15 Ekim 2010

"Kilo vermek" Part 1


Şunca yıllık ömrümde cümle içinde en çok kullanılan şeydir bu.

Herhalde 8-9 yaşlarındayken başladık bu kilo mevzusunu hayatıma katmaya. Tombulca sağlıklı çocuk görüntüsünden dobalak çocuk görüntüsüne girmeye başlayınca annemi aldı bir telaş...

Kimi akraba ve konu komşu benim bu halimden pek memnundu halbuki. Zırt pırt gelip oramı buramı mıncırma sevdasıyla benim obeziteye doğru gittiğimi göremiyorlardı. Ben de göremiyordum. Zira obezite diye bişey yoktu o zaman. Stres kelimesi daha gazetelerin köşe yazılarına konu olmamış. Öyle bi zamandaydık yani...

Velhasıl kelam annem alttan alttan huylanmaya başlayınca beni aldı bir Diyetisyene götürdü. Benim için hastaneye gitmek hasta olmak demekti. Ama bu sefer hasta değildim. Ama annem inceden bana hasta olmaya başlıyordu.

Girdik bir odaya başladık Diyetisyen ablayı beklemeye. Annem bir yandan "bak evladım iyi dinle doktor hanımı, ne derse yapıcaksın. Senin iyiliğin için..." falan derken kapıdan kapı kadar bir Diyetisyen girdi. Sarışın, mavi gözlü nefis yüzlü ama binbeşyüz kilo bir Diyetisyen!

Bir saliseliğine annemle gözgöze geldiğimizi hatırlıyorum. Ben artık o yaşların verdiği kontrolsüz mimiklerle nasıl baktıysam Diyetisyen ablaya, annem hemen lafa girip durumu kotarmaya çalıştı. Halbuki o benden daha şaşkın, üstüne bir de hayal kırıklığının üstünde birşeyler yaşıyordu...

Taktir edersiniz ki hikayenin bundan sonrasını hiç hatırlamıyorum. Artık diyet mi verdi, öğüt mü verdi ne verdi bilmem. Ama inandırıcı gelmemiş olacak ki ne annem ne de ben takmadık, gayet güzel popomuzla dinleyip eve döndük. Annem bir süre bu hezimeti yaşadığından olsa gerek, diyetti kiloydu gibi şeyleri bir kenara attı.

Bu sıralarda ben aldığım her kuruş harçlığın hakkını verip Bakkalın baş müdavimi olarak o gofret senin bu dandik çikolata benim yemekle meşguldüm...

Laf olsun diye yiyordum. Bir amacım yoktu. Çocuktum ve çocuk dediğin bakkaldaki tüm ıvır zıvırı tüketen bir varlık olduğundan ben de görevimi yerine getiriyordum. SAdece diğer çocuklara oranla biraz "fazla"ydım.

Orta okula başladığımda annemin heyheyleri yeniden geldi. Bu sefer beni spora yazdırdı. Her ergen bünye gibi be nde şu koltuktan bu koltuğa geçemeyecek kadar hımbıldım. Yalnılmıyorsam 2 ay falan gittim spor salonuna. O yıllarda spor salonu da taş çatlasa 3-5 taneydi. Annem var gücüyle beni eritmeye çabalarken, ben de var gücümle spor salonunun neresinde kaybolup yan gelip yatarım diye düşler kuruyordum. Garibim annem spor salonunun ilk ayında benimle gelip spor yapmak zorunda kaldı...

Ben ergenleşirken bir yandan da genişliyordum. Bu sefer genişlemekte olduğumu kendim de farketmeye başladım. İlkokul zamanlarında çocuklar ne derece geniş olduğumu taktir edersiniz ki kimi sözlerle zaten baya hatırlatıyorlardı. Ben sadece kızıyordum o zaman ama, hala kendimi farkedemiyordum.

Ama artık büyüyordum ve sokakta koşturan kızdan göğüsleri büyümeye başlamış, regl kaosu yaşayan ve sınıfın en sivilceli, en yambık burunlu erkeğine bişeyler hisseden kızına dönüşüyordum. Sınıftaki kızların güzel-çirkin olarak sınıflandırılmaya başlandığı o çağlarda kıçıma başıma bakmaya başladım.

