18 Aralık 2009


Kauçuk!

Bazen kullandığım kelimelere, kelimelerin anlamlarına aniden yabancılaşıyorum.
Bazen şehre de yabancılaşıyorum. Biliyorum burası gibi değil gideceğim memleket. Denizi ayrı deniz, havası ayrı hava...

Can Yücel okumayalı asırlar oldu sanki. Yeni Türkü dinlemeyeli, şiir yazmayalı ve kendimi pat diye İstanbul'a bilet alırken bulmayalı.

Geçen gün eski fotoğrafları düzenlerken yolculuklarım üzerine kısa bir film şeridi oluşturdum. Antalya garında elimde yüzbin çeşit çanta var. Suratım asık. İlk iş tecrübeme, ilk evden ayrılış hikayeme ve çılgın biralı Alanya günlerine,o dönemler sevgilim olduğunu sandığım kişiyle olan kısa hikayeme veda ediyorum. Fotoğrafı çeken de sevgilim sandığım kişinin kardeşi.

İstanbul'a dair oldukça fazla fotoğrafım var. Bir kısmı tren hikayelerimden oluşma. Çoğunu hangi ruh haliyle çektiğimi oldukça iyi hatırlıyorum. Kendimi bulduğum ya da bulmak istediğim yarımı ortaya çıkaran bir şehir İstanbul. Her karesini seviyorum, her köşesinden tırsıyorum.

Kütahya fotoğraflarım da oldukça fazla. Çinigarı ilk gördüğüm an, çinilerle yazılmış Kamil Koç yazısına uzun uzun gülüşüm...

Yolculuk kavramı bende hala garip bir heyecan uyandırıyor. Zamanla kaybolan doğum günü, yılbaşı, bayram vb gibi günlerin heyecanı kaybolurken yolculuk kavramına olan hissiyatım değişmedi hala. (not al: bu duyguyu kaybetmemek için sıkı sıkı sarıl)

Garip garip anıları, yolculuk arkadaşları oluyor insanın o yollarda.

Tek başına yaptığım ilk yolculuk Ankara'dan Eskişehireydi. Abimin yanına gidiyordum. Yol uzun değildi ama tek başına maceraya atıldığını sanan ergen bir bünye için uzun ve bir o kadar da gizemliydi.

O dönem bileklik örme sevdam vardı. Gittiğim her yere renkli iplerimi ve büyük çengelli iğnemi de götürüyordum. Eskişehir'e giderken de aynı malzemelerleydim. Trene biner binmez ilk işim yemek vagonuna geçip kendime çay ısmarlamak oldu. Yanımdan ayırmadığım bir diğer eşyam da defterimdi. Tren camından dışarı bakarken gördüğüm şeyleri o zamanki hissiyatımla hikayeleştirip yazmaya bayılıyordum.

Geceyarısı uzaklarda ateşe verilmiş anızların hülyalı alevleri, yanımızdan geçen Doğu Ekspresinden yolculuk ettiğim trene bakan yorgun ve ve meraklı yüzleri, durulmayan ama varolan küçük kasabaların istasyonlarını tren koridorlarında koşuşturan çocukları...

Yolculuklarda her şeye başka gözle bakmayı öğreniyor insan. Bir yerden gelip geçen biri olmak, bulunduğun yerin yabancısı durumunda olmak gibi durumlarla tanışılıyor.

Bir de yolda tanışılan ve yolculuk sonunda otobüsten iner inmez yeniden yabancılaşılan insanlar var.

Kütahya'dan Kuşadası'na yaptığım bir otobüs yolculuğunda Afyon yakınlarında ufak bir kaza atlattık. Yanımda aynı okulda okuduğumuzu öğrendğim bir kız oturuyordu. Atlatılan kaza sonrası kızla ufak bir sohbete girdik. "Eğer ciddi bir kaza olsaydı ben ayvayı yemiştim" dedi. "Annemler benim Kuşadasına tatile gittiğimi bilmiyor.Erkek arkadaşımla ilk defa tatil yapıcaz. Kırk yılın başı bir yalan söyledim. Neredeyse yakalanacaktım" dedi.

Herkes ölüm korkusu yaşarken o, ailesine yakalanma korkusunu yaşıyordu her hayatını yaşamaya çalışan, ama bir yandan da ailesine çaktırmamaya çalışan genç bünye gibi...

Yolculuk yapmayı çok özledim. Otogarların kokusunu, camkenarında hayallere dalacağım otobüs koltuklarını, ne koyacağımı bir türlü kestiremediğim bavulumu ve yeni bir şehre adım atmanın garip heyecanını...

Yorum Farkı



Simitçide oturmuş çay içerken Erol Evgin-Hep Böyle Kal çalmaya başladı.
Nedense Erol Evgin şarkıları bende gözüyaşlı mutluluk hissini, Neşeli Günler filmini izlerkenki hüzünbaz ama umutlu duygularımın benzerini coşturur. "Ya ne kadar güzel di mi şarkı. İçim bir garip oldu. Sevindirik gibiyim sanki" dedim. Suratı asık bir şekilde "Ben hiç sevmem. Dinlerken içime kasvet doluyor" dedi. "Çocukluğumun en sıkıntılı zamanlarını hatırlıyorum..."

