İçimde luzumsuz bir kıpraşma. Luzumu yok ama mevsimi var bu işlerin. Dilime düştü ya bahar, artık mümkünü yok inmez yaza kadar.
Geldiğimden beri ilişkilere dair hem iyi hem kötü haberler alıyorum.
Misal Asuman'la Gerrit barışmış. Bu ay sonu geliyor bizim inatçı sarı kafa!
Kuzenim yıllar sonra aşkı bulmuştu ve fekat bu aşk son bulmuş. Daha da fenası elemanın hayatında bi stepne olduğunu öğrendi.Dünden beri mide kramplarıyla ve kusmayla cebelleşiyor.
"Erkekler ne der Kadınlar ne anlar" adlı güzide filmde ilk kez doğru mesajlar verildiğini farkettim. Genelde böyle isimli filmler antin kuntin olur güler geçersin. Bu filmin bir kısmı da ister istemez öyle ama beni filmin girişindeki diyaloglar hem baya güldürdü hem de "uww" dedirtti.
Bir kadın terkedildiğinde ya da aranmadığında arkadaşları ona hemen" aslında zaten seni hak etmiyordu, sen ona fazlaydın, bu kadar güzel ve çekici olman onu korkuttu" gibi laflarla destek olurlar.Bu destek laflarının çoğu desteksizdir. Zira ortada bir gerçek vardır ki, o da adamın gitmiş, sizin de yalnız kalmış olmanızdır.
Ama ortada üzgün bir kadın, onun üzüntüsünü paylaşmaya çalışan başka bir kadın varsa bu laflar mecburen edilir. Sıcağı sıcağına pata küte gerçeklere boğamazsınız karşınızdakini. Bazen de gerçeklerle bu yukarıdaki zırvalar çok uyuşur ve gerçekten içten söylersiniz.
Sonraki deneyimlerde bir şey değişir mi bilmem ama şunu bilirim ki çoğu kadın "bundan sonraki ilişkimde şöyle yapıcam, bi daha öyle içten olmıycam, kendimi ağırdan alıcam" der ve eskiden ne yapıyorsa yenisinde de onu yapmaya devam eder. Yani gene aynı olur.
Değişmeyi deneyenler genelde oldukça tökezler. Biri kendine ait olmayan bir elbiseyi giydiğinde nasıl eğreti durursa, sonradan denen davranış türleri de öyle eğreti durur.
Üstüste aldatılan kadınların bir kısmı intikam uğruna beraber olduğu erkekleri aldatmaya, üçünü beşini bir ipte oynatmaya çabalıyor. Bu da ayrı bir dandirik durum.
Mutluluk, paylaşım, ilişki bunun neresinde?
Bunlar bugün kuzenimle konuşurken geldi aklıma. Etrafındaki çoğu kız arkadaşı ona bu aldatma kaosunu önermiş. Yani birini bulacak ve onu da bir başkası ya da başkalarıyla aldatacak. O zaman da erkeklerden intikamını almış olacak.
Düşünsenize bir "Dünya Erkek Milleti Örgütü (DEMÖ)" var ve dünya üzerinde ne zaman bir kadın bir erkeği aldatsa bunlar tespit ediyor ve "vah vah tüh tüh nasıl da ezdi büzdü bizi" diyorlar. Hatta ağlayıp "biz ettik siz etmeyin" diyorlar.
Ooof of acaba torunlarımızın torunları falan daha akıllı olurlar mı acaba.
Herşey bir yana eğer cinsiyetçilik yaparsam önce kendi cinsimin bir an önce akıllanmasını diliyorum.Yolda hönküren, laf atan, tacizde ve tecavüzde bulunan,karısını ve çocuklarını döven, vurkaç taktiğiyle kalp kıran kimi erkekleri yavrulayanlar kadınlar değil mi? Bunları doğurup "erkektir yapar, aslan oğlum, he yavrım" diye gaza getiren de anaları değil mi? Hadi gitgide modern oluyoruz. Eski tip anneler gitgide azalıyor. Gene yavruluyorlar. Bu sefer de bunların modern versiyonları çıkıyor ortalığa. Gizli kamerayla sevgilisini soyunurken ya da sevişirken çekenler, okuldaki sıra arkadaşının eteğinin altından cep telefonuyla fotoğraf alanlar. Lar da lar.
