İki haftadır bu ayarsızlıklar denk geliyor. İnsanların olmadık yerde olmadık şekilde coşması beni benden alıyor.
Bir ay önce falan ortaokuldan iki erkek arkadaşımı buldum facebookta.Sevindim de.Çünkü ortaokul arkadaşlarımın hemen hemen hiç birini görmedim mezun olduktan sonra.
Bu iki arkadaştan biri geçenlerde facebookumda Reiki ile ilgili katıldığım grubun yolladığı bir yazı üzerine saçççma sapan bir şey yazmış.Yazı internetten Reiki ile ilgili online verilecek bir bilgilendirme programının ilanı.Tıkladığınızda da sitede ayrıca Reiki öğrenmek isteyenlere kur fiyatlarını ve sürelerini yazmışlar.
Arkadaşın bu ilana yorumu şu: "Ayy janisjr bunlara inanmıyorsun değil mi.Sana uzaktan Reiki verecekler sonra da hoop 200TL cebe.Bu devirde buna inanan kaldı mı yaaa.ehehe".
İlk okuduğumda içimden geçen tam olarak şuydu: "kimsin lan sen?!"
Sonra sakinleşip ama bir yandan da içimde cevap vermek isteyen canavarı susturamadan bir cevap yazdım.
"Sevgili Cüneyt, keşke yazının içeriğini okumadan birşeyler yazmasaydın.Başlıktan çıkardığın sonuç haylice yanlış olmuş.Her şey bir yana tut ki inanıyorum?"
dedim.
Cevabı şuydu:"Tabii janisjrcım, inanıyorsan ne diyebilirim ki.Ben içeriği okudum ama aslında şöyle diyodu da bıdıbıdıbıdı.."
Son cevap olarak "Sevgili Cüneyt,yıllardır görüşmüyoruz.Kendini alamayıp herşeyi bilen adamı oynamak arzunu anlıyorum ama karşındakini tanımadan ayarını kaçırmanı anlayamıyorum.Mümkünse bundan sonra başlık üzerinden konu tahlili yapmamaya çalış".
Bu yazışmalardan hemen sonra Cüneyt'i sildim.Bu saatten sonra Cüneyt'e bir şey öğretecek ya da oturup bak canım o öyle değil böyle diyecek ne sabrım, ne de takatim var.Ayrıca bu bakış açısında birini her nereden olursa olsun hayatımda var edip ona zaman harcamak istemiyorum.
İkinci ayarsızımız da birkaç blog önce "güzel bişey oldu" diye yazdığım kişiyle ilgili.İki haftadır "buluşsak ya,ilk görüşmemiz çok hoştu" diyen eleman.
Geçen gün buluşma mevzusunu konuşurken antibiyotik kullandığım için içemediğimi, o yüzden bu hafta sonunun uygun olduğunu falan anlatmıştım."Gripten kurtuldum şimdi de sinüzit" falan demiştim.
Dünkü konuşmamızda aynen şöyle dedi: "Sen de aylardır hastasın.Evden dışarı çık biraz dolaş.Hep evde durulur mu.Hastalık hastası gibi oldun.O kadar da ilaç alma bence".
Hadi bakalım...
Şimdi böyle ayarsızca tespit yapmak için yanıp tutuşan bu adama ne yaparsın?
Ona da kibarca bir ağız payı verdim.Alamıyorum kendimi ne yapayım.İçimde kalacağına...
Tespit güzel bir şeydir.Karşınızdakini tanıyorsanız, iyi bir gözlemciyseniz, yardımcı olmaya meyilli empati kuran biriyseniz yararlıdır da. Ama bir fikriniz olmadan, karşınızdakini tanımadan "bilge kişi" yi oynamaya çalışırsanız tamamen aptal durumuna düşersiniz bence.
Yazarın notu: Gene kendi kçıyla kavga eden insan mode on.
