24 Ocak 2012

Seni sevmiyorum!

Neyi sevmiyorum biliyor musun? Seni.
Yolda umarsızca halay çeker gibi yürüyen ve arkandan gelecek kişiye yol vermeden umarsızca yürüyen,arkandan gelen ve "pardon" diyerek geçmek zorunda kalan kişiye mal mal bakan "sen"i.
Hani metronun kapıları açılıyor ya, inenleri beklemeden ayı gibi kalabalığa dalıyorsun ittiriyorsun bir de.Homurdananlara el kol hareketi yapıyorsun...
Bazen araba kullanırken kendinden geçiyorsun. Kendini araba, kornayı da sesin zannediyorsun.Avaz avaz trafikte yeşil meşil dinlemeden yayaların üzerine sürüp bir de zevk alıyorsun.Gülüyorsun hatta. Çünkü sen bir arabasın. O kapı açılıp da biri benim ağzımı burnumu kıramaz diye düşünüyorsun...
Toplu taşım araçlarında haykıra haykıra telefonda konuşuyorsun.Kendini alamayıp küfür bile ediyorsun.Etrafında kaç kişi var, rahatsız olurlar mı demiyorsun.Dünyada bir tek sen varsın,bir tek sen akıllısın ya...
Zorbasın bir de.Sözünü geçiremeyip de aptal olduğun anlaşıldığında,bilgisizliğin,görgüsüzlüğün su yüzüne çıktığında ittirip kaktırıyorsun. Belki üniversite mezunusun belki değilsin.Ama önemli değil, öküzsün işte...

Bazen kadınsın, bazen erkek.Bazen gençsin, bazen orta yaşlı, bazen de yaşlı.

Kendini göstermek için her türlü rezil hale girebilirsin.Arkadaşını harcarsın.Kadınlığını/erkekliğini ayaklar altına alırsın. Duygusal mevzularda bir edebiyatçı edasıyla kırpma başlıklarla alkış toplarken,cehaletinin aktığı paçalarını toplayamazsın.

Çok okumanın,çok dinlemenin ya da bir şeyi çok iyi yapmanın, bunu gerçekten iyi yapanlar tarafından reklam edilmediğini bilsen, kendinde var etmeye çalıştığın zırvalardan,yaptığın afişlerden utanırsın.

Evden çıkarken giysilerinle beraber giydiğin sosyal kimliğini zaman zaman alkol tesiriyle düşürsen de bir ip cambazı gibi güzelce toplayıp devam edersin yükselmeye kendince.

Kendinden başkasını düşünmeyen, düşünürmüş gibi yapıp üç kuruşluk egosunun ucuna zil takıp kendi çapında oyunlar oynayan, kandırdığını sanan,kendini bir gün övmese ölecek gibi olan, ve daha hatırlayamadığım binlerce bencilliği bünyesinde barındıran hiç bir insanoğlunu sevmiyorum.Sevemediğim gibi zaman zaman sırf deli,agresif,ukala denmesin, ya da "efendilik bende kalsın" diye susuyorum.Lafları ağzının orta yerine yapıştırmıyor toplum içinde seni malum yerlere sokmuyorum.Yaptığımda da inan bu yapmak istediğimin şiddetsiz hali oluyor.

Gerçi sen kendine sokulan lafları da anlamıyorsun.Ama bir dene.Bir yerlerde bir ışık yanar da belki, "acaba" dersin.Değişir misin? Hiç sanmıyorum.Seni eğitmeye de vaktim yok.

Gölge etme başka bir şey istemem senden.Sevilmediğin yerde durma yeter.

16 Ocak 2012

Pıt pıt

Yılbaşı gecesi misafirler gitmiş, masa tabaklarla dolu. Normalin üzerinde çay içmişim. Kafamda bir tein fırtınası.

