1 Haziran 2010




Gitmek


Bugünlerde herkes gitmek istiyor.
Küçük bir sahil kasabasına,
Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...
Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konuşsam aynı şey...
Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.
Öyle "yanına almak istediği üç şey" falan yok.
Bir kendisi.
Bu yeter zaten.
Herşeyi, herkesi götürdün demektir.
Keşke kendini bırakıp gidebilse insan.
Ama olmuyor.
Hadi kendimize razıyız diyelim, öteki de olmuyor.
Yani herşeyi yüzüstü bırakmak göze alınmıyor.
Böyle gidiyoruz işte.
Bir yanımız "kalk gidelim",
öbür yanımız "otur" diyor.
"Otur" diyen kazanıyor.
O yan kalabalık zira...
İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile,
Güvende olma duygusu...
En kötüsü alışkanlık.
Alışkanlığın verdiği rahatlık,
Monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor.
Kalıyoruz...
Kuş olup uçmak isterken, ağaç olup kök salıyoruz.
Evlenmeler...
Bir çocuk daha doğurmalar...
Borçlara girmeler...
İşi büyütmeler...
Bir köpek bile bizi uçmaktan alıkoyabiliyor.

Misal ben...
Kapıdaki Rex'i bırakıp gidemiyorum.
Değil bu şehirden gitmek,
İki sokak öteye taşınamıyorum.
Alıp götürsem gelmez ki...
Bütün sokağın köpeği olduğunun farkında,
Herkes onu, o herkesi seviyor.
Hangi birimizle gitsin?
"Sırtında yumurta küfesi olmak" diye bir deyim vardır;
Evet, sırtımızda yumurta küfesi var hepimizin,
Kendi imalatımız küfeler.
Ama eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada.
Ölüm var zira.
Ölüme inat tutunmak lazım,
İnadına kök salmak lazım.
Bari ufak kaçışlar yapabilsek.
Var tabii yapanlar, ama az.
Sadece kaymak tabakası.
Hepimiz kaçabilsek...
Bütçe, zaman, keyif... Denk olsa.
Gün içinde mesela...
Küçücük gitmeler yapabilsek.
Ne mümkün.
Sabah 9, akşam 18
Sonra başka mecburiyetler
Sıkışıp kaldık.
Sırf yeme, içme, barınmanın bedeli
Bu kadar ağır olmamalı.
Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz.
Bir ömür karşılığı, bir ömür yani.
Ne saçma...
Bahar mıdır bizi bu hale getiren?
Galiba.
Ben her bahar aşık olmam ama
Her bahar gitmek isterim.
Gittiğim olmadı hiç,
Ama olsun... İstemek de güzel.


Can YUCEL

28 Mayıs 2010

Bağışlayıcılık, özgürlük için ödenmesi gereken bir bedeldir

Bu başlık en son okuduğum kitabın kıvırdığım sayfalarından birinde mücevher gibi parlayan bir söz.

Kimi şeyleri çocukluktan itibaren ailemizden, çevremizden ve içimizde barınan bilinçten alıp bugüne getiriyoruz. Çoğuna sımsıkı sarılıyoruz ve buna da "ben" diyoruz. Yanlış da olsa doğru da olsa nedense kendimizi korumak adına, bir karaktere sahip olmak adına onlardan vazgeçmiyoruz.

Misal ben sık sık kendimi tanımlarken ilk söylediğim söz "asabiyim" dir. Bu asabiyet ve sinirlilik durumunu o kadar kabullenmişim ki, doğru birşeymişçesine sarılıp kendime ait bir renk yapmışım. O bir yana kendimi de öyle sevmişim ve kendimden ayırmamışım.

Hepimizin türlü türlü kusurları varken bunu bir punduna getirip karakterize etme gibi bir eğilimimiz olur. Geçmişten bir nağlantı bulup nedenini de kendimizde oturttuktan sonra daha bir rahatlar, iyice kabulleniriz o parçamızı. Ve sonunda "ben buyum!" gibi bir şey çıkar ortaya.

Elbette bu, bizi biz yapan özelliklerin hepsinden kurtulmamız gerektiği ya da hepsinin yanlış olduğu anlamına gelmiyor. Ama kimi parçalarımızın belki de onarılması gerekiyordur. Belki de aslında o bizi biz yapmıyordur da bizi bizden uzaklaştırıyordur.

Çocukken her büyüğün her küçüğe sorduğu başlıca soru "anneni mi daha çok seviyorsun, babanı mı?" idi hatırlasınız.Şimdilerde o saçma sapan soruyla büyüyen bir çok kişi bu sorudan vazgeçmiş gibi görünüyor.

Karakterlerimizin oluşumunda iki adet net kaynağımız var. Annemiz ve babamız. Aslında ikisini de hep aynı oranda sevmişizdir. Bazen sinirlendiğimizde diğerini daha çok seviyoruz zannetmişizdir. Özellikle de bu çocukken sıkça değişen bir durumdur.İkisini de çok severiz ama birinin karakteri diğerinden daha yakın gelir bize.
İşin özü şu ki, bize hoş ve baskın gelen özellikleri ebeveynlerimizden alıp kendimizinkilerle karıştırıp ana çatıyı oluşturuyoruz. Büyüyüp mantıklı düşünür hale geldiğimizde eğer kendimizle yüzleşebilecek kadar cesaretliysek ana çatıdaki arızaları görebiliyoruz.

Ama önemli olan bunu nasıl onarabileceğimiz.

Kendimle ilgili sevdiğim en önemli şey kin tutmuyor olmam. Zamanında yaşadığım ve bana karşı yapıldığını düşündüğüm kötü ve art niyetli davranışların sahiplerine bir süre kızma eğilimi gösteririm. Ama içimde uzun uzun o hissi tutup, hayatı kendime zindan etmem. Hayatta en saçma bulduğum şeylerden biri de budur aynı zamanda.

Kim bilir belki biz de birilerinin kötü anılarında art niyetli kişi olarak duruyoruzdur...


Hepimiz hoşgörüyü hakediyoruz. Hepimiz hata yapmaya meyilliyiz. Hepimizin eninde sonunda bağışlamaya ve bağışlanmaya ihtiyacı var. Bu küçücük kilidi açmanın kimseye bir zararı olmaz...