24 Ocak 2012

Seni sevmiyorum!

Neyi sevmiyorum biliyor musun? Seni.
Yolda umarsızca halay çeker gibi yürüyen ve arkandan gelecek kişiye yol vermeden umarsızca yürüyen,arkandan gelen ve "pardon" diyerek geçmek zorunda kalan kişiye mal mal bakan "sen"i.
Hani metronun kapıları açılıyor ya, inenleri beklemeden ayı gibi kalabalığa dalıyorsun ittiriyorsun bir de.Homurdananlara el kol hareketi yapıyorsun...
Bazen araba kullanırken kendinden geçiyorsun. Kendini araba, kornayı da sesin zannediyorsun.Avaz avaz trafikte yeşil meşil dinlemeden yayaların üzerine sürüp bir de zevk alıyorsun.Gülüyorsun hatta. Çünkü sen bir arabasın. O kapı açılıp da biri benim ağzımı burnumu kıramaz diye düşünüyorsun...
Toplu taşım araçlarında haykıra haykıra telefonda konuşuyorsun.Kendini alamayıp küfür bile ediyorsun.Etrafında kaç kişi var, rahatsız olurlar mı demiyorsun.Dünyada bir tek sen varsın,bir tek sen akıllısın ya...
Zorbasın bir de.Sözünü geçiremeyip de aptal olduğun anlaşıldığında,bilgisizliğin,görgüsüzlüğün su yüzüne çıktığında ittirip kaktırıyorsun. Belki üniversite mezunusun belki değilsin.Ama önemli değil, öküzsün işte...

Bazen kadınsın, bazen erkek.Bazen gençsin, bazen orta yaşlı, bazen de yaşlı.

Kendini göstermek için her türlü rezil hale girebilirsin.Arkadaşını harcarsın.Kadınlığını/erkekliğini ayaklar altına alırsın. Duygusal mevzularda bir edebiyatçı edasıyla kırpma başlıklarla alkış toplarken,cehaletinin aktığı paçalarını toplayamazsın.

Çok okumanın,çok dinlemenin ya da bir şeyi çok iyi yapmanın, bunu gerçekten iyi yapanlar tarafından reklam edilmediğini bilsen, kendinde var etmeye çalıştığın zırvalardan,yaptığın afişlerden utanırsın.

Evden çıkarken giysilerinle beraber giydiğin sosyal kimliğini zaman zaman alkol tesiriyle düşürsen de bir ip cambazı gibi güzelce toplayıp devam edersin yükselmeye kendince.

Kendinden başkasını düşünmeyen, düşünürmüş gibi yapıp üç kuruşluk egosunun ucuna zil takıp kendi çapında oyunlar oynayan, kandırdığını sanan,kendini bir gün övmese ölecek gibi olan, ve daha hatırlayamadığım binlerce bencilliği bünyesinde barındıran hiç bir insanoğlunu sevmiyorum.Sevemediğim gibi zaman zaman sırf deli,agresif,ukala denmesin, ya da "efendilik bende kalsın" diye susuyorum.Lafları ağzının orta yerine yapıştırmıyor toplum içinde seni malum yerlere sokmuyorum.Yaptığımda da inan bu yapmak istediğimin şiddetsiz hali oluyor.

Gerçi sen kendine sokulan lafları da anlamıyorsun.Ama bir dene.Bir yerlerde bir ışık yanar da belki, "acaba" dersin.Değişir misin? Hiç sanmıyorum.Seni eğitmeye de vaktim yok.

Gölge etme başka bir şey istemem senden.Sevilmediğin yerde durma yeter.

16 Ocak 2012

Pıt pıt

Yılbaşı gecesi misafirler gitmiş, masa tabaklarla dolu. Normalin üzerinde çay içmişim. Kafamda bir tein fırtınası.

Mesaj: "mutlu yıllar"
Cevap: "sana da mutlu yıllar"
Mesaj: "teşekkürler. Geldin mi İstanbul'a?"
Cevap: "ufak aksilikler çıktı gelemedim.Şubat gibi düşünüyorum"
Mesaj: "aa ne güzel şubatsa doğum günümü de kutlarız"
Cevap: "olabilir"

Sonra kendi kendime sesli bir cevap daha verdim: "ne doğum günü ya? niye evet dedim ben?"

Barıştık.Barışmak derken dünya üzerinde konuşan iki eski sevgili statüsüne girdik. Üzerimden yük kalktı. Niye kalkmasın ki... Adam 5.5 sene benim elim, kolum yüreğim olmuş. Ondan sonra gelenler de mumla aratmış kendisini. Yalan değil hala da seviyorum adamı bildiğimiz anlamda olmasa da. İyi olsun, iyi olduğunu duyayım bileyim istiyorum ayrıldığımızdaki ruh halimden zıt olarak.

