
Hoşçakal canım sevgilim.
Maalesef başaramadık, beceremedik biz bu işi. Denedik, çok da çaba gösterdik. Ama bu sefer kürekler de kırıldı...
Bileklerimize kadar suya battık. Kayık batıyordu, artık suya atlamalıydık.
O koca denize yeniden girmek beni ürkütüyor. Dalgalarla boğuşasım yok. Akıntıya bırakmaktan da hoşlanmam kendimi.
Benim gibi salak salak yüzen birileriyle denkleşirsem bırakıcam boğulsunlar. Ben mi kurtarıcam hep o dingilleri?
Güya ilk kez karı seyredip keyif yapacaktık beraber. Gezilere, pikniklere gidecektik.Saçma sapan tartışmalarımıza çözüm bulup huzura kavuşacaktık.Daha bugün BİM den dandirik piknik taburesi almıştım ikimiz için. Olmadı...
Seninle medeni ayrılma konuşmamızı yaparken Ömer geldi aklıma. Onunla da, senin gibi seve seve medeni bir şekilde ayrılmıştık.
Beni Taksimden Beşiktaşa kadar bırakmıştı yürüyerek. Yolda onu kovalayıp uzaklaşmasını istemiştim yanımdan. Hem ayrılıyorduk hem çok medeniydik ve batıyordu bu bana. Karşı kaldırımdan da olsa peşimden gelip beni eve kadar bırakmıştı.
Sen de taksiye bindridin beni medeni medeni. Arkamdan el salladın üstelik.
3 saat kadar konuştuk seninle. Ben ağladım, sen gözümün yaşını sildin.Kah "başarır mıyız" dedik, kah kendi dediğimize inanasımız gelmedi.Nedense tavla oynadık bir de. Ne attığımız zarı hatırladık ne de skoru.
Allahım bu medeniyet ne fena bir şey!
Sevmeseydik keşke artık birbirimizi. "Bitsin yahu bu iş sevmiyoruz ki artık birbirimizi" diyip ayrılsaydık kütedenek. El sallamalar, taksiye bindirmeler, sırt sıvazlayıp "kendine iyi bak" lar olmasaydı.
Ne yazdığımı bilmiyorum gibi hissediyorum.
Bir yanım dramatik bir yanım matrağa yatkın.
İçimde fena şeyler oluyor. Kimse sormasın istiyorum. Kendi kendime de susayım artık.
Aylardır boğuştuğumuz kendimizden kurtulsak ya artık. Ben yine mavi postişlerime dönsem. İstanbul'a kaçsam arkamdan biri kovalıyor gibi.Saçlarımı iki yandan toplayıp çocuklaşsam...
Hayatımda ilk kez bir insanla olan ilişkimi çözemedim. Bir ad koyamadım, tam olarak kızamadım ve suçluyu bulamadım.
Katil uşaktır belki gene... Hain uşak...
1 yorum:
Defnecim seninle görüsmeyeli sadece 1,5 gün oldu, hangi ara yasadiniz, ne oldu, bitti anlayamadim ve sok oldum simdi blogunu okuyunca!! Seni aramak istiyorum ama bir taraftan da yarani desmemek icin cekiniyorum! Canim arkadasim, ne olur hicbir sey icin üzülme ve hatta suclu yada sucsuz arama, zamana birak.. Biz seninle daha cok takilicaz, icicez, cosucaz, eglenicez.. Hatta belki bu sefer beraber istanbul'a gideriz, dagitiriz kafayi.. Sen güclüsün ve kim oldugunun farkindasin, en önemlisi bu. FARKINDALIK cogu kisinin basaramadigi sey, biliyorsun.. Öpüyorum seni.
Yorum Gönder