Kendime mi geliyorum nedir?

Hali hazırda hala bir grip yorgunluğu var üzerimde, yatak da "gell gel kim olursan ol gene gel" demekte ısrarlı.
Hava da gri sağolsun. Çok yardımcı oluyor.

Dün dışarı çıkmak iyi geldi. Bir barın açılışına gittik. Aslında beklediğimiz bar ortamı yoktu ama bolca sıcak şarap ve hoş kanepeler vardı. Beleş içki bile tat vermeyince oradan Fincan Cafeye geçtik.

Artık favorimiz orası gibi görünüyor. Sakin,tatlı bir yer.Yalnız da gidip kitap okuyup çay içilebilinecek bir yer.
Gece 00 a kadar oradaydık. Begüm,Umut ve Tolga'yla keyifli sohbetler ettik.

Bir tarafım garip bir şekilde "neden ağlamıyorsun artık?" diyor. "Neden burnunun direği sızlamıyor?" diyor.

Düşünüyorum. Beraber geçirdiğimiz zamanlar, alışkanlıklar belki biraz da geleceğe dair yaptığımız planları düşününce küçük bir sızı hızla dolaşıyor içimde. Ama sonra kayboluyor.
Deneyim mi bu? Ya da zaten anlamış, kavramış olmak mı? Biliyordum da sonumuzun geldiğini, hazır mıydım yani bu duruma?

Dün gece 2 civarı kendime bu soruları sorarken uykumun kaçtığını ve saatin 4 olduğunu farkettim. Kendini çok kurcalamamak lazım. Demek ki değişmişim ben farketmeden. Bu kadar!

Bu sefer garip bir şekilde hastalık sebebiyle de hem spor yapmayı bıraktım 1 haftadır.Baya baya yiyorum ham hum bide . Bu gidişe bir dur demem lazım (dur ülen!).

Yeniden spor salonuna yazılmak gibi bir fikir oluştu kafamda. Evde yaptığım spordan yani Tae-Bo dan da çok memnunum ama bir yerden sonra bıkkıntı vermeye başladı hep aynı hareketleri yapmak.

Havalar düzelse de dağa taşa tırmansak.Coşa coşa fotoğraf falan çeksek.

Biraz daha evde durursam çatlıycam sanırım. Sanki son bir haftanın her günü Pazardı. Sanki bugün de Pazar gibi. Ve daha fenası yarın zaten Pazar.

İşi gücü olmayan biri olarak Pazar sendromu yaşamak da haylice saçma.Hızla kaçıyorum evden, nereye gideceğimi de bilmiyorum.