Şakadanak Ankara'ya döndüm. Salı falan dönmeyi düşünürken bi tanıdığın arabayla Ankara'ya götürme teklifini kaçırmayayım dedim ve biraz daha erkence geliverdim. Allah sizi inandırsın 11 saatlik otobüs yolculuğu dünyanın en pis şeylerinden biri. İşin bir de indikten sonrası var.
Saatlerce aynı köşede yandakinin omuzuna, gtüne başına deymeyeceğim diye kasıl kasılabildiğin kadar. Rakım farkından ve hareketsizlikten ayaklar şişsin. Yarım yamalak, salyalı, boyun tutulmalı uykuyla iyice salaklaşmış bünyeyi indir sabahın köründe AŞTİ'ye. Al eşek kadar bavulu, parasızlıktan AŞTİ servisinde kendine yer bulmaya çalış. En son eziyet de eve bavulu çıkarmak...
Bunların hiç birini bu sefer yaşamadan gelmiş olmak enfesti. Ne ayak şişti, ne tutlmalar oldu. Üstelik bavulum da eve kadar taşındı. Allah bin kere razı olsun.
Bu sefer kesin kararlıyım bir havuza yazılıcam. Su beni inanılmaz mutlu eden bir şey. Aynı zamanda da en bi seve seve yapılabilecek spor.
Biraz daha kilo verdim. Kendimi süper hissediyorum. Saç rengimi değiştirip pişman olmamış olmak da cabası. Abimle süper zaman geçirdim. Gerçi her gün rutin şeyleri yaptık ama bir arada olmak, aynı aileden gelen iki birey olarak birbirini bu kadar iyi anlayabilmek, bunun yanında zevkleri ve hayata dair başka şeylerde de aynı vizyona sahip olmak gibi güzellikler olunca sohbetin tadına doyulmuyor.
Masaya yeniden 4 tabak koymak çok güzeldi. Minübüsün arkasından el salladıktan sonraki 1 saat deniz kenarında boğazımıza oturmuş olan taşları yutkunarak yoketmeye çalıştık annem, babam ve ben...
Abim gittikten sonra benim "Garıla" tayfasıyla biberdi, domatesti, patlıcandı kurutma, derleme ve kışa hazırlama işlerine giriştik. Akşamları terasta oturup bu işleri yapıp dedikodu, çay derken keyifli zaman geçti. Her gün takıldığımız otelin havuz kenarından çekirdekli çaylı zamanlar geçirdik ve çok fazla sıkılmadan döndüm.
Canım Ankara'nın havası sonbahara yaklaşmış, efendileşmiş, durulmuş. Klasik Ankara akşamları geri dönmüş. Evde uyunabiliniyor terlemeden. Çok mutluyum wallahi.
Bugün Asuman ve Gerrit'le buluşup akşam yürüyüşü yaptık. Araları gene biraz limoniydi. Allahtan Gerrit'in konuşmaya doyamadığı birkaç konuyu açtım ve yüzünü güldrüdüm. Gene duvar gibi duracaktı yoksa dutch dutch.
Eyoo yarın havuza gidiyomuşuz! Az önce Öslem'le konuştuk. Su mu derken su suyu çekti. Yipiii.
Fazla bişey yok işte şimdilik. Ama olacak. Evrene bol bol mesaj gönderiyorum, hissediyorum. Enfes şeyler olacak.
28 Ağustos 2010
8 Ağustos 2010
Son 3 haftadır kendime erken yatacağım diye söz veriyorum. Ama son 3 haftadır gündüzleri yaşayamıyorum ki. Bari geceleri yaşayayım diye kasıyorum.
Bugün gece 23 civarı Asu'yla yürüyüşe çıktık. Ankara resmen İzmir gibi olmuş. Nasıl bir kalabalık!. Herkes parklarda, cafelerde, sokaklarda. Yani tek geç yatan ben değilim!
Aslında ayağım iyileştiğinden beri her akşam yürüyüşünde bu kalabalığın farkındayım ama bugün abartılıydı.
Zamanla, iklim de böyle giderse Ankara'nın geceleri sabahlara uzayacak ve Taksim gibi hiç durmayacak sanırım. Aslına bakarsanız ben bu durumdan pek hoşnut oldum.
Bugün dışarı çıktığımızda saat gecenin 11 idi ama hava 35 dereceydi. Bu da demek oluyor ki öğlen kafadan 45-48 arası olmuştur.
Ana haber bültenleri 30-35 diyedursun ve biz onlara "haskktir!" diye duralım bu sıcaklar 10 gün daha buralardaymış. Bana kalırsa Eylül, Ekim çok pis geçecek. Evet hepimiz gibi ben de kafayı sıcaklarla bozdum ve uzun uzun Meteorolojistlik yapasım var.
Aslında şu sıralar çalışmıyor olmamdan neredeyse memnun olucam. Zira şu sıralar çalışıyor olsam, hele ki eski iş yerimde olsam kesinlikle sabırla tuttuğum sinirlerimi bırakır, afiyetle cinnet geçirirdim.
