16 Haziran 2010






3 hafta önce Antalya için topladığım valizimin üzerine birkaç ekleme yapıp Kuşadası yollarına düşeceğim bu gece.

Şehir değiştirmek gibi bir derdim yok bu sefer. Tek amacım denizde her zaman yaptığım şaklabanlıkları yapmak.

Geçengün Survior!a denk geldim. Ordaki irice arkadaşın suyun içinde yaptığı özgürlük yüzüşünü görünce içim çoştu.
Ben bazen suyun içinde insan olduğumu unutmaya çalışırım. O kocaman suyun içinde zaten insan olsan ne yazar. Dünyayı dışarıdan görmek gibi bir şey! Bir anda aslında o kocaman evrende küçücük ve herhangi bir canlı olduğunu farketmek hem egolardan arındırır, hem de tuhaf bir özgürlük duygusu uyandırır.

Biz insanlarda kodlanmış bir "insan olmak" ağırlığı var. Arada onu atmak gerek. Biz neyiz ki şu koca evrende?

Her sene denize girerken üzerimi ıkına sıkına çıkarırım. Sanki ilk kez sahilde mayomla kalacakmış gibi...
Arkasından tırsa tırsa suya doğru ilerlerim. Etrafta duruma çoktan alışmış, suyun içinde kıpırtısız durabilen amca teyzelerle gözgöze gelip "su nasıl?" iletişimi kurarırız. Bu sözsüz başlayan iletişim bir teyzenin "gir gir su çok güzel!" demesiyle gelişir. Diz kapaklarıma kadar "enaaamm ouyy" gibi içli sesler çıkardıktan hemen sonra gözümü kestirdiğim derinlikten balıklama bırakırım kendimi suyun içine...

Bu teyze amcalardan başka benim yaşlarımda olan pek yoktur o saatte. O saat 7-8 arasıdır. Suyun en güzel, en duru ve en kıpırtısız zamanı. Su daha serindir ve deniz o anda sadece birkaç kişinindir.

Saçlarım tuzlu suyun ferahlığını tattığı an artık yeniden deniz bağımlısı olmuşumdur. Ayaklarımın etrafında dolaşan küçük balıklara bakarım. Gökyüzüne. Sonra da Yunan adalarına kadar uzanan denize...

İşte o anda küçücüğümdür. Hiçimdir. Dünyanın üzerinde bin yıllar önce oluşmuş bu koca suyun içinde yüzen bir çöpümdür işte!

Bıraksam kendimi, yüzmeden, sırtüstü, kim bilir nerelere sürüklenirim.

Sanırım hayatımda farkındalıkla yapabildiğim tek şey denize girdiğim andan itibaren gelişen duygularım.

Bir budist rahip bir Lama'ya sorar: "sizinle benim aramda ne fark var? Ben de uyuyorum, ben de yemek yiyorum, ben de yürüyorum, ben de gülüyorum."
Lama cevap verir :" evet haklısın. Ama ben uyurken gerçekten uyuyorum, yemek yerken gerçekten yiyorum, gerçekten yürüyor ve gerçekten gülüyorum."

Yemek yerken hangimiz sadece o çene, çiğneme ve yutma hareketini yapmanın dışında yediği gıdanın lezzetini almanın tadını çıkarıp doyduğu ana kadar geçen sürede gerçekten yemek yediğini farkediyor? Kaçımız yürürken bacaklarının, kasalrının, bedeninin farkına varıp bu arada da dışarıda olup bitenlere hayranlıkla bakabiliyor?

Farkındalık yaptığımız ve yapamadığımız herşeyi daha anlamlı ve değerli kılar.

Şu anda yaşıyoruz. Ama yarın burada olmayabiliriz. Hepimiz ölüm fikrinden köşe bucak kaçarken ölüm yok olmuyor. Var ve hep olacak.

Bırakın bugün de iş yerindeki yarım akıllı sizin canınızı sıktığını zannetsin, yakın sandığınız arkadaşınız size kazık atsın, topuğunuz kırılmış, patronunuz azarlamış, perdenin son iki tokası kornejden çıkmış olsun. Ev kirli, dolabınız dağınık kalsın.

