15 Ekim 2010

"Kilo vermek" Part 1


Şunca yıllık ömrümde cümle içinde en çok kullanılan şeydir bu.

Herhalde 8-9 yaşlarındayken başladık bu kilo mevzusunu hayatıma katmaya. Tombulca sağlıklı çocuk görüntüsünden dobalak çocuk görüntüsüne girmeye başlayınca annemi aldı bir telaş...

Kimi akraba ve konu komşu benim bu halimden pek memnundu halbuki. Zırt pırt gelip oramı buramı mıncırma sevdasıyla benim obeziteye doğru gittiğimi göremiyorlardı. Ben de göremiyordum. Zira obezite diye bişey yoktu o zaman. Stres kelimesi daha gazetelerin köşe yazılarına konu olmamış. Öyle bi zamandaydık yani...

Velhasıl kelam annem alttan alttan huylanmaya başlayınca beni aldı bir Diyetisyene götürdü. Benim için hastaneye gitmek hasta olmak demekti. Ama bu sefer hasta değildim. Ama annem inceden bana hasta olmaya başlıyordu.

Girdik bir odaya başladık Diyetisyen ablayı beklemeye. Annem bir yandan "bak evladım iyi dinle doktor hanımı, ne derse yapıcaksın. Senin iyiliğin için..." falan derken kapıdan kapı kadar bir Diyetisyen girdi. Sarışın, mavi gözlü nefis yüzlü ama binbeşyüz kilo bir Diyetisyen!

Bir saliseliğine annemle gözgöze geldiğimizi hatırlıyorum. Ben artık o yaşların verdiği kontrolsüz mimiklerle nasıl baktıysam Diyetisyen ablaya, annem hemen lafa girip durumu kotarmaya çalıştı. Halbuki o benden daha şaşkın, üstüne bir de hayal kırıklığının üstünde birşeyler yaşıyordu...

Taktir edersiniz ki hikayenin bundan sonrasını hiç hatırlamıyorum. Artık diyet mi verdi, öğüt mü verdi ne verdi bilmem. Ama inandırıcı gelmemiş olacak ki ne annem ne de ben takmadık, gayet güzel popomuzla dinleyip eve döndük. Annem bir süre bu hezimeti yaşadığından olsa gerek, diyetti kiloydu gibi şeyleri bir kenara attı.

Bu sıralarda ben aldığım her kuruş harçlığın hakkını verip Bakkalın baş müdavimi olarak o gofret senin bu dandik çikolata benim yemekle meşguldüm...

Laf olsun diye yiyordum. Bir amacım yoktu. Çocuktum ve çocuk dediğin bakkaldaki tüm ıvır zıvırı tüketen bir varlık olduğundan ben de görevimi yerine getiriyordum. SAdece diğer çocuklara oranla biraz "fazla"ydım.

Orta okula başladığımda annemin heyheyleri yeniden geldi. Bu sefer beni spora yazdırdı. Her ergen bünye gibi be nde şu koltuktan bu koltuğa geçemeyecek kadar hımbıldım. Yalnılmıyorsam 2 ay falan gittim spor salonuna. O yıllarda spor salonu da taş çatlasa 3-5 taneydi. Annem var gücüyle beni eritmeye çabalarken, ben de var gücümle spor salonunun neresinde kaybolup yan gelip yatarım diye düşler kuruyordum. Garibim annem spor salonunun ilk ayında benimle gelip spor yapmak zorunda kaldı...

Ben ergenleşirken bir yandan da genişliyordum. Bu sefer genişlemekte olduğumu kendim de farketmeye başladım. İlkokul zamanlarında çocuklar ne derece geniş olduğumu taktir edersiniz ki kimi sözlerle zaten baya hatırlatıyorlardı. Ben sadece kızıyordum o zaman ama, hala kendimi farkedemiyordum.

Ama artık büyüyordum ve sokakta koşturan kızdan göğüsleri büyümeye başlamış, regl kaosu yaşayan ve sınıfın en sivilceli, en yambık burunlu erkeğine bişeyler hisseden kızına dönüşüyordum. Sınıftaki kızların güzel-çirkin olarak sınıflandırılmaya başlandığı o çağlarda kıçıma başıma bakmaya başladım.

Fekat gelin görün ki bu tedirginliğim çok kısa sürdü. Sürmek bir yana hiç bir çabam olmadı. Bedenim küçüleceğine dilim uzadı. Sınıfın güzel- çirkin klasmanından ayrılarak kendi klasmanıma kavuştum. Nerede bir gülme krizi varsa ben oradaydım. Nerede dersi asmak isteyen bir bünye varsa orada toparlayıcıydım, nerede bir gezme tozma olayı varsa orada en öndeydim!

Ortaokul çağlarında kaset çekme ve arşiv uzmanı olarak da yer aldım. Abimin sayesinde dinlediğim müzikler yaşıtlarımınkilerden hep çok farklıydı. Konuşmaya çabaladığım konulara hemen hepsi çok uzaktı. Sanki ben Tunalıydım onlar Mamaktı. Netekim biz Mamaktaydık zaten. Ben salyangozcuydum galiba...

Liseye geçeceğim sene yaz tatilinde ilk kez bir erkek bana çıkma teklif etti. O sene kız olduğumu anladığım yıldır. O seneye kadar tam olarak hangi cinste yer aldığımdan tam emin değildim. Ya da çok önemli olmamıştı. Bir dönem John Travolta gibi kesilen saçlarımı eniştemin diktiği erkek kasketiyle örterek futbol oynamış olmamın, kız arkadaşlarımın olmayışının ve eli, yüzü, dizi çizik içinde duvarlarda tırmanan bir çocuk olmamın da bunda haylice bir katkısı olsa gerek...

1990 yazında kampta tanıştığım ve şu anda adını anımsayamadığım o kızın çok katkısı vardır bende. Benden iki yaş büyük İstanbul'lu bir kızdı bu. Makyaj yapıyordu, her akşam süslenip kampın dandirik yemek salonuna öyle iniyordu, hiç bir atraksiyon yaşanmayacak olsa da hep bir tiril vaziyetindeydi.

Bir akşam yan kampta parti olduğunu duyunca benim odada hazırlanmaya başladık. Hazırlanmak derken ben üstümü giyiyordum sadece. O ise parfümünü sürüyor,gözüne far ve rimel çekiyordu. Bir an dönüp "hadi sana da makyaj yapalım" dedi. "Tamam" dedim. Bir bildiği vardı bu kızın...

Hafif güzel bir makyaj yapıp çıktık dışarı. Aynaya baktığımda karşımda genç kız olmasına az bişey kalmış birini gördüm. Çok hoşuma gitti. Ama bir genç kız ne yapardı hemen hemen hiç bir fikrim yoktu. O gece yan kamptan birileriyle tanıştık. Dr. Alban falan eşliğinde sağa sola sallandık. Çok da süper dans ettiğimizi sanarak bide...

Gecenin sonunda o hatun biriyle çıkmaya başladı. Ben de bütün gece bizimle olan tüm erkeklerle kanka muhabbetine girdiğimden dolayı mevzuyu baya dışardan izlemekteydim. Sonra o çocuklardan bi tanesi benimle özel bişey konuşmak istediğini söyleyip iskeleye çağırdı. Yemin ediyorum "çocuğun bir derdi var herhalde benimle konuşmak istedi" diye düşündüm. O derece uzaktım yani.

Netekim o çocuk bana iskelede çıkma teklif etti. Cümlesini bitirdiği saniyelerde benim dizlerim birbirine vuruyordu. Çenem kilitlendiği için bir süre de cevap veremedim. O da "düşün tabi. Hemen cevap vermen gerekmiyo" gibi bişey zırvaladı.

Herhalde ilk Adrenalinle tanışmam o gecede olmuştur...

Ben "ivit" dedikten sonra bir genç kız oldum. Bir erkekle kanka muhabbeti haricinde nasıl bir teşrik-i mesai ye girilir onu anladım.

İşin enteresan tarafı da aynı sene bunun devamı geldi. Sanırım kendimi farketmemle beraber etrafa "merhaba ben genç kız olduğuma yeni uyandım" mesajı veriyordum...

11 Ekim 2010

Entellektüelllll

Bugün bişeyden çok bahsedesim gelmişti ama buraya yazana kadar aklımdan uçtu gitti...

Son bikaç haftadır üstüste aksiyon yaşamaktan keyif pezevengi humması olacağım diye korkuyorum...

Havaların aniden soğumasından mütevellit bu aralar her lafımız "anamm ne soğuk lan!" ya da "aha bakın gtüm dondu!" içerikli oluyor. Çünkü ne yapsak, nereye gitsek ne yiyip ne içsek illa bir yerimiz donuyor.

Çok afedersiniz ben bu sene bütün bu hava durumu kritiklerinden tiksindim. Kendim de çok ettim kendimden de tiksindim. Ayarsız hava durumu bizim dilimizin de ayarını bozup hepimizi Meteorolojist yaptı. Bakınız yazması bile öylesine zor olan bir meslek nerelere düştü bizim yüzümüzden...

Son bi haftadır bu tiksindiğim konu yüzünden evde de dondum. Neden? Çünkü önce kombi çalışmamaya karar verdi. "Şimdilik suyunu ısıtırım ama evlenmeden hayatta kaloriferleri yakmam!" gibisinden bir tavır sergileyince kombinin bu bakirece tavrını halletmesi için teknik servisi çağırdım. Sağolsunlar verdiler ağzının payını...

Tam ağız tadıyla donmadan evde oturucam zannederken gaz "ben bittim" dedi. Hassktr!

Bekle bu sefer pazartesiyi. Bu pazar gecesi ne soğuk yaptı arkadaş! Bu sene son yüzyılın en hede hödö soğukları yaşanacakmış! (öeeahhh)


Az önce telefon çalacakmışçasına ekran titreşti. İşte ben öyle anları hiç sevmiyorum. Heyecan yapıyorum, "aha kim lan bu saatte?" diyorum. Sanki tam o anda en beklenmedik ama en aramasını beklediğim kişi arayacakmış gibi bi ruh haline bürünüyorum. Çalmıyo telefon. Çalıcakmış da vazgeçmiş gibi sanki. Sanki msn de mesajın yazıldığı anı görüp yazan kişinin geri silmesi gibi. Ben ona da kılım. Nedir bu kadar vazgeçilir olan cümle? Çok mu hayati? Bütün satırı niye sildin ki? Küfür mü ettin nedir?

Bugünlerde Facebooktan da bıkmaya başladım. Bağımlılık gibi bişey oldu. Ota boka bakıyorum, herkes bi ota boka bakıyo. İlla bi ot bok koyup sora ona ottan boktan yorumlar yapıyoruz.

Sadece bugün Facebookta geçirdiğim vakitte yeminle 3 tane Gorki'nin Ana'sını okurdum. Vay anasını!

Ama bi yandan da göremediğimiz eş dost o anda sçtı mı , güldü mü naaptı onu görüyoruz. Facebook yokken görmüyoduk. In a relationship mi oldu, single hüznü mü yaşıyo, dünyayı mı keşfediyo, iş manyağı mı olmuş, bebeği mi yürümüş...

Hay anasını! Biz bunları bilmeden de gül gibi geçinip gidiyorduk. Aha Binhan mesela. Sanırım en son onu gördüğümde 14 yaşındaydım. Bi daha da görmedim. Ama biliyorum ki Binhan bugün Ankara'da. Yeğeni olmuş. İyi de bana ne? Ba na ne?

Hepimizin her an herşeyimizi bilme durumu bir sorunsal bence. Bilmesek daha iyi değil mi? Azıcık mesafeli olsak, daha egzotik bi hava katmaz mı hayatımıza?

Merak etsek birbirimizi özlesek falan. Zaten cep telefonu var herkes herkesi her yerde bulabiliyo...


Eğer bu sorunsal değilse ben kesinlikle sorunsallaştırırım bu konuyu. Neden? Çünkü sorunsal lafı çok hoşuma gitti aniden. Kendimi çok entellektüel bulmaya başladım. İmgesel küresel ya da ütopik ya da kronik...

Bunun üzerine yıllar önce Bülent Ortaçgil abimizin yaptığı şarkının sözlerini yazasım geldi.

Dinamik bir süreç içinde anksiyeteyi dışlamış
Ve hümanize davranılar
Global vilaj dediğimiz küresel köyümüzde
Herşey zaten ölümsel
Entellektüel
Karşılığı nevrozdur şu bizim uygarlığın
Depersonalisyon
Barbiturat kokain anfetamin
Oysa ne kadar basit anlayınca bu durumu
Bir elin sesi yoksa iki el
Entellektüel

40.ayetti galiba lut kavmi hani şu malum suçtan
Oysa ben diyorumki hep yeni baştan
Genmitasyonu eli ereksyon
İnsanın sekiz çağı sonunda aids
Homoseksüel
Entellektüel

Sosyal sorunlar deyince akan sular durur
41 kere maaşallah 141 olur
Hobisi fobiye dönüştüğünden eski bir tatik
Materyalist diyalektik
Oysa bindi arabadan koşar paradoksal iki at
Biri kaçarsa eğer öteki sosyal demokrat
Kastro gibi fidel
Entellektüel

İletişim bozukluğu özel titreşimler
Aparatiften evvel
Flozofik taklaşımlarda artık biraz seksüel
Afrodizyak bir sofrada şişeler virtüel
Gece yarısından evvel
Bu da konfiçyus marks yada mendel
Bir kadın tavındadır
Entellektüel

Bunları düşünmek kuytu sakin kabuğumda
Ve arasıra sıyrılıp yaşıyor olmak sizleri anlamak
Hipokondriyak
İşte bundan dolayıdır ki saçlarımdaki aklar
Tel tel entellektüel