Sarılmanın ne olduğunu bilirdim. Ama ne kadar çok olabileceğini bilmezdim, bilmezmişim.
Aşk dediğin her insanda başka şekle bürünen, başka bir renk alan jöle gibi. Tadı da aynı değil.
Sanki her seferinde tamamlanıyoruz. Bitince de eksiliyoruz. Ama eksilmeler de başka bir yerde tamamlanıyor gibi.
Çevremde tam olarak aşık olmamış, sevmemiş, aslında hep kendini sevmiş bir çok insan var. Çünkü en başından beri eksiltmeye yönelik içleri. Sevgilileri, kocaları da var. Mutlu gibiler. Gerçi mutluluk da göreceli ya..
Ben neyi sevdiğini bilenlerdenim.
Seviyor gibi kavramı benim için devamı gelmeyecek bir karanlık yol zaten. Hayatta griler var ama sevmek kavramında grinin olmasına imkan yok.
Bir insan sırf ihtiyaçtan birini sevemez. Sırf ihtiyaçtan elbise alınır, yemek yenir, ama bir sevgili edinilemez.
Mutsuzluk saçan insanlar vardır hani. Duygu üzerine tüm inançsızlığıyla küfreder, taş gibi konuşurlar. O kadar korkuyorlardır ki hem havlar hem ısırırlar. İşte onlar mutsuz...
Hastayken çorba yapıp ateşini ölçtüğünüz sevgili ne güzeldir...
Güvenmek de çok acayip bir duygu. "Cengiz Han'ın Ordusu gelse bana bir şey olmaz" diyecek kadar güvenmek mesela birine. Ve aynı kişinin köpek gördüğünde aklının sıçraması.
İkilemini öptüğüm dünya.
Sevdiğim adamı terk ettirdin ya bana. Büyütmüşsün ya beni bu arada usul usul. Mantık mantık yürüdüm de sonra dolmuşta ağladım.
"Sktiret ya" diyenlere selam olsun. Kaybetmeyi öğrenmek lazım. "hayat bu" diyerek. Siktiredemeyecek kadar güzel yaşayabiliyorum ben severek.
Her ne varsa.
15 Ocak 2013
12 Aralık 2012
21 Aralık
Yazmak bazen ihtiyaç, bazen ifade merakı, bazen paylaşım, bazen de biraz ego belki de...
Her ne ise, ne sebeptense de yazarım ben. Yazmaya da bilirim. Ama yazmayı iyi bilirim...
Tırnaklarımda mor ojelerim, bileğimde yeni yaptığım bilekliğim ve reglden şişmiş göbeciğimle oturduk koltuğumuza. Hoparlörün dibinde Sinem'in 2 yıl önce saçlarımı boyadıktan hemen sonra hediye ettiği bez bebek var. O zamanlar saçım kahverengi olduğundan bebeğin saçları da kahverengi. Saçımın yeni rengini görünce Sinem üzülmüş, oysa ki bu bebek tam da sana benziyor demişti...
Dışarıda deli dana bir yağmur. Oysa ki kar bekliyorduk...
Oldukça romantik bir atmosfer aslında. Dışarıda yağmur yağar, kahvem yanımda, Norah Jones kulağımda, kalorifer sıcağımda... Neresi romantik derseniz, bana istersem her şey romantik. Şu köşeye iki kırlent, bir tığ, bir de orlon attım mı kış köşesi yapıveririm odamı...
Hafta sonu Nazlila ile sevdiceği Patrick geliverdi. Dar zamanlarda olsa da yanyana olmak güzel aklı başında, duygusu kalbinde, egosu orantısında ve zenaati kalbinde olan dostlarla...
Bu hayatın güzel yanlarından biri bu zaten. Hep diyorum ya. Anlaşan, anlaşılan, anlağı çalışan insan olmak ve insanlarla olmak güzel.
Darısı sizin başınıza.
Eksikliğini fark edemeyen bile vardır belki...
Cemal de geldi sanki daha bir iyi oldu şehir. Hatta üzerine Murat ve Cahide de... Uzaktakiler yakına geldi, tanışılmayanlarla tanışılınıp daha bir sevildi. Nazlıyı da geri transfer ettik mi Ankara tamamdır.
Aslında Ankara'da fazla olanlar var. Onları göndersek Ankara daha bir tamam olmaz mı? Oksijen oranı artar hem.
Bazen düşünüyorum da, aslında bazen düşünmüyorum. Hep düşünüyorum. Ne de güzel düşünüyorum. İyi ki düşünüyorum.
Ha, 21 Aralık hiç umurumda değil bu arada.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)

