19 Ocak 2010

Alışmak ve Vazgeçmek




Yıllardır saçımı gergin atkuyruğu şeklinde toplarım. İlkokuldan başlamak üzere kafa derim buna o kadar alışmış ki, saçımı açtığımda kendimi paçoz hissediyorum. Saçlarım açıkken de güzel, öyle de iyi ama gelin görün ki, beynim "topla şu saçıı gerrrginn olsunnn" diye bağırıyor.

Alışmak çok fena bir şey.
Çocukluğum sobalı, banyo kazanı denen bir şeyle su ısıtılıp yıkanabilinen ve tek odalı bir evde geçti.Odam yoktu, dolabın yoktu vs vs..

Aradan yıllar geçti, soba nasıl yakılır unuttum. Musluğu açtığımda sıcak su akıyor. Odam var, dolabım var.

Peki ya bir gün bunlar yeniden olmazsa? Bu konformist yaşamdan bir şekilde yoksun kalınırsa?
Şimdi kendi kendime "yaparım canım, yeniden alışırım" diyebiliyorum. Ama yüzyüze geldiğimde eminim çok zorlanırım.

Alışmak çok acaip. Oturduğun semte, aşağıdaki bakkala, giydiğin ayakkabıya, hayatına soktuğun insanlara, şehre, havaya herşeye alışıyor insan.
Uyuşturucu gibi bir şey!

Her sabah kalkıp ilk iş soğuk suyla yüzümü yıkarım. Akabinde de ağzımı çalkalarım. Bu ikisini yapmadan uyanamam, en azından uyandığımı hissedemem. Yaz-kış illa ki soğuk su yüzüme bir çarpacak.

Gün içinde mutlaka çay içmem lazım. Çay içmezsem de gün içinde büyük bir eksiklik hissederim. Ne su, ne de başka bir içecek çayın verdiği keyfi, zevki bana veremiyor.

Hiç makyaj yapmasam da, illa ki o rimelin sürülmesi lazım. Doğru düzgün hiç makyaj yapmayan bir insan olarak ben bir rimel bağımlısıyım! (bunu da şimdi farkettim)

Çantamı almadan bakkala bile gidemem. İlla ki o çanta benimle her yere gelecek.Ha içinde ne var derseniz baya baya acaip şeyler var. Örneğin sırf yarabandı, ağrı kesici, ömür boyu kullanmak zorunda olduğum vitamin iğnesi,mide ilacı,asprin ve c vitaminin olduğu küçük bir cüzdanım var. Ben ilaç kullanmayı sevmem. Ağrıdan ölsem belki bir tane ağrı kesici alırım. Bu küçük ecza dolabını arkadaşlarımın ihtiyacı olur diye yanımda taşıyorum (kendi vitaminim hariç).

Çakı, fener, mp3 çalarım için yedek pil, telefonumun yedek bataryası, not defteri, kalem, tabii ki rimel, diş fırçası, gözlük, anahtar, ped, bıdı bıdı bıdı... Doğal olarak da bunları taşımam için de büyük bir çanta. (bir an düşündüm de ben nasıl böyle bir çanta taşır hale gelmişim ki?)

Alışkanlık işte.

Vazgeçmeyi denemem için henüz bir sebep yok. Ancak bazen vazgeçmemiz gereken şeyler oluyor. Ve bu şeylerle başetmek öyle zor ki.

Özellikle de bir insana alışmak ve bir insandan vazgeçmek dünyanın en zor şeyi.

İnsan bazen karşısındaki kişiye karşı duyduğu hisler tamamen bitse bile,sırf alışkanlıktan dolayı o insandan vazgeçemiyor. Oysaki o insan belki de bundan birkaç sene evvel hayatınızda bile yoktu ve siz ondan tamamen habersiz gayet güzel yaşıyordunuz. Ancak hayatımıza dahil ettiğimiz andan itibaren o kişiyle beraber gelişen milyonlarca ayrıntı, an, ses, koku ya da görüntü yavaş yavaş nüfuz ediyor bünyemize. Hücrelerimize kadar işliyor ve Baam!.

Alışmak zor, vazgeçmek ondan da zor. Ama şunu biliyorum ki, biz insanız ve insan herşeye istesin ya da istemesin alışıyor. Alışmaya da, vazgeçmeye de.

Alışmak üzerine ekşi sözlükten birkaç alıntı:

Alismak bir bakima bir seye yenik dusmek, o "yeni" olan seyin bir parcasi olmaktir
(kudra)


Bazen çok acı veren bazende gayet normal bi hadise gibi hiç kendini hissettirmeyen duygu.hissetmediğimiz zamanlar genelde sevdiklerimize alıştığımız zamanlardır.acı verenler sevdiklerimizin avcumuzdan akıp gittiği zamanlar.
(scarletsage)


Kendinden uzaklaşmanın kendi içindeki uzlaşması.
(atlantis)


Sevgiler herkese

Yazarın notu: Bloggera alıştım
,__,
O,O
/( )
" "

16 Ocak 2010

Bu sabahların bir anlamı olmalı...





Hızlı hızlı gidiyor otobüs. Eskişehir Yolu boş ve ıslak. Belediye otobüsüne gün doğmuş. Kulağımda The Ting Tings- We walk.

Önlerde oturuyorum. Islak yolu izlemek, ışıklara bakmak hoşuma gidiyor. İleride dörtlülerini yakıp kenarda durmuş bir araba var. Otobüs hızla gidiyor. Şöför hala sola kırmamış. Bodoslama gidiyoruz arabanın kıçına kıçına.

"Hocam vuracaksın!" diye bağırabildim sadece. Akabinde de kendimi bulunduğum koltuğun zeminine attım fırlayıp gitmeyeyim vurmanın hızıyla diye. Bir sola savrulduk, oradan da sağa derken şöför amca toparladı.

Sanırım bir karıştan az bir mesafeyle kurtardık durumu. Kalktım yapıştığım zeminden. "Gözgöre göre vuruyorduk ya!" dedim sinirle. "Ya" dedi şöför amca.

Dolmuş şöförlerinin öküzlüklerine, pervasızca araba sürüşlerine, arabayı durdurmadan müşteri indirmelerine o kadar alışmış ve Belediye Otobüslerinin Şöförlerine o kadar güvenmişim ki... İhanete uğramış gibi hissettim kendimi.
Şöför amca bir sigara yaktı. Muhtemelen ya dalmıştı o anda ya da uyudu. Sigara yasağını delerek hem kendni hem de beni kurtardı. Keşke önceden içseymiş...

Tamam bu ülkede "hasbelkader" yaşadığımızı hepimiz zaten biliyoruz. Ama insanın bu kadar da gözüne gözüne sokulmaz ki canım. Taşıta binmesem de sadece yürüsem desem, kaldırımda araba çarpma ihtimali var. Dolmuş desen zaten şehir içi uçan taşıt. Halk otobüslerini küçülttüler ama bu sefer de daha hızlı gidip daha sıkış pıkış insan taşıyorlar.
Belediye Otobüsüne zaten kırgınım.

Benim ehliyetim yok. Hiç bir zaman da almayı düşünmedim. Herşeyden önce sinirli bir insanım. Araba kullansam her gün ağzım burnum kan içinde gelirim eve.Annemler beni karakoldan toplar ya da. Koltuğun altında levye falan bulundururum bundan eminim.

İkincisi ben trafikten, arabalardan, ortalığa atlayan yayalardan tırsıyorum. Benim araba kullanmayanlardan olmam gerekiyor. Birine zararım olur diye ödüm kopuyor.

Bence insan bu ayrımı kendisi için yapabilmeli. Herkes araba kullanmak zorunda değil. Herkes ehliyet sahibi olmak zorunda da değil.

Eğer evde,işte kafası bozulduğunda trafikte yaldır yaldır kornaya basanlardan olacaksanız, rujunuzu tazelerken ya da cep telefonuyla konuşurken trafikte ilerleyecekseniz, açı hesabı ya da hız hesabı yapamıyorsanız, çabuk panikliyorsanız, sinirliyseniz, gaza basmanın maharet olduğunu düşünenlerdenseniz ya da en yavaş gitmenin maharet olduğunu düşünenlerdenseniz, allah rızası için ehliyet almayın. Ha oldu ki aldınız, o zaman trafiğe çıkmayın. Emin olun trafiğin zerre kadar size ihtiyacı yok.

Empati empati diye ortada dönüp dolaşan lafın içeriğini bir düşünün. Siz olsanız yaya geçidinden geçerken ve yeşil yanıyorken üzerinize bir arabanın hızla gelmesini ister misiniz? Ya da acil bir durum olduğunda evinizin önüne ambulans salakça park etmiş bir araba yüzünden yanaşamasa?

Bazı şeyleri iyi ölçüp tartmak gerek. Herkes herşeyi yapmak, yapabilmek zorunda değil. Bazı şeyleri bırakın daha iyi bilenler yapsın. Diğerleri de daha iyi bildiği başka şeyleri yapsın.

Her sabah yaşadığım bu ülkeyi daha fazla sevmek için sebepler arıyorum. Hali hazırda genlerimden gelen bir bağlılık ve sevgi var onu yadsıyamam. Ama gün geçtikçe birşeyleri kaybediyoruz. Gözle görülür şekilde hem de. Ve bu kayıplar bana buradaki yaşamla ilgili isteğimi azaltıyor. Hali hazırda yaşayabileceğim başka bir ülke de yok zaten. Ama bu umutsuzluk biliyorum ki bir başkasının da umutsuzluğuna teşvik olacak. Biraz da bu yüzden çocuk istemiyorum ya zaten...