Fekat gelin görün ki bu tedirginliğim çok kısa sürdü. Sürmek bir yana hiç bir çabam olmadı. Bedenim küçüleceğine dilim uzadı. Sınıfın güzel- çirkin klasmanından ayrılarak kendi klasmanıma kavuştum. Nerede bir gülme krizi varsa ben oradaydım. Nerede dersi asmak isteyen bir bünye varsa orada toparlayıcıydım, nerede bir gezme tozma olayı varsa orada en öndeydim!

Ortaokul çağlarında kaset çekme ve arşiv uzmanı olarak da yer aldım. Abimin sayesinde dinlediğim müzikler yaşıtlarımınkilerden hep çok farklıydı. Konuşmaya çabaladığım konulara hemen hepsi çok uzaktı. Sanki ben Tunalıydım onlar Mamaktı. Netekim biz Mamaktaydık zaten. Ben salyangozcuydum galiba...

Liseye geçeceğim sene yaz tatilinde ilk kez bir erkek bana çıkma teklif etti. O sene kız olduğumu anladığım yıldır. O seneye kadar tam olarak hangi cinste yer aldığımdan tam emin değildim. Ya da çok önemli olmamıştı. Bir dönem John Travolta gibi kesilen saçlarımı eniştemin diktiği erkek kasketiyle örterek futbol oynamış olmamın, kız arkadaşlarımın olmayışının ve eli, yüzü, dizi çizik içinde duvarlarda tırmanan bir çocuk olmamın da bunda haylice bir katkısı olsa gerek...

1990 yazında kampta tanıştığım ve şu anda adını anımsayamadığım o kızın çok katkısı vardır bende. Benden iki yaş büyük İstanbul'lu bir kızdı bu. Makyaj yapıyordu, her akşam süslenip kampın dandirik yemek salonuna öyle iniyordu, hiç bir atraksiyon yaşanmayacak olsa da hep bir tiril vaziyetindeydi.

Bir akşam yan kampta parti olduğunu duyunca benim odada hazırlanmaya başladık. Hazırlanmak derken ben üstümü giyiyordum sadece. O ise parfümünü sürüyor,gözüne far ve rimel çekiyordu. Bir an dönüp "hadi sana da makyaj yapalım" dedi. "Tamam" dedim. Bir bildiği vardı bu kızın...

Hafif güzel bir makyaj yapıp çıktık dışarı. Aynaya baktığımda karşımda genç kız olmasına az bişey kalmış birini gördüm. Çok hoşuma gitti. Ama bir genç kız ne yapardı hemen hemen hiç bir fikrim yoktu. O gece yan kamptan birileriyle tanıştık. Dr. Alban falan eşliğinde sağa sola sallandık. Çok da süper dans ettiğimizi sanarak bide...

Gecenin sonunda o hatun biriyle çıkmaya başladı. Ben de bütün gece bizimle olan tüm erkeklerle kanka muhabbetine girdiğimden dolayı mevzuyu baya dışardan izlemekteydim. Sonra o çocuklardan bi tanesi benimle özel bişey konuşmak istediğini söyleyip iskeleye çağırdı. Yemin ediyorum "çocuğun bir derdi var herhalde benimle konuşmak istedi" diye düşündüm. O derece uzaktım yani.

Netekim o çocuk bana iskelede çıkma teklif etti. Cümlesini bitirdiği saniyelerde benim dizlerim birbirine vuruyordu. Çenem kilitlendiği için bir süre de cevap veremedim. O da "düşün tabi. Hemen cevap vermen gerekmiyo" gibi bişey zırvaladı.

Herhalde ilk Adrenalinle tanışmam o gecede olmuştur...

Ben "ivit" dedikten sonra bir genç kız oldum. Bir erkekle kanka muhabbeti haricinde nasıl bir teşrik-i mesai ye girilir onu anladım.

İşin enteresan tarafı da aynı sene bunun devamı geldi. Sanırım kendimi farketmemle beraber etrafa "merhaba ben genç kız olduğuma yeni uyandım" mesajı veriyordum...

11 Ekim 2010

Entellektüelllll

Bugün bişeyden çok bahsedesim gelmişti ama buraya yazana kadar aklımdan uçtu gitti...