Bugün Facebook ta paylaştığım Alber Camus'un sözü "Bazılarının, sadece normal olmak için ne büyük çaba sarf ettiğini kimse fark etmiyor." sözü de o eski iş yerimdeki luzumsuz insanlara kapak olsun. (rögar kapağı)
Ben gene bavul topladım ve malum yere gidiyorum. Lan ne pis bişey! Sıcaktan kendi evimde kalamıyorum. Hatta sadece hızla üzerimi değişip duş alıp arkama bakmadan kaçıyorum. Şu anda en mantıklısı Resul'ün tabiriyle "Güzel Bahçe"'de olmak :)
Bu sefer en azından abim de orda olacak...
Asıl şimdi bir arınmaya ihtiyacım var galiba. Aslında hala Prozaclıyım. Öyle gibiyim yani. Oraya gittiğimde aklımda artık posa da olmayacak. Hmm belki başka bişeylere yelken açarım belli mi olur? Ya da o bişeyler için yeterince temizlenmiştir kafam.
Hadi o zaman byby.
Bugün gece 23 civarı Asu'yla yürüyüşe çıktık. Ankara resmen İzmir gibi olmuş. Nasıl bir kalabalık!. Herkes parklarda, cafelerde, sokaklarda. Yani tek geç yatan ben değilim!
Aslında ayağım iyileştiğinden beri her akşam yürüyüşünde bu kalabalığın farkındayım ama bugün abartılıydı.
Zamanla, iklim de böyle giderse Ankara'nın geceleri sabahlara uzayacak ve Taksim gibi hiç durmayacak sanırım. Aslına bakarsanız ben bu durumdan pek hoşnut oldum.
Bugün dışarı çıktığımızda saat gecenin 11 idi ama hava 35 dereceydi. Bu da demek oluyor ki öğlen kafadan 45-48 arası olmuştur.
Ana haber bültenleri 30-35 diyedursun ve biz onlara "haskktir!" diye duralım bu sıcaklar 10 gün daha buralardaymış. Bana kalırsa Eylül, Ekim çok pis geçecek. Evet hepimiz gibi ben de kafayı sıcaklarla bozdum ve uzun uzun Meteorolojistlik yapasım var.
Aslında şu sıralar çalışmıyor olmamdan neredeyse memnun olucam. Zira şu sıralar çalışıyor olsam, hele ki eski iş yerimde olsam kesinlikle sabırla tuttuğum sinirlerimi bırakır, afiyetle cinnet geçirirdim.
Bugün Facebook ta paylaştığım Alber Camus'un sözü "Bazılarının, sadece normal olmak için ne büyük çaba sarf ettiğini kimse fark etmiyor." sözü de o eski iş yerimdeki luzumsuz insanlara kapak olsun. (rögar kapağı)
Ben gene bavul topladım ve malum yere gidiyorum. Lan ne pis bişey! Sıcaktan kendi evimde kalamıyorum. Hatta sadece hızla üzerimi değişip duş alıp arkama bakmadan kaçıyorum. Şu anda en mantıklısı Resul'ün tabiriyle "Güzel Bahçe"'de olmak :)
Bu sefer en azından abim de orda olacak...
Asıl şimdi bir arınmaya ihtiyacım var galiba. Aslında hala Prozaclıyım. Öyle gibiyim yani. Oraya gittiğimde aklımda artık posa da olmayacak. Hmm belki başka bişeylere yelken açarım belli mi olur? Ya da o bişeyler için yeterince temizlenmiştir kafam.
Hadi o zaman byby.
5 Ağustos 2010
Uykusuz her gece...

Ben böyle sıcağın...
Yok olmuyor imkanı yok evde uyuyamıyorum sıcaktan. Bu sefer şu kare şeklinde buzluklar olur ya hani onları da aldım koynuma öyle yattım bana mısın demedi. Sabaha karşı kalkıp bütün pencereleri açıp diğer odaya geçtim gene aynı. Bir gram da esmez mi be kardeşim! Üstelik hava bu sefer de kapadı. Nem oranı oldu 1500.
İnsan böyle yarım yamalak uyuyunca bir de saçma sapan rüyalar görür ya hani...
Bütün gece en kıl olduğum insanları rüyamda gördüm. Ona laf sok buna laf sok. Ülen nasıl içimde kaldıysa ta 4 sene evvel çalıştığım iş yerindeki meymenetsizi de gördüm. Ben unutsam adalet sistemim unutmuyor.
Aynaya baktım. Sanki bütün gece dayak yemişim.Yüzüm gözüm şiş. Ayağımın şişi daha yeni yeni iniyor.
Kendimi bu sabah Quasimodo gibi hissediyorum. Zaten sabahta değil ki eşek vaktinde uyanmışım.
Söylenesim vardı söylendim. Rahatladım.
1 Ağustos 2010
Şaaaappp!