Ama niye doğum gününü beraber kutlayalım ki? Birbirimizi görmeyeli neredeyse 6 sene olacak...

O gece uyudum ve 1 Ocak gününe saçma sapan bir ruh haliyle uyandım. Acaba ne demek istiyordu. Daha yıllar sonra birbirini gören iki eski sevgili bile olmamışken ne doğum günüsüydü bu? Ayrıca ben bunun üzerinde neden hala duruyordum? Durmakla kalmıyor neden hayalleniyordum?

Bu kadar yıl sonra karşı karşıya gelmemiz ve konuşmaya çalışmamız ve hatta normal olmamız bile düşük bir olasılıktı. Zira 6 sene içinde o 30, ben 35 olmuştum. İşlere girip çıkmıştık,sevgililerimiz olmuştu,üzülmüştük,çok sevinmiştik,arkadaşlarımız olmuştu,ayağımız kaymıştı,kızmıştık....

Her şey bir yana yüzümüz, gözümüz, vurgularımız, mimiğimiz ve belki de bakışımız değişmişti.

Bunları düşündükçe tedirgin oldum. Kendimize,birbirimize konsantre olamayacaktık. Ben onun saçına, o benim belki de kçıma bakacaktı. Bir şeyler büyümüş ya da küçülmüş olabilirdi. "Ben çok iyiyim o kadar süperim ki" sendromuna girip aşırı derecede saçmalaya da bilirdik. Kendimiz olmaktan çıkıp aleni şebek olabilirdik birbirimize karşı.

Sonraki 2-3 gün bu konuyu unuttum. Sonra bir daha geldi aklıma. Tüm bu düşündüklerimi bir daha gözden geçirdim. Bazen bir şeyin temelini bulmak için onun üzerinde durmak yerine etrafında şöyle bir dolaşıp geri gelmek gerekiyor.

Temelini buldum sonunda. Aslında beni tedirgin etmekten ziyade içimi sızlatan şey "değişim" di. Sevgili olmayarak oturan iki kişi olacaktık. O bana, ben ona sevgili gözüyle değil başka bir şeyin gözüyle bakacaktık. Hatta eskiden gördüğümüz gözle bakmaya çalışacak onu da beceremeyince abandone olacaktık.

Neresinden baksan heyecanlı bir durumdu bu. Kesinlikle yaşamamız gereken bir deneyimdi.

Doğum gününe yetişemeyeceğim. Yetişsem de gider miydim bilmiyorum.

Ama onunla kocaman bir gün geçirmeyi planlıyorum. Biliyorum kendimi alamayıp sırtına "pıtpıt" lar yapacağım. Yanında dünyanın en geniş insanı gibi davranacağım. Ondan sonra gelenler beni ihya etmiş, benim de popom tavana vurmuş gibi yapacağım.

Sonra büyük ihtimalle içmeye gideceğiz...

Muhtemelen normal ve sakin kısmı da orada başlayacak. O, o olacak ben, ben olacağım.Tam olarak ne konuşuruz konu bulur muyuz tahayyül edemiyorum.Ama en azından anılardan başlasak kafadan 4 saati kurtardık demektir.

15 Ocak 2012

İki gündür kar yağıyor. O kadar alışmışım ki Ankara'da ağzımıza bir parmak bal çalıp kaçan kara, her dışarı baktığımda yağıyor olmasına için için sevindim. Sanki yarın bana tatil olacak, sanki sokaklara çıkıp popom buz tutana, elim morarana kadar kar topu oynayacağım.

Kar yağıyor.Yağıyor da durmuyor. Durmasın isterim. Görüntü güzel...

Aklım başına geldiğinden beri karın yağmasına öyle çılgınlar gibi sevinemem. Düşünürüm; bunun evsizi var, sokakta kalanı var, evini ısıtamayanı, damı akanı var. Çöp toplayanı, kağıt toplayanı var. Kediler, kuşlar, köpekler...

Düşünmeden kar manzarasının tadını çıkarabildiğim anlarda da "lan" derim,"şu enfes karın tadını çıkaracak, karların içinde benimle debelenip sonra şarap içmeye gelecek adam yok!".

Karla aram bozuk. Kendi kendime sevinemiyorum demek ki. Karda kabahat yok benim şu aralar bakış açımın optiği kaydı.

Yarın, bilemedin yarım saat sonra kesilir kar ben de aval aval evden baktığımla kalırım diye çıktım sokağa.

Her zamanki gibi kar üzerinde insan gibi yürünmüyor.Yampir yampir yürünüyor. Bir penguen, bilemedin bir geyşa herkes. Popolarımız bi Jennifer Lopez edasıyla denge tutturma peşinde, havada.

