18 Aralık 2009


Kauçuk!

Bazen kullandığım kelimelere, kelimelerin anlamlarına aniden yabancılaşıyorum.
Bazen şehre de yabancılaşıyorum. Biliyorum burası gibi değil gideceğim memleket. Denizi ayrı deniz, havası ayrı hava...

Can Yücel okumayalı asırlar oldu sanki. Yeni Türkü dinlemeyeli, şiir yazmayalı ve kendimi pat diye İstanbul'a bilet alırken bulmayalı.

Geçen gün eski fotoğrafları düzenlerken yolculuklarım üzerine kısa bir film şeridi oluşturdum. Antalya garında elimde yüzbin çeşit çanta var. Suratım asık. İlk iş tecrübeme, ilk evden ayrılış hikayeme ve çılgın biralı Alanya günlerine,o dönemler sevgilim olduğunu sandığım kişiyle olan kısa hikayeme veda ediyorum. Fotoğrafı çeken de sevgilim sandığım kişinin kardeşi.

İstanbul'a dair oldukça fazla fotoğrafım var. Bir kısmı tren hikayelerimden oluşma. Çoğunu hangi ruh haliyle çektiğimi oldukça iyi hatırlıyorum. Kendimi bulduğum ya da bulmak istediğim yarımı ortaya çıkaran bir şehir İstanbul. Her karesini seviyorum, her köşesinden tırsıyorum.

Kütahya fotoğraflarım da oldukça fazla. Çinigarı ilk gördüğüm an, çinilerle yazılmış Kamil Koç yazısına uzun uzun gülüşüm...

Yolculuk kavramı bende hala garip bir heyecan uyandırıyor. Zamanla kaybolan doğum günü, yılbaşı, bayram vb gibi günlerin heyecanı kaybolurken yolculuk kavramına olan hissiyatım değişmedi hala. (not al: bu duyguyu kaybetmemek için sıkı sıkı sarıl)

Garip garip anıları, yolculuk arkadaşları oluyor insanın o yollarda.

Tek başına yaptığım ilk yolculuk Ankara'dan Eskişehireydi. Abimin yanına gidiyordum. Yol uzun değildi ama tek başına maceraya atıldığını sanan ergen bir bünye için uzun ve bir o kadar da gizemliydi.

O dönem bileklik örme sevdam vardı. Gittiğim her yere renkli iplerimi ve büyük çengelli iğnemi de götürüyordum. Eskişehir'e giderken de aynı malzemelerleydim. Trene biner binmez ilk işim yemek vagonuna geçip kendime çay ısmarlamak oldu. Yanımdan ayırmadığım bir diğer eşyam da defterimdi. Tren camından dışarı bakarken gördüğüm şeyleri o zamanki hissiyatımla hikayeleştirip yazmaya bayılıyordum.

Geceyarısı uzaklarda ateşe verilmiş anızların hülyalı alevleri, yanımızdan geçen Doğu Ekspresinden yolculuk ettiğim trene bakan yorgun ve ve meraklı yüzleri, durulmayan ama varolan küçük kasabaların istasyonlarını tren koridorlarında koşuşturan çocukları...

Yolculuklarda her şeye başka gözle bakmayı öğreniyor insan. Bir yerden gelip geçen biri olmak, bulunduğun yerin yabancısı durumunda olmak gibi durumlarla tanışılıyor.

Bir de yolda tanışılan ve yolculuk sonunda otobüsten iner inmez yeniden yabancılaşılan insanlar var.

Kütahya'dan Kuşadası'na yaptığım bir otobüs yolculuğunda Afyon yakınlarında ufak bir kaza atlattık. Yanımda aynı okulda okuduğumuzu öğrendğim bir kız oturuyordu. Atlatılan kaza sonrası kızla ufak bir sohbete girdik. "Eğer ciddi bir kaza olsaydı ben ayvayı yemiştim" dedi. "Annemler benim Kuşadasına tatile gittiğimi bilmiyor.Erkek arkadaşımla ilk defa tatil yapıcaz. Kırk yılın başı bir yalan söyledim. Neredeyse yakalanacaktım" dedi.

