9 Mart 2014

Şarabın anlattıkları


Yenilik peşinde ya da maceracı  değildim. Sadece gel-git zamanıydı. Belki Mısırlıydım. Belki Nil'i okuyordum, Ay'ı gözlüyordum. Belki de mevsimlerin ne olduğunu bilmeden gelene sevinen bir ilk çağ dünya yabancısı.

Gidiyordum. Takasla beslenecek kadar bile param olmadan. Neye gittiğimi bilmeden. Güdü bir araç, bir ilerleme ya da keşif.

Denizin kenarında bilmeden Apollon sandığım adamla selamlaştım.Saçları, boyu uzun, pembe-beyaz teniyle parlıyordu . Yaprak peşinde koşan bir faniden başka bir şey olduğunu anlamam uzun sürmedi.

Yapraklar dökülüyordu her gün ve ben kendiminkilerle sakınıyordum başkalarını.

Akrepli bir evde, bilmeden nefes aldım bir süre. Dışarıdaki nefeslerden habersiz.

Bir yaz akşamı rüyasında şarap sunan komik bir saray soytarısı ile reverans ederek dans ettik. Yüzünün kalıbını çıkardım. Maskesini duvara astım. Hiç mutlu değildi.

Melodik mırıltılar güzel gelmiş olmalı ki, bir akşam kulaklarına üflememi istedi efendiler. Mırıltılarım görünür olup bir soylunun gözünün yeşilinde parladı.
Ben maviydim, o yeşil. O gamlı bir soylu, ben ise gamsız bir rüzgar.

"Nerede bir zamansız mevsim olursa, orada aşk olur" dedi tanrılar.
Aşk oldu.
Şarabın kırmızısı, hatırlanamayan uzun ve belki de hiç ve çok sözler sabahın açık mavisinde dokunmadan ve iç içe geçti. Kuşlar uçtu, dumanlar tüttü. Soylu adam gamlarında boğuldu, mavi rüzgarı salıverdi özgürlüğüne.

Kırmızı kokulu meyhanelerde uzun zamanlar geçti. Gam bulaşıcıydı ve ruhu özgür bırakmayan zincirdi aşkın adı. El yanaktan başka yere dokunmadıkça, zihin başkasındaydı.

Kaybolan sokaklar vardır şehirlerde. Sadece iki kişinin karşılaştığı ve kaybolduğu.
Çarpıştık karanlıkta. Yüzümüz, ellerimiz çizik içinde.

Mavi, aynaya baktı. Göremedi ne kendini, ne Yeşili, ne de aşkı. Buluşamayanların hıncını boynuna çizdi. Acıtmaktı kaybetmenin adı. Arkasında ne koku, ne yüz ne de anı bıraktı. Yansıması kalmasın diye aldı aynayı. o "an" ı ...

Yağmuruyla usandıran şehir, olmadık yerlerden tanıdık yüzler çıkarırken kulağında doğduğu şehrin tınılarıyla ağladı kendine. Kaybına, ruhuna. Olmadık ya da olması gerekli zamanda doğduğu günde harabelere atarken yılmış omuzlarını küçük kağıtlara yazdı ne olmadığını. Masaldı belki. İzleri takip eder de bulur muydu biri?