Son bikaç haftadır üstüste aksiyon yaşamaktan keyif pezevengi humması olacağım diye korkuyorum...

Havaların aniden soğumasından mütevellit bu aralar her lafımız "anamm ne soğuk lan!" ya da "aha bakın gtüm dondu!" içerikli oluyor. Çünkü ne yapsak, nereye gitsek ne yiyip ne içsek illa bir yerimiz donuyor.

Çok afedersiniz ben bu sene bütün bu hava durumu kritiklerinden tiksindim. Kendim de çok ettim kendimden de tiksindim. Ayarsız hava durumu bizim dilimizin de ayarını bozup hepimizi Meteorolojist yaptı. Bakınız yazması bile öylesine zor olan bir meslek nerelere düştü bizim yüzümüzden...

Son bi haftadır bu tiksindiğim konu yüzünden evde de dondum. Neden? Çünkü önce kombi çalışmamaya karar verdi. "Şimdilik suyunu ısıtırım ama evlenmeden hayatta kaloriferleri yakmam!" gibisinden bir tavır sergileyince kombinin bu bakirece tavrını halletmesi için teknik servisi çağırdım. Sağolsunlar verdiler ağzının payını...

Tam ağız tadıyla donmadan evde oturucam zannederken gaz "ben bittim" dedi. Hassktr!

Bekle bu sefer pazartesiyi. Bu pazar gecesi ne soğuk yaptı arkadaş! Bu sene son yüzyılın en hede hödö soğukları yaşanacakmış! (öeeahhh)


Az önce telefon çalacakmışçasına ekran titreşti. İşte ben öyle anları hiç sevmiyorum. Heyecan yapıyorum, "aha kim lan bu saatte?" diyorum. Sanki tam o anda en beklenmedik ama en aramasını beklediğim kişi arayacakmış gibi bi ruh haline bürünüyorum. Çalmıyo telefon. Çalıcakmış da vazgeçmiş gibi sanki. Sanki msn de mesajın yazıldığı anı görüp yazan kişinin geri silmesi gibi. Ben ona da kılım. Nedir bu kadar vazgeçilir olan cümle? Çok mu hayati? Bütün satırı niye sildin ki? Küfür mü ettin nedir?

Bugünlerde Facebooktan da bıkmaya başladım. Bağımlılık gibi bişey oldu. Ota boka bakıyorum, herkes bi ota boka bakıyo. İlla bi ot bok koyup sora ona ottan boktan yorumlar yapıyoruz.

Sadece bugün Facebookta geçirdiğim vakitte yeminle 3 tane Gorki'nin Ana'sını okurdum. Vay anasını!

Ama bi yandan da göremediğimiz eş dost o anda sçtı mı , güldü mü naaptı onu görüyoruz. Facebook yokken görmüyoduk. In a relationship mi oldu, single hüznü mü yaşıyo, dünyayı mı keşfediyo, iş manyağı mı olmuş, bebeği mi yürümüş...

Hay anasını! Biz bunları bilmeden de gül gibi geçinip gidiyorduk. Aha Binhan mesela. Sanırım en son onu gördüğümde 14 yaşındaydım. Bi daha da görmedim. Ama biliyorum ki Binhan bugün Ankara'da. Yeğeni olmuş. İyi de bana ne? Ba na ne?

Hepimizin her an herşeyimizi bilme durumu bir sorunsal bence. Bilmesek daha iyi değil mi? Azıcık mesafeli olsak, daha egzotik bi hava katmaz mı hayatımıza?

Merak etsek birbirimizi özlesek falan. Zaten cep telefonu var herkes herkesi her yerde bulabiliyo...


Eğer bu sorunsal değilse ben kesinlikle sorunsallaştırırım bu konuyu. Neden? Çünkü sorunsal lafı çok hoşuma gitti aniden. Kendimi çok entellektüel bulmaya başladım. İmgesel küresel ya da ütopik ya da kronik...

Bunun üzerine yıllar önce Bülent Ortaçgil abimizin yaptığı şarkının sözlerini yazasım geldi.