Herkes ölüm korkusu yaşarken o, ailesine yakalanma korkusunu yaşıyordu her hayatını yaşamaya çalışan, ama bir yandan da ailesine çaktırmamaya çalışan genç bünye gibi...

Yolculuk yapmayı çok özledim. Otogarların kokusunu, camkenarında hayallere dalacağım otobüs koltuklarını, ne koyacağımı bir türlü kestiremediğim bavulumu ve yeni bir şehre adım atmanın garip heyecanını...

Yorum Farkı



Simitçide oturmuş çay içerken Erol Evgin-Hep Böyle Kal çalmaya başladı.
Nedense Erol Evgin şarkıları bende gözüyaşlı mutluluk hissini, Neşeli Günler filmini izlerkenki hüzünbaz ama umutlu duygularımın benzerini coşturur. "Ya ne kadar güzel di mi şarkı. İçim bir garip oldu. Sevindirik gibiyim sanki" dedim. Suratı asık bir şekilde "Ben hiç sevmem. Dinlerken içime kasvet doluyor" dedi. "Çocukluğumun en sıkıntılı zamanlarını hatırlıyorum..."

Aslında ona sıkıntılı gelen şeylerin hemen hepsini ben de yaşamıştım. Bit oda, bit salon bir evde 4 kişi yaşıyorduk. Ev sobalıydı. Salonda abimle kanepelerde yatıyorduk. Odamız, kendimize ait dolabımız falan yoktu. Annemlerin yatağının altında kapağı olmayan eski bir bavul benim giysilerimin durduğu birşeydi ve adı da "yarım bavul" du. O yarım bavulun zemininde üst üste zamanında Hayat Dergisinin verdiği Kayahan ve Erol Evgin posterleri vardı.

Sanırım bu yüzden benim ilk aşkım Erol Evgindir.

80'lerde büyümüş her çocuk gibi dünyanın en sıkıcı Pazar günlerini yaşadım ben de. Ders çalışmak zorunda olmak ama aynı zamanda enerjik oyun çocuğu olmak, evde televizyonun olması ama pazar günleri televizyonda sadece maç olması, dışarı çıkmak istemek ama o günün "banyo" günü olması, aynı zamanda soba etrafında, ötede beride çamaşırların asılmış olması ve evdeki nemli Hacı Şakir kokusu, annenin iş yapmaktan artık delirecek durumda olması ve mütemadiyen evde bir gerilim hattının oluşması...

Bizim eve özgü pazar günlerinde tamamen tesadüfi olarak patates yemeği pişmesi ve banyo kazanının delik kısmından gelen "cızz cızz" sesini de eklemek isterim.

Çocukkenki en büyük hayalim o dandirik banyo kazanının yanına fütursuzca konan sabit duşun bir gün çalışma olasılığı idi. Arada biraz damlatır, ben de büyük bir zevkle kafama düşme olasılığı olan su damlalarını keyifle beklerdim.

Babam Maltepe sigarası içerdi. O zamanlar sigara çocuklar yanında rahatlıkla içilen, zararlılığı konusunda ortalığın velveleye verilmediği bir alışkanlıktı.

Her Türk ailesi gibi bir kooperatife para ödemekten helak, umutlu bir bekleyiş içindeydik. Kendimize ait evimiz olacaktı. Hayal etmek bile bizim için müthişti.10 yıla kadar bitecek diyorlardı ben 10'lu yaşlarımdayken.

Milliyet Gazetesinin verdiği kartondan ev faaliyetleri de bu isteğimizi kamçıladıkça kamçılıyordu. O evleri en canhıraş yapan kişi hep babam olmuştur.

Evde ay başları ve ay sonlarında hummalı bir çalışma başlardı. Annem, babam, abim ve ben masanın etrafında oturur aylık harcamalarımızın olduğu defterde yapılan hesaplara bakardık. Her ay hep aynı sonuç çıksa da, hepimizde çaktırmadan bir gün aniden bizi rahatlatacak bir para fazlası çıkma mucizesi beklentisi olurdu.

