Hadi bakalım...

Zorlanmayı severim. Hatta bazen doğrusunu bulmak için de zorlamak gerekir sanırım.

Diş macunun bile bitip bitmediğini sonuna taa en dibine kadar sıkmadan anlamayız. İlla köşesinde bucağında bir yerinde kalmıştır.

Çok pis bir 6 gün geride kaldı. Herhalde hayatımda hiç bu kadar çok uyuduğum bir hafta olmamıştır. Sabahları kalktım, kahvaltı yaptım, sonrası uyu uyu yat uyu.
Küçükken de bir halt yiyip annemin canıma okuyacağını anladığımda ilk işim uyumak olurdu.Bu tür sıkıntılı durumlarda kimi şeyleri bir süreliğine unutmak için uyku çok işe yarıyor. Tabi aynı zamanda uyku depresyonun da kankası.

Bu 6 günün her akşamı tarafından aranarak hüzünlü dakikalar yaşadık. Yine kah ağladık, kah "yapar mıyız ki yeniden" dedik. Dedik dedik işin içinden çıkamadık. Çok medeniydik ama onun da sonu geldi. Yüzlere telefonlar kapandı ve Taş Devrine geri döndük.

Bu sabah erkenden kalktım. Kafamdaki Taş Devri taşları yerine oturmuş gibi görünüyor. Burun deliklerimin her ikisi de açık. Dışarıda mis gibi kar.
Giyindim ve çıktım sokağa sabahın 08'inde. Ekmek ve gazeteyi alıp güzel bir kahvaltı hazırladım.
Ne kadar çok evden çıkmamışım allahım. Ayaklarım hafiften yalpaladı desem yalan olmaz.
Aniden bir afet olma gibi bir iç güdüyle saçlarımı boyadım.Odamı havalandırdım, kimi nesneleri ortadan kaldırıp kendime yeniden yer açtım.

Kolay değil tabi. 8 ayın alışkanlıklarını zaman zaman anımsayıp bir boşluk hissedeceğim elbet. Ama daha önce de yaşayıp gördüğüm bir durum. Her şey geçiyor, hayat kalıyor.

Artık yeniden "ben" gibi olma zamanı...