duvar gibi odamın köşesinde duruyorlardı.Birkaç öğretmen arkadaşa da danıştımsa da, en azından Ankara'daki birçok okulun ansiklopediye boğulduğunu ve almadıklarını öğrendim.Vakıf ya da kurumlardan da bir şey çıkmadı.
En sonunda en azından kağıt toplayanlara yarasın diyerek kapının önüne koydum.

Elimde elektrik süpürgesiyle sağı solu alırken bir baktım babam elinde torbalar homur homur ansiklopedileri topluyor.Annem sessizce "ses etme" dedi. Baktım torba torba ansiklopedileri balkona taşıyor.

Balkon babamın biricik deposu.Marketten bulduğu ve onu neşeye boğan kocamaaan zeytin kovası olsun, garip kutular olsun atmaya kıyamadığı gibi biriktirmeye de doyamadığı bir çok şeyi balkona koyuyor.
Bundan 15 sene önce aynı şeyi yapan büyükbabamla çatır çatır kavga eden adam, şimdi onun yolunda hızla ilerliyor."Babacığım" diyorum. "Bak açıkça söylüyorum, sen gidince atıcam ben bunları ve geldiğinde hangisi eksik hatırlamayacaksın bile". Atıyorum da netekim.Ve o da farkına varmıyor.

Annemin kavanoz ve saklama kabı merakını anlayabiliyorum.Çok sık olmasa da işe yarar şeyler onlar. Ama allahaşkına marketten alınan kocaman,yağlı bir kovanın evde işi ne?

Şimdi bunları söylerken 15-20 sene sonra acaba ben de kendi yığınımı yapmaya başlar mıyım diye düşünmeye başladım. Huydur çeker, bktur kokar mı?

Aslında sanırım bunun için çok yaşlanmaya da gerek yok.Tamamen huyla alakalı.

Geçenlerde kuzenime (Yalçın) gittiğimde orda da bizim balkondan hallice bir depoyla karşılaştım. Evlerinde perdeyle kapalı hoş bir gömme bölme var. Kuzenimin eşine orayı dolap haline getirmeleri konsunda fikir verirken, "orası Yalçın'a ait" dedi ve perdeyi açtı. Gözlerime inanamadım.Belki yüzlerce kutu. Çocuklara alınan buhar makinasının kutusundan tutun da, tost makinası, mikro dalga fırının kutusuna kadar akıl alamayacak kadar çeşitli kutular. Bir de güzel istiflemiş ki...

Yarın bir gün değiştirmek gerekir, garanti süresi dolmadan arızalanır da kutusuyla isterler endişesiyle o dağ büyümüş de büyümüş.Zamanla artık atılması gerekenlerden de vazgeçemeyecek hale gelmiş nedense.

Aslında bizi biraz da bu tür saçma zorunluluklar bu kalabalığın içinde boğulmaya itiyor. Bunun yanı sıra biz Avrupalı değiliz.Saklama kaplarımız, kavanozlarımız olmalı.Turşu kurarız, reçel yaparız, komşuya dolma götürürüz, buzluğa haşlanmış fasulye doldururuz.Bunlar bizim yaşam tarzımızın birer parçası.

Bu kadar konuşup da, 10 yıl önce bozulan ve hala yaptırılamayan müzik setinin abide gibi gömme dolapta olduğunu ve "ne yardan geçerim ne serden" mantığıyla atamadığımı da eklemek isterim arsız arsız.
Sevgiler.

11 Şubat 2010

Meeeh!

Meeeh!
Bu sesi kışın güneşsiz sabahlarında çıkarıyorum.
Uyanıyorum, perdeden sızan ışıktan anlıyorum ki dışarıda gene güneş müneş yok! "meeehhh"!
Allah Kuzey Ülkelerindeki insanlara sabır versin.

Yahu her mevsim değişiminde aynı mızmızlanma. Sanki daha önce kış görmedik. Biliyoruz işte kış dediğin şey havanın soğuk olmasıdır, efenime söliyim bilmem kaç günde bir güneş görmektir, kardır,yağmurdur,rüzgardır...