Annemle babam tartışırdı. Onlar tartıştığında ne onlar için,ne de bizim için evin içinde kaçacak alan olurdu. Herşeyimiz ortadaydı.

Hafta sonları eskaza erken bir saatte zil çalsa, abimle ben pijamalı pijamalı elimizde yastık yorganlarımız, kaçarcasına annemlerin odasına girerdik. Evin kapısının direk salona açılması durumu bizim için tam bir işkenceydi.

Hep beraber o kadar aleni yaşıyorduk ki, birimizin herhangi özel bir şey yaşama olasılığı inanılmaz derecede azdı.

Evimizin kapısı ufak bir kalça darbesiyle kendiliğinden açılabilen bir kapıydı. Ne hikmetse o eve hiç hırsız girmedi.
İşin en güzel tarafı anahtarı evde unutunca eve girmek kesinlikle sorun olmuyordu.

Kışın en sevdiğim şey camlarda biriken buzlarla oynamaktı. Tırnağımı takıp üçgen şeklindeki o buzları çıkarmak çok hoşuma gidiyordu. Şimdi düşününce aslında evin ne kadar soğuk olduğunun göstergesi olduğunu farkediyorum.

Evdeki bir diğer zevkimde, babamın uzun taksitler sonucu aldığı radyomuzun yanına oturup kafamı hoparlör kısmına dayayarak şarkıları dinlemekti. Bazen Modern Folk Üçlüsü, bazen, Mustafa Sağyaşar, bazen Fikret Kızılok, bazen de Erol Evgin...

Şarkı çalarken hızlıca aklımdan geçti tüm bunlar.
"Hep böyle kal demek sence de saçma değil mi? Hayatta ne sabit kalıyor ki sanki?" dedi.

10 yaşındaki ben, kafamı radyonun üzerinden kaldırıp garip garip suratına baktım.
Şimdi cevabını buldum bu sorunun.

Anlılarım!


Erol Evgin'e, Melih Kibar'a ve Çiğdem Talu'ya sevgilerimle...

-Hep Böyle Kal-
Herkes birşeyler aldı götürdü benden
Kimi umutlarımı
Kimi inançlarımı
Kimi en güzel duygularımı

Sen başkalarına benzeme sakın hep böyle kal hep böyle kal
Hep bana yakın

Herkes bir şeyler aldı götürdü benden
Kimi bugünlerimi
Kimi yarınlarımı
Kimi en güzel duygularımı

Sen başkalarına benzeme sakın
Hep böyle kal hep böyle kal hep bana yakın

15 Aralık 2009

Canım Odam


Kapıyı açıyorum. İçeride ağırlıklı bir kiremit renk hakim. Rengini ben seçmemiş olsam da, hatta ilk gördüğümde çok yabancılamış olsam da bu tahta dokuyu seviyorum duvarda.

Çok şey gördü bu oda. Aşık olduğumu, aşık oldum sandığımı, kendi kendime gelin-güvey olduğumu, ayrılıklarımı, küfürlerimi, tanrıyla kavgalarımı...

Dört duvarım, fotoğraflarım, kitaplarım, cdlerim, kalemlerim, yazıp yazıp yarım bıraktığım hikayelerim, ordan burdan topladığım film afişleri...

Gözde'nin döktüğü çayın lekesi hala köşesinde durur halının. Arzu'nun düşürdüğü sigaranın yanık izi koltuğun üstünde. Müge'nin pencereden dışarı sarkıp "ben sarhoş falan değilim tamam mı!" diye kimliği belirsiz insanlara bağırdığı odadır bu.
Öykü'yle şişelerce şarap içip internet başında saatlerimizi geçirdiğimiz, üniversite sınavını kazandığımı öğrenip birkaç dakika dona kaldığım, Antalya'da, İstanbul'da ve Kütahya'da olduğum zamanlarda hayalini kurup içimin ısındığı yerdir.

Bir odam var benim. Odam benim evim.
Ben kokan, benim sevdiğim şeylerle şekillenmiş bir parçası hayatımın. Daha ışıklı, daha geniş, ya da daha konforlusu yerini tutamaz senin.