Ben şimdi haberci olsam, -Ankara'ya Kar Yağdı- başlığının devamını "bu işe en çok çocuklar sevindi" diye devam ettirmem. Çünkü gözlemlerime dayanarak bu işe en çok Saltanat Kayığı gibi ayakkabı giyen ergen gibi görünen ama çoktan öküze kaçmış Ankara 'bebe'leri sevindi derim.

Çıktım yürüdüm.Yürürken de Asuman'ı aradım. Beraber yürüdük. Mağazalara girdik-çıktık. Kar hala yağıyordu.Beraber şaşırdık.
Asuman bu sefer tahminimden çok daha az "anam kayyıyorummm" dedi.

Gittik çay içtik lak lak ettik.Sonra gene yürüdük. Sonra çoşup yemek yedik. Gene yürüdük.

Sonra ben eve dönerken birden karnımın tok,sırtımın pek olduğunu farkettim. Az önce en yakın arkadaşımla kar altında güzel bir akşam geçirdiğimi, onunla konuşurken kendimi hiç sansürlemek zorunda kalmadığımı,yanında ayı gibi gülebilip küfür edebildiğimi, zamanında en rezilane anlarımda bile ona gittiğimi, beni anladığını, anlamadığı anlarda bile anlamaya çabaladığını, çok konuşası varsa bile bazen sırf benim için sustuğunu, benim için erkenden uyanıp hazırladığı kahvaltıları ya da akşam yemeklerini, üşümüşümdür diye verdiği hırkaları battaniyeleri düşündüm.

Sonra kara baktım. Kar güzeldi. Cadde de güzeldi. Gün de güzeldi. Asuman güzeldi, ben güzeldim.
Derin bir nefes alıp "çok şükür" dedim. Çünkü çok şükürlük bir durumdu.

Geceleri hayalini kurduğum paraların sahibi olamadım.Çocukken olacağımı düşündüğüm kişi de olamadım. Bu yaşlarda yanımda olacağını tahmin ettiğim kişi de henüz gelmedi.

Başka bir şeyler oldum. Başka türlü zengin oldum. Çocukken de zaten büyüyünce uzaylı olacağımı hayal ediyordum. Doğma büyüme dünyalıyız ya ne olacağıdı?

İyi böyle. Çok şükür.

Not: Hala kar yağıyor.

14 Ocak 2012

Eksik

Görüyorum. Aslında onun gibi olmak istiyorsun biraz. İş hayatında güçlü, hatta biraz acımasız, kız çocuğu kıvamında bir bünyesi olan ama içinde cadaloz bir orospu taşıyan.

Yaptıklarını onaylamıyorsun ama ondan da uzak kalamıyorsun. Maceralarını dinlemek istiyorsun. "Acaba nerede, bu sefer nasıl biriyle beraber" diye merak ediyorsun.

Sana sorsalar, sen şu anda hayatından inanılmaz derecede memnunsun. Sinek kadar değeri yok onun senin hayatında. Emin ol o da senin için aynısını düşünüyor.
O da senin yerinde olmak istiyor zaman zaman. Çünkü içindeki boşluğun farkında. Ama kapayacak bu kadar çok şeyi varken endişelenmiyor. Şimdilik zamanı var.

Aslında ikinizin de içinde aynı duygu var.'Eksiklik'.

Hepimizin 'eksik' olduğu bu hayatta buna şaşırmamak gerek. Ama biliyor musun, eksikten çok, eksikliğin nerede olduğu önemli...

Etrafına bak; kimler neler arıyor, nerede arıyor ve aslında yerine neler koymuş.

En beyhude macera bu olsa gerek. Hele de eksiğini bilmeyenler için. Bilip de başka şeylerle yamamaya çalışanlar için...

O sen olamayacak, sen o olamayacaksın. Kimse eksiğini diğerinin yerinde olmayı isteyerek kapayamayacak. Herkes kendi saksısında, kendi toprağında dal uzatarak ışığı arayacak. İkliminin uygun olmadığını bile bile bir arap saçıyken limon ağacı olmaya çalışacak.

İnsanın kendine ekleyebileceği milyarlarca güzel olgu, bilgi, görgü, anlayış, bunca kitap, araştırma, görüntü, şiir, roman, müzik varken başkasının beyninin peşinde koşması daha da aptalca geldi şimdi öyle değil mi.

Sende var olanı güzelleştir.Kendi eksiklerini bul onun "tam" larını görmek yerine. Kendi bedeninin elbisesini bul sevdiğin renkleri kuşan.

İmrenen yoksunlardan değil, kendini kendi gibi var edenlerden ol.

10 Ocak 2012

Whatever Works


Sorgulaya sorgulaya böyle oluyor işte...
Tahammül edemediklerimden uzaklaşıyorum.Sonra uzaklaşmayı seviyorum.Sevdikçe insan yüzü göresim gelmiyor.Göresim gelmedikçe haydi sıfırdan...