17 Şubat 2010
13 Şubat 2010
Kutu kutu pense
Güzel bir sabaha uyandım. İşin garibi mutlu bile kalktım. Sonra hemen anladım nedenini. Rüyamda yeniden birleştiğimizi, herşeyin yoluna girdiğini görmüştüm.Beynim buna inanmak istemiş, öyle de uyandırmış beni...
Neyse dedim, sahte de olsa bu mutluluktan bir pay alayım, konuyu geride bırakıp hissiyatını yanımda götüreyim bari.
Hava çok güzel bugün.Akşama misafir var ve ben ev temizliğine giriştim.
Birkaç blog önce bahsettiğim ansiklopedileri verecek bir yer bulamadığım için uzun zamandır duvar gibi odamın köşesinde duruyorlardı.Birkaç öğretmen arkadaşa da danıştımsa da, en azından Ankara'daki birçok okulun ansiklopediye boğulduğunu ve almadıklarını öğrendim.Vakıf ya da kurumlardan da bir şey çıkmadı.
En sonunda en azından kağıt toplayanlara yarasın diyerek kapının önüne koydum.
Elimde elektrik süpürgesiyle sağı solu alırken bir baktım babam elinde torbalar homur homur ansiklopedileri topluyor.Annem sessizce "ses etme" dedi. Baktım torba torba ansiklopedileri balkona taşıyor.
Balkon babamın biricik deposu.Marketten bulduğu ve onu neşeye boğan kocamaaan zeytin kovası olsun, garip kutular olsun atmaya kıyamadığı gibi biriktirmeye de doyamadığı bir çok şeyi balkona koyuyor.
Bundan 15 sene önce aynı şeyi yapan büyükbabamla çatır çatır kavga eden adam, şimdi onun yolunda hızla ilerliyor."Babacığım" diyorum. "Bak açıkça söylüyorum, sen gidince atıcam ben bunları ve geldiğinde hangisi eksik hatırlamayacaksın bile". Atıyorum da netekim.Ve o da farkına varmıyor.
Annemin kavanoz ve saklama kabı merakını anlayabiliyorum.Çok sık olmasa da işe yarar şeyler onlar. Ama allahaşkına marketten alınan kocaman,yağlı bir kovanın evde işi ne?
Şimdi bunları söylerken 15-20 sene sonra acaba ben de kendi yığınımı yapmaya başlar mıyım diye düşünmeye başladım. Huydur çeker, bktur kokar mı?
Aslında sanırım bunun için çok yaşlanmaya da gerek yok.Tamamen huyla alakalı.
Geçenlerde kuzenime (Yalçın) gittiğimde orda da bizim balkondan hallice bir depoyla karşılaştım. Evlerinde perdeyle kapalı hoş bir gömme bölme var. Kuzenimin eşine orayı dolap haline getirmeleri konsunda fikir verirken, "orası Yalçın'a ait" dedi ve perdeyi açtı. Gözlerime inanamadım.Belki yüzlerce kutu. Çocuklara alınan buhar makinasının kutusundan tutun da, tost makinası, mikro dalga fırının kutusuna kadar akıl alamayacak kadar çeşitli kutular. Bir de güzel istiflemiş ki...
Yarın bir gün değiştirmek gerekir, garanti süresi dolmadan arızalanır da kutusuyla isterler endişesiyle o dağ büyümüş de büyümüş.Zamanla artık atılması gerekenlerden de vazgeçemeyecek hale gelmiş nedense.
Aslında bizi biraz da bu tür saçma zorunluluklar bu kalabalığın içinde boğulmaya itiyor. Bunun yanı sıra biz Avrupalı değiliz.Saklama kaplarımız, kavanozlarımız olmalı.Turşu kurarız, reçel yaparız, komşuya dolma götürürüz, buzluğa haşlanmış fasulye doldururuz.Bunlar bizim yaşam tarzımızın birer parçası.
Bu kadar konuşup da, 10 yıl önce bozulan ve hala yaptırılamayan müzik setinin abide gibi gömme dolapta olduğunu ve "ne yardan geçerim ne serden" mantığıyla atamadığımı da eklemek isterim arsız arsız.