Dün güzelce Tae-Bo mu yaptıktan sonra akşam yürüyüşü yapmak üzere Asuman ve Ahmet'le buluşmak için tepebaşından aşağı hızhızlı yürüyordum. Zira akşam 22.30 du ve ortalarda Travestilerden ve onların talepkarlarından başka pek kimse yoktu. Arkamda da bir kadıncağız kadın güdüsüyle bana hızlı adımlarla yaklaşıp kendini güvende hissetmek istiyordu ki, sol ayağımı burkup "şaaap" diye yere yapıştım. Anlık bir şey.
Hani bazen düşeceğini anlarsın da biraz koşuşturur sonra düşersin. Ya da en azından sağa sola tutunursun. Bu sefer burkmamla düşmem bir oldu. Arkamdaki teyze koşturup "aman iyi misin" demeye kalmadı, yolun karşısından memeleri ortada ve henüz gelişmekte olan bir gay kardeş de koştur koştur yanıma geldi. O da "iyi misin hemen taksiye bindirelim seni" falan dedi. Her ikisine de çok teşekkür ederek kalkmaya çalıştıysam da burktuğum ayağımın üzerine basmama imkan olmadığını anladım.
Allahtan aşağıda beni bekleyen Ahmet ve Asu beni düşerken görmüşler ve bana doğru yürüyorlarmış.
Teyzenin acelesi olduğundan o gitmek durumunda kaldı.Gay kardeş de karşı kaldırımda işine devam ediyordu. Fakat içine sinmemiş olsa gerek, yeniden yanıma gelerek "gel dedi ben veririm taksi parasını bir hastaneye falan git". Birbirimize bol "canım"lı, "kurban olurum"lu sevgi sözcükleri tükettikten sonra Asuman ve Ahmet geldi.
Yıllardır evimin karşısında Travestiler durur. Her gün bir mevzu çıkar. Bazen uyutmazlar gürültüden. Gece yarısı şarkı, türkü, gülüşmeler. Yıllardır diş biliyorum onlara tüm mahalleli gibi. Polisler çağırılır, olaylar çıkar. 10 gün yok olup sonra gene gelirler. Hem de daha kalabalık.
Ben şimdi ne düşüneyim? Dün yanıma gelen o ince, zarif, güzel yüzlü kızcağıza ne diyeyim? Arkadaş olmak istesem olamam. Kek yapıp eve davet etsem olmaz. Gay desem, travesti desem, kızcağız desem...
Ayağımın acısı bir yandan içimin cızlaması bir yandan. İçtenliği içimi yaraladı desem yeridir.
Kadın olmak sanki her insanı güzelleştiriyor. Eğer insan ruhunu güzelleştirecekse varsın kadın hissetsinler. Dış görünüşü sktirediyorum. Bana öğretilenleri, az buçuk dayatılanları kafamdan kışkışlıyorum.
Keşke azıcık insan olabilsek bazen...
Hani bazen düşeceğini anlarsın da biraz koşuşturur sonra düşersin. Ya da en azından sağa sola tutunursun. Bu sefer burkmamla düşmem bir oldu. Arkamdaki teyze koşturup "aman iyi misin" demeye kalmadı, yolun karşısından memeleri ortada ve henüz gelişmekte olan bir gay kardeş de koştur koştur yanıma geldi. O da "iyi misin hemen taksiye bindirelim seni" falan dedi. Her ikisine de çok teşekkür ederek kalkmaya çalıştıysam da burktuğum ayağımın üzerine basmama imkan olmadığını anladım.
Allahtan aşağıda beni bekleyen Ahmet ve Asu beni düşerken görmüşler ve bana doğru yürüyorlarmış.
Teyzenin acelesi olduğundan o gitmek durumunda kaldı.Gay kardeş de karşı kaldırımda işine devam ediyordu. Fakat içine sinmemiş olsa gerek, yeniden yanıma gelerek "gel dedi ben veririm taksi parasını bir hastaneye falan git". Birbirimize bol "canım"lı, "kurban olurum"lu sevgi sözcükleri tükettikten sonra Asuman ve Ahmet geldi.
Yıllardır evimin karşısında Travestiler durur. Her gün bir mevzu çıkar. Bazen uyutmazlar gürültüden. Gece yarısı şarkı, türkü, gülüşmeler. Yıllardır diş biliyorum onlara tüm mahalleli gibi. Polisler çağırılır, olaylar çıkar. 10 gün yok olup sonra gene gelirler. Hem de daha kalabalık.
Ben şimdi ne düşüneyim? Dün yanıma gelen o ince, zarif, güzel yüzlü kızcağıza ne diyeyim? Arkadaş olmak istesem olamam. Kek yapıp eve davet etsem olmaz. Gay desem, travesti desem, kızcağız desem...
Ayağımın acısı bir yandan içimin cızlaması bir yandan. İçtenliği içimi yaraladı desem yeridir.
Kadın olmak sanki her insanı güzelleştiriyor. Eğer insan ruhunu güzelleştirecekse varsın kadın hissetsinler. Dış görünüşü sktirediyorum. Bana öğretilenleri, az buçuk dayatılanları kafamdan kışkışlıyorum.
Keşke azıcık insan olabilsek bazen...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)