Çivi çiviyi söker diyesim gelirse bir karışıyorum, pir karışıyorum kalabalığa.Bu sefer de paçamı mı kurtarsam, ruhumun deliklerini mi kapasam, ihtiyaçlarımı mı gidersem, acaba herkes mi olsam derken içimden bir ses "topuk topuk" diyor.

İstikrar kelimesiyle arkama su dökülmeden vedalaştım gibi.

2011 dedik, güzel şeyler olacak dedik, nefis anlamlar yükledik....
2012'ye bi halt yüklemedim. Ağır mı geliyor nedir, cozutuyorlar sonra.

Dünyanın en aptalca şeyi her şeyin farkında olup da yaşamaya çalışmak bence.Bırak farkında olmayıver. İnsanları anlamaya çalışmayıver. Yaşadığın hayatı önemsemeyiver. Arkadaşlıklarına anlam yüklemeyiver.

Seneler önce Gözde'yle evde haftada 1-2 toplanıp edebiyat çılgınlığı yapardık.Okuduklarımızı,okuduklarımızdan çıkardıklarımızı birbirimize aktarır sonra da kendi yazdıklarımızı paylaşırdık. Çok güzel şeyler çıkardı. Birbirimize hayran kalırdık. O zamanlar beyin süzgeçlerimiz yeni gelişiyor,aldığımız duygusal darbelerimiz bize masal gibi geliyordu.

Naif iki çocuk sayfalarca, dosyalarca yazmışız. Okudum geçenlerde.Üzüldüm...
Baya da güzeller üstelik.
Sonra düşündüm de, aslında doğru gidiyormuşuz.Bir yerlere varacak gibiymişiz.Her nerede ne olduysa, o kafayla başka bir yerlerde kaybolup preslenmişiz.

İnandığımız şeyler "inanır gibi" olduğumuz şeylere dönüşmüş.Tebessümümüz "broken smile".

Gözde İstanbul'da şimdi.Arada konuşuyoruz.Yazdıklarımız gibiyiz ama yazdıklarımızın içinde değiliz...

Ben uzun zamandır yazmıyorum.Yazdıklarım da kısa kısa orada, burada.Aforizma gibi, değil gibi.
Zaten gözlemleme yapmam için dışarıda olmam lazım ama ben baya bir içerideyim.

Gene gittim beynin çalışma sistemiyle ilgili bir kitap aldım. İlla çözücem ya bu beyni.İnsanoğlu neyi neden yapıyor çözücem ya.... (salak)

Önce kendimden başlıyorum "hımm.bunu bundan yapıyormuşum" diyorum.Sebebini buluyorum falan.Sonra "vay anasını işe bak bu da bunu bundan yapmış meersem" diyorum.

Bir süre daha okuyup kafamı yukarı kaldırıyorum ve diyorum ki "bok mu var?" "Empatiden güya vazgeçtin şimdi tıbba mı yöneldin anlamak için?".

Sanki çözümlersem herkes daha güzel olacak.Aniden aydınlanacağım.
Aslında ilk cümleme inanmıyorum da ikincisine inanıyor gibiyim.Ama inanmıyor gibi yapıyorum.Ne yapayım.Okumanın,anlamanın,idrak yeteneğinin ve istemsiz gözlemin bir anlamı olmalı.

Filmler bize bunu öğretmedi mi? Hayatta olmamızın bir anlamı var.Yaşayan her varlığın bir misyonu var.Sineklere söversin "ama onlar bilmem neyi yiyor ondan yararlı", havaya söversin "ama şimdi mevsim şu olmasa bunlar yetişmez"...

Hayata da sövemiyorsun zira "allah çarpar".

Geçen gün 'The Man from Earth''ü izledim.Son zamanlarda izlediğim en güzel filmlerden biriydi.Küçük bir salonda 5-6 kişi arasında geçiyor.Efekt yok, mucizeler yok... Olması gerektiği gibi. Aslında tam da az önce bahsettiğim konuyla alakalı.

Dün de Woody Allen abimizin 'Whatever Works' adlı filmini izledim.O da ayrı bir güzeldi.Bir 'dahi' nin hayata bakış açısı,yaşadıkları,takıntıları ve hayatındaki değişiklikler üzerine hoş bir komediydi.

Filmlerde insan görüyorum.En azından onlar oyuncu ve yetenekliler.Yeteneksizler, bu işi hayvanlık için yapanlar var dışarıda. Onları sevmiyorum.Görmek de istemiyorum.Görmediklerimle de tanışmak istemiyorum.

Ergen gibi serzenişi bir yana bırakıyorum.Yazıyı bitiriyorum.

Sevgiler.