Pencereden dışarı bakın. Siz sıkıldınız, üzüldünüz ya da daraldınız diye dünya durmaz.Otobüsler geçer, kuşlar uçar, insanlar yürür.

Sadece kendinize değil, başkalarına da bir güzellik yapın.Bugün siz iyi olun. Başkalarının da iyi olmasına yardımcı olun. Sadece bir kişinin yaptığı pozitif herhangi bir şey tüm dünyayı dolaşır. Mutlu olmak mutlu etmekten geçer.

Yediğinizin, yürüdüğünüzün, uyuduğunuzun, güldüğünüzün farkında olun. Yaşadığınızın farkında oldun.

Sevgiler.

12 Haziran 2010

Meööğğvvvv


Hep bu saatlerde dışarıda bir kedi dünyanın en garip seslerini çıkarmaya çabalıyor. Her seferinde "bahçede ağlayan bir çocuk mu var?" ya da "biri kusuyor ve aynı anda da ağlıyor galiba" gibi saçmasapan şeyler geliyor aklıma. Çünkü tam olarak birşeye benzetilebilecek bir ses değil.
Çünkü o gece yarısı canı sıkılmış, belki de çiftleşmekte geç kalmış, sokaktan geçen köpekten huylanmış, ya da tüy topağını boğazından çıkarmaya çalışan bir kedi.

Kedi işte. "Nankör" sıfatıyla özdeşleşmiş yaratık.
Çok afedersiniz ama bunu diyenler "halt etmiş" diyerek bu klasik tartışmanın orta yerine atıcam kendimi.

İnsanoğlu tüm dünyayı da kendisi için yaratıldığını varsayarak sürekli söke saça tükettiğinden hemen her hayvanın da kendine boyun eğmesini bekler. Çünkü hayvan dediğin ya sevilir, ya iğrenilir,ya binilir, ya da yenir!

Hindular et yemezler. Yol ortasında duran ineklere de kış kış demezler. Bu yüzden de zannederiz ki Hindu evladı o hayvana tapıyor!

Hindu evladı o hayvana saygı gösteriyor. Hindular "AHİMSA" ya yani düşünce,söz ve fiilleriyle başka varlıklara zarar vermekten kaçınma ilkesine inanır.Hindular tüm hayatın kutsallığına inanır ve cana zarar vermekten kaçınarak vejeteryanlık uygularlar.

Bir çok yerde bir çok insan birbirinin yediğine "böğğğ.ay ne ivrenç insan bunlar" der. Muhtemelen bunu en çok biz diyoruzdur. Discovery Channel olsun, efendime söyleyeyim National Geographic olsun izlerken hanginiz böcek yiyen Vietnam'lı kardeşle Kedi yiyen Çin'li kardeşe "allah senin belanı vermesin be adam! Öğğğğ!" demediniz?

Demeyiniz. İnsan evladı bulduğu her şeyi yer. Açlıktan ölmek üzere olan kazazedelerin ölmüş olan diğer kazazedeleri yediği efsanesini (belki gerçektir) bilirsiniz. Peki ikinci dünya savaşı'nda 29 ay süren ve 1 milyon kişinin öldüğü nazi kusatmasi altindaki leningrad halkinin zorunlu olarak yaptiginı da bilir misiniz?

Ben misal bazen şımarıklık edip "aiyy açlıktan ölsem pırasa yemem" derim. Açlıktan ölüyor olsam değil pırasa kereviz bile yerim! Hatta abartır bamyaya bile sulanabilirim.

Aslında konu kedilerdi. Gene buraya nasıl geldiğimi anlamadım. Galiba anlatmak istediğim önyargılarla ilgili birşeydi. Olsun arada farklı birşeyler de çıktı.

Özet ne mi? Özet; kediler iyidir. Nankör felan değiller. Sadece köpek gibi "tuttsss oğlum tutsss" gibi lafları hiç bi taraflarına sallamazlar. "Gel kısım" derseniz kuyruklarının oralı bile olmazlar. Kedilerden köpek performansı beklemeyiniz. Kedi kedidir, köpek de köpek.

Evet.