Sevgiler.
Neyse dedim, sahte de olsa bu mutluluktan bir pay alayım, konuyu geride bırakıp hissiyatını yanımda götüreyim bari.
Hava çok güzel bugün.Akşama misafir var ve ben ev temizliğine giriştim.
Birkaç blog önce bahsettiğim ansiklopedileri verecek bir yer bulamadığım için uzun zamandır duvar gibi odamın köşesinde duruyorlardı.Birkaç öğretmen arkadaşa da danıştımsa da, en azından Ankara'daki birçok okulun ansiklopediye boğulduğunu ve almadıklarını öğrendim.Vakıf ya da kurumlardan da bir şey çıkmadı.
En sonunda en azından kağıt toplayanlara yarasın diyerek kapının önüne koydum.
Elimde elektrik süpürgesiyle sağı solu alırken bir baktım babam elinde torbalar homur homur ansiklopedileri topluyor.Annem sessizce "ses etme" dedi. Baktım torba torba ansiklopedileri balkona taşıyor.
Balkon babamın biricik deposu.Marketten bulduğu ve onu neşeye boğan kocamaaan zeytin kovası olsun, garip kutular olsun atmaya kıyamadığı gibi biriktirmeye de doyamadığı bir çok şeyi balkona koyuyor.
Bundan 15 sene önce aynı şeyi yapan büyükbabamla çatır çatır kavga eden adam, şimdi onun yolunda hızla ilerliyor."Babacığım" diyorum. "Bak açıkça söylüyorum, sen gidince atıcam ben bunları ve geldiğinde hangisi eksik hatırlamayacaksın bile". Atıyorum da netekim.Ve o da farkına varmıyor.
Annemin kavanoz ve saklama kabı merakını anlayabiliyorum.Çok sık olmasa da işe yarar şeyler onlar. Ama allahaşkına marketten alınan kocaman,yağlı bir kovanın evde işi ne?
Şimdi bunları söylerken 15-20 sene sonra acaba ben de kendi yığınımı yapmaya başlar mıyım diye düşünmeye başladım. Huydur çeker, bktur kokar mı?
Aslında sanırım bunun için çok yaşlanmaya da gerek yok.Tamamen huyla alakalı.
Geçenlerde kuzenime (Yalçın) gittiğimde orda da bizim balkondan hallice bir depoyla karşılaştım. Evlerinde perdeyle kapalı hoş bir gömme bölme var. Kuzenimin eşine orayı dolap haline getirmeleri konsunda fikir verirken, "orası Yalçın'a ait" dedi ve perdeyi açtı. Gözlerime inanamadım.Belki yüzlerce kutu. Çocuklara alınan buhar makinasının kutusundan tutun da, tost makinası, mikro dalga fırının kutusuna kadar akıl alamayacak kadar çeşitli kutular. Bir de güzel istiflemiş ki...
Yarın bir gün değiştirmek gerekir, garanti süresi dolmadan arızalanır da kutusuyla isterler endişesiyle o dağ büyümüş de büyümüş.Zamanla artık atılması gerekenlerden de vazgeçemeyecek hale gelmiş nedense.
Aslında bizi biraz da bu tür saçma zorunluluklar bu kalabalığın içinde boğulmaya itiyor. Bunun yanı sıra biz Avrupalı değiliz.Saklama kaplarımız, kavanozlarımız olmalı.Turşu kurarız, reçel yaparız, komşuya dolma götürürüz, buzluğa haşlanmış fasulye doldururuz.Bunlar bizim yaşam tarzımızın birer parçası.
Bu kadar konuşup da, 10 yıl önce bozulan ve hala yaptırılamayan müzik setinin abide gibi gömme dolapta olduğunu ve "ne yardan geçerim ne serden" mantığıyla atamadığımı da eklemek isterim arsız arsız.
Sevgiler.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)