Yaz gelir "allahım bu nasıl sıcak, eridim bittim, gece uyuyamadım,popomdan ter sızıyor".

Ne yapıcaz biz böyle? Herkes sevdiği mevsimde mi yaşasın? Sonra sevmediğimiz mevsim geldiğinde uyutulalım mı?

"Beni kışın ilk gününde uyutun, baharın ilk gününde de uyandırım".Oh ne ala. Yok öyle bişey.

Sanırım kendi popomla kavga ediyorum.Bi an öyle geldi bana.

Hep diyorum ya yürümeyi çok seviyorum diye. Buralarda yürümenin çok saçma olduğunu farketmeye başladım. Her yer cadde. Dünyanın egsozunu, dumanını,tozunu yutuyorum yaw yürürken. En yakın mis park Seymenler. Hadi oraya yürüyeyim desem ona da bir yürüyüş kankası lazım.

Tunalı tarafına yürümek aynı zamanda tehlikeli de. Çünkü her yer mağaza, her yer "al beni,al beni" diye bağıran bişeylerle dolu. Üçünde beşinde "alamam!" diye terslesem de, birinde mutlak teslim oluyorum.

Geçen gün Özlem çocuklarla beraber Gülru ve beni de ODTÜ Bilim Müzesine götürdü.Oradan da daha önce görmediğim alışveriş merkezlerinden birine girdik.Eve elimde bir Lemur anahtarlığıyla döndüm. Evet bir Lemur. Bir şey almam lazımdı demekki. (başım göğe erdi)

Bu arada gene bir Sevgililer Günü daha geldi. Kaç yıldır bu ülkede bu günü kutluyoruz? Kurban Bayramında, Ramazanda görmediğim telaşı görüyorum bu Sevgililer Günlerinde. Her yer kıp kıp konfetiler,kalpler ve bıdık bıdık sevimli hediyeliklerle dolu.

Benim hatırladığım ilk sevgililer günü rahmetli Bülent'le olan. O da denk gelmişti de öyle olmuştu. Hep sevgiyle ve o günkü özelliğiyle hatırlayacağım bir gün.

Hem anlatayım, hem de onu da sevgiyle anmış olayım.

Yıl 1998. Çıkmaya başlayalı sanırım 1 ay olmuş, olmamış. Sabah telefon etti. "Ee, hadi kalk bugün Sevgililer Günü.Birşeyler yapalım". "Olur, yapalım tabii" dedimse de daha önce ne yapılır bilmediğimden beni aldı bir telaş.
Sonra bir telefon daha, "bana gel, film falan izleriz".

Hiç unutmuyorum, v yaka bej bir kazağım vardı. Alel acele onu giydim. Saçımı açtım, makyaj yaptım, ama o da ne! Her açık renk giyeceğimde yaptığım salaklığı onda da yapmışım! Üzerinde kimliği belirsiz bir leke.O kazağa odaklandığımdan giyecek başka bir şey de bulamıyorum.

Haldır huldur lekeyi yıkayıp oradan çıkartmayı başardım. Fakat kurutmaya zaman yoktu. O ıslak haliyle yürüdüm Bülent'in eve.

Enfes bir evleri vardı. Anne-Baba Mimar. Basamaklı kocaman bir salon. Ev teras katı. Pırıl pırıl bir ev.Hafif bir kış güneşi de fonda.

Güzel bir şarap açtık, kanepede yumula yumula film izledik.Bülentçiğimin o nezaketini, o günkü hoşluğunu hiç unutmayacağım.

Evlerinin önünden her geçişimde içimden "ah be Bülent, bak hava ne güzel.Tamam Ankara biraz dandirik, arada boğuyor ama şimdi burada olmaya değmez miydi?" diyorum.
İstisnasız her geçişimde...

Sevgililer Günü denen şeye şimdi kalsik bıdıbıdılardan yapmıycam.Girmiş bir kere hayatımıza. İster görelim, ister görmezden gelelim.Sizi sevindiriyorsa,mutlu ediyorsa görün, keyfini çıkarın kime ne?