Mesaj: "mutlu yıllar"
Cevap: "sana da mutlu yıllar"
Mesaj: "teşekkürler. Geldin mi İstanbul'a?"
Cevap: "ufak aksilikler çıktı gelemedim.Şubat gibi düşünüyorum"
Mesaj: "aa ne güzel şubatsa doğum günümü de kutlarız"
Cevap: "olabilir"

Sonra kendi kendime sesli bir cevap daha verdim: "ne doğum günü ya? niye evet dedim ben?"

Barıştık.Barışmak derken dünya üzerinde konuşan iki eski sevgili statüsüne girdik. Üzerimden yük kalktı. Niye kalkmasın ki... Adam 5.5 sene benim elim, kolum yüreğim olmuş. Ondan sonra gelenler de mumla aratmış kendisini. Yalan değil hala da seviyorum adamı bildiğimiz anlamda olmasa da. İyi olsun, iyi olduğunu duyayım bileyim istiyorum ayrıldığımızdaki ruh halimden zıt olarak.

Ama niye doğum gününü beraber kutlayalım ki? Birbirimizi görmeyeli neredeyse 6 sene olacak...

O gece uyudum ve 1 Ocak gününe saçma sapan bir ruh haliyle uyandım. Acaba ne demek istiyordu. Daha yıllar sonra birbirini gören iki eski sevgili bile olmamışken ne doğum günüsüydü bu? Ayrıca ben bunun üzerinde neden hala duruyordum? Durmakla kalmıyor neden hayalleniyordum?

Bu kadar yıl sonra karşı karşıya gelmemiz ve konuşmaya çalışmamız ve hatta normal olmamız bile düşük bir olasılıktı. Zira 6 sene içinde o 30, ben 35 olmuştum. İşlere girip çıkmıştık,sevgililerimiz olmuştu,üzülmüştük,çok sevinmiştik,arkadaşlarımız olmuştu,ayağımız kaymıştı,kızmıştık....

Her şey bir yana yüzümüz, gözümüz, vurgularımız, mimiğimiz ve belki de bakışımız değişmişti.

Bunları düşündükçe tedirgin oldum. Kendimize,birbirimize konsantre olamayacaktık. Ben onun saçına, o benim belki de kçıma bakacaktı. Bir şeyler büyümüş ya da küçülmüş olabilirdi. "Ben çok iyiyim o kadar süperim ki" sendromuna girip aşırı derecede saçmalaya da bilirdik. Kendimiz olmaktan çıkıp aleni şebek olabilirdik birbirimize karşı.

Sonraki 2-3 gün bu konuyu unuttum. Sonra bir daha geldi aklıma. Tüm bu düşündüklerimi bir daha gözden geçirdim. Bazen bir şeyin temelini bulmak için onun üzerinde durmak yerine etrafında şöyle bir dolaşıp geri gelmek gerekiyor.

Temelini buldum sonunda. Aslında beni tedirgin etmekten ziyade içimi sızlatan şey "değişim" di. Sevgili olmayarak oturan iki kişi olacaktık. O bana, ben ona sevgili gözüyle değil başka bir şeyin gözüyle bakacaktık. Hatta eskiden gördüğümüz gözle bakmaya çalışacak onu da beceremeyince abandone olacaktık.

Neresinden baksan heyecanlı bir durumdu bu. Kesinlikle yaşamamız gereken bir deneyimdi.

Doğum gününe yetişemeyeceğim. Yetişsem de gider miydim bilmiyorum.

Ama onunla kocaman bir gün geçirmeyi planlıyorum. Biliyorum kendimi alamayıp sırtına "pıtpıt" lar yapacağım. Yanında dünyanın en geniş insanı gibi davranacağım. Ondan sonra gelenler beni ihya etmiş, benim de popom tavana vurmuş gibi yapacağım.

Sonra büyük ihtimalle içmeye gideceğiz...

Muhtemelen normal ve sakin kısmı da orada başlayacak. O, o olacak ben, ben olacağım.Tam olarak ne konuşuruz konu bulur muyuz tahayyül edemiyorum.Ama en azından anılardan başlasak kafadan 4 saati kurtardık demektir.