11 Aralık 2009

Hayattaki en önemli şey nedir?


Aklıma ilk gelen cevap "Erdemli olmak" oldu bu soruyu kendi kendime sorunca. Belli ki Sosyal Bilgiler dersinden ezberlediğim ve bu güne kalan tek şey bu. Zira erdem kelimesini yıllardır isim hariç kullanmamışımdır herhalde. Erdemli olmak ne diye şimdi TDK ya bile başvurabilirim.

1 .Ahlakın övdüğü iyi olma, alçak gönüllülük, yiğitlik, doğruluk vb. niteliklerin genel adı, fazilet.
2 .Felsefe: İnsanın ruhsal olgunluğu.

İkinci açıklama bana daha hoş geldi. Çünkü bilindiği üzere günümüzde herkes kendini 1. seçenekteki gibi açıklıyor. Nasıl oluyorsa herkes dört dörtlük!

Bugün tesadüfen evlendirme programlarından biri açıktı Tv de. Kadın kendini aynen şöyle açıkladı: "hayatımda hiç yalan söylemedim!". "Hadi leeen" dedim içimden. En azından şimdi baya büyük bir tane söyledin.

Etrafımızda da vardır böyle enteresan insanlar. "Ben o kadar dürüstüm ki, hep dürüstlükten kaybettim işte". O kadar düşündün, düşündün ve başına gelenlerin sorumlusunu dürüstlük olarak mı buldun diye sorası gelir insanın. Ya da iki cümlenin arasına "ben asla... yapmam, yapmadım, asla da yapmam" diyenler...
Şu hayatta net olarak öğrendiğim şeylerden biri de, bir insan en çok ben ... yapmam diyorsa onla ilgili çok ciddi bir -yapma- olasılığı olduğudur.

Yıllarca "beni aldatan erkeği asla affetmem, aldatan erkeğe geri dönen kadın salaktır" diyen arkadaşım bu laflarını söylediği sene aynı erkek tarafından 3 kere falan aldatıldı ve hepsinde de birileri ciddi şekilde şahit oldu. 9 senedir beraberler. Arada neler olduğunu da bilmiyorum ekstradan...

Ben çok mütevaziyim diyen birine, cümlesi bitmeden poponun iki lobuyla birden gülmek gerekir bence. Daha cümlenin içinde ego buram buram çünkü.

Acaba kendimizi mi tam ifade edemiyoruz. Ya da bir şey olmuşuz da, o olduğumuzdan memnun olmadığımızı anladığımızda sıfatlara sığınıp "cümle içinde kullansam kesin yerler lan" diye mi düşünüyoruz. Düşünmek güzel de insan bir de karşısındakinin zeka kat sayısını düşünmeli. İşin içinde baya baya hafife alınmak var.

Ben nasıl bu konuya geldim?

Hayatta en önemli şey nedir diye Gugıl da bir araştırma yaptım. İşte sonuçlar:

Hayattaki en önemli şey....
1- ALLAH’IN GÜCÜ ! (power of god)
2- Sağlık, sonra para
3- Mutluluk
4- Vasıf
5- Sevebilmek
6- Bizim Patron. O ne derse o olur...
7- Yiyecek
8- Erdem (zamanla 8. sıraya düşmüş)
9- Gurur
10-... Buraya yazacağım seçenek okuduklarım arasında en saf, en tatlı ve en gerçek olanı.
İlkokul çağında bir ufaklık bu soruyu annesine yöneltiyor. Anne önce felsefi, sonra realist, sonra da çocuğunun kafasını karıştırmayacak seçenekler sıralıyor. Çocuk düşünüyor, düşünüyor ve şu cevabı veriyor. "Hayatta en önemli olan şey hayatta olmaktır o zaman".

Hayattayız. Yaşıyoruz. Sabah kalkıyoruz. Kalkabildiysek hala yapacak birşeylerimiz var demektir. Özür dilemek için, seni seviyorum diyebilmek için kaç sabah daha kalkacağız? Vitrinde görüp beğendiğimiz ama almadığımız ya da alıp giymeye kıyamadığımız kimi kıyafetler için daha kaç sabah var?
Sevilen arkadaşları bir araya toplayıp keyifli bir gün geçirmek için kaç sabah?.

Kalkabilecek yeni bir sabahımız olduğu için şükürler olsun! Varsın hava gri, sokaklar sulu, hava da soğuk olsun. Otobüsler dolu, dolmuşlarda balık istifi olalım.
Derin bir nefes çekelim içimize (mümkünse cadde kenarında olmasın). Biraz gülümsemek de bizi hasta etmeyeceğine göre, teşekkür edelim hayatta olduğumuz için.

Teşekkür ederim:)

Om Mani Padme Hum

3 Aralık 2009

Kırmızı böcek seni gıdıklamaya geldi...

Bazen kötü şeyler oluyor. Bazen de kötüden de kötü şeyler oluyor.
Bazen, öyle kötü şeyler oluyor ki "kötü" kelimesi anlamını yitiriyor, anlamsızlaşıyor hatta...

İnsan kendini bön bön duvara bakarken buluyor. "Nasıl olabilir böyle bir şey?" sorusunu beyin kola, kol, parmağa, parmak göze soruyor ama hiç biri cevaplayamıyor.
Her gün gazeteden, Tv den milyonlarca haber dinlerken hepsinden uzak olmaktan mütevellit çaktırmadan bir "oh" çekiyoruz. Çünkü o hikayedeki biz değiliz. Çevremizden biri de değil. Hem bizim başımıza gelmez değil mi öyle şeyler?

Onlar sanki başka gezegenin talihsiz insanları. Biz ise Truman Show izleyicisiyiz sanki.

Ben bugüne kadar dizime vurarak ağlamamıştım hiç. Dizime vurarak gülmüştüm ama neden dize vurularak ağlanır onu bile bilmiyordum. Televizyonda köylü kadınları öyle dövünürken görmüştüm sanırım. Genelde Anadolu kadınının en çaresiz ağlayış şeklidir benim bildiğim. Dövünmek lafı da oradan gelir zaten.

Allah da bir daha öyle ağlatmasın...

Birkaç gecedir uyuyamıyorum. Garip bir vicdan azabı var içimde. Hani bazen filmlerde olur ya biri ölmeden önce birilerine ipucu verir. Sonra o kişi olayın peşine düşer. Bir yandan da aklında, beyninde ölen kişinin o ipucu manasındaki sözleri yankılanır.
Kafamda sürekli aynı cümle dönüyor. Hasktir diyorum. Anlamam lazımdı. Belki bişey anlatılmaya çalışıldı bana.
Sonra duruyorum, belki öylesine söylendi, anlam çıkarmamak lazım diyorum.
Bir pinpon topu beynimin bir o lobuna bir bu lobuna çarpıp duruyor.

Bunu niye yazıyorum diye düşündüm şimdi. Bişey yapamadım kendi adıma. Belki gelmezdi de elimden. Biraz itiraf gibi...
Birkaç gecedir beni uyutmayan ufaklık belki bunu okur, belki varsa bir hatam beni affeder.En azından onu düşündüğümüzü bilir.

Saçları mis kokan, hınzır gülümsemeli kız. Ben de seni çok sevdim. Sana söz o kolyeden alacağım doğum gününde. Sen yeter ki gittiğin yerde burada olduğundan milyonlarca kere mutlu ol Minik Meleğim...