Aslında ona sıkıntılı gelen şeylerin hemen hepsini ben de yaşamıştım. Bit oda, bit salon bir evde 4 kişi yaşıyorduk. Ev sobalıydı. Salonda abimle kanepelerde yatıyorduk. Odamız, kendimize ait dolabımız falan yoktu. Annemlerin yatağının altında kapağı olmayan eski bir bavul benim giysilerimin durduğu birşeydi ve adı da "yarım bavul" du. O yarım bavulun zemininde üst üste zamanında Hayat Dergisinin verdiği Kayahan ve Erol Evgin posterleri vardı.

Sanırım bu yüzden benim ilk aşkım Erol Evgindir.

80'lerde büyümüş her çocuk gibi dünyanın en sıkıcı Pazar günlerini yaşadım ben de. Ders çalışmak zorunda olmak ama aynı zamanda enerjik oyun çocuğu olmak, evde televizyonun olması ama pazar günleri televizyonda sadece maç olması, dışarı çıkmak istemek ama o günün "banyo" günü olması, aynı zamanda soba etrafında, ötede beride çamaşırların asılmış olması ve evdeki nemli Hacı Şakir kokusu, annenin iş yapmaktan artık delirecek durumda olması ve mütemadiyen evde bir gerilim hattının oluşması...

Bizim eve özgü pazar günlerinde tamamen tesadüfi olarak patates yemeği pişmesi ve banyo kazanının delik kısmından gelen "cızz cızz" sesini de eklemek isterim.

Çocukkenki en büyük hayalim o dandirik banyo kazanının yanına fütursuzca konan sabit duşun bir gün çalışma olasılığı idi. Arada biraz damlatır, ben de büyük bir zevkle kafama düşme olasılığı olan su damlalarını keyifle beklerdim.

Babam Maltepe sigarası içerdi. O zamanlar sigara çocuklar yanında rahatlıkla içilen, zararlılığı konusunda ortalığın velveleye verilmediği bir alışkanlıktı.

Her Türk ailesi gibi bir kooperatife para ödemekten helak, umutlu bir bekleyiş içindeydik. Kendimize ait evimiz olacaktı. Hayal etmek bile bizim için müthişti.10 yıla kadar bitecek diyorlardı ben 10'lu yaşlarımdayken.

Milliyet Gazetesinin verdiği kartondan ev faaliyetleri de bu isteğimizi kamçıladıkça kamçılıyordu. O evleri en canhıraş yapan kişi hep babam olmuştur.

Evde ay başları ve ay sonlarında hummalı bir çalışma başlardı. Annem, babam, abim ve ben masanın etrafında oturur aylık harcamalarımızın olduğu defterde yapılan hesaplara bakardık. Her ay hep aynı sonuç çıksa da, hepimizde çaktırmadan bir gün aniden bizi rahatlatacak bir para fazlası çıkma mucizesi beklentisi olurdu.

Annemle babam tartışırdı. Onlar tartıştığında ne onlar için,ne de bizim için evin içinde kaçacak alan olurdu. Herşeyimiz ortadaydı.

Hafta sonları eskaza erken bir saatte zil çalsa, abimle ben pijamalı pijamalı elimizde yastık yorganlarımız, kaçarcasına annemlerin odasına girerdik. Evin kapısının direk salona açılması durumu bizim için tam bir işkenceydi.

Hep beraber o kadar aleni yaşıyorduk ki, birimizin herhangi özel bir şey yaşama olasılığı inanılmaz derecede azdı.

Evimizin kapısı ufak bir kalça darbesiyle kendiliğinden açılabilen bir kapıydı. Ne hikmetse o eve hiç hırsız girmedi.
İşin en güzel tarafı anahtarı evde unutunca eve girmek kesinlikle sorun olmuyordu.

Kışın en sevdiğim şey camlarda biriken buzlarla oynamaktı. Tırnağımı takıp üçgen şeklindeki o buzları çıkarmak çok hoşuma gidiyordu. Şimdi düşününce aslında evin ne kadar soğuk olduğunun göstergesi olduğunu farkediyorum.

Evdeki bir diğer zevkimde, babamın uzun taksitler sonucu aldığı radyomuzun yanına oturup kafamı hoparlör kısmına dayayarak şarkıları dinlemekti. Bazen Modern Folk Üçlüsü, bazen, Mustafa Sağyaşar, bazen Fikret Kızılok, bazen de Erol Evgin...

Şarkı çalarken hızlıca aklımdan geçti tüm bunlar.
"Hep böyle kal demek sence de saçma değil mi? Hayatta ne sabit kalıyor ki sanki?" dedi.

10 yaşındaki ben, kafamı radyonun üzerinden kaldırıp garip garip suratına baktım.
Şimdi cevabını buldum bu sorunun.

Anlılarım!


Erol Evgin'e, Melih Kibar'a ve Çiğdem Talu'ya sevgilerimle...

-Hep Böyle Kal-
Herkes birşeyler aldı götürdü benden
Kimi umutlarımı
Kimi inançlarımı
Kimi en güzel duygularımı

Sen başkalarına benzeme sakın hep böyle kal hep böyle kal
Hep bana yakın

Herkes bir şeyler aldı götürdü benden
Kimi bugünlerimi
Kimi yarınlarımı
Kimi en güzel duygularımı

Sen başkalarına benzeme sakın
Hep böyle kal hep böyle kal hep bana yakın