Paris'te Seine Nehrine bakan bir oda verseler senin yerine, "hayır" derim. Çok ısrar ederlerse bi düşünürüm.

Çok seviyorum seni odam. Eşek kadar olmuş olmama rağmen, "büyüdüm ben" desem de odasını seven, odasında yaşayan biriyim. Kendime ait bir evim olsa başka yerlerde, seni bırakıp nasıl giderim bilmiyorum.
Öpüyorum seni duvarlarından. Canım odam...

14 Aralık 2009

İçimde dolaşan gezen biri var...



Bugün Reglimin 2. günü. Aslında güne gayet normal başladım.

Kahvaltımı yaptım, evi temizledim, Pc başında oylandım, daha sonra da kursa gittim.
Kurs çıkışı gözümden başıma doğru yayılan bir ağrı başladı. Eve geldiğimde artarak devam etti. Önce gözlerimi kapadım, biraz dinlendim, meditasyon yaptım, Melissa çayı içtim ama bana mısın demedi.


Ardından dalga dalga bir öfke hissi yaşamaya başladım. Önce alt komşunun topukları üzerinde yürümesi, peşine annemin zırt pırt bişeyler sorması, sevgilimin arayıp bıdıbıdı teknolojik bişeyler anlatması, akabinde "len bu internet cafenin bebeleri neden hep bizim apartmanın girişinde" sorusu derken aldım yürüdüm.Birini kışkışlasam öteki gelip dürttü. Ve sonunda 2 saat kadar süren anlamsız öfke kumkumasından çıktım.

Yaş ilerledikçe regl dönemlerinde enteresan enteresan durumlar çıkıyor ortaya...

Bu 2 saatlik süreç içerisinde kendime yabancılaştım. İnsan bazen kendine hakim olamıyor ya hani. Çok emin oluyoruz bazen bu vücuda tamamen sahip ve hakim olduğumuza. Aslında ufacık bir kısa devre insanı maymuna çeviriyor.

Misal bende ara ara gece uykuya dalmak üzereyken bacaklarımdan birinin hobaaa diye seyirme sendromu var. Tam uyumuşum, o tatlı sıcak dünyaya adım atmışım hoop bacaklardan biri zbonk diye fırlıyor. E bu bacak benim değil miydi? Benim beynim yönetmiyor muydu?

Bugün de bahsi geçti, mesela elimizde torbalar varken yolda bişeye takılıp düşüyoruz. Ve o düşme esnasında torbaları bırakmadığımız gibi dizlerimiz yarılmış, saç baş dağılmış yerde yatar haldeyken bile ellerimizin o torbaları sımsıkı tuttuğunu görmüyor muyuz? Ne bu şimdi? Bırak kardeşim torbayı. Ellerinle dengeyi sağla di mi? Nerde kaldı benim mükemmel yaratılmış insanoğlu kimliğim?!

Kendime hakim olamamamla ilgili anımsadığım en fena an 3 sene önce balkonda çamaşır asarken azımdan çıkan ve karşı apartmandan eko yapıp bana dönen "g.t!" kelimesiydi. Erkek arkadaşımla yeni ayrılmıştım ve ona inanılmaz kızgındım. Muhtemelen söyleyemediklerim birikmiş ve artık ağzım kendine hakim olmak istememişti. Keşke aynı anda karşı apartmandaki komşu da çamaşır asıyor olmasaydı... (Kendisi karşı apartmanın delisi olarak tanınır. Bizim apartmanınki de böylece belirlenmiş oldu...)

Yolda bakımlı, gayet sağlıklı ve hatta karizmatik insanların haldır haldır kendi kendilerine konuştuklarını görüyorum. Eskiden kendi kendine konuşanlar pejmurde giyimli, muhtemelen o mahallenin bilinen yarı delileriydi. Acaba bu normal insanlar zamanla o yarı delilere mi dönüşecek? Aslında kendimi de o gruptan çok ayırmamam gerek. Zira bugün yolda giderken "yuh" dedim açıktan. Ne düşündüğümü hatırlamıyorum ama artık nası bi tepki veresim geldiyse alamamışım kendimi.

