Bu başlık en son okuduğum kitabın kıvırdığım sayfalarından birinde mücevher gibi parlayan bir söz.
Kimi şeyleri çocukluktan itibaren ailemizden, çevremizden ve içimizde barınan bilinçten alıp bugüne getiriyoruz. Çoğuna sımsıkı sarılıyoruz ve buna da "ben" diyoruz. Yanlış da olsa doğru da olsa nedense kendimizi korumak adına, bir karaktere sahip olmak adına onlardan vazgeçmiyoruz.
Misal ben sık sık kendimi tanımlarken ilk söylediğim söz "asabiyim" dir. Bu asabiyet ve sinirlilik durumunu o kadar kabullenmişim ki, doğru birşeymişçesine sarılıp kendime ait bir renk yapmışım. O bir yana kendimi de öyle sevmişim ve kendimden ayırmamışım.
Hepimizin türlü türlü kusurları varken bunu bir punduna getirip karakterize etme gibi bir eğilimimiz olur. Geçmişten bir nağlantı bulup nedenini de kendimizde oturttuktan sonra daha bir rahatlar, iyice kabulleniriz o parçamızı. Ve sonunda "ben buyum!" gibi bir şey çıkar ortaya.
Elbette bu, bizi biz yapan özelliklerin hepsinden kurtulmamız gerektiği ya da hepsinin yanlış olduğu anlamına gelmiyor. Ama kimi parçalarımızın belki de onarılması gerekiyordur. Belki de aslında o bizi biz yapmıyordur da bizi bizden uzaklaştırıyordur.
Çocukken her büyüğün her küçüğe sorduğu başlıca soru "anneni mi daha çok seviyorsun, babanı mı?" idi hatırlasınız.Şimdilerde o saçma sapan soruyla büyüyen bir çok kişi bu sorudan vazgeçmiş gibi görünüyor.
Karakterlerimizin oluşumunda iki adet net kaynağımız var. Annemiz ve babamız. Aslında ikisini de hep aynı oranda sevmişizdir. Bazen sinirlendiğimizde diğerini daha çok seviyoruz zannetmişizdir. Özellikle de bu çocukken sıkça değişen bir durumdur.İkisini de çok severiz ama birinin karakteri diğerinden daha yakın gelir bize.
İşin özü şu ki, bize hoş ve baskın gelen özellikleri ebeveynlerimizden alıp kendimizinkilerle karıştırıp ana çatıyı oluşturuyoruz. Büyüyüp mantıklı düşünür hale geldiğimizde eğer kendimizle yüzleşebilecek kadar cesaretliysek ana çatıdaki arızaları görebiliyoruz.
Ama önemli olan bunu nasıl onarabileceğimiz.
Kendimle ilgili sevdiğim en önemli şey kin tutmuyor olmam. Zamanında yaşadığım ve bana karşı yapıldığını düşündüğüm kötü ve art niyetli davranışların sahiplerine bir süre kızma eğilimi gösteririm. Ama içimde uzun uzun o hissi tutup, hayatı kendime zindan etmem. Hayatta en saçma bulduğum şeylerden biri de budur aynı zamanda.
Kim bilir belki biz de birilerinin kötü anılarında art niyetli kişi olarak duruyoruzdur...
Hepimiz hoşgörüyü hakediyoruz. Hepimiz hata yapmaya meyilliyiz. Hepimizin eninde sonunda bağışlamaya ve bağışlanmaya ihtiyacı var. Bu küçücük kilidi açmanın kimseye bir zararı olmaz...
28 Mayıs 2010
21 Mayıs 2010
Bakarsan bağ olur bakmazsan ne olur?
Atasözlerine bayılıyorum. Ata sözlerinin hastasıyım. Atasözlerini yerinde kullanana ayrı bir saygı duyarım.Canım atalar süper atalar.
İngilizce öğrenmeye ilk başladığım zamanlarda bazı atasözlerinin birbirine neredeyse birerbir, bazılarının da mana açısından benzediğini farkedince çok şaşırmıştım. Zannemiştim ki, İngiliz Atalarla Türk atalar aynı sözü söyleyemez. İngiliz Atası dese dese "Lordsan lordluğunu bil" ya da "Sör ilan edilemediysen ser ver sır verme" falan gibi şeyler söylerler.