Allahım nerden nereye geldim ben. Konunun sonunu bağlayamamaktan korktum bi an. Özetle: Erkeklerin penisi, kadınların vajinası vardır.
Bitti.
25 Mart 2010
21 Mart 2010
Hello Ankara Tell Me How You Doing?

21 Mart bişeyin kurtuluşu mu diye uzun uzun düşündüm bugün. Ta ki "Nevruz kutlamaları hede hödö" oldu diyene kadar tv kanalları.
Ben Lise 1. sınıfa kadar Nevruz nedir bilmedim. Ailemin de haberi yoktu. Yeni taşındığımız evin penceresinden baktım o gün. Karşıdaki boş arazide ateş yakmış çocuklar. Pür neşe atlıyorlar ateşin üzerinden. "Anam" dedim. "Ne ki bu?"
O zaman ona buna atlama iç güdüsü olduğundan gittim ben de atladım neye atladığımı bilmeden. Meğersem Nevruzmuş. Ne güzel bir kutlamaydı. Niye böyle bir kutlamadan uzak ve habersizmişiz ki biz? Sanırsam bölgesel ya da yöresel bir kutlama bu.
Ateşten atlamanın manası Şamanizme dayanıyormuş. Ateşten atlamak, ateşe bakmak ruhu temizliyormuş. Aslanım Şamanizm!
Ne kadar eğlenceli kutlama varsa ondan uzak kalmışız. Kanlı revanlı bayramları ya da kusana kadar şeker yenen bayramları düşününce bu bin kat daha iyi.
Valla kimse yargılamasın, kusura da bakmasın. Antil kuntil aydınlar gibi klasik eleştriler yöneltmeden bu işler bana ters diyip bu konuyu kapatıcam.
Ben gider ağaçlara sarılırım, ıslak çimenlerde yürürüm, mavi gökyüzüne bakar salak salak sevinirim. Kuşların sürü halinde uçtuğunu gördüğümde nerde olursam olayım durur bakarım kafam havada. Gün batımının rengine hayran kalıp, geceleri aval aval aya bakarım. Artık bu neyin nesiyse ben de onun osuyum.
Bugün Ankara'da baharın ilk günü gibi bişeydi ve bunu farkeden hemen herkes bizim gittiğimiz yerde, yani Eymir Gölü'ndeydi.
Bu kadar zamandır giderim ben böyle trafik, böyle insan ve köpek kalabalığı görmedim Eymir'de.
İki damla su göreceğiz diye garibim tüm Ankara gölün etrafına yayılmış.Naz ve Dolge kahvaltı etmek için 2 saat kadar beklemek zorunda kaldı. Zira her yer dolu, her yerin mama sırası vardı.
Bu şehri niye seviyorum diye kendimi bazen sorgularken hep aynı cevap geliyor aklıma. Olanaksızlıkların içinde olanak bularak sevinen bir insan güruhuyuz bu şehirde.Denizi yok, aman aman bir yeşilliği yok, enteresan bir tarihi dokusu yok.Çok ilginç sokakları felan da yok. Bunlar olmadığından olabileceklerle sevindirik olarak yaşıyoruz. İstanbul'a gittiğimizde "anamm deniz, tarihhh, midyeee" diyebiliyoruz. Tadını alabiliyoruz olmayan şeylerin.
Bir nevi Ankara bir memur, biz de onun belli olanaklarla yaşayan çocuklarıyız aza kanaat edebilen, çoğu görünce de tadını alabilen...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)