Ben misal bu sene (son birkaç senede de olduğu gibi) görmezden gelicem.

4 Şubat 2010

Merhaba "heyhey" lerim

Bugün sabah gözümü Özlem Z.'nin telefonuyla açtım.Normalde yarın gideceğimiz Gülru'ya bugün gitmeye karar vermiş.Ben Asuman'da tee sabahın 05 inde uyumuşum.Saat 12.30 falan.

Muhtemelen telefonda bir süre abukladım, sonra bir yüzümü yıkayıp yeniden konuştuk.Bugün için faturaydı ıvır zıvırdı bazı şeyleri halletmem gerekiyorudu ve onlara katılamadım.

Kalktım, Asu gene salonda uyumuş. Her görüşmemizde "ulan çok pis belim ağrıyo artık yatağımda yatıcam" dese de yapamıyor. O koskocaman yatak büyüdükçe büyüyor yalnızlıkla beraber gözünde.
Gerrit'la beraber alıştı bu yatak ve kanepe olayına. Gerrit varken yatak daha anlamlı tabii...

Baktım kahvaltı yapasım yok. Asu'da bebekler gibi uyuyor, küçük bir not bırakıp sessizce çıktım Asu'dan.
Hava buz! Öyle kat kat giyinmişim ki bacaklarımı belli bir mesafede açabiliyorum. Bir nevi Geyşa tipi yürüyüşteyim.

Çıkmışken yürüyeyim, kış da olsa güneş yüzü göreyim sevdasına Beğendik'e doğru yürüdüm.Gene cenaze var. Yolları kapayan askerler, top arabamsı bişey...
Beğendik'e girdim almayacağımı ya da alamayacağımı bile bile gene spor bölümüne, oradan kıyafetlere, usanmadan kozmetik reyonuna girdim çıktım.
Eve dönerken kimi işlerimi de hallederek günü kapadım.

Annemler evi döke saça çıkan kiracının ardından tadilat peşindeler. Badanacının bitirmiş olduğu işe bakmaya gittiler.

Bir süredir içimde lavabo tıkanıklığı gibi bir şey hissediyorum. Bu tıkanıklık nasıl çözülecek diye bekliyorum. Evde duramıyorum, Asuman'a gidip kalıyorum. Uzun uzun yürüyorum ama nafile.Biliyorum, ağlamam lazım ama kendimi zorla da ağlatamam ya!

Normalim bu benim. Ortada hüzünlü bir durum var ve her ne olursa olsun gözyaşı beni kurtaran, bir nevi güneşimi yeniden açtıran bir şey. Ama bu sefer çok uzun süre gözükmedi.

Annemler gittikten sonra biraz bağıra çağıra şarkı söyleyeyim diyerek Amy Winehouse dinlemeye başladım. Back to black şarkısına sıra geldiğinde musluklar yavaş yavaş açılmaya başladı.Arkasından Cibelle -Green grass- tuz biber oldu. Öyle birikmiş ki, çocuklar gibi ağladım. İçinde söz olmayan acıklı bir şarkı gibiydi...

Kendimi biraz daha özgürleşmiş hissediyorum. Sanırım kendi kendimi de bugün özgür bıraktım. Tüm yaşananlar, arkadaşlara anlatılanlardan sonra kendime anlatmak istediklerimi de söyledim kendime. Konuşulması gerekenlerin de artık bittiği zaman bu.

Akşam olduğunda yine heyheylerim geldi. Fıldır fıldır gezesim, evde de hiç mi hiç durmayasım var. 2 saatlik uzun bir yürüyüş, oje moje gibi ufak birkaç ihtiyacı tamamlama gibi aktivitelerimi de tamamladıktan sonra eve yeniden döndüm.Biraz daha rahatlamış hissettim kendimi.

Aslında bugünün finali hepsinden daha iyi geldi.
22:39
x-o içtiğimiz gün çok hoştu defni:)
d-evet bence de çok hoştu :)
x-d-o zaman tekrarlayalım
...