Sadece ingiliz dilinde değil elbette bir çok dildeki atasözleri birbirine çok benziyor. Ya atalarımız aynı, ya o durumlar zırt pırt ortaya çımkış ve hepsinin aklına aynı sözleri söylemek gelmiş, ya da hepsi birbirinden arak.
Her ne şekilde olursa olsun hepsini çok seviyorum ben.
İlkokulda falanken annemin ya da güne gelmiş koca memeli Fahriyeaanım Teyze'nin cuk oturttuğu bu sözlere hayran kalırdım. O zamanlar bunları onlar söylüyor zannederdim. Benim Atatürk'ten başka bildiğim ata olmadığı gibi, Ata nedir ondan da pek haberdar değildim. Zira o yıllar benim nihalenin üstündeki şekli Tanrı sandığım yıllardı.
Size bazı benzer atasözlerinden örnek veresim var:
Easy come, easy go
Haydan gelen huya gider
A quiet baby gets no suck
Ağlamayana meme yok
Better late than never
Geç olsun güç olmasın
Barking dog never bites
Havlayan köpek ısırmaz
Your mother alone will be wail on you
Ağlarsa anam ağlar, gerisi yalan ağlar
A rolling stone gathers no moss
Yuvarlanan taş yosun tutmaz
Two cunning men will not try to make a dupe of each other
İki cambaz aynı ipte oynamaz
Speech is silver, but silence is gold
Söz gümüşse sükut altındır
Ama bizde de öyle atasözleri var ki, sanmıyorum ki başka dilde karşılığı olsun.
Bunlar da benim sevdiklerimden seçmeler.. :
Çingen coşunca çadırı yıkarmış
Yüz verdik deliye geldi etti halıya
Köpeğe gem vurma, kendini at sanır
Akıllar gelin olmuş, herkes kendininkini beğenmiş
Kadına gökte düğün var demişler "merdiven nerede?" demiş
Adamın yere bakanından, suyun yavaş akanından kork
Akıl olmayınca ne yapsın sakal
Sevgiler:)
İngilizce öğrenmeye ilk başladığım zamanlarda bazı atasözlerinin birbirine neredeyse birerbir, bazılarının da mana açısından benzediğini farkedince çok şaşırmıştım. Zannemiştim ki, İngiliz Atalarla Türk atalar aynı sözü söyleyemez. İngiliz Atası dese dese "Lordsan lordluğunu bil" ya da "Sör ilan edilemediysen ser ver sır verme" falan gibi şeyler söylerler.
Sadece ingiliz dilinde değil elbette bir çok dildeki atasözleri birbirine çok benziyor. Ya atalarımız aynı, ya o durumlar zırt pırt ortaya çımkış ve hepsinin aklına aynı sözleri söylemek gelmiş, ya da hepsi birbirinden arak.
Her ne şekilde olursa olsun hepsini çok seviyorum ben.
İlkokulda falanken annemin ya da güne gelmiş koca memeli Fahriyeaanım Teyze'nin cuk oturttuğu bu sözlere hayran kalırdım. O zamanlar bunları onlar söylüyor zannederdim. Benim Atatürk'ten başka bildiğim ata olmadığı gibi, Ata nedir ondan da pek haberdar değildim. Zira o yıllar benim nihalenin üstündeki şekli Tanrı sandığım yıllardı.
Size bazı benzer atasözlerinden örnek veresim var:
Easy come, easy go
Haydan gelen huya gider
A quiet baby gets no suck
Ağlamayana meme yok
Better late than never
Geç olsun güç olmasın
Barking dog never bites
Havlayan köpek ısırmaz
Your mother alone will be wail on you
Ağlarsa anam ağlar, gerisi yalan ağlar
A rolling stone gathers no moss
Yuvarlanan taş yosun tutmaz
Two cunning men will not try to make a dupe of each other
İki cambaz aynı ipte oynamaz
Speech is silver, but silence is gold
Söz gümüşse sükut altındır
Ama bizde de öyle atasözleri var ki, sanmıyorum ki başka dilde karşılığı olsun.
Bunlar da benim sevdiklerimden seçmeler.. :
Çingen coşunca çadırı yıkarmış
Yüz verdik deliye geldi etti halıya
Köpeğe gem vurma, kendini at sanır
Akıllar gelin olmuş, herkes kendininkini beğenmiş
Kadına gökte düğün var demişler "merdiven nerede?" demiş
Adamın yere bakanından, suyun yavaş akanından kork
Akıl olmayınca ne yapsın sakal
Sevgiler:)
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)