18 Temmuz 2010


Ben aşk kadınıyım.

Aşık olmadığım insanlar hayatımdan taşın üzerinden akıp giden sular gibi gittiler. İzleri kalmadı. Sadece geçtikleri anlardan küçük parçalar bırakabildiler.

Sırf "iyi" oldukları için sevdiğim, daha çok sevmeye çabaladığım insanlar oldu. Amacım üzmek ya da zaman geçirmek değildi. Hep umuttu, dilekti, olasılıktı...

Çok sevildiğim, çok sevdiğim, dünyayı gözümün görmediği o pırıl pırıl zamanları çok özledim. Sanki rüyaydı. Belki aşık olunacak adamlar benim dünyamdan başka yerlere gitti ve ben o dünyayı hala arıyorum.

Bana süprizler yapan, eğlenceli ve haylaz hayat nerede? Yanaklarım al al olmuş aynaya bakarken teşekkür ettiğim hayat? Hani olmadık anda, olmadık yerden içimi aşkla dolduran o anları getiren hayat...

Kendini sandığına tıkıp, bayatlayan ve naftalin kokan bir adamı daha çekemem!

Kelebek zannettiğim şeylerin güve olduğunu anlamam biraz geç oldu olmasına ama ben umudun peşindeydim ey ahali!

Vazgeçmeyeceğim!

O aynalar her neredeyse yeniden yanaklarım al al olmuş ve şaşırmış bir şekilde teşekkür edeceğim sürpriz sever hayata.

Uzayda da olsa bulacağım aşkı. Duyuyor musun evren? Ben buradayım. Burada olmakla kalmayıp hala ayaktayım naftalinin bayıltıcı kokusuna inat!

Elek gibi olmuş bünyelerini onara dursun şaşkınlar. Ben kelebeklerimi salacağım. Lavanta kokutacağım heryeri. Haberin olsun.

10 Temmuz 2010

Gelipduru, dönüpduru gari!

Yarın akşam itibariyle Ankara'ya dönüyorum. Her güzel şeyin ot tadı verdiği bir an vardır (Özlemcim anladın sen onu ;) ). İşte ben de o ot tadını aldığım andayım ve "simit, simiitt" nidalarıyla dönüyorum canım Ankara'ya.

Hayır Ankara'da da her allahın günü simit yiyen bir insan değilim ama burada yok ya, Kerbelaya düşmüş gibi inliyorum nedense.

Hep söyledim, gene söyleyeceğim. Dünyanın en güzel yeri de olsa insanın yanında o güzelliği paylaşacak bir arkadaşı yoksa dünyanın en güzel yeri 1. haftadan sonra herhangi bir yer haline geliyor. Ha, bir arkadaş derken bu herhangi bir arkadaş olmamalı tabii. Sizinle aynı zevklere, dünya görüşüne, anlayışa ve hayat sevincine sahip biri olmalı.

Ben buradayken Asuman ev değiştirdi. Ona yardım edememiş olmaktan dolayı acaip suçlu hissediyorum kendimi. Allahtan Resul biraz yardımcı olmuş ama bu işlerde illa ki bir kadın eli lazım. NEyse ki şimdi ben döndüğümde geri kalanı beraber halledeceğiz ve ben de bu vicdan zabından biraz olsun kurtulacağım.

Buraya geldiğimin 3. gününde regl oldum. Ardından grip oldum. Aynı hafta kuzenimle iki yıldır beraberce burda tatil planı yaptığımızdan coşup eğleneceğiz zannederken hava bozdu, yeller esti, ben öksürüp tıksırdım derken kızcağızın 5 günlük twatili heba oldu.Bir kerecik denize girebildi. Onda da döndüğünde böbrekleri ağrımış.Varın siz düşünün artık havayı...

Duyduğum kadarıyla Ankara'da da hava kapalı mapalı bi acaipmiş. Ama olsun ben razıyım. Evimi özledim. Kendimi özledim.

Burada dar alanda paslaşma yapa yapa kendim gibi konuşamadığımdan şiştim.

Üzerimdeki yükleri attım, tutan eden de yok anasını satayım. Kıslar! hazırlanın Ankara gecelerine akıcas!

Sevgiler:)