7 Ocak 2011

Romantik Komedi

Geçen gün, hayatıma yeni yeni giren akıllı ve zeki bir kıza dedim ki: "ülen ne zaman artistlik yapmaya kalksam, yakışıklı bi herifle tanışmak üzere olsam, ya da sevdiceğimle aklı başında bir an geçiriyor olsam bana komik ve saçma sapan bir şeyler olur."

Bunun komple doğru olması komik ama maalesef gerçek...

Hiç unutmam yıllar evvel bir iş görüşmesinde türkçemin iyi olduğunu övmek adına bir cümle kurmaya çalıştım. Sen misin artistlik yapan... Herşeyden önce daha en başında sıçmıştım zaten.
"Efendim, ben höğretmen bir aileden geldiğimden dolazı, tiksiyonum çok düzgün... hebele höbele bızzzt!"
Gerisini getirmeye çalıştıkça cümle domates çorbasının içindeki kaşar gibi sündü, sündükçe salya gibi ağzımın kenarından aktı. Toplamamın imkanı olmadığını anlayınca orta yere en salak sırıtışımı bıraktım anı olarak.Bakıp bakıp beni hatırlasınlar diye...

Yıllar evvel çıktığım ve en hatırlanası eski sevdicekle dolu dolu aşıkken, arkadaşımızın evinde ona kahvaltı hazırlamak gibi bir güzelliğe girdim. O masada sevimli sevimli bana bakarken ben, buzdolabından kahvaltılıkları çıkarmaya başladım. "Aman sana zahmet olmasın" demesine kalmadı küüütt! diye kafamı buz dolabının içinde zottirik bir yere gömdüm. "Oyy canıım, canın acıdı mı" sorusuna yine o salak sırıtışımla "yok canıım" dememe kalmadı küüüttt!.

Kahvaltı hazırlarken beyin kanaması geçiren ilk insan olarak literatüre geçmemek adına veda ettim sahnelere. Zaten sevdicek de tutukluları arabaya bindiren polisler gibi kafamı tuttu bir süre ben iş yaparken.

Bir diğer örneği de ortalama bir ay önce falan yaşadım. Bu benim şahsi listemde 1. sırayı aldı, allah beterinden saklasın...

Kuzenimin düğün gecesi için nereden aldığımı ve ne zaman aldığımı hala anımsayamadığım topuklu botumu giydim. "Topuklu Ayakkabı" kavramı benim için genel anlamda tehlikeli bir şeydir ve sadece özel günlerde giyilesidir.Ancak öyle zamanlarda risk alabiliyorum.

Bütün gece eşek gibi zıplayıp, hoplayıp luzumsuz ve de fütursuzca göbek attıktan sonra masada oynayan 40+ ablaların kıçlarının arasından geçip kendime bir yer buldum. Oturduktan bir süre sonra bar kısmında ayakta duran bir hoş insan evladının sevimli sevimli bana baktığını gördüm. Göz göze gelince bir kadeh kaldırma silsilesi başladı aramızda. Belli aralıklarla gözgözleşip kadeh kaldırdık. İki sarhoşun uzaktan sessiz sohbet etmesi böyle bir şey herhalde.

Bir süre sonra kuzenimin eşiyle lavaboya gitmek için kalktık.Merdivenlerden aşağı inerken topuğumda bir terslik hissedip "Nalan galiba benim topuk çıkıyor" dememe kalmadı laap! diye yere bir şey düştü. Tahmininizin ötesinde yere düşen topuk değil, bizzat ayakkabının tabanının yarısıydı. Ben seke seke kendimi tuvalete zor attım. Nalan hali hazırda altına işerken ben de elimdeki ayakkabı tabanına hayretle bakmaya ve "oha naapçam ben ya" demeye başladım.



Lavabo girişinde görevli beye yakınlarda bir yerde yapıştırıcı gibi bir şey olup olmadığını sordum. Adam "durun bir bakayım" dedi ve bir süre sonra elinde afedersiniz dana kadar beyaz bir Koli Bandı ile geldi.
Artık yapacak bir şey yoktu.Bembeyaz Koli Bandı'yla simsiyah botu başladık caaarr caarr bantlamaya."Neyse en azından eve gidene kadar bu beni kurtarır" düşüncesi ve gülmekten bi hal olmuş suratlarla lavabonun dışına çıkmamla, barda az önce benimle kadeh kaldıran çocuğun sırtını görmem bir oldu. Aynı saniyelerde inanılmaz bir şekilde o kocaman bantlanmış ayakkabının tabanı yeniden Şaaaap! diye yere düştü...

İşte benim bittiğim an o andır...

Çocuk beni bekliyordu, ve ben o tuvaletten uzun bir süre çıkmadım.Ayakkabıyı tamamen bantlayıp çıktık. Çocuk gitmişti. Allah kurtardı çocuğu, iyi ki gitmiş.Sanırım zihninin bir yerinde "saatlerdir zçan kız" gibi bir imaj kalmıştır benden.
Ülen bir şey olacağından da değil de bu ne yaw şimdi?


Şu anda aklımdan Bon Jovi'den "It's my life" adlı güzide şarkı geçiyor.Tüm gençliğe aramağan olsun.

31 Aralık 2010

Yeniyılyeniyılyeniyılyeniyıl heerkese kutlu olsuun yeniyılyeniyılyeniyılyeniyıl heerkese mutlu olsuuunnn

Ahanda bir yılın sonuna gene şapadanak geldik. Hep sonunda ya da başında "çok hızlı geçti" hissi uyanır.Halbuki o süreç geçerken anamızın ağladığı ve "ulan ne zaman bitecek bu günler" dediğimiz anlar da vardır. Bir Lise öğrencisinin tenefüs ziline kadarki sabırsızlığı kadar sıkışıktır bazen zaman kavramı.
10 dakikanın 1 saat uzunluğunda yaşandığı anlar.
Bir de zamanın vızıınn diye geçtiği anlar.

Bu seneki bloglarıma bakınca yine sık sık kçımla kavga ettiğimi gördüm.Bir ara havaya takmışım, sonra tatile gidip yüzmüşüm, birilerinin saçmalıklarına kıl olmuşum, yaşadığım ilişki yüzüncü kere bitmiş, onun küsüratlarıyla uğraşmışım, "büyüyorum ben" derken bile büyümüşüm, kalbim gene kırılmış, çok eğlenmişim, eğlenme olayını abartmışım, sonra gene durulmuşum falan filan...

Bu sene kendi kçımla değil de başkalarının yüzüyle kavga yılım olsun. Benim kıçım yeterince olgunlaştı bence. Kimsenin kalbini kırmayacağım diye kıvrandığım anları toparlayıp kendime kılıç kalkan ekibi tutmaya karar verdim. Eğer yarın bi gün kulağınızda bi "vızınn" sesi duyarsanız anlayın ki o benim. Kulağınızı kontrol edin, ucundan azıcık almış olabilirim...

Bu sene "şöyle de olucam, böyle de yapıcam, şahtım şahbaz olucam" gibi bir ısrarım yok. Ama 2010 u unutmak gibi bir niyetim de yok. 2010 u yanıma alıcam ki 2011 de gelenlerle karşılaştırabileyim.

Bu sene yaptığım en güzel şey: herşeye, her deneyime,bir çok güvensizliğe ve hatta kişinin kendisine rağmen aşık olmayı becerebilmiş olmamdı.

Ayrıca kilo verip düzenli spor yapmayı da becerdim.Tuvalette ve odamda bağıra bağıra karikatürlere güldüm, geçen senekinin inadına güzel bir doğum günü partisi yaşadım,eski dostlarımı kaybetmedim, yenilerini kazandım. Saçımın rengini değiştirdim,kuzenimin düğün eğlencesinde topuğumu kırana kadar oynadım, yolda gördüğüm birçok çocuğu elimle, ulaşamadıklarımı gözümle sevdim.Daha çok tebessüm edebildiğimi farkettim, habire aforizma yazdım, daha çok fotoğraf çektim, çektikçe çekmeyi daha çok sevdim.

Şan dersi almaya başladım,Jazz'ı daha çok sevmeye başladım, Üniversite arkadaşlarımla buluştum, İstanbul'u eskisi kadar sevmediğimi farkettim, ayağımı burktum (ayı gibi), yazın bir kısmını Ahmet ve Asuman'la sabahlayarak geçirdim, bazı insanları daha çok, bazılarını da daha az sevmeye başladım, evde bağıra bağıra şarkılar söyledim, deli deli dansettim, mutluluktan gözümden yaş geldi, aynı sebepten bolca ağladım, mezarlığa gittim, hayat bazen çok anlamsız geldi, gökyüzünde gene çok acaip şeyler görüp "allaam yareppim bu ne lan?" dedim,Seğmenler Parkı'nda sonbahara şahit olup herkesin de görmesi için bir sonbahar serisi yaptım (November Dream).
Geçen yıllara oranla çok daha fazla küfrettim, "Eyvah Eyvah" ı seyredip ağlamayı başaran tek insan olarak tarihe geçtim, Ortaokul yıllarımdan sonra ilk kez bir şey kaybettim (MP3 çalarım),abartıp 4 gün falan aradım, gene hemoroid oldum ve gene kçımla kavga ettim, yine İstanbul'da yönümü kaybedip İstiklali 3 kere turladım, 8 gün sigara içmeden durabildim sonra aynen devam ettim, Deist olduğuma karar verdim, gene parmağım çıktı ama bu sefer abartılıydı, 25 yaşında birinin gözlerine bakıp " vay anasını ne güzel gözler" dedim, Melisa'nın omuzunu öptüm, Memo'yu askere uğurladık, yıllar sonra yine "o son tekilayı içmeyecektim" dedim, bikaç kişiden çok fena tiksindim, bu sene hemen hemen hiç gazete ve televizyon haberleriyle ilgilenmedim, Twitter'ın ne olduğunu anladım, ilk kez sadece Karadeniz müziği yapan bir türkü bara gittim, çok fazla rüya görmedim, bilgisayarım gene bozuldu, İkea'yı gördüm dünya gözüyle, Edirne insanını daha çok sevdim, Amcamla barıştım, barışabilmem için de hayatımda ilk kez Kereviz çorbası içmek zorunda kaldım, annem beni bu sene biraz daha iyi anlamaya başladı sanki, regillerimden birinde çocuğum olsun istedim, sonra geçti, doğumuna 1 hafta kalan bir bebeği anne karnında sevme şansı yakaladım ve aklıma gelmeyen bi ton şey daha...
(Yorum yazan o deli kadınla tanışma hadisem de 2010 'un en güzel şeylerinden biriydi)

Bu yıl hayatta kalalım, hayatta kalırken sağlıklı ve mutlu olalım, içimiz sevgiyle dolsun, güzel şeyleri görebilecek halet-i ruhiyede olalım.KArnımız tok, sırtımız pek olsun. Yeni şeyler öğrenelim, şaşıralım ama şaşkaloz olmayalım :)
Hepinize güzel bir sene diliyorum.
Sevgiler...