Dinamik bir süreç içinde anksiyeteyi dışlamış
Ve hümanize davranılar
Global vilaj dediğimiz küresel köyümüzde
Herşey zaten ölümsel
Entellektüel
Karşılığı nevrozdur şu bizim uygarlığın
Depersonalisyon
Barbiturat kokain anfetamin
Oysa ne kadar basit anlayınca bu durumu
Bir elin sesi yoksa iki el
Entellektüel

40.ayetti galiba lut kavmi hani şu malum suçtan
Oysa ben diyorumki hep yeni baştan
Genmitasyonu eli ereksyon
İnsanın sekiz çağı sonunda aids
Homoseksüel
Entellektüel

Sosyal sorunlar deyince akan sular durur
41 kere maaşallah 141 olur
Hobisi fobiye dönüştüğünden eski bir tatik
Materyalist diyalektik
Oysa bindi arabadan koşar paradoksal iki at
Biri kaçarsa eğer öteki sosyal demokrat
Kastro gibi fidel
Entellektüel

İletişim bozukluğu özel titreşimler
Aparatiften evvel
Flozofik taklaşımlarda artık biraz seksüel
Afrodizyak bir sofrada şişeler virtüel
Gece yarısından evvel
Bu da konfiçyus marks yada mendel
Bir kadın tavındadır
Entellektüel

Bunları düşünmek kuytu sakin kabuğumda
Ve arasıra sıyrılıp yaşıyor olmak sizleri anlamak
Hipokondriyak
İşte bundan dolayıdır ki saçlarımdaki aklar
Tel tel entellektüel

7 Ekim 2010

Yağışlı soğuk hava dalgası

Sabah kalktım, sağ ayağımın ucu birazcık yorgan dışında kalmış. Bilekten sonrasını görüyorum ama hissetmiyorum?
Oha, ne olmuş olabilir diye ayağıma dokundum, buz! Sanırım ben uyurken ölmüş...

Suni tenefüstü, kalp masajıydı derken serçe parmağımın kıpırdadığını görünce büyük bir sevinç yaşadım...

Şu anda üzerimde bir polar onun üzerinde de ayı gibi bir hırka olması bence çok seksi bişey. Havanın gri ve yağmurlu olması durumuyla birleşince beni gerçekten hayata bağladı tüm bu şeyler.

Misal şimdi bi sevgilim olsaydı mesela, böyle uzun eşofman ve ordan burdan sarkan hırkalarla onu karşılamak çok isterdim.

Hani tamam hava soğur da arkadaşım bu kadar mı ani soğur? Ben geçen hafta şortumla askılı bluzumle spor yapıyodum lan bu evde! 25-27 dereceydı ev. Şu anda 17 derece!

Tüm doğa olaylarıyla kavga edebilecek yetide ve delilikteyim. Kara, yağmura, sıcağa, ota boka herşeye karşı eteğimde taş biriktirip yeri geldiğinde kafalarına atıyorum...

Şimdi ben Hawaii'li bi sevgili bulsam göçsem gitsem o diyarlara beni suçlayabilir misiniz? Ama ben orada da "mna koduumun ananası, bu ne len her yer palmiye, kıvırmayın len o kadar aloha aloha" gibisinden bişeyler bulurum.

Evet sabah gri, soğuk ve yağışlı bir hava dalgasına uyandım.

4 Ekim 2010

Düşünmemeye çalışıyorum o zaman Araftayım...

Bazen pozitif düşünmek zordur. Bazen bişey düşünmek daha da zordur. Bazen düşünmemeye çalışırken daha çok düşünülür. Kafa karışır, görüntü bulanıklaşır, uykular salaklaşır...

Bazen iyi bişey olur, ama iyi olmaya da bilir. Bazen daha iyi olsun diye düşünülür, gerisini beklemek gerekir. Ben bazen çok zora gelirim. Bazen zora sokarım kendimi. Bazen zorun içinden çok zor çıkarım.
Bazen zor bana gelir, ben ona gelemem. O bana ısrarla gelirse ben geri geri giderim. Ama bu da biraz zor olur.

