13 Ağustos 2011

Her Donkişot'un Bir Yel Değirmeni Vardır

Can Dündar'dan çok fazla hoşlanmam.Sanki böyle kadınları anlıyormuş gibidir de aslında anlamıyordur,tribünlere oynuyor gibidir... Her neyse. Bu söz ona aitmiş.Beğendim...

Kendimizi bir şeylere benzetmekten yılmıyoruz.Don Kişot'lar,Aslanlar,Çiçekler,Kapılar,Duvarlar,Renkler...

Kendimiz de tam olarak neye benzediğimizi bilmiyoruz ki. İnsanız, allahtan ondan eminiz gibi.
Kendini tanımlamak çok güç.Kendini kendin gibi tanımlamak imkansız. Çünkü Şizofren bir arkadaşımın tanımıyla "hepimiz Şizofreniz" aslında.Bir günümüz diğerini, saatimiz 1 geçesini tutamazken gel de kendini tanımla...

Dünyanın en salak sorularından biridir zaten "nasıl birisin ?" sorusu. Soruyu soran da şuursuzdur, cevabı vermeye çalışan da.

Hepimiz kendimizle de,başkalarıyla da her gün yeniden tanışıyoruz. Dünyayla ve hayatla da öyle.Bize sunulmuş ve tam olarak gerçekliğinden emin olmadığımız bu yaşam kapsülünde işler böyle yürüyor.

Hiç birimiz zerre kadar birbirimize benzemiyoruz.Aynı anda aynı şeyi söyleyen çiftlerden,arkadaşlardan bile olsak aynı değil.Birinin beynine giden sinyalle diğerininki aynı yoldan,aynı anıdan ya da aynı algıdan geçmiyor.

Bugün ben de kendimi bir şeye benzetiyorum.Adını bilmiyorum.Ama beni tanımladığını inandığım bir şey var.Biri kalkıp sorsa söyleyemem.Daha ben de tanımlayamadım.Ama bir Yeldeğirmenim var.Ben ona "farkındalık" diyorum.

Hiç yorum yok: