21 Mayıs 2010

Bakarsan bağ olur bakmazsan ne olur?

Atasözlerine bayılıyorum. Ata sözlerinin hastasıyım. Atasözlerini yerinde kullanana ayrı bir saygı duyarım.Canım atalar süper atalar.

İngilizce öğrenmeye ilk başladığım zamanlarda bazı atasözlerinin birbirine neredeyse birerbir, bazılarının da mana açısından benzediğini farkedince çok şaşırmıştım. Zannemiştim ki, İngiliz Atalarla Türk atalar aynı sözü söyleyemez. İngiliz Atası dese dese "Lordsan lordluğunu bil" ya da "Sör ilan edilemediysen ser ver sır verme" falan gibi şeyler söylerler.

Sadece ingiliz dilinde değil elbette bir çok dildeki atasözleri birbirine çok benziyor. Ya atalarımız aynı, ya o durumlar zırt pırt ortaya çımkış ve hepsinin aklına aynı sözleri söylemek gelmiş, ya da hepsi birbirinden arak.

Her ne şekilde olursa olsun hepsini çok seviyorum ben.

İlkokulda falanken annemin ya da güne gelmiş koca memeli Fahriyeaanım Teyze'nin cuk oturttuğu bu sözlere hayran kalırdım. O zamanlar bunları onlar söylüyor zannederdim. Benim Atatürk'ten başka bildiğim ata olmadığı gibi, Ata nedir ondan da pek haberdar değildim. Zira o yıllar benim nihalenin üstündeki şekli Tanrı sandığım yıllardı.


Size bazı benzer atasözlerinden örnek veresim var:


Easy come, easy go
Haydan gelen huya gider

A quiet baby gets no suck
Ağlamayana meme yok

Better late than never
Geç olsun güç olmasın

Barking dog never bites
Havlayan köpek ısırmaz

Your mother alone will be wail on you
Ağlarsa anam ağlar, gerisi yalan ağlar

A rolling stone gathers no moss
Yuvarlanan taş yosun tutmaz

Two cunning men will not try to make a dupe of each other
İki cambaz aynı ipte oynamaz

Speech is silver, but silence is gold
Söz gümüşse sükut altındır

Ama bizde de öyle atasözleri var ki, sanmıyorum ki başka dilde karşılığı olsun.

Bunlar da benim sevdiklerimden seçmeler.. :

Çingen coşunca çadırı yıkarmış

Yüz verdik deliye geldi etti halıya

Köpeğe gem vurma, kendini at sanır

Akıllar gelin olmuş, herkes kendininkini beğenmiş

Kadına gökte düğün var demişler "merdiven nerede?" demiş

Adamın yere bakanından, suyun yavaş akanından kork

Akıl olmayınca ne yapsın sakal


Sevgiler:)

18 Mayıs 2010

Az daha kassam 2 ay olacakmış yazmayalı. Galiba benim birşeyler yazmak için enteresan aksiyonlara falan ihtiyacım var.

Son zamanlardaki en büyük aksiyonum saçma sapan rüyalarım. Yeniden rüya görüyor olmak benim için bir aksiyon...

Daha güzel bir aksiyon: 1 aydır tamirde olan bilgisayarım doğurdu!!!

Uzun zamandır photoshop çalışmak arzusuyla yanıp tutuşurken eski bilgisayarım bir explorer sayfasını bile 3-4 dakikada açmaya çabaladığından bu hevesim kursağımın çok aşağılarında kalmıştı. Ne yapalım, ne edelim derken sonunda bir bilgisayar canavarı arkadaşa "eti senin kemiği benim" şeklinde veriverdik.

Ve 3 haftanın sonunda photoshop u rahatça kullanabileceğim bir bilgisayarım oldu. Sabahtan başına oturup gece yarılarına kadar, popomu hissedemeyeceğim uzunlukta zaman geçiriyorum.

Yeni bir şey öğrenmeyeli, ona hevesle yapışmayalı baya bir zaman olmuş. Ciddi bi bilgi açlığı çektiğimi anladım.

Aslında 9 aylıktan 20 yaşına kadar insanda zaten halihazırda bir öğrenme mecburiyeti oluyor. Okulla başlıyor bu mecburiyet, sonra da hayatla ilgili kısımlarla devam ediyor. Ama bir zaman geliyor okulmuş, efendime söyleyeyim kursmuş şuymuş buymuş bu tür mevzular sona eriyor. Geriye hayat tecrübeleri ve onun üzerinden yaşanan zamanlar kalıyor.

Aslında bu öğrenme açlığını hem zamansızlıktan, biraz parasızlıktan, biraz da tembellikten zaman içerisinde koyuyoruz bir kenara.

Ben kursları severim. Severdim yani. Yeniden olsa üşenmem giderim. Gideceğim de. Yepisyeni şeyler öğreneceğim. Yıllarca "öeh! öğrenip de ne yapıcam" dediğim şeylerden biri de olsa öğrenicem!


Yahu, şu yazın perdenin ılık ılık havalanmasına, içeri giren rüzgarın şöyle bir sürtünüp gitmesine deli oluyorum. Beni benden alan filmlerin bir sahnesi gibi. Ama yanıbaşımda. Bazen o anda çalan bir müzikle kardeş olup beraber hareket ediyorlarmış gibi geliyor.

Anlık bir geçiş yaşadım. Bazen rüzgarla ilerleyen bir bulut gördüğümde de bu oluyor. Sanki olağanüsü bir şey görüyor gibi oluyorum. Çok olağan ama belki de olağanüstü.

Sakinim son zamanlarda. Evimin kadını modundayım. Biraz sosyal aksiyonlardan uzağım.
20'li yaşarımı düşünüyorum da şu anda evde oturmak bana azap gelirdi muhtemelen. Çıkmak, birşeyler yapmak ya da hiçbir şey yapmadan dışarda olmak için delirirdim. Hele de yazsa. hele de babam izin vermeyecek moddaysa, hele de hele hele loy!

BAzen o günlerin çok geride kaldığını farkedip baya bir geride kaldığını sindirip kısa garip anlar yaşıyorum. Hep aklıma o zamanlar en iyi arkadaşım olan Müge'nin ettiği bir laf geliyor. "Annem dedi ki 19 dan sonrası çok hızlı geçiyormuş lan!!!".

19? Öyle bir rakam vardı hayatımızda bir zamanlar.

İyi de neden normalinden fazla geçiyordu o süreç? Çünkü 19 dan sonrasında özgürlük, başka telaşlar, büyüme sancıları, değişimler dolduruyordu hayatı. Ondan öncesi tırı vırıydı. Okula git, okuldan gel, arkadaşlarla takıl, o bara git, bu cafeden çık. En büyük derdin ya izin alamamak, ya istediğin yere parasızlıktan gidememek, ya sınavın kötü geçmesi, ya da arkadaşın küsmesi oluyordu.

Şimdi 19 falan olmak istemezdim. Şimdi olduğum yaştan memnunum. Bundan 5 sene sonra da, 10 sene sonra da aynen böyle düşünmeyi umuyorum. Bu umudumun içinde teknolojinin gelişiyor, kozmetik dünyasının ilerliyor olmasının da payı yok değil elbette ;)

Klasik bir hikaye vardır bilirsiniz belki. Bir gün bir melek bir adamın yanına gelir ve der ki: "eğer istersen seni 19 yaşına geri döndürebilirim". Adam da meleğe sorar "peki deneyimlerimi de 19 yaşıma taşıyabilecek miyim?". Melek "hayır" diye cevaplar. Adam da "benim yıllarca edindiğim yaşama dair deneyimler 19 yaşımdan daha kıymetli" der ve meleğin teklifini geri çevirir.

Ben bundan 1 yıl öncesine bile geri dönmek istemem. Şu son 1 yılda edindiğim deneyimler bile çok kıymetli.

Yalnız deneyim biraz göreceli bir kavram. Olaylara ve durumlara doğru bir bakış açısıyla ve mantıklı olarak yaklaşabiliyorsanız deneyim olur. İleride size ışık tutar, yol gösterir. Öteki türlü aynı yerde dönüp dururken yıllar geçer...

En önemli şey insanın hatalarına sıkı sıkı tutunmamasıdır bence. Hata olduğunu bile bile sırf o bizi biz yapıyor diye ona sarılmaya, yapışmaya devam edersek, işte o bizi çok farklı yerlere götürür.

Bunları neden yazıyorum? Yazdıkça, yazdıklarımı okudukça neyi öğrendiğimi görüyorum. Neyi anladığımı, ya da anlamadığımı....

İnsanın dilinin şişmesi gibi benim de elim şişmiş. Yazmayı özlemişim.