Aslında kendi kendine konuşan çoğu insan sesinin dışarıdan duyulduğunun farkında değil. Kendisine garip bakışlar atan insanlara içlerinden "allah allah niye bakıyor ki bu?" dediklerinden eminim.

Bu arada şöyle bir baktım da Ekşi Sözlük ve Uludağ sözlüğe insanların çoğu bunu bir delilik olarak değil mantıklı bir dışa vurum olarak görüyormuş. İnsanın kendi kendine muhakeme etme yeteneğinin göstergesi diyenler de var...

Yeniden kendime ait huzurlu bölgeye dönmüşken, sahip çıkayım hakim olduğum taraflarıma.

Yarın herkes için güzel bir gün olsun...

11 Aralık 2009

Hayattaki en önemli şey nedir?


Aklıma ilk gelen cevap "Erdemli olmak" oldu bu soruyu kendi kendime sorunca. Belli ki Sosyal Bilgiler dersinden ezberlediğim ve bu güne kalan tek şey bu. Zira erdem kelimesini yıllardır isim hariç kullanmamışımdır herhalde. Erdemli olmak ne diye şimdi TDK ya bile başvurabilirim.

1 .Ahlakın övdüğü iyi olma, alçak gönüllülük, yiğitlik, doğruluk vb. niteliklerin genel adı, fazilet.
2 .Felsefe: İnsanın ruhsal olgunluğu.

İkinci açıklama bana daha hoş geldi. Çünkü bilindiği üzere günümüzde herkes kendini 1. seçenekteki gibi açıklıyor. Nasıl oluyorsa herkes dört dörtlük!

Bugün tesadüfen evlendirme programlarından biri açıktı Tv de. Kadın kendini aynen şöyle açıkladı: "hayatımda hiç yalan söylemedim!". "Hadi leeen" dedim içimden. En azından şimdi baya büyük bir tane söyledin.

Etrafımızda da vardır böyle enteresan insanlar. "Ben o kadar dürüstüm ki, hep dürüstlükten kaybettim işte". O kadar düşündün, düşündün ve başına gelenlerin sorumlusunu dürüstlük olarak mı buldun diye sorası gelir insanın. Ya da iki cümlenin arasına "ben asla... yapmam, yapmadım, asla da yapmam" diyenler...
Şu hayatta net olarak öğrendiğim şeylerden biri de, bir insan en çok ben ... yapmam diyorsa onla ilgili çok ciddi bir -yapma- olasılığı olduğudur.

Yıllarca "beni aldatan erkeği asla affetmem, aldatan erkeğe geri dönen kadın salaktır" diyen arkadaşım bu laflarını söylediği sene aynı erkek tarafından 3 kere falan aldatıldı ve hepsinde de birileri ciddi şekilde şahit oldu. 9 senedir beraberler. Arada neler olduğunu da bilmiyorum ekstradan...

Ben çok mütevaziyim diyen birine, cümlesi bitmeden poponun iki lobuyla birden gülmek gerekir bence. Daha cümlenin içinde ego buram buram çünkü.

Acaba kendimizi mi tam ifade edemiyoruz. Ya da bir şey olmuşuz da, o olduğumuzdan memnun olmadığımızı anladığımızda sıfatlara sığınıp "cümle içinde kullansam kesin yerler lan" diye mi düşünüyoruz. Düşünmek güzel de insan bir de karşısındakinin zeka kat sayısını düşünmeli. İşin içinde baya baya hafife alınmak var.

Ben nasıl bu konuya geldim?

Hayatta en önemli şey nedir diye Gugıl da bir araştırma yaptım. İşte sonuçlar:

Hayattaki en önemli şey....
1- ALLAH’IN GÜCÜ ! (power of god)
2- Sağlık, sonra para
3- Mutluluk
4- Vasıf
5- Sevebilmek
6- Bizim Patron. O ne derse o olur...
7- Yiyecek
8- Erdem (zamanla 8. sıraya düşmüş)
9- Gurur
10-... Buraya yazacağım seçenek okuduklarım arasında en saf, en tatlı ve en gerçek olanı.
İlkokul çağında bir ufaklık bu soruyu annesine yöneltiyor. Anne önce felsefi, sonra realist, sonra da çocuğunun kafasını karıştırmayacak seçenekler sıralıyor. Çocuk düşünüyor, düşünüyor ve şu cevabı veriyor. "Hayatta en önemli olan şey hayatta olmaktır o zaman".

Hayattayız. Yaşıyoruz. Sabah kalkıyoruz. Kalkabildiysek hala yapacak birşeylerimiz var demektir. Özür dilemek için, seni seviyorum diyebilmek için kaç sabah daha kalkacağız? Vitrinde görüp beğendiğimiz ama almadığımız ya da alıp giymeye kıyamadığımız kimi kıyafetler için daha kaç sabah var?
Sevilen arkadaşları bir araya toplayıp keyifli bir gün geçirmek için kaç sabah?.

Kalkabilecek yeni bir sabahımız olduğu için şükürler olsun! Varsın hava gri, sokaklar sulu, hava da soğuk olsun. Otobüsler dolu, dolmuşlarda balık istifi olalım.
Derin bir nefes çekelim içimize (mümkünse cadde kenarında olmasın). Biraz gülümsemek de bizi hasta etmeyeceğine göre, teşekkür edelim hayatta olduğumuz için.

Teşekkür ederim:)

Om Mani Padme Hum

3 Aralık 2009

Kırmızı böcek seni gıdıklamaya geldi...

Bazen kötü şeyler oluyor. Bazen de kötüden de kötü şeyler oluyor.
Bazen, öyle kötü şeyler oluyor ki "kötü" kelimesi anlamını yitiriyor, anlamsızlaşıyor hatta...

İnsan kendini bön bön duvara bakarken buluyor. "Nasıl olabilir böyle bir şey?" sorusunu beyin kola, kol, parmağa, parmak göze soruyor ama hiç biri cevaplayamıyor.
Her gün gazeteden, Tv den milyonlarca haber dinlerken hepsinden uzak olmaktan mütevellit çaktırmadan bir "oh" çekiyoruz. Çünkü o hikayedeki biz değiliz. Çevremizden biri de değil. Hem bizim başımıza gelmez değil mi öyle şeyler?

Onlar sanki başka gezegenin talihsiz insanları. Biz ise Truman Show izleyicisiyiz sanki.

Ben bugüne kadar dizime vurarak ağlamamıştım hiç. Dizime vurarak gülmüştüm ama neden dize vurularak ağlanır onu bile bilmiyordum. Televizyonda köylü kadınları öyle dövünürken görmüştüm sanırım. Genelde Anadolu kadınının en çaresiz ağlayış şeklidir benim bildiğim. Dövünmek lafı da oradan gelir zaten.

Allah da bir daha öyle ağlatmasın...

Birkaç gecedir uyuyamıyorum. Garip bir vicdan azabı var içimde. Hani bazen filmlerde olur ya biri ölmeden önce birilerine ipucu verir. Sonra o kişi olayın peşine düşer. Bir yandan da aklında, beyninde ölen kişinin o ipucu manasındaki sözleri yankılanır.
Kafamda sürekli aynı cümle dönüyor. Hasktir diyorum. Anlamam lazımdı. Belki bişey anlatılmaya çalışıldı bana.
Sonra duruyorum, belki öylesine söylendi, anlam çıkarmamak lazım diyorum.
Bir pinpon topu beynimin bir o lobuna bir bu lobuna çarpıp duruyor.

Bunu niye yazıyorum diye düşündüm şimdi. Bişey yapamadım kendi adıma. Belki gelmezdi de elimden. Biraz itiraf gibi...
Birkaç gecedir beni uyutmayan ufaklık belki bunu okur, belki varsa bir hatam beni affeder.En azından onu düşündüğümüzü bilir.

Saçları mis kokan, hınzır gülümsemeli kız. Ben de seni çok sevdim. Sana söz o kolyeden alacağım doğum gününde. Sen yeter ki gittiğin yerde burada olduğundan milyonlarca kere mutlu ol Minik Meleğim...