Kolay şeyler kolaydır. İstemesem de olur zaten. Bir hecelik sese bakar. Üzerinde düşünmeye ya da kafa kurcalamaya gerek kalmaz kolay şeyler için. Ben kolaya gelirim bazen. Ama çoğunlukla gelmemeye çalışırım. Kolay için yollar yoktur. Kolay son harfindeki "y" kadar kaygan, kıvrak ve dandiriktir. "Zor" içindeki "z" kadar serttir. "O" kadar derece gösterir ve "r" kadar gaddardır bazen...

Bazen zannederim ki süslü kutudan çok isteyip de sahip olamadığım, hatta adını bile bilmediğim bir şey çıkacak. Öyle ki hiç görmemişim, methini duymamışım ama çok istemişim...

O kutulardan genelde dandirik şeyler çıkar. Süslü kutular tehlikelidir, beklenti yaratır ve hayal kırıklığına yol açar.

Ben sade kutuları severim. Fiyonksuz, gösterişsiz...
Beklenti geliştirmek bir yana daha naif bir düşünce kaplar içimi. Daha bir sever, daha bir sahiplenirim.

Düşünmek güzeldir. Düşünmemeye çalışmak da güzeldir. Ama biri kolay, diğeri zordur.

İşleyen demir ışıldar, işlenmeye çalışılan demir işlenmemekte ısrar ediyorsa muhtemelen çeliktir.

Düşünmemeye çalışmak böyle bir şeydir. Çalıştıkça çalışası gelmez. Ne isterse onu yapar beyin. Daha detaycı, daha hızlı ve daha kudurgan oluverir. İnsan uyur, beyin uyumaz.

Adama gece yarısı sabahtan kalma çayı ısıttırır. Dolapta kalan kuru peyniri tırtıklattırır. Saçma sapan dizilerin gece tekrarlarını izlettirir ve dönüp dolaşıp aynı noktaya getirtir.

Şimdi, pozitif düşünüyorum. Beynimi, düşündüğü ve bazen de düşünmemeye çalıştığı için seviyorum. Beynimde güzel şeylere bolca yer ayırdığım için oralarda daha çok dolaşıyorum. Oralardaki güzel şeyleri; sevgiyi, şefkati ve bu hisleri verebildiğim ve verebileceğim insanlar olduğu için şükrediyorum.

Gecenin bir yarısı yazabildiğim için ellerime, gözlerime ve onlarla koordine çalışan beynime teşekkürlerimle...

3 Ekim 2010

Eğlencenin dibindeki Android


Dün öyle eğlendim ki 18-25 yaş arasında bir yerdeydim. New Model Army'nin 30.Yıl konserinde uzun zamandır eğlenmediğim kadar eğlendim. Öyle ki tam olarak yazıya dökemiyorum. Zira sayamadığım kadar bira, dans, pogo ve uykusuzluktan sonra insan baya baya salaklaşıyor.

Pogoyu en son sanırım 16 yaşındayken yapmıştım. Sonra biri elmacık kemiğime sıkı bir dirsek geçirdi ve Pogo hayatım oracıkta sona erdi. Ama dün biraz da semirmiş olmanın şevkiyle olsa gerek uzun zamandır görmediğim Bıdık Barış'ın da gazıyla "hobaraleeeyyy" şeklinde zıpladım, çarptım, çarpıldım. Bu çarpmalar esnasında Gülru'nın bir kere yere kayışını, bir kere de popo üstü "eyooo" nidalarıyla düşüşünü gördüm. Ayrıca dün Gülru'nun ne kadar güzel eğlenip coştuğunu görüp ekstra mutlu oldum.

Tolga, Serkan, Nazlı, Memo, Melissa, Eren, Gülru, Barış ve ben konserde ipi kopardık. Bir ara Tolga Eren'i sırtına alıp fıldır fıldır döndü ve bıraktıktan sonra da "şu anda kalp krizi geçirmediysem aha bi daha da geçirmem" dedi.

Konser çıkışı Barış hariç kalan kısmın özeti ve daha sonra Oğuz'un da katılmasıyla Voodo'da coşmaya devam ettik. Körkütük olana kadar da içip geceyi sonlandırdık.

Ben dün çok mutluydum. Şimdi de mutluyum. Ama uykusuzum. Eğlencenin dibini gördüm. Eğlencenin dibine vurunca insan insanlıktan çıkıp benim gibi Android olabiliyor...

Sevgiler...