11 Mart 2011

E mi?

Hayatta en sevmediğim şey arkadaş gerginliği. Hele de karşınızdaki tavırlaşıp derdini tam anlatmıyorsa baya kördüğüm yumak oluyorsunuz.

Birine derdini üç türlü anlatmama şekli vardır. İlki tavırlaşmaktır ki bu, tamamen saf,öz,arı kadın davranışıdır. İkincisi,(ki bu da bazen benim tarzımdır) karşındakinin anlamasını beklemektir(akıllı olduğunu varsayarak).Üçüncüsü de apaçık konuşmaktır.

Hepsinin yeri, zamanı ve volümü vardır. Hepsinde de volümünü kaçırdığınız an bişeyler ters gitmeye başlar.

Son 5.5 senedir bereber olan B ve U ayrıldılar. U benim tee 98 den beri tanıdığım bir bıdık.B'de U'nun sevgilisi olunca hayatıma girdi ve onu da çok sevdim. Bundan 2 ay önce U ayrılmaya karar verdi. Ayrılma nedenini B'yi üzmemek adına çok açıklamadı.Çünkü hemen hepsi B'de gördüğü şahsi yanlışlardı ve çoğunda haksız da sayılmazdı.

Ayrıldıklarından sonra geçen sürede ben B'yi aradım, sordum,nasıl destek olabilirim diye düşündüm. Bu arada U ile de irtibatımız sürdü, o da üzgündü vs.

Zaman hızlı geçiyor tabii U bir sevgili edindi kendine, bana da her ayrıntısıyla anlattı gelişmeleri. Doğal olarak ben de B'ye gidip anlatmadım.Hem bana düşmezdi, hem onu üzerdi, hem de U ile ayrı bir hukukumuz vardı laf taşımış gibi olurdum.

Ben bu şekilde ince mince düşünürken B bir şekilde gelişmeleri başkalarından duyup öğrendi.Ve anlamadığım bir şekilde de bana tavırlı, kızgın ya da kırgın.Yüz yüze gelip konuşamadık ama ona hissettiğim şeyi söylediğimde de "ikisi de değil ama..." gibi ucu açık bir cevap verdi.

Bu hafta içinde bir şekilde yüz yüze geleceğiz ve derdi neymiş öğreneceğim...

Sevgili insan evlatları. Buraya kadar küfretmeden dayandım. Bundan sonrası +18 !

Hay ben sizin kafanıza sçayım e mi! A-ha şuraya yazıyorum bundan sonra "aman şu şunu böyle anlamasın, bu bunu yanlış şeetmesin" diye herhangi bir yerimin kılını kıpırdatırsam eşşeğin önde gideni olayım.

İnsana insan gibi davranmak lazım diye düşündükçe arkadan yalan söyleyenlerin, kavlince tavır alanların, ortalığı boş bulup cirit ataların sayısının çoğaldığı şu günlerde beter olunuz e mi!

Ne nur yüzümü, ne neşemi, ne enerjimi ne de pozitif bakış açımı bundan böyle bayramda şeker dağıtır gibi dağıtmıycam, luzumsuzlarla paylaşmıycam. Aynı pozitif, iyimser ve samimi hislerini benimle paylaşamayacak olanlara verecek tek gram sempatim yok!

Hay o içinizdeki kurtlar sizi kemir kemir kemirsin e mi.

4 Mart 2011

Yazmaya devam...

Annem dün arkadaşını ziyaret için memleketine gitti."Memlekete gitmek" kavramına şu anda aniden yabancılaştım. Sanırım ilk defa bir cümle içinde kullanıyorum. Üstelik ben hiç memlekete gitmedim. Orası neresi bilmiyorum. Herhalde Ankara'dır benim memleket...

Babamla başbaşa kaldık.Babam uyumlu adamdır. Öyle "vay şunu isterim, bunu isterim" gibi kaprisleri yoktur. Baba-kız bekar evine çıkmış iki arkadaş gibi hafiften bir coştuk.
Dün regl olduğum için beynim sürekli "tatlığğ talı yeğğ" sinyalleri verdiği için evde kendi kendime coşup kek yaptım.Aslında normalde evde çok fazla hamur işi,tatlı türevinden şeyler yapmayız, yapmamaya çalışırız. Zira ben kendimi denetlemekteyim hala ve babam da tatlıya en az benim kadar düşkün. Annem de kendi iddiasına göre tatlıları biz yemeyelim diye yiyip kilo alıyormuş!!!

Dün bir kaçamak yapıp yaptığım keke afiyetle yumulduk. Bugün de yumulmaya devam ettik ve bitirik çok şükür.Babam hızını alamayıp bugün elinde bir kangal sucukla geldi. Şu anda yemememiz gereken ne varsa yemeye öyle meyilliyiz ki. Sanki bizi annem tutuyormuş...(iyi ki de tutuyormuş yaw)

Bugün henüz dışarı çıkmadım ama yine bir yürüme isteği var içimde. Bahar mahar derken gene kar-kış geliyor ve o gelmeden şu iki gram güneşin tadını çıkarmam lazım.Bugünün cuma olmasından mütevellit içimde gene kıpraşan bişeyler